Tibetan
ན་ཐ་མི་དད་དུ་བྱེད་ཚེ། བསྒྲུབ་གཞི་ང་ཡིར་འཛིན་པ་དང་གཟུགས་བརྙན་་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས། སྒྲུབ་ཆོས་ཏིང་འཛིན་གསུམ་ནས་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་རྫོགས་པའི་བར་རྣམས་ཀུན་འབྱུང་གིས་བསྐྱེད་པའི་རིམ་ཅན་ཡིན་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་རྣམས་དབྱིངས་དང་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་དང་། རྫས་དང་དངོས་པོ་རྣམས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ཤེས་པའི་དུས་ན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རིག་པ་རང་སྣང་བའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་གཅིག་དང་ཐ་དད་པའམ་བདག་གཞན་དུ་རིས་ཆད་མེད་པའི་རང་བཞིན་དབྱེར་མེད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་བསམ་ཡས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའོ། །ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ་ཁོངས་སུ་མ་ཆུད་པ་དག་བདག་མདུན་དབྱེར་མེད་དུ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཀླན་ཀ་བྱེད་པ་ནི་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ལ་བ་པ་དང་། མ་ཧེའི་ལྷ་སོགས་ཀྱི་དཀྱིལ་ཆོག་ཀྱང་མ་མཐོང་བར་ཟད་དོ། །དེས་ན་ལས་དང་པོ་པ་ཞེས་པ་ནི། ལྷ་ཡོངས་སུ་མ་གྱུར་པའི་གང་ཟག་རྣམས་ཡིན་པས་བདག་མདུན་ཐ་དད་པའི་གོ་དོན་འབྱོར་བ་གཙོ་བོར་བྱ་ལ། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་མཐོང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་ནས་རྫས་འགལ་བ་མ་ཡིན་པའི་རང་བཞིན་ཤེས་ནས་བདག་མདུན་དུ་དབྱེ་བའི་རྣམ་རྟོག་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ་འཁོར་གཅིག་གི་རྟེན་དང་བརྟེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་རྫོགས་པར་གསལ་བཏབ་ནས། གདོད་བདག་འཇུག་དང་། དབང་བསྐུར་རབ་གནས་སོགས་དགོས་ཆེད་དམིགས་བསལ་གྱི་ཚེ་བདག་མདུན་ཆ་གཉིས་སུ་དབྱེ་ཚུལ་ཤེས་པར་བྱས་དལ་བསྒྲུབ་པའི་ལས་རིམ་ལ་འཇུག །ཆད་ལྷག་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་བསལ་དོན་དུ་མེ་ལ་བརྟེན་ནས་མེ་ལྷ་ཚིམ་པ་དང་། མེ་ལྷར་བརྟེན་ནས་ལྷ་ཚོགས་ཚིམ་པའི་ཐབས་སུ་སྦྱིན་བསྲེག་གལ་ཆེ་ཞིང་། དེ་ཡང་མཚན་མ་ངན་ཚེ་ཞི་བ། རབ་གནས་སོགས་ཀྱི་ཚེ་རྒྱས་པ། དབང་བསྐུར་བའི་དུས་དབང་། སྟ་གོན་གྱི་སྐབས་སོགས་བར་ཆད་ཀྱི་ལྟས་བྱུང་ན་དྲག་པོའོ། །སྒྲུབ་ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་རས་བྲིས་ཀྱི་དལ་ལའང་མི་རུང་བ་མ་ཡིན་ཀྱང་རྡུལ་ཚོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལས་བྱ་བ་ཉུང་བའི་སྐབས་ཡིན་པས་ཆོ་གའི་ཡན་ལག་དམིགས་བསལ་རྣམས་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཆོག་གོ། །དེ་ལ་བྲིས་སྐུའི་ཡེ་ཤེས་པ་ལ་འབྱིན་འཇུག་བྱེད་པ་སོགས་ནི་ལྷག་གནས་བྱས་པའི་འགལ་ཟླར་འགྱུར་བའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་གཞན་དབང་གི་སྐྱོན་ཡོད་དོ། །རྡུལ་ཚོན་དང་རས་བྲིས་ཀྱི་དལ་གཉིས་ཀ་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཟབ་མོ་ལུས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན་ཏེ། བྱ་སྤྱོད་གཉིས་སུ་མ་གྲགས་ཤིང་། རྣལ་འབྱོར་རྒྱུད་དུའང་གསལ་བར་མ་བསྟན་
Chinese
如果这样做时没有分别，观修所依为执著“我”和观想坛城这二者。从观修之法的三摩地到仪轨支分圆满之间，如果都是由俱生所生的次第，那么外境诸法就知为法界与法界的自性。当物质和事物都知为菩提心时，智慧坛城，觉性自显的体性，无论是一还是异，或者自他，都没有偏颇的自性，无别的坛城自然成就。像这样没有领会的人，如果对观修自前无别方面进行责难，那就是对瑜伽自在的诽谤，而且也等于没有见过水牛神等的坛城仪轨。因此，所谓初学者，就是指那些还没有完全变成本尊的人，所以应该主要理解自前有别的意义。而那些已经见到实相的人，因为已经知道一切法原本就不是实体相违的自性，所以将区分自前的各种分别念归为一体，并将显有轮回涅槃一切都清楚地显现为坛城一体的所依和能依的自性而圆满。然后，在最初入我，灌顶，开光等特殊需要的时刻，要知道区分自前两部分的方法，谨慎地进入观修的程序。为了消除缺漏等过失，依靠火使火神喜悦，依靠火神使诸神众喜悦的方法，火供非常重要。其中，不祥之兆出现时息灾，开光等时增益，灌顶时怀爱，准备阶段等出现障碍之兆时忿怒。像这样的观修方法，即使在布画坛城中并非不可行，但因为比粉末坛城要做的事情少，所以特殊的仪轨支分即使不成就也可以。对于彩绘佛像，进行迎请智慧尊等，会有成为违背安住的对立面，成为遍计所执的自在的过失。粉末坛城和彩绘坛城两者中更为殊胜的是甚深的身坛城。在事部和行部中没有宣说，在瑜伽续部中也没有明确开示。
