Tibetan
དེའང་རྣམ་པ་མ་ཡིན་པའི་རིག་པའི་གསལ་ཆ་མ་འགགས་ཀྱང་དེའི་ཡུལ་གྱི་རྗེས་སུ་མི་རྟོག །མི་དཔྱོད་མི་འཛིན་པས་མེ་ལོང་དུ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བ་ལྟར་རྫས་གཅིག་ངོ་བོ་གཅིག་པ་ཉིད་ལས་རང་མཚན་དུ་མ་གྲུབ་པ་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ། ཡུལ་ལ་འཆར་བའི་ཤེས་པ་ནི་སེམས་ཡིན་པས་གཟུང་འཛིན་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པའི་ཞི་གནས་དང་། དེ་ལ་དཔྱོད་པའི་ལྷག་མཐོང་གཉིས་ལ་ཟུང་དུ་འཇུག་མིན་གང་གི་ཐ་སྙད་བསྒྲུབ་ཀྱང་དེར་འཛིན་གྱི་ཡུལ་ཉེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་པའི་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་བསམ་གཏན་ལས་མི་འཕགས་སོ། །དེ་བས་ན་རིག་པ་ཅར་ཕོག་ཏུ་ངོས་འཛིན་པ་དེའི་ངང་དུ་ཀློད་ཤེས་ན་སེམས་ཀྱི་དྲི་མ་གློ་བུར་བ་རིག་པའི་གཤིས་ལ་མ་གྲུབ་པས་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་དུ་དག་ནས་བག་ཆགས་ཀྱིས་གོས་པར་མི་འགྱུར་ཏེ་ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། དེ་ནི་རིག་པ་རང་གནས་ཤེས་རབ་སྟེ། །བསམ་གཏན་ཐབས་ལ་མ་ལྟོས་བྱིང་རྒོད་བྲལ། །སེམས་ནི་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་པས། །ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ། །རིག་པ་ཡུལ་ལ་ཤར་ཀྱང་སྣང་བ་ཡི། །ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་དངུལ་ཆུ་སར་ལྷུང་འདྲ། །སེམས་ནི་གཟུང་འཛིན་ཆ་དང་བཅས་པ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱོགས་དང་འདྲེས། །རིག་པས་སེམས་ཉིད་གཞན་དུ་མ་སྤངས་ཀྱང་། །སེམས་དང་རིག་པ་ལྷན་ཅིག་མི་འདུ་བས། །ཡུལ་དང་རྣམ་པས་རང་དང་རྫས་གཅིག་པའི། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་སྦྲན་ནས་བྲོས། །ཞེས་པ་ནི་དེ་བཞིན་དུ་རིག་པ་ནི་རང་གནས་ཀྱི་ཤེས་རབ་སྟེ། བསམ་གཏན་གྱི་གནས་ཐབས་ལ་མ་ལྟོས་ཤིང་རང་ངོ་བྱིང་རྒོད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ལ། སེམས་ནི་བློ་ཡིས་དམིགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གཏད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་ཕན་ཚུན་རྟེན་དང་བརྟེན་པར་འབྲེལ་བས་གཟུང་འཛིན་ལས་མ་འདས་ཤིང་། རིག་པ་ནི་ཡུལ་ལ་ཤར་ཀྱང་སྣང་བ་གང་གིས་ཀྱང་ཟིལ་གྱིས་མ་ནོན་ཏེ་དཔེར་ན་དངུལ་ཆུ་རྡུལ་ཁྲོད་དུ་ལྷུང་བ་དང་་འདྲ་ཞིང་། སེམས་ནི་གཟུང་བའི་ཡུལ་དང་འཛིན་པའི་ཆ་གཉིས་དང་བཅས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་རྣམ་རྟོག་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕྱོགས་དང་འདྲེས་པ་ཡིན་ལ། རིག་པས་སེམས་ཉིད་གཞན་དུ་མ་སྤངས་ཀྱང་སེམས་དང་རིག་པ་ལྷན་ཅིག་མི་འདུ་བའི་དོན་ནི། གཉིད་དང་མ་གཉིད་པ་གཉིས་དུས་མི་མཚུངས་པ་ལྟར་རོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་དང་། རྣམ་པ་དང་། རང་དང་བཅས་པ་རྫས་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་དོན་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ཀྱང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཅིག་གིས་གཅིག་སྦྲན་ནས་བྲོས
Chinese
而且，虽然非异相的觉性之明分没有止息，却不随逐其境，不思，不辨，不执，如镜中现影像般，觉性之功德在于并非从一物一自性中成立自相。显现于境之识是心，故不离能取所取，因此，专注于空性之境的止观，无论安立为抉择此二者是否双运之名相，由于彼处是享用执著之境，故不胜于世间禅定。因此，若能认识觉性当下直指，并知晓放松，则心的客尘，未成立为觉性之自性，故自灭无迹而清净，不会为习气所染。根本：彼乃觉性自住之智慧，不待禅定方便，离沉掉。心乃于所缘境专注，与等持及能依所依相关联。觉性虽于境显现，然不为显现所胜伏，如水银落于地。心乃具能取所取分，与取分别念之方相混杂。觉性虽未将心性舍于他处，然心与觉性不相合，以境与相，与自及本体一之烦恼亦相合而逃。如是，觉性乃自住之智慧，不待禅定之住法，远离自性沉掉，心乃以智专注于所缘境之等持，且互相以能依与所依相关联，故未离能取所取。觉性虽于境显现，然不为任何显现所胜伏，譬如水银落入尘土中。心乃与能取之境及所取之分二者相合，以过失与善恶一切分别念之方相混杂。觉性虽未将心性舍于他处，然心与觉性不相合之义，如睡眠与未睡眠二者时分不同。又，以境与相，及与自一体性而了知之义，烦恼之聚亦互相牵连而逃
