Tibetan
འདས་ཤིང་ཐར་པའི་ས་དང་ཉེ་བའོ། །རྩ་བ། མཐར་ཐུག་བློ་ཡིས་རྣམ་པར་དཔྱད་བཟོད་ན། །དོན་དམ་མ་ཡིན་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཕྱིར། །གཅིག་དང་དུ་མར་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས། །བློ་ཡི་ཡུལ་ན་ནམ་ཡང་གནས་མ་མྱོང་། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་མཐར་ཐུག་སྟེ་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་ནི་བློ་ཡིས་རྣམ་པར་དཔྱད་བཟོད་ན་བློས་བཏགས་པ་ཡིན་པས་དོན་དམ་མ་ཡིན་ཞིང་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་པའི་ཆ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དངོས་རྫས་གཅིག་ཀྱང་མེད་པར་ངེས་ན་དུ་མ་ཡོད་པ་ག་ལ་རིགས་ཏེ་ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་དང་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམས་ནི་གཏན་ལ་ངེས་པར་ཕབ་ཚེ། བློ་ཡི་ཡུལ་ན་ནམ་ཡང་གནས་མ་མྱོང་སྟེ་རྨི་ལམ་གྱི་གནས་གྲོགས་དང་མཚུངས་སོ། །རྩ་བ། རེ་ཞིག་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་རྣམ་བཞག་ནི། །ཤེས་པའི་དོན་དམ་བློ་ཡིས་དཔྱད་པ་དང་། །དངོས་པོའི་དོན་དམ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་ཡི། །རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་ཉན་ཐོས་སྡེ་པའི་ལུགས། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་རེ་ཞིག་སྟེ་འཕྲལ་ཚིག་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡི་རྣམ་པར་བཞག་ན་ཉན་ཐོས་པ་ལ་བྱེ་མདོ་གཉིས་ལས། །དང་པོ་ནི་རང་རིག་ཐ་སྙད་ཙམ་དུའང་ཁས་མི་ལེན་ཞིང་ལམ་ཐེག་དམན་དུ་ཞུགས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་སྟེ། དེས་ནི་གཞིའི་ཆོས་ཤེས་པའི་དོན་དམ་ལ་བློ་ངོའི་དཔྱད་པ་ཞུགས་པ་དང་དངོས་པོའི་དོན་དམ་ཐོ་བས་བཅོམ་པ་སོགས་ཀྱིས་གནོད་མི་ནུས་ཏེ། ཤེས་པའི་རྒྱུན་དང་དངོས་པོའི་རགས་པ་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པའི་སྐད་ཅིག་མ་དང་། །དངོས་པོའི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་པ་ནི་དོན་དམ་དུ་འདོད་ཅིང་འདི་ལྟར་དངོས་པོའི་རྣམ་པ་གསེར་དངུལ་ཟངས་ལྕགས་ས་རྡོ་སོགས་གཟུགས་དང་རྫས་ཀྱི་རྣམ་པ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་མ་ཉམས་པར་ཡོད་དུས་འདི་དང་འདིའོ་སྙམ་པའི་བློ་སྐྱེ་ཡང་། དངོས་རྫས་དེ་ཐོ་བ་དང་གཏུན་བུ་སོགས་ཀྱི་བཅོམ་ནས་རྡུལ་ཕྲན་བྱས་ཚེ་དཔྱད་པའི་རྣམ་པ་དེ་མེད་པས་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་རགས་པ་འགག་པར་འགྱུར་བ་ལ་དམིགས་པའོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རྡུལ་ཕྲན་ཕྲ་རབ་གཉེན་པོས་བཅོམ་པ་དང་རིགས་པས་གཞིག་སྟེ་བསལ་ཡང་ངར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་འདོད་དེ་མཚན་གཞི་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང་། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་ཆ་མེད་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སོ། །དེའང་ཀུན་རྫོབ་དང་བཏགས་ཡོད་གཅིག་ལ། དོན་དམ་དང་རྫས་ཡོད་གཅིག་ཏུ་འདོད་དོ། །གྲུབ་མཐའ་འདིས་ནི་མུ་སྟེགས་པ་རྣམས་འདོད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་བཀག་ནས་བདག་མེད་པར་ཁས་བླངས་ཤིང་། དུས་གསུམ་ཡང་རྫས་གྲུབ་དང་དངོས་པོར་འདོད་པས་མེད
Chinese
