Tibetan
་སོགས་གདོས་བཅས་ཀྱི་དྲི་མ་ཟད་པས་འབྱུང་ཆེན་གྱི་གནས་ཡེ་ཤས་འོད་གསལ་ཆེན་པོར་དྭངས་པའི་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ནང་འབྱུང་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱིས་རྡུལ་ཕྲན་ཉིད་དུ་དྭངས་པ་ཙམ་ལས་འཇའ་ལུས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ནུས་པའང་། འདིའི་འཕོ་བ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེའི་སྐུར་སྨིན་ནས་གཞན་དོན་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་བཞུགས་པའི་མཛད་པས་གྲུབ་མཐའ་གཞན་དང་འདིའི་ཁྱད་པར་ཕྱེད་པ་གལ་ཆེ། དེའི་ཕྱིར་རང་རང་སྡེ་པས་ཏེ་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པར་རློམས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཡིད་དཔྱོད་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ཀུན་དང་ཁྱད་ཞུགས་པས། མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་ཕྱེད་པ་མན་ངག་འདིའི་གནད་ཡིན་ཞེས་པའོ། །དེ་ཡང་འོད་ལུས་དང་བསམ་གཏན་གྱི་ལུས་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། འོད་ལུས་ནི་རིག་པས་བཟུང་བའི་རང་འོད་དྲི་མ་མེད་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྱན་གྱི་ཡུལ་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ལ། བསམ་གཏན་གྱི་ལྷ་ལུས་ནི་འབྱུང་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲན་དྭངས་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་བག་ཆགས་ཀྱི་ལུས་ལྷའི་མིག་ཡོད་པས་སྣང་བའི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ། །དེའང་རྒྱང་ཞགས་ཆུའི་སྒྲོན་མ་ནི་འཆར་བྱེད་ཀྱི་སྒོ་ཡིན་ཏེ་རིག་ཆའི་གདངས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་ལ་སྣང་ཞིང་མཐོང་བས་རྒྱང་ཞེས་བྱ་ལ་དེ་ཡང་རང་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཆིང་གྲོལ་བྱེད་པས་ཞགས་པའི་སྒྲ་ཞུགས་པའོ། །དག་པ་དབྱིངས་ཀྱི་སྒྲོན་མ་ནི། འཆར་གཞིའི་ནང་དབྱིངས་ཕྱིར་གསལ་བའི་གདངས་ཡིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །ཐིག་ལེ་སྟོང་པའི་སྒྲོན་མ་ནི་འཆར་བའི་རྣམ་པ་རྩོལ་བྱེད་ཀྱི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །ཤེས་རབ་རང་བྱུང་གི་སྒྲོན་མ་ནི་དྭངས་ལ་ཡུལ་མེད་དུ་འཆར་བ་རིག་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྷག་མཐོང་གི་གནས་ལུགས་མ་ནོར་བའོ། །དབྱེ་ན་རྣམ་པར་གྲོལ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། རྣམ་པར་སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། རྣམ་པར་སྡུད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་། རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་རབ་དང་བཞིའོ། །དཔེར་ན་ཐོས་བསམ་གྱི་ཤེས་རབ་རྟོག་དཔྱོད་ཡིན་ལ། བསྒོམ་པའི་ཤེས་རབ་རྣལ་མ་རྟོགས་ན་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པ་བཞིན་ཤེས་རབ་བཞི་པོ་དེ་ཡང་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ལ་བསྡུའོ། །རྩ་བ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་སེམས། །ཆོས་དབྱིངས་དག་པའི་ཀློང་དུ་མ་ནུབ་བར། །གློ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་བསླུ་བའི་རྟོག་ཚོགས་ཆོས། །ཐ་མལ་རང་ལུགས་སྲིད་པའི་བདག་པོ་ཡིས། །དང་པོའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར། །ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་ངོ་བོ་གཅིག་པ་དང་། སོ་སོ་བ་ཡི་འཁྲིད་ཚུལ་རྣམ་གཉིས
Chinese