English
Moreover, although the clarity of awareness that is not of a different aspect does not cease, it does not follow its object, does not think, does not discern, and does not grasp. Like an image appearing in a mirror, the quality of awareness lies in the fact that self-characteristics are not established from one thing and one essence. The consciousness that appears in the object is the mind, so it does not go beyond the grasped and the grasper. Therefore, whether one establishes the term for combining the two, quiescence that focuses on the object of emptiness and insight that analyzes it, it does not surpass worldly meditation because it enjoys the object of clinging there. Therefore, if one can recognize awareness as it is directly pointed out and knows how to relax, then the adventitious stains of the mind, not being established as the nature of awareness, will be purified by self-extinguishing without a trace and will not be stained by habitual patterns. Root text: That is the wisdom of awareness abiding in itself, not relying on the means of meditation, free from sinking and excitement. The mind is focused on the object of focus, related to samadhi and the dependent and the depended upon. Although awareness appears in the object, it is not overcome by appearance, like mercury falling on the ground. The mind is with the part of the grasped and the grasper, mixed with the aspect of taking up conceptual thoughts. Although awareness does not abandon the nature of mind elsewhere, mind and awareness do not coincide, so with object and aspect, the afflictions that are one with self and substance also combine and flee. Thus, awareness is the wisdom of abiding in itself, not relying on the abiding method of meditation, free from its own nature of sinking and excitement. The mind is the samadhi that focuses on the object of focus with intelligence, and they are mutually related as the dependent and the depended upon, so it does not go beyond the grasped and the grasper. Although awareness appears in the object, it is not overcome by any appearance, like mercury falling into dust. The mind is combined with the object of the grasped and the part of the grasper, mixed with the aspect of all good and bad conceptual thoughts due to faults. Although awareness does not abandon the nature of mind elsewhere, the meaning of mind and awareness not coinciding is like the difference in time between sleeping and not sleeping. Moreover, with object and aspect, and with the meaning of realizing the unity of self, the aggregates of afflictions also flee, mutually dragging each other along.