已经超越且接近解脱之地。根本偈：如果究竟的智慧能够完全分析，就不是胜义谛，因为智慧是世俗的。互相矛盾的，一和多的体性，在智慧的境域中，从未存在过。这是说，如果是究竟的，也就是胜义谛的真实，如果能够被智慧完全分析，那就是被智慧所安立的，因此不是胜义谛，而且智慧是世俗的，是错乱的部分，因此可以确定没有一个真实的实物，那么怎么会有多个呢？当所有与名言相违背的体性被确定下来的时候，它们从未存在于智慧的境域中，就像梦境中的伴侣一样。根本偈：略微安立宗派的观点是，以智慧分析认识的胜义谛，以及用锤子击碎物质的胜义谛，是小乘有部宗的观点。这是说，如果略微地安立宗派的观点，小乘分为有部和经部两种。第一种是不承认自证的，哪怕是名言上的，进入小乘道的就是有部宗。他们认为，作为基础的法，认识的胜义谛，不会被智慧的分析或者用锤子击碎物质等所损害。认识的相续和粗大的物质是世俗的刹那，而物质的无分微尘被认为是胜义谛。就像这样，当物质的形态，无论是金银铜铁土石等，任何一种形状和物质没有损坏的时候，会生起“这是这个，那是那个”的念头。但是，当这个物质被锤子和砧子等击碎成微尘的时候，分析的形态就不存在了，因此执着的粗大念头就会停止，这是他们的目标。胜义谛是极微细的微尘，即使被亲友击碎，被理智摧毁，也不能舍弃执我的念头，这些法被认为是胜义谛的实物，例如无分微尘，刹那无分识，以及无为法等。他们认为世俗和假有是一体的，胜义和实有是一体的。这个宗派否定了外道所认为的补特伽罗的我，承认无我。并且认为三时也是实有和实物，因此不是没有。
English
It is beyond and close to the land of liberation. Root verse: If ultimate wisdom can be completely analyzed, then it is not the ultimate truth, because wisdom is conventional. Contradictory characteristics, such as one and many, have never existed in the realm of wisdom. This means that if it is ultimate, that is, the reality of the ultimate truth, if it can be completely analyzed by wisdom, then it is established by wisdom, so it is not the ultimate truth, and wisdom is conventional, a part of delusion, so it can be determined that there is no real entity, then how can there be many? When all the characteristics that contradict the terms are determined, they have never existed in the realm of wisdom, just like companions in a dream. Root verse: Slightly establishing the views of the schools is that the ultimate truth of knowledge analyzed by wisdom, and the ultimate truth of matter shattered by a hammer, are the views of the Hinayana Vaibhashika school. This means that if the views of the schools are slightly established, the Hinayana is divided into Vaibhashika and Sautrantika. The first is that they do not admit self-awareness, even in terms of terms, and those who enter the Hinayana path are the Vaibhashika. They believe that the ultimate truth of knowledge, which is the basis of the Dharma, cannot be harmed by the analysis of wisdom or the shattering of matter with a hammer. The continuum of knowledge and coarse matter are conventional moments, and the indivisible particles of matter are considered to be the ultimate truth. Just like this, when the form of matter, whether it is gold, silver, copper, iron, earth, stone, etc., any shape and substance is not damaged, the thought of "this is this, that is that" will arise. However, when this substance is shattered into dust by a hammer and anvil, etc., the form of analysis no longer exists, so the coarse thought of clinging will stop, which is their goal. The ultimate truth is the extremely fine dust, even if it is shattered by relatives and destroyed by reason, the thought of clinging to self cannot be abandoned, these dharmas are considered to be the real objects of the ultimate truth, such as indivisible dust, momentary indivisible consciousness, and unconditioned dharmas. They believe that conventional and imputed are one, and ultimate and real are one. This school denies the self of the person that the heretics believe in, and admits non-self. And they believe that the three times are also real and real objects, so they are not non-existent.