English
If there is no distinction when doing this, the basis for accomplishment is holding onto "I" and visualizing the mandala. From the samadhi of the method of accomplishment to the completion of the ritual branches, if everything is a sequence generated by co-emergence, then external phenomena are known as the realm of reality and the nature of the realm of reality. When substances and things are known as bodhicitta, the wisdom mandala, the nature of self-appearing awareness, whether it is one or different, or self and other, has no biased nature, and the inseparable mandala is naturally accomplished. Those who do not understand this way, if they criticize the aspect of accomplishing self and front as inseparable, it is a slander against the lord of yoga, and it is also equivalent to not having seen the mandala rituals of buffalo gods, etc. Therefore, the so-called beginner refers to those who have not yet completely become deities, so it is important to mainly understand the meaning of self and front being different. Those who have seen the reality, because they already know that all dharmas are originally not of a contradictory nature, gather the various discriminations of distinguishing self and front into one taste, and clearly reveal all of existence, samsara, and nirvana as the basis and dependent nature of a single mandala. Then, at special times when there is a need for initial self-entry, empowerment, consecration, etc., one should know how to distinguish the two parts of self and front, and carefully enter the process of practice. In order to eliminate faults such as deficiencies, it is important to make fire offerings as a method of pleasing the fire deity by relying on fire, and pleasing the assembly of deities by relying on the fire deity. Among them, pacifying when inauspicious signs appear, increasing during consecration, etc., subjugating at the time of empowerment, and wrathful when obstacles appear during the preparation stage, etc. Such a method of accomplishment, even if it is not impossible in a painted cloth mandala, is permissible even if the special ritual branches are not accomplished because there are fewer things to do than in a sand mandala. For painted images, performing the invocation of wisdom beings, etc., has the fault of becoming the opposite of abiding, and becoming the freedom of complete conceptualization. More excellent than both sand mandalas and painted cloth mandalas is the profound body mandala. It is not mentioned in the action and performance tantras, and it is not clearly taught in the yoga tantras either.
