Tibetan
ལྟོས་གྲུབ་ཀྱི། །གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཉམས་འོག་ཆུད། །དེ་ལས་དངོས་དང་དངོས་འདྲ་དངོས་མིན་གྱི། །མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་། །ཐོས་ལ་བརྟེན་འབྱུང་དེ་ཡི་ཉོན་མོངས་བཅིལ། །ཉོན་མོངས་མེད་ལ་བདུད་ཀྱིས་གླགས་མི་རྙེད། །ཅེས་དེ་ལ་སྤྱིར་འཕགས་བོད་ཀུན་དང་ཁྱད་པར་བོད་འདིར་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཕལ་གྱི་རང་རང་གི་འདོད་ཞེན་གྱིས་སྦྱར་བའི་གཞུང་ལ་ལྟོས་པའི་ལྟ་གྲུབ་ཀྱི་སྐྱོན་མང་བ་ཡང་འཕགས་ཡུལ་ནའང་ཐེག་ཆེན་བཀའ་མིན་པར་བསྒྲགས་ཤིང་། སྟོན་པས་སྟོང་ཉིད་ཟབ་མོ་སྟོན་པ་ལ་ལུང་དུ་བསྟན་པ་འཕགས་མཆོག་ཀླུ་སྒྲུབ་སོགས་ཀྱང་ཆོས་ལོག་མཁན་དུ་བསྒྲགས་པ་བྱུང་བར་ངེས་ན། ད་ལྟའི་དུས་ན་རང་རང་གི་ཀུན་འབྱུང་རྣམ་པ་ཐ་དད་པ་བསྐྱེད་ཅིང་བསྐྲུན་པའི་གྲུབ་མཐའ་མང་ཞིང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་རང་གི་བློ་ནུས་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་རྒྱལ་བའི་ཕྲིན་ལས་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་ཅན་ཡིན་པར་སྟངས་བཅད་ན་ཕྱོགས་ལྷུང་དང་རིང་བར་ཅིས་མི་འགྱུར། འོན་ཀྱང་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་མཚན་ཉིད་ཉམས་འོག་ཏུ་ཆུད་པ་གལ་ཆེ་ཞིང་། དེ་ལས་ཀྱང་དངོས་པོ་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཇི་ལྟ་བ་དང་དེ་དང་འདྲ་ཙམ་པ་དང་དངོས་མིན་ཡིན་ལུགས་ངོམ་པ་བཅས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལེགས་པར་འབྱེད་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད་ཀྱང་ཐོས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་ཞིང་དེ་ཡིས་ཉོན་མོངས་པའི་དགྲ་ཚོགས་བཅིལ་ཞིང་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་ཅིང་ཉོན་མོངས་མེད་པར་གྱུར་པ་ལ་བདུད་སྡེའི་དཔུང་ཚོགས་ཀྱིས་གླགས་ཀྱང་མི་རྙེད་དོ། །ཅེས་འགྲེལ་ལོ། །རྩ་བ། འདིར་གང་བཟུང་ན་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ལ། །སྨྲ་བསམ་བརྗོད་མེད་དོན་དམ་བདེན་པ་ཡིན། །བློ་ཡི་ཆ་ནས་སྨྲ་བསམ་བརྗོད་པ་རུ། །བརྟགས་ཤིང་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཆར། །བཞག་ནས་བདེན་གཉིས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ལས། །འདས་པ་སུས་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱར་མེད་ལ། །བལྟར་མེད་ཐོབ་དང་མ་ཐོབ་གཉིས་ཀ་མེད། །སྟོང་པ་ཉིད་དང་ངེས་པར་རྗེས་མཐུན་པའི། །བློ་སྐྱེས་པ་ལ་རྟོགས་པའི་བླ་དྭགས་བཏགས། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་གཞུང་འདིར་གང་བཟུང་ན་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཏེ། སེམས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ལ། སྨྲ་བསམ་བཇོད་དུ་མེད་པ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཡིན་ཀྱང་བློ་ཡི་ཆ་ནས་གཞལ་ན་སྨྲ་རྒྱུ་དང་བསམ་བརྗོད་ཡོད་པར་སྒྲོ་བཏགས་ཤིང་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་ཆར་བཞག་ནས་བརྒལ་བརྟགས་བྱེད་མོད་ཀྱང་བདེན་གཉིས་རྟོགས་བྱ་རྟོགས་བྱེད་ལས་འདས་པའི་དོན་གུས་ཀྱང་མངོན་དུ་བྱར་མེད་ལ། དེ
Chinese
依赖性的。证成的宗义的体性落入衰损之下。从那之中，将真实与相似真实和非真实的。体性善加辨别的智慧也。依赖于听闻而生起，以此摧毁烦恼。无有烦恼则魔不得便。如是，总的来说，在印度和西藏，特别是西藏这里，普通的个人以各自的欲求所混合的论典为依据的见解之过失很多，即使在印度，也有将大乘佛法宣布为非佛语的情况。释迦牟尼佛宣说甚深空性时，受到授记的圣者龙树等也被宣布为邪教徒。现在这个时候，产生和创造各自不同形态的宗派很多。如果断定所有这些都是与各自的智慧能力相符的，是对众生有益的佛陀事业，那么怎么不会变成偏袒和疏远呢？然而，证成宗义的体性落入衰损之下非常重要。从那之中，事物的自性如何存在，以及与那相似的事物，和显现为非真实的事物等的体性善加辨别的智慧，也依赖于听闻而生起，由此摧毁烦恼的敌军，显现智慧，变成无有烦恼，魔众的军队也无法找到机会。如此解释。根本：此处若执取，自性之安住方式。言思表达皆无，胜义谛是也。从心识之分，言说思维表达中。考察显现诸法，世俗谛之范畴。安立而证二谛，超越能证所证外。谁亦无法现证，无可看亦无得与未得二者。与空性定然随顺的。生起智慧者，安立为证悟之名。如是，对于此，在此论典中，若执取自性之安住方式，即心性之存在方式确定时。言说思维表达皆无，是胜义谛，然而从心识的角度衡量，则虚构有言说和思维表达，并将显现的事物安立于世俗谛的范畴中进行辩论，然而超越能证所证的二谛之义，谁也无法现证。那
English
Of dependence. The nature of the established tenets falls under decline. From that, the real, the similar to the real, and the non-real. Even the wisdom that distinguishes the characteristics well. Arises dependent on hearing, and destroys afflictions with it. Without afflictions, demons find no opportunity. Thus, in general, in both India and Tibet, especially here in Tibet, the faults of views based on texts mixed with the desires of ordinary individuals are many. Even in India, there were cases where the Mahayana teachings were declared non-Buddha-word. When Shakyamuni Buddha taught the profound emptiness, even the noble Nagarjuna and others, who were prophesied, were declared heretics. In this present time, there are many tenets that generate and create different