Tibetan
་ནས་འགྲོ་ཞེས་རིག་པའི་ཡོན་ཏན་བཤད་པའོ། །འདི་ལྟར་སེམས་ནི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པས་སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཞེས་པ་དང་། སེམས་ཉིད་ནི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་བའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པས་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འོད་གསལ་པའོ། །ཞེས་ངོ་བོའི་གནས་ལུགས་འཐད་པའི་གསལ་བར་ཕྱེ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རིག་པ་ལམ་དུ་བྱས་པས་ཉོན་མོངས་པ་དང་འཁོར་བའི་བཙོན་ར་ལས་མྱུར་དུ་ཐར་བར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། དེ་ལྟར་བྲོས་པས་ཉོན་མོངས་བཙོན་ར་ལས། །ངེས་པར་འབྱིན་པ་མན་ངག་སྡེ་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཆོས་ཏེ་གཞན་དུ་ཉོན་མོངས་ཚོགས། །ཉན་རང་སྤོང་ཞིང་བྱང་སེམས་གཉེན་པོས་འདུལ། །སྔགས་སྤྱིར་ལམ་གཏོང་སེམས་སྡེར་གཤིས་ཐོག་དགྲོལ། །ཀློང་སྡེར་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་དག་བྱེད་པ། །རིག་པའི་ཀློང་ན་རང་ཚུགས་ཞིག་པ་མཚར། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལྟར་མྱ་ངན་གྱི་གནས་རིགས་ལས་བྲོས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་བཙོན་ར་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་མཐུ་སྟོབས་ཐོབ་པ་རྫོགས་ཆེན་མན་ངག་སྡེ་པ་འདིའི་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་སུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། གཞན་དུ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལུས་ངག་གི་སྒོ་ནས་སྤང་བྱ་དང་། རང་རྒྱལ་གྱི་སེམས་ཐོག་ནས་འགོག་པ་དང་། བྱང་སེམས་ཐོག་མར་གཉེན་པོས་འདུལ་བ་དང་། སྔགས་ཕྱི་པ་གསུམ་ལ་རང་གི་ལུགས་བཞིན་ལམ་དུ་གཏོང་ཞིང་། སེམས་སྡེ་པས་སེམས་ཡོད་ངེས་སུ་རློམས་ཤིང་འཁོར་འདས་གཉིས་ཀ་གཤིས་ཐོག་ཏུ་སྒྲོལ་བར་འདོད་པ་དང་། ཀློང་སྡེ་པས་སེམས་ཀྱི་རྩལ་ལས་ཤར་བའི་ཆོས་ཀུན་ཆོས་ཉིད་གཅིག་ཏུ་དག་པར་བྱེད་པ་སོགས། མན་ངག་སྡེ་པས་གཞལ་བའི་ཚེ་དེ་དག་ཀུན་ཀྱང་རིག་པའི་ཀློང་ན་རང་ཚུགས་ཞིག་པ་མཚར་ཞེས་ཅུང་ཟད་མ་རངས་པའི་དོན་གྱིས་ཡུལ་ལ་དེ་ཡང་རྣམ་རྟོག་དང་ཉོན་མོངས་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པའི་ལམ་ཨ་ཏི་ཡོ་ག་འདི་ལ། ཉོན་མོངས་དང་འཁྲུལ་རྟོག་སོགས་གློ་བུར་དུ་ནམ་མཁར་སྤྲིན་དང་རྒྱ་མཚོར་རླབས་གཞིན་ཤར་བ་ལས་རིག་པའི་གཤིས་ལ་གདོད་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བས་ཉན་རང་ལྟར་མི་སྤོང་། སྤང་བྱ་དང་གཉེན་པོ་གཉིས་རྫས་གཅིག་པ་བྱང་སེམས་ལྟར་གཉེན་པོས་མི་འདུལ། སེམས་རྒྱུན་གཅིག་ལ་དུས་མཉམ་པས་སྔགས་སྤྱིར་ལྟར་ལམ་དུ་མི་གཏོང་། སེམས་ཀྱིས་སེམས་མི་མཐོང་བས་སྡེ་སྡེ་ལྟར་གཤིས་ཐོག་ཏུ་མི་དགྲོལ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་སེམས་མི་མཐོང་བས་ཀློང་སྡེ་ལྟར་རྒྱན་དུ་མི་འཛིན་པར་རིག་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཆོས་ཅན་རང་ངོས་སྟོང་པ་དང་། ཆོས་ཉིད་གཞན་ངོས་སྟོང་པས་བློ་ཡི་གྲུབ་མཐའ་དང་འདོད་ཁའི་
Chinese
因此，宣说了觉性的功德。像这样，心是周遍的分别念流转的法性，因此说心上没有心。心性是远离一切戏论的寂灭的法性，因此心的自性是光明。这样，清楚地剖析了本体的安住方式。因此，以觉性为道，就能迅速从烦恼和轮回的监狱中解脱。这是（其含义）。根本偈：如是逃脱烦恼狱，定能解脱口诀部，此乃殊胜之法也，否则烦恼诸蕴聚，声缘断除菩提敌，总咒送道心性解，界部法性一净故，觉性界中自立毁，奇哉！这是说，像这样从痛苦的处境中逃脱，获得从烦恼的监狱中必定解脱的力量，应当知晓这是大圆满口诀部的殊胜之法。否则，声闻从身语的门径断除应断之物，缘觉从心上遮止，菩萨最初以对治调伏，外密三部按照各自的宗派送入道中，心部自诩心是真实存在的，认为轮回和涅槃都在本性上解脱，界部将从心之游舞中显现的一切法都清净为一种法性等等。口诀部衡量的时候，所有这些在觉性的界中自立瓦解，真是奇妙！这是以稍微不满意的语气来表达，这也是从分别念和烦恼中必定解脱的阿底瑜伽之道。烦恼和错觉等，犹如天空中的云朵和海洋中的波浪一样突然显现，但觉性的本性中原本就没有，因此不像声闻缘觉那样断除。不像菩萨那样以对治来调伏，因为应断之物和对治二者是同一本体。因为心识的相续是同一时间，因此不像总的密咒那样送入道中。因为心不能见心，因此不像心部那样在本性上解脱。因为智慧不能见心，因此不像界部那样执为庄严，而是觉性在法性的状态中，法性自相空，法性他相空，所以对于智慧的宗派和意愿的