等等，由于有形之垢已尽，四大种之处所显现为智慧光明之清净大道，内生决断仅能使之清净为微尘，而不能转变为虹身。此等大迁转变熟为金刚身，为利他而住世直至轮回未空，以此事业区分了其他宗派与此宗派的差别，至关重要。因此，各自宗派自诩为持有大圆满宗义者，也与所有将心识的见修行果执为殊胜者不同。善辨其相，是此诀窍之要点。此外，光明身与禅定身二者之差别在于：光明身是觉性所执持的无垢自光，非为佛眼之境，而禅定之天身，虽四大种微尘清净，然因异熟习气之身，有天眼，故有显现之差别。其中，远射水之灯是显现之门，即觉性之光显现并见于外境，故称远，又因随自主有无而系缚解脱，故有绳索之声加入。清净法界之灯是显现之内的法界向外明朗之光，仅是安立于自性之上。明点空性之灯是显现之相貌，是勤作之所依。智慧自生之灯是清净且无境而显现，是觉性之自性，是不错谬的胜观之实相。若分，则有解脱之智慧，生起之智慧，摄集之智慧，分别之智慧四种。譬如闻思之智慧是分别思择，如若证悟实修之智慧，则如法性一般，此四种智慧也各自归于分别之智慧。根本：虽是如此，然执我的心，未灭于法界清净之界中，由突发之因缘所迷惑之分别念，以庸常自性之有主，为最初之业者遮蔽之故，止观本体一与，各别之引导方式二种。
English
Etc., because the defilements of tangible things are exhausted, the place of the great elements manifests as the clear great path of wisdom light, the inner arising cutting through only purifies it into atoms, but cannot transform it into a rainbow body. This great transference ripens into a vajra body, and it is extremely important to distinguish the difference between other tenets and this tenet by the deed of residing for the sake of others until samsara is not empty. Therefore, those who pride themselves on holding the Great Perfection tenets in their respective sects are also different from all those who hold the view, meditation, conduct, and result of the mind as supreme. To distinguish the characteristics well is the key to this instruction. Moreover, the difference between the light body and the meditative body is that the light body is the stainless self-light held by awareness, which is not other than the realm of the Buddha's eye, while the meditative divine body, although the atoms of the four elements are pure, has the difference of appearance because the body of karmic ripening has a divine eye. Among them, the lamp of the distant-shooting water is the door of manifestation, that is, the radiance of awareness appears and is seen in the external world, so it is called distant, and because it binds and liberates according to its own existence or non-existence, the sound of a rope is added. The lamp of the pure realm of reality is the radiance of the inner realm of manifestation that is clear outward, it is only established on its own nature. The lamp of the empty bindu is the aspect of manifestation, it is the support of diligent action. The lamp of self-arisen wisdom is pure and manifests without an object, it is the nature of awareness, the unmistaken reality of vipassanā. If divided, there are four types of wisdom: liberating wisdom, generating wisdom, gathering wisdom, and distinguishing wisdom. For example, the wisdom of hearing and thinking is conceptual discrimination, just as if the wisdom of genuine meditation is realized, it is like dharmatā, these four wisdoms are also individually included in the wisdom of discrimination. Root: Although it is so, the mind that grasps at self, as long as it has not disappeared into the pure realm of dharmadhātu, because the conceptual thoughts that are deceived by sudden causes are obscured by the lord of existence of ordinary self-nature, for those who are the first karmic ones, the essence of śamatha and vipaśyanā is one and, the two types of separate guidance.
