Tibetan
ང་མཚན་པ་མེད་ཅིང་ཡུལ་ལ་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེས་པར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པས། དབང་པོ་དང་ཤེས་པ་གཟུགས་གསུམ་ཀ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་རྫས་གཅིག་པས་མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་ཡང་ཤེས་པ་རང་གིས་རང་མཐོང་བ་ཡིན་ཞིང་། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འཆར་བའི་རྒྱུ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཏོད་བྱེད་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པ་གཏན་ནས་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་བརྟག་དཔྱད་མ་བྱས་པའི་ངོར་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་ཞེས་སོགས་འདོད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་བདེན་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་རྣམ་ཤེས་སོགས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་ལ། ཡུལ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པར་སྣང་བ་གཟུང་ཆ་དང་རིག་པ་ནང་ན་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་འཛིན་ཆ་སྟེ་དེ་གཉིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཕྱིར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདེན་པར་འདོད་ཅིང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཐ་དད་མ་གྲུབ་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་གོ་ཆོད་པ་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རང་ངོ་ཙམ་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་མ་ཁེགས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་རྫས་གཞན་མེད་པ་ཙམ་ལས་འཛིན་པ་རང་ངོས་ན་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པར་སོང་བས་སོ། །དེའང་ཤེས་བྱའི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ལས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་དུ་འདུ་ལ། དོན་དམ་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འདུ་བས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་དེ་རང་ཡིན་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀུན་བརྟགས་སུ་འདོད་པའོ། །དབུ་མ་ལ་རང་རྒྱུད་པ་དང་ཐལ་འགྱུར་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། །རྩ་བ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དེ། །དོན་དམ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར། །འདོད་པ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཡི་ལུགས། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆ་ཐབས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མར་སྣང་ཡང་། དོན་དམ་པར་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་འདོད་ཅིང་གདགས་གཞིའི་ངོས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་གཉིས་སུ་འཇོག་པ་དེ་ཡང་གཤིས་ལ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལའང་རེ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ཚུལ་བཞིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང་། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་བདག་གཞན་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ། སྐྱེ་བའི་དངོས
Chinese
因为我没有执着，并且在境上仅仅显现为眼识生起，所以根、识、境三者各自显现是错觉，识的体性是一个，所以眼识虽然看见了境，但实际上是识自己看见了自己。境的形象显现的原因是识，除此之外，在外面作为能造的境是根本不存在的。然而，在没有进行考察的情况下，虽然会认为眼睛看见了境等等，但事实并非如此，他们说显现为境的识是真实成立的，并且认为所有识，如各种识等的体性都是真实成立的。显现为境在外面存在的所取分，和显现为觉性在里面存在的能取分，这两者都是错觉，因此他们认为离能所取的识是真实的。由于能所取二者没有成立为他体，所以能成立为二无，并且虽然认为仅仅是各种识的自性就是智慧，但并没有遮破能所取，因为他们仅仅认为能所取二者不是异体，而是承认了能取存在于自身中。而且，所知诸法从遍计所执、依他起、圆成实三种来说，所有世俗的法都包括在遍计所执和依他起中，而胜义则包括在圆成实中，所以法无我也就是它本身，并且认为人无我是遍计所执。中观分自续派和应成派两种，第一种是： 根本：如何显现的一切皆为世俗谛， 成立如幻术般的自性， 胜义谛无成立如虚空， 是中观自续派的宗义。 也就是说，如何显现的一切法，从世俗谛的角度来说，虽然显现为幻术，但在胜义谛上并不成立为真实，如同虚空一般。并且从所依的角度来说，一切法都依赖于心识而安立为二谛，即使在自性上没有成立为真实，但在名言的角度上，也认为成立为自己的自性，所以称为自续派。其中，暂时可以通过四种广为人知的方式来理解：金刚屑、有无生灭、四句生灭、大缘起。第一种是：法，仅仅是事物，在胜义谛上不是从自他以及无因中产生的，是生的事物
English
Since I have no attachment and only the appearance of eye consciousness arising in the object, the three—sense faculty, consciousness, and object—appearing separately is an illusion. The nature of consciousness is one substance, so although eye consciousness sees the object, it is actually consciousness seeing itself. The cause for the appearance of the object's form is consciousness, and other than that, there is absolutely no object existing outside as a creator. However, without investigation, although one might think that the eye sees the object, etc., it is not so. They say that the consciousness appearing as the object is truly established, and they believe that the nature of all consciousnesses, such as various consciousnesses, is truly established. The apprehended aspect, which appears as if the object exists outside, and the apprehending aspect, which appears as if awareness exists inside, are both illusions. Therefore, they believe that the consciousness free from the apprehended and apprehending is real. Since the apprehended and apprehending are not established as different entities, they can be understood as non-dual, and although they consider the mere self-nature of various consciousnesses to be wisdom, they have not refuted the apprehended and apprehending, because they only consider the apprehended and apprehending not to be different substances, but have acknowledged that the apprehending exists within itself. Moreover, knowable phenomena, from the perspective of the three—imputed, dependent, and perfected—all conventional phenomena are included in the imputed and dependent, while the ultimate is included in the perfected. Therefore, the selflessness of phenomena is itself, and they believe that the selflessness of persons is imputed. Madhyamaka is divided into Svatantrika and Prasangika. The first is: Root: How everything appears is conventional truth, Established as the nature of illusion, The ultimate truth is unestablished like space, This is the tenet of Madhyamaka Svatantrika. That is to say, how all phenomena appear, from the perspective of conventional truth, although they appear as illusion, they are not established as truly real in the ultimate truth, like space. And from the perspective of the basis of designation, all phenomena are established as the two truths depending on the mind. Even though they are not established as truly real in their nature, they are considered to be established as their own nature from the perspective of terminology, so it is called Svatantrika. Among them, for the time being, it can be understood through four well-known methods: Vajra Splinters, Existence and Non-existence of Production and Cessation, Four Extremes of Production and Cessation, and the Great Dependent Arising. The first is: Dharma, merely a thing, is not produced from self, other, or without cause in the ultimate truth, it is a thing of birth.