forms of arising. If we determine that all of these are in accordance with their respective intellectual abilities and are beneficial to sentient beings as the activities of the Buddhas, how could it not become biased and distant? However, it is very important that the nature of the established tenets falls under decline. From that, the wisdom that distinguishes well the nature of how things exist, as well as things that are similar to that, and things that appear as non-real, also arises dependent on hearing, and thereby destroys the enemy forces of afflictions, manifests wisdom, and becomes without afflictions, and even the armies of demons cannot find an opportunity. Thus, it is explained. Root text: Here, if one grasps, the way of abiding of nature. Speech, thought, and expression are absent, it is the ultimate truth. From the aspect of mind, in speech, thought, and expression. Examining and appearing phenomena, the category of conventional truth. Establishing and realizing the two truths, beyond the knower and the known. No one can directly realize it, there is neither something to be seen nor the two, attainment and non-attainment. That which definitely accords with emptiness. The arising of intelligence is labeled as the banner of realization. Thus, regarding this, in this text, if one grasps the way of abiding of nature, that is, when the way of existence of mind itself is determined. Speech, thought, and expression are absent, it is the ultimate truth, but when measured from the perspective of mind, it fabricates that there is speech and thought, and establishes the appearing phenomena in the category of conventional truth and debates, but the meaning that transcends the two truths of the knower and the known, no one can directly realize. That
Tibetan
་ལྟའི་གནས་ཚུལ་ལ་བལྟར་མེད་ཅིང་ཐོབ་རྒྱུ་དང་མ་ཐོབ་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་མེད་པར་རྟོགས་ཚེ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་ངེས་པར་རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེས་པ་ལ་རྟོགས་པའི་བླ་དྭགས་ཏེ་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །དེ་ལ་ས་དང་པོ་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ལ་སོགས་པའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་བྱ་རང་རྒྱུད་པ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས་གཟུང་འཛིན་ལས་རྣམ་པར་འདས་པ་སྟེ་ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཞི་བ་དེའི་ཚེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུད་ཆད་དེ། སྨྲ་བསམ་བརྗོད་དུམེད་པའི་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །རྩ་བ། གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ནི། །ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ཀུན་གྱི་མཛོད། །གང་ལ་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཡང་དག་འཇུག་པ་ལྡེ་མིག་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་གང་ཞིག་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་རྣམས་ནི་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ཀུན་གྱི་མཛོད་ཡིན་བཞིན་གང་ལ་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ལ་ཡང་དག་པར་འཇུག་པ་ནི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ལྕགས་འབྱེད་པའི་ལྡེ་མིག་ལྟ་བུ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །དེ་བས་ན་བསམ་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་རིག་པ་དང་ལུང་གིས་བརྟགས་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཤེས་རབ་ཟབ་མོ་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེའི་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པར་བྱས་ལ་མངོན་སུམ་བསྒོམ་མོ། །རྩ་བ། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གང་ནས་ཀྱང་ནི་མ་འོངས་ལ། །གང་དུའང་མ་སོང་མི་གནས་པ། །གཤིས་ལ་གནས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ། །ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་ལྟར། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པར་ཤར། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པ། །དབུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན། །ཞེས་པ་ནི་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