Tibetan
་ལས། །དང་པོའི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཆའི་བསམ་གཏན་དང་། །གསལ་ཆའི་ཤེས་རབ་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལས། །གཉིས་པ་མིན་པའི་མཐའ་བྲལ་དོན་ལ་བཞག །ཅེས་པ་ནི་དེ་ཡང་ཀ་དག་དང་ལྷུན་གྲུབ་ཇི་བཞིན་པ་རྟོགས་ན་དེ་ལྟ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་བདག་འཛིན་གློ་བུར་གྱི་རྐྱེན་ཆོས་དབྱིངས་དག་པའི་ཀློང་དུ་མ་ནུབ་བར་དུ་གློ་བུར་རྐྱེན་གྱིས་བསླུ་བའི་རྟོག་ཚོགས་ཀྱི་ཆོས་སོ་ཅོག་ཐ་མལ་རང་ལུགས་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་འཁོར་ལོར་འཕྱན་པའི་སྲིད་པའི་བདག་པོ་དེ་ཡིས་དང་པོའི་ལས་ཅན་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཆོས་གང་ལའང་ངེས་པ་མ་རྙེད་པའི་ཐོས་ལོ་བསྒོམ་ལོ་ཙམ་བྱས་པའི་ལས་ཅན་རྣམས་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་པའི་ཚུལ་དུ་འཁྲིད་པ་དང་། གཉིས་ཀ་སོ་སོ་བ་ཡི་ཚུལ་དུ་འཁྲིད་ཚུལ་རྣམ་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཞི་གནས་ཀྱི་ཕྱོགས་ལ་གནས་ཆའི་བསམ་གཏན་དང་། གསལ་ཆའི་ཤེས་རབ་གཉིས་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་ལས། གཉིས་པ་མིན་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་བཞག་ཅིང་འཁོར་འདས་སུ་འཛིན་པའི་ཆོས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་ཤེས་པ་རྩེ་གཅིག་པའི་ངང་ལས་མི་གཡོ་བ་ཞི་གནས་དང་། དེའི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད་པར་འདུ་ཤེས་རབ་པའི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་ཀྱི་གསལ་ཆ་ནི་ལྷག་མཐོང་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ། གཉིས་པའི་ཕྱོགས་ལ་དབྱེ་བ་གཉིས་གྲུབ་སྟེ། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་གདམས་ངག་ལས་བྱུང་ངོ་། །ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་སྒྲ་ཡི་རྗེས་མཐུན་པ། །ཐོས་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཞི་བ་དང་། དེ་ལས་དོན་རྟོགས་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་དོ། །མན་ངག་ལས་བྱུང་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་འགྲོ། །སེམས་ནི་གཡོ་བ་མེད་པ་ཞི་གནས་ལ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ལྷག་མཐོང་སྟེ། །ཞེས་པ་ནི་དེའང་ཤེས་རབ་ལས་བྱུང་བ་ནི་མདོ་སྡེ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ནི་སྒྲའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བྱེད་ཅིང་། ཐོས་པའི་དོན་ལ་རྩེ་གཅིག་ཞི་བ་སྟེ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་དང་། དེ་ལས་དོན་རྟོགས་པའི་ཐབས་སུ་གྱུར་པ་ནི་ལྷག་མཐོང་མཚན་ཉིད་པའོ། །ཞེས་པའོ། །དེའང་ཞི་གནས་ནི་བསམ་གཏན་གྱི་ཉེར་བསྡོགས་ཡིན་ལ། ལྷག་མཐོང་ནི་དངོས་གཞི་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཤེས་ན་འགྲོ་དགོས་སར་ཕྱིན་ནས་ཀྱང་ད་དུང་ལམ་བགྲོད་ཀྱི་རྩོལ་བ་མི་འདོར་བས་དབང་པོ་ཉེ་བརཞི་བ་ཉིད་མི་ཐོབ་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། མདོར་ན་རབ་ཀྱིས་ངན་རྟོག་ཆོས་སྐུར་ལྷོངས། །བཟང་ངན་མཉམ་ན་གཉེན་པོ་བསྟེན་མི་དགོས། །འབྲིང་གིས་ངང་དྭངས་ཟུང་འབྲེལ་ལ་གོམས་པས
Chinese
从……起。首先，安住方面的禅定，以及明晰方面的智慧，从止观双运中，安立于非二的离边之义。这也就是说，如果如实证悟了本净和任运成就，那当然是这样。然而，在自性执着的突发之因尚未泯灭于法界清净的虚空之前，所有被突发之因迷惑的分别念之法，都只是庸常的自性，也就是漂泊于轮回之轮的世间之主，他会遮蔽那些最初的业者，也就是对任何因果之法都未获得定解，仅仅是听闻和修习多年的业者。将止观二者引导为体性相同的方式，以及将二者引导为各自不同的方式，这两种方式中，首先，在止的方面，安住方面的禅定，以及明晰方面的智慧二者，从止观双运中，安立于非二的离边之义，并且将轮涅所执之法，自性清净的如是之定的智慧，从一心不动的状态中不摇动，这是止。而它的特征，是无有实物的概念，以及智慧的个别分别念的明晰部分，这就是观。根本：第二方面分为两种：从智慧中生起，从口诀中生起。从智慧中生起，与声音相顺应，对听闻之义一心寂止，由此证悟意义，是观的特征。从口诀中生起，随顺意义，心无动摇是止，它的自性是智慧，是观。这也就是说，从智慧中生起，就是忆念十二部经的词句，这是与声音相顺应，对听闻之义一心寂止，也就是安住，由此成为证悟意义的方法，这就是观的特征。这样说的。也就是说，如果不知道止是禅定的近取因，而观是正行的差别，那么即使到达了应该去的地方，仍然不放弃行路的努力，就像无法获得根门调伏一样。这样说的。根本：总而言之，上等者将恶劣的分别念转化为法身，好坏平等则无需依仗对治。中等者习惯于明净的双运。