Tibetan
་པར་མི་འགྱུར་བ་སོགས་རགས་པ་ཡིན་ལ། ཁ་ཆེ་བྱེ་སྨྲ་ནི་མདོ་སྡེ་པ་དང་མཐུན་ཏེ་ལས་ཀྱི་རྒྱུན་ཁས་ལེན་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །ལམ་གྱི་རྣམ་བཞག་ནི་བདེན་པ་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་པ་སོགས་བཅུ་དྲུག་པོ་ལ་དམིགས་ནས་ལམ་ལྔའི་རྣམ་བཞག་ཙམ་བྱེད་ཀྱང་། ས་བཅུའི་རྣམ་བཞག་ནི་མི་འདོད་དོ། །མདོར་ན། ཐེག་དམན་གྱི་བསམ་སྦྱོར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ནི་ཐེག་དམན་པ་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་བསམ་སྦྱོར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་གཉིས་གང་ཡང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་ན་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཐེག་དམན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། ཤེས་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གཉིས། ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སྟེ་ལྔ་དེ་དག་གི་ཤེས་པ་ལྔ་དང་བཅུ་པོ་སྐྱེ་འཇིག་སོགས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དེ། ནམ་མཁའ་དང་འགོག་པ་རྣམ་གཉིས་ཏེ་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་དང་། འདས་པ་དང་མ་འོངས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་རང་རང་སོ་སོ་རྫས་གྲུབ་ཏུ་འདོད་ཅིང་། བདེན་གྲུབ་ཀྱི་ཆ་རེ་ཡང་ཡོད་པར་འདོད་ལ་རིག་པའི་དངོས་པོ་དང་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་སོགས་ནི་བདེན་མེད་དུ་འདོད་ཅིང་། འདིའི་ནང་ཚན་ཁ་ཆེ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་སོགས་འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་ནི་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་རྫས་སུ་མེད་པར་འདོད། །མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་པ་སོགས་ནི་འདུས་བྱས་མཐར་འཇིག་པ་ཡིན་ཀྱང་སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པ་མིན་ཟེར་ཞིང་རྒྱུན་གྱི་དངོས་པོ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་འདོད་ལ། ཕྱི་པ་རྣམས་ཀྱིས་བཏགས་པའི་བདག་རྟག་པ་གཅིག་པུ་རང་དབང་ཅན་དེ་འདྲ་མེད་ཀྱང་སྤྱིར་ང་བདག་ཙམ་ཞིག་རྫས་གྲུབ་དང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད། །འདི་ལ་བདག་ལྟའི་སྐྱོན་གྱིས་ཐར་ལམ་མེད་པ་འདྲ་ཡང་མཆོག་གསུམ་ལ་སྐྱབས་འགྲོ་དང་ཐར་པ་འདོད་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་ཡོད་པས་རིམ་པས་ཐར་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །བྱེ་སྨྲ་འདི་ནི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་བཀར་འདོད་ཅིང་ལྟ་གྲུབ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ལུགས་སུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་བཞེན་ཅང་བསྟན་བཅོས་ཀྱང་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་ངོས་འཛིན་པའོ། །རྩ་བ། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་དེ་འདིར་ནི། །དོན་དམ་ཡོད་ཡིན་གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད། །དེ་ཡང་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ། །མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ངོ་བོ་རྟོག་གེར་མཐུན། །ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟར་བདེན་ཞེན་གྱི་ངོ་བོ་ནས་ཕྱི་དོན་དང་རང་རིག་གཉིས་ཀ་ཁས་ལེན་པའི་ཐེག་དམན་གྱི་གྲུབ་མཐའ་བརྗོད་པ་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དེ་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་མཚན་ཉིད་དེ་དབྱེ་ན་ལུང་
Chinese