་བསླུ་ཞིང་རྫུན་པའི་རིགས་དང་སྲིད་པ་གཡོ་ཞིང་འདུ་བྱེད་པ་འཁོར་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་རང་རྒྱུད་ལྡན་མྱང་འདས་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་མིང་གི་གདགས་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་འོངས་པ་མེད་པས་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདས་པ་མ་ཡིན་བར་དུ་གང་དུའང་གནས་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་སྟེ་ད་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ཐ་མར་གང་དུ་འགྲོ་བའང་མེད་པས་མི་འབྱུང་བ་སྟེ་མ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ། དག་དང་མ་དག་གློ་བུར་བ། །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་བཞིན་སྣང་། །ཀུན་ཏུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་ལེན། །རྟོག་ཅིང་དཔྱད
Chinese
对于（现象）如幻的状况不作观察，并且了悟到既无所得也无未得之时，生起与空性真实相应的智慧，这只是假立一个“证悟”的名称而已。于此，在初地圣者的等持以及佛地，由于能知、所知等境与有境的自性都不成立，因此是完全超越了能取与所取，也就是有境智慧的行境也寂灭之时，所有心与心所的行境都断绝。证悟不可言说、不可思议的法性，即是胜义谛。根本偈颂：何者缘起法，一切法之藏，以思择智慧，如实入为钥。意思是说，诸法中何者是缘起法，即是轮回与涅槃一切法的宝藏，对于此，以思择的智慧，通过闻思修三者如实地进入，就像是开启诸法门锁的钥匙一般。因此，必须以思择的智慧，通过理智与教证进行考察，并且只有与真实义完全相符的甚深智慧，才是超越了分别念的境界，因此要对它的自性进行辨别，并且现量修习。根本偈颂：显有世间轮回涅槃法，从任何处亦未来，于任何处亦未去不住，于自性住之缘起。法性本身亦如生灭，显现之时即是空性显，不住于戏论之边，显示中观之自性。意思是说，在六根的对境中显现的虚妄不实的世间，以及流转不息的轮回，是具有自性的有为法，而涅槃也是对于自性法性的名言安立。如此，对于显现为法性和法相的一切法，最初从任何地方都没有来处，因此称为不生，也就是过去；中间在任何地方都没有住处，因此是没有自性，也就是现在；最终也没有去处，因此是不灭，也就是未来。根本偈颂：清净与不清净为暂时的，实义上虽无却似有，以遍计执而取，思择与观察
English
When one does not observe the state of illusion-like phenomena, and realizes that there is neither gain nor non-gain, the wisdom that arises in true accordance with emptiness is merely given the name "realization." In this regard, in the samadhi of the first bhumi arya and in the buddha-bhumi, since the self-nature of knowable objects such as the knower and the known does not exist, it is completely beyond the grasping and the grasped, that is, when the activity of the wisdom of the subject is also pacified, all activities of mind and mental factors are cut off. Realizing the nature of reality that is inexpressible and inconceivable is the ultimate truth. Root verse: Whatever is dependent arising, is the treasury of all phenomena, with discriminating wisdom, truly entering is the key. It means that whatever among phenomena is dependent arising, is the treasury of all phenomena of samsara and nirvana. For this, with discriminating wisdom, through hearing, thinking, and meditation, truly entering is like a key to open the locks of all phenomena. Therefore, it is necessary to examine with discriminating wisdom, through reason and scriptural evidence, and only the profound wisdom that is completely in accordance with the true meaning is beyond the realm of conceptualization. Therefore, one must distinguish its self-nature and practice it directly. Root verse: All phenomena of appearance, existence, samsara, and nirvana, do not come from anywhere, do not go or stay anywhere, dependent arising abiding in self-nature. The nature of phenomena itself is also like arising and ceasing, the moment of appearance is the appearance of emptiness, not abiding on the edge of elaboration, showing the self-nature of the Middle Way. It means that the false and unreal world that appears in the objects of the six senses, and the constantly changing samsara, is the conditioned dharma with self-nature, and nirvana is also the nominal establishment of the self-nature of reality. Thus, for all phenomena that appear as the nature of phenomena and the characteristics of phenomena, initially there is no place of origin from anywhere, therefore it is called unborn, that is, the past; in the middle, there is no place to stay anywhere, therefore it is without self-nature, that is, the present; and finally, there is no place to go, therefore it is unceasing, that is, the future. Root verse: Purity and impurity are temporary, in reality, although non-existent, they appear as existent, taken closely by complete imputation, thinking and observing