Tibetan
པས། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ། རྗེས་སུ་རྣལ་འབྱོར་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་སོ། །དེའི་ཁྱད་གཞི་ཡང་ཚོན་དཀྱིལ་གཉིས་ནི་གསར་བྱུང་དུ་བསྒྲུབ་ཅིང་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཁ་ཕྱིར་བལྟས་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པས་དམན་ལ། ལུས་དཀྱིལ་ནི་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་སོགས་ལྷའི་བདག་ཉིད་དུ་ཕྱི་གཟུགས་ལས་འདས་པར་ཡོད་དོ། །རྡོ་རྗེའི་ལུས་གྲུབ་པ་ཙམ་ནས་དེ་ལྟར་དུ་གནས་པའི་རྣམ་པ་སྒྱུ་ཙམ་དུ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་ཤིག་ཁ་ནང་བལྟ་བའི་རྣལ་འབྱོར་གཙོ་ཆེ་བས་འབྲས་བུ་མྱུར་བའོ། །དེའང་ཐོག་མར་ཚོན་དཀྱིལ་གཉིས་གང་རུང་ལྟར་དབང་བསྐུར་ནོད་ནས་རིམ་པ་གཉིས་ལ་ངེས་པ་ཐོབ་པ་དག་ལ་ནི་རྣམ་པ་དངོས་བསྟན་ཁོ་ན་ལ་མ་ལྟོས་ཏེ་རང་བཞིན་ཤེས་པས་སྦས་དོན་དུ་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རིམ་གཉིས་ལ་མ་གོམས་པས་ནི་སློབ་མ་དལ་དེར་འཇུག་ཀྱང་ལུས་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་རྟེན་དང་། རྩ་ཁམས་རྣམས་ལས་བརྟེན་པའི་ལྷ་ཚོགས་བསྒོམ་མཐར་ཆ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་ནས་ལུས་དཀྱིལ་དུ་གཞུག་བྱ་འཇུག་བྱེད་དམིགས་ཀྱང་མི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ལུས་དཀྱིལ་ཡང་དངོས་གནས་ལ་འཐད་དུ་མི་རུང་སྟེ་ལུས་དལ་དུ་སྒོམ་རྒྱུའང་སོ་སོའི་དོད་ཐུབ་ཙམ་ལས་རྣམ་པ་བསྒྱུར་ནས། ཡན་ལག་རྟ་བབས་དག་རྣ་བ་རི་དྭགས་སུ་བྱེད་པ་དྲས་ཤིང་དྲུབས་པའི་ཚེམ་བུ་ལྟ་བུ་ནི་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་བསྐྱེད་གཞི་ཚོན་དཀྱིལ་གཉིས་དང་ལུས་དཀྱིལ་བཅས་པས་ལྷག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟར་བསྒྲུབ་ན་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་སྤངས་རྟོགས་མཆོག་དམན་དང་སྦྱར་ནས་དབྱེ་ཚུལ་གསུམ་དུ་ངེས་ཏེ། སློབ་དཔོན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་བཞུགས་པ་དག་གིས་སློབ་མས་བཅུ་རྒྱུན་མཐའི་བྱང་སེམས་ལ་འོད་ཟེར་ཆེན་པོའི་དབང་བསྐུར་བས་ས་བཅུ་གཅིག་པ་དང་བཅུ་གཉིས་པ་བཅུ་གསུམ་པ་རྣམས་རྫོགས་ནས་ཟུང་འཇུག་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་འཐོབ་པར་བྱེད་དོ། །སློབ་དཔོན་མཐར་ལམ་པ་གཅིག་གིས་སློབ་མ་མཐོང་སྒོམ་ལ་གནས་པ་ལ་དབྱིངས་རིག་སྤྲུལ་པའི་དལ་མཁའ་ཁྱབ་བམ་དཔག་ཚད་ཀྱི་བར་བསྒོམས་ནས་གཞུག་པ་དང་། སློབ་དཔོན་འཕགས་ལམ་དུ་བཞུགས་པས་སློབ་མ་བདེན་མཐོང་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཕྱིན་པ་དག་ལ་རིག་པ་ཉམས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱང་གྲགས་ཙམ་པའི་བར་སྤྲུལ་ཏེ་སློབ་མ་གཞུག་པའོ། །ལར་ཡང་སློབ་དཔོན་གྱི་ཏིང་འཛིན་གྱི་ནུས་སྟོབས་དང་སློབ་མའི་ལས་འཕྲོ་དག་སྟོབས་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་་སོ། །དལ་དེར་འཇུག་མི་ནུས་ན་སློབ་དཔོན་སྦྱོར་ལམ་གྱི་བར་ཆད་མེད་ལམ་ཐོབ་པའམ། གཡོ་ཐོབ་གོམས་
Chinese
因此，伟大的瑜伽，随后是仅仅瑜伽的特点。其特点的基础是，彩绘坛城两种被认为是新出现的，并且以向外看的姿态进行虚构，因此是低劣的。而身体坛城则是蕴、界、处等，作为本尊的自性，存在于外在形象之外。仅仅是成就金刚身，就观想如此存在的形态如幻影一般，专注于此，以向内看的瑜伽为主，因此果位迅速。对此，首先接受彩绘坛城两种中的任何一种灌顶，对于那些在二次第上获得确定的人来说，不必依赖于显现的形象，因为自性智慧以隐义的方式存在于自性之中。如果因为不熟悉二次第，即使将弟子引入坛城，也应将身体完全转变，或者将依赖于脉、界等的本尊众观修到最后，分成两部分，然后引入身体坛城，观想能入和所入也是不合适的。身体坛城也不应该真实地存在，即使缓慢地观修身体，也只能勉强做到各自的替代，而改变形象，将肢体、坐骑等，将耳朵变成野兽，像缝纫的补丁一样，是不合理的。如此，通过生起次第的彩绘坛城两种和身体坛城等，如果像胜观的坛城一样修持，那么根据金刚上师的断证高低，可以确定为三种分类方式。上师安住在佛陀的果位上，通过大光明灌顶，使弟子获得十地尽头的菩萨，从而圆满第十一地、第十二地、第十三地，获得双运自性身。上师处于有边道上，让弟子安住在见道和修道上，观想融入到遍布虚空的幻化坛城中，或者融入到一由旬的范围内。上师安住在圣道上，让弟子圆满真见和资粮道的功德，将觉性体验的坛城幻化到一由旬的范围内，然后引入弟子。总的来说，上师的禅定能力和弟子的业力，完全依赖于力量。如果不能进入坛城，那么上师应该获得加行道的无间道，或者获得摇动和习惯。