不转变等等是粗略的。迦湿弥罗的说一切有部与经部相符，不同之处在于承认业的相续。道的行相是缘于四谛的行相，如无常等十六种，仅仅作五道的行相安立，但不承认十地的行相。总之，小乘的意乐和行为生于相续中是小乘人，大乘的意乐和行为生于相续中是大乘人，如果二者都没有生于相续中，则二者都不是。其中，小乘的说一切有部是：识是心和心所二者。境是色、声、香、味、触五者，这五者的识，五和十，生灭等，有或无的行。虚空和二灭，即无为法三者。过去和未来的事物各自都认为是实有，也认为有真实存在的成分，而认为智慧的事物和常有的事物等是不真实的。这其中的迦湿弥罗说一切有部等认为有为法是刹那坏灭的，认为补特伽罗的我只是假立的，并非实有。大众部等说有为法最终会坏灭，但不是刹那坏灭，也认为常有的事物是应有的。外道们所假立的常恒、唯一、自在的我没有，但总的来说，仅仅是我和我的东西认为是实有和真实存在的。这似乎有我见之过而没有解脱道，但因为有皈依三宝和希求解脱的戒律以及闻思修三者，所以逐渐会获得解脱。这个说一切有部认为《阿毗达磨》七论是权威，认为见解和宗义必须按照论典的规矩来承认，并且认为论典就是分别解说。根本颂：凡有作用能力者，于此是胜义有，其余皆是世俗有。那也是用自相和共相的体性来解说的。经部的宗义与自性分别相同。这样从实执的体性上，承认外境和自明 दोनों 的小乘宗派，如果有人开始阐述，那便是经部的体性，如果区分开来就是
English
Non-transformation and so on are coarse. The Kashmir Sarvastivadins agree with the Sautrantikas, the difference being that they acknowledge the continuity of karma. The aspects of the path are based on the sixteen aspects of the four truths, such as impermanence, and only establish the aspects of the five paths, but do not accept the establishment of the ten bhumis. In short, one who has the intention and action of the Hinayana arising in their mindstream is a Hinayanist, and one who has the intention and action of the Mahayana arising in their mindstream is a Mahayanist. If neither of these arise in their mindstream, then they are neither. Among these, the Hinayana Sarvastivadins are: consciousness is mind and mental factors, the two. The objects are form, sound, smell, taste, and touch, the five. The consciousness of these five, five and ten, arising and ceasing, etc., are associated or unassociated formations. Space and the two cessations, the three unconditioned phenomena. Past and future phenomena are each considered to be substantially existent, and are also considered to have a truly existent aspect, while objects of knowledge and permanent objects, etc., are considered to be non-existent. Among these, the Kashmir Sarvastivadins, etc., consider conditioned phenomena to be destroyed in an instant, and consider the self of the person to be merely imputed, not substantially existent. The Mahasamghikas, etc., say that conditioned phenomena are ultimately destroyed, but not destroyed in an instant, and also consider permanent objects to be appropriate. Although there is no such thing as the permanent, singular, independent self imputed by the outsiders, in general, they consider merely the "I" and "mine" to be substantially existent and truly existent. It seems that there is no path to liberation due to the fault of the view of self, but because there is refuge in the Three Jewels and the precepts of desiring liberation, and the three practices of hearing, thinking, and meditating, one will gradually attain liberation. This Sarvastivada school considers the seven Abhidharma treatises to be authoritative, and considers that views and tenets must be accepted according to the rules of the treatises, and also considers the treatises to be detailed explanations. Root verse: Whatever has the ability to perform a function, here is ultimately existent, the rest is conventionally existent. That is also explained by the characteristics of self and general. The tenets of the Sautrantikas are similar to the nature of reasoning. Thus, from the nature of clinging to truth, the Hinayana schools that acknowledge both external objects and self-awareness, if someone begins to explain, that is the nature of the Sautrantikas, if distinguished, it is