English
From... onwards. Firstly, the meditation of abiding aspect, and the wisdom of clarity aspect, from the union of shamatha and vipassana, establish the meaning of non-duality and freedom from extremes. That is to say, if one realizes the primordially pure and spontaneously accomplished as they are, then it is indeed so. However, before the sudden cause of self-grasping has subsided into the pure expanse of the dharmadhatu, all the phenomena of conceptual thoughts that are deluded by sudden causes are merely ordinary self-nature, that is, the lord of samsara wandering in the wheel of delusion, who will obscure those who are the first practitioners, that is, those who have not gained certainty in any cause-and-effect phenomena, and have merely practiced hearing and contemplation for many years. Leading the two, shamatha and vipassana, as being of the same essence, and leading the two as being separate, among these two ways, firstly, in the aspect of shamatha, the meditation of abiding aspect, and the two, wisdom of clarity aspect, from the union of shamatha and vipassana, establish the meaning of non-duality and freedom from extremes, and the wisdom of suchness, which is the self-nature pure of phenomena grasped as samsara and nirvana, is unwavering from the state of one-pointed awareness, this is shamatha. And its characteristic, the clarity aspect of the wisdom of individual discernment, which is the concept of non-substantiality, is vipassana. Root: The second aspect is divided into two: arising from wisdom, and arising from instructions. Arising from wisdom, in accordance with the sound, one-pointedly pacifies on the meaning of hearing, and from that, realizing the meaning, is the characteristic of vipassana. Arising from instructions, follows the meaning, the mind unmoving is shamatha, its self-nature is wisdom, is vipassana. That is to say, arising from wisdom, is to remember the words of the twelve scriptures, this is in accordance with the sound, one-pointedly pacifies on the meaning of hearing, that is, abiding, and from that, becoming the method of realizing the meaning, this is the characteristic of vipassana. Thus it is said. That is to say, if one does not know the difference that shamatha is the proximate cause of meditation, and vipassana is the actual practice, then even having arrived at the place one should go, one still does not abandon the effort of traveling the path, just as one cannot obtain the pacification of the senses. Thus it is said. Root: In short, the superior transforms bad thoughts into dharmakaya, if good and bad are equal, then there is no need to rely on antidotes. The intermediate is accustomed to the union of clarity.