Tibetan
དང་རིག་པའི་རྗེས་འབྲང་གཉིས་ལས། །དང་པོ་ནི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཀར་འདོད་པའི་མངོན་པ་སྡེ་བདུན་པོ་ཤཱ་རིའི་བུ་ལ་སོགས་པའི་དགྲ་བཅོམ་པ་བདུན་པོའི་བསྟན་བཅོས་སུ་འདོད་ནས་གྲུབ་མཐའ་དེ་འཛིན་པ་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ནི་ཚད་མ་སྡེ་བདུན་ལ་སོགས་ནས་བཤད་ཅིང་མདོ་སྡེ་ལ་བརྟེན་ནས་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བའོ། །གཞི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་གང་གི་བདེན་པར་འཇོག་པ་མི་རྟོག་པས་བཏགས་པའི་བློ་ཀུན་རྫོབ་པ་སྟེ། དེས་དོན་རང་མཚན་གྱི་གནས་ལུགས་མཐོང་བ་ལ་སྒྲིབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་སེམས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཤར་བའི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་སྟེ། སྤྱི་མཚན་དང་དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་རྣམས་ཐ་དད་དུ་མེད་པའི་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་ལ། མངོན་སུམ་པའི་སྣང་བ་སྟེ་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་ལ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་ཅིང་། རང་མཚན་དང་། དངོས་པོ་དང་དོན་དམ་བདེན་པ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་འདོད་པའོ། །མདོར་ན་སྤྱི་མཚན་ལ་སོགས་པ་སྔོན་མ་རྣམས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། རང་མཚན་ལ་སོགས་ཕྱི་མ་ལ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་ལུགས་སོ། །དེ་ཡང་གོ་བདེ་བར་བརྗོད་ན་ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་གསུམ་དང་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་བཅུ་སྐྱེ་འཇིག་སོགས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་རྣམས་ནི་བཏགས་ཡོད་ཅེས་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པས་བདེན་པར་མེད་ཅིང་། གཟུགས་སོགས་ལ་རགས་རྒྱུན་དང་ཤེས་པ་ལ་རྒྱུན་བདེན་པར་མ་གྲུབ་འདས་མ་འོངས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱང་བཏགས་ཡོད་ཙམ་ཡིན་ལ་ད་ལྟ་བའི་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དང་། ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ཙམ་ཆ་མེད་བདེན་གྲུབ་ཡིན། །མིག་གིས་གཟུགས་དེ་མ་མཐོང་མིག་ཤེས་ཀྱིས་ཀྱང་གཟུགས་དངོས་སུ་མི་མཐོང་སྟེ་མིག་ཤེས་ལ་གཟུགས་སྣང་ཤར་བ་དེ་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲགས་པ་ཤེས་པར་གྱུར་པ་དེ་ཡིན་ལ་རྣམ་པར་འཆར་བ་དེ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་གཟུགས་སོགས་ཕྱི་རོལ་ཡོད་པར་འདོད་དོ། །མངོན་པ་སྡེ་བདུན་སོགས་ནི་བཀའ་མ་ཡིན་ཞིང་བྱེ་བྲག་བཤད་པ་སོགས་ལ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་པས་གྲུབ་མཐའ་ནི་མདོ་སྡེ་དང་བསྟུན་དགོས་པར་འདོད་དོ། །བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་ནི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆེད་དུ་གསུངས་པའི་སྡེ་སྣོད་འདི་རྣམས་ཁོ་ན་ཡིན་ཞིང་། ཤེར་ཕྱིན་སོགས་ཐེག་ཆེན་གྱི་མདོར་གྲགས་པ་འདི་རྣམས་རྒྱལ་བའི་བཀའ་མ་ཡིན་ཞིང་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཁྱད་པར་ནི་གང་ཟག་གི་ངོས་ནས་ཕྱེ་བ་ཡིན་གྱིས་གསུང་རབ་ཐ་དད་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ལ་སྤྲུལ་པའི་ཉན་ཐོས་ནི་མཆོག་ཟུང་དང་རབ་འབྱོར་མ་འགག
Chinese
以及理性的追随者两种。第一种是，分别说部的人认为，被尊为论藏的七部，是舍利子等七位阿罗汉的论著，因而持有该宗派。后一种是，从量论七部等处阐述，并依经部而立宗派者。基，世俗谛以何为谛实而安立呢？由非概念所假立的意识是世俗谛，因为它遮蔽了见到事物自相之实相。如此，心中生起分别念之显现境，为共相所遍及，共相与无实法以及世俗谛，无有他异，是周遍且等同的。显现的现量，即六识之境，为自相所遍及，自相与实物以及胜义谛，被认为是周遍且等同的。总之，共相等前者是世俗谛，自相等后者是胜义谛，这是经部的观点。如果说得容易理解一些，那么虚空等三种无为法，以及处所、色等十种，生灭等非相应行，这些都是假立的，仅仅是意识所假立的，因此并非真实存在。色等是粗大的相续，而识则是相续，并未成立为真实，过去未来的法也仅仅是假立的，而现在的微尘，以及刹那的意识，是无分且真实成立的。眼睛没有看到那个色，眼识也没有真实地看到色，而是眼识中生起的色相，被称为色的形象，成为被认识的那个，对于显现的形象，认为有形象的施设者，即色等外境存在。论藏七部等并非佛语，并且分别论等有错谬，因此宗派必须与经部相符。分别说部和经部都认为，佛陀的教言仅仅是为声闻所说的这些律藏，而般若经等被称为大乘经典的这些，并非佛陀的教言，大小乘的差别是从补特伽罗的角度来区分的，经典并没有不同。他们这样说。其中，对于声闻，化现的声闻是双胜和具寿不退。
English
And two followers of reason. The first is that the Vaibhashikas consider the seven Abhidharma treatises, which are revered, to be the treatises of the seven Arhats such as Shariputra, and therefore hold that tenet. The latter is that the tenets are stated from the seven treatises on valid cognition, etc., and based on the sutras. Basis, what is the truth of conventional truth established as true? The mind that is imputed by non-conceptualization is conventional, because it obscures the seeing of the reality of the self-characteristic of things. Thus, the appearance of the arising of conceptual thoughts in the mind is pervaded by the general characteristic, and the general characteristic and the non-existent dharma and the conventional truth are not different, and are pervasive and equal. The manifest perception, that is, the object of the six aggregates, is pervaded by self-characteristics, and self-characteristics, objects, and ultimate truth are considered to be pervasive and equal. In short, the former, such as general characteristics, are conventional truths, and the latter, such as self-characteristics, are ultimate truths, which is the view of the Sutra school. To put it more simply, the three