English
Therefore, great yoga, followed by the characteristics of yoga alone. The basis of its characteristics is that the two painted mandalas are considered newly arisen, and are fabricated with an outward-looking posture, thus being inferior. The body mandala, on the other hand, is the aggregates, elements, sense bases, etc., existing as the nature of the deity, beyond external forms. Just by accomplishing the Vajra body, one should contemplate the form that exists as such as an illusion, focusing on this, with the inward-looking yoga being the main, thus the fruit is swift. Regarding this, one should first receive empowerment according to either of the two painted mandalas, and for those who have gained certainty in the two stages, it is not necessary to rely solely on the manifested form, because the wisdom of self-nature exists in the hidden meaning as self-nature. If one is not familiar with the two stages, even if the disciple is introduced into the mandala, the body should be completely transformed, or the assembly of deities relying on the channels, elements, etc., should be contemplated to the end, divided into two parts, and then introduced into the body mandala, and it is not appropriate to contemplate the entering and the entered. The body mandala should also not exist in reality, even if one slowly contemplates the body, it can only barely serve as a substitute for each, and transforming the form, making the limbs, mounts, etc., turning the ears into beasts, like a sewn patch, is not reasonable. Thus, through the two painted mandalas of the generation stage and the body mandala, etc., if one practices like the mandala of higher insight, then according to the high and low levels of realization of the Vajra master, it can be determined as three classification methods. The master abides in the state of Buddhahood, and through the great light empowerment, enables the disciple to attain the Bodhisattva at the end of the tenth ground, thereby perfecting the eleventh, twelfth, and thirteenth grounds, and attaining the union of the two truths, the Svabhavikakaya. The master is on the path of extremes, allowing the disciple to abide in the path of seeing and the path of meditation, contemplating merging into the illusory mandala that pervades the sky, or merging into a range of one yojana. The master abides on the noble path, allowing the disciple to perfect the merits of true seeing and the accumulation path, transforming the mandala of awareness experience to a range of one yojana, and then introducing the disciple. In general, the master's power of samadhi and the disciple's karma completely depend on strength. If one cannot enter the mandala, then the master should attain the uninterrupted path of the path of joining, or gain movement and habit.