English
Thus, the qualities of awareness are explained. Like this, the mind is the nature of constantly revolving thoughts, therefore it is said that there is no mind on the mind. The nature of mind is the nature of peace, free from all elaborations, therefore the nature of mind is luminosity. Thus, the state of the essence is clearly distinguished as being reasonable. Therefore, by making awareness the path, one will quickly be liberated from the prison of afflictions and samsara. That is (the meaning). Root verse: Thus escaping the prison of afflictions, surely liberates the Upadesha Section, this is the special Dharma, otherwise the aggregates of afflictions, Shravakas and Pratyekabuddhas abandon and Bodhisattvas subdue with antidotes, general Mantras send to the path, Mind Section liberates in the nature, Space Section purifies into one Dharmata, in the space of awareness, self-establishment is destroyed, wonderful! This means that, like this, escaping from the state of suffering, obtaining the power to surely liberate from the prison of afflictions, one should know that this is the special Dharma of the Great Perfection Upadesha Section. Otherwise, the Shravakas abandon what should be abandoned through the gate of body and speech, the Pratyekabuddhas block from the mind, the Bodhisattvas initially subdue with antidotes, the outer three Mantras send to the path according to their own systems, the Mind Section boasts that the mind is definitely existent, and thinks that both samsara and nirvana are liberated in the nature, the Space Section purifies all the Dharmas that arise from the play of mind into one Dharmata, etc. When measured by the Upadesha Section, all of these are wonderful in that self-establishment is destroyed in the space of awareness! This is expressed with a slightly dissatisfied tone, and this is also the Atiyoga path that surely liberates from conceptual thoughts and afflictions. Afflictions and delusions, etc., suddenly appear like clouds in the sky and waves in the ocean, but they have never existed in the nature of awareness, therefore they are not abandoned like Shravakas and Pratyekabuddhas. They are not subdued with antidotes like Bodhisattvas, because what should be abandoned and the antidote are the same entity. Because the continuum of mind is simultaneous, therefore it is not sent to the path like general Mantras. Because mind cannot see mind, therefore it is not liberated in the nature like the Mind Section. Because wisdom cannot see mind, therefore it is not held as an ornament like the Space Section, but awareness is in the state of Dharmata, the self-aspect of Dharma is empty, the other-aspect of Dharma is empty, so for the philosophical tenets and desires of wisdom,