unconditioned phenomena such as space, and the ten such as place and form, and the non-associated formations such as birth and death, are all imputed, and are merely imputed by consciousness, so they are not truly existent. Form, etc., are coarse continuums, and consciousness is a continuum, and it is not established as true. The past and future dharmas are also merely imputed, while the present atom and the momentary consciousness are indivisible and truly established. The eye does not see that form, and the eye consciousness does not actually see the form, but the form appearance that arises in the eye consciousness is called the image of form, and becomes that which is recognized. For the appearing image, it is believed that there is an imposer of the image, that is, external objects such as form exist. The seven Abhidharma treatises, etc., are not the words of the Buddha, and there are errors in the Vibhasha, etc., so the tenets must be in accordance with the Sutra school. Both the Vaibhashika and the Sutra school believe that the Buddha's teachings are only these Vinaya Pitakas spoken for the sake of the Shravakas, and that these sutras such as the Prajnaparamita Sutra, which are called Mahayana sutras, are not the words of the Buddha, and that the difference between Mahayana and Hinayana is distinguished from the perspective of the Pudgala, and that the scriptures are not different. That's what they say. Among them, for the Shravakas, the manifested Shravakas are the two supreme ones and the irreversible Rabjor.
Tibetan
་པ་ལ་སོགས་པ། ལྷས་སྦྱིན་དང་དྲུག་སྡེ་ཡང་སྤྲུལ་པར་བསྡུ་བ་ཡོད་དོ། །ཉན་ཐོས་ཞི་བ་བགྲོད་པ་ནི་རང་ལམ་ནས་ཇི་ལྟར་བཤད་པ་ལྟར་འཇུག་པ་དང་། གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པ་ནི་ཐེག་ཆེན་པས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་པའོ། །རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་འགྱུར་བ་ནི་སྦྱོར་ལམ་བཟོད་པ་ཐོབ་ནས་སོ། །དེའང་ཉན་ཐོས་ལ་སོ་སྐྱེ་དང་ཐེག་ཆེན་གཉིས་ལས་འཕགས་རྒྱུན་ཞུགས་དང་ཕྱིར་འོང་གཉིས་འདོད་ཁམས་སུ་ལུས་རྟེན་མཚན་ཉིད་པ་བཟུང་ནས་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྤྱོད་པ་བསྒྲུབ་ལ། ཕྱིར་མི་འོང་ནི་སྤྲུལ་པའི་ལུས་ཀྱི་གཞན་དོན་བྱེད་ཅིང་། ལྷག་མེད་མྱང་འདས་ཀྱི་ས་ཞིང་དག་པར་སྐྱེས་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་བསྐུལ་ནས་གཞན་དོན་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཙམ་པ་ནི། རྩ་བ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན། །ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཉིད་དེ་གང་ལས་གཞན། །གཉིས་མེད་ཤེས་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་རུ། །འདོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་ཡི་གྲུབ་པའི་མཐའ། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་ཕྱི་དོན་མེད་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་ཁས་ལེན་པའི་ནང་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་དེ་ལ་སེམས་ཙམ་པའམ། རྣམ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དབྱེ་ན་སོ་སྐྱེ་རྒྱུད་ཀྱི་དབང་པོར་མངོན་སུམ་སྣང་བའི་གཟུགས་སྣང་རགས་པར་གསལ་བ་འདི་དག་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་རྣམ་བདེན་པ་དང་། མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་རྫུན་པའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། གཉིས་མེད་དུ་ཤེས་པ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་དོ། །དེའང་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཁས་ལེན་པ་དག་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སྒོ་ལྔའི་ཡིད་དང་བཅས་པར་མ་འགྱུར་པའི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་བྱུང་བའི་གཙོ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་ནོ། །དེ་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པས་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་མ་ཡིན། དགེ་རྩ་ཆད་པའི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པས་དགེ་བ་མ་ཡིན། གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པས་མི་དགེ་བའང་མ་ཡིན། ཉོན་ཡིད་ནི་དམིགས་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་གཞི་དང་། རྣམ་པའི་ཆ་ནས་རང་སེམས་པའི་ངོ་བོ་བསྒྲིབས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའོ། །གོ་བདེར་བརྗོད་ན་སེམས་ཙམ་པ་ནི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སོགས་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་རྣམས་རྨི་ལམ་གྱི་སྐབས་ལྟར་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་དེ། དེ་དང་དེར་འཛིན་མ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ན་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། གཟུགས་ལ་མཚོན་ན་མིག་དབང་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཡིན་ལ། གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཡང་དེ་ལྟར་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཡིན་པས་གཟུགས་ར
Chinese
等。提婆达多和六群比丘也都被摄集为化身。声闻趋入寂静之道，是按照各自的道次第而行。持有宗义，是大乘行者持有声闻的宗义。转变为圆满菩提，是从获得加行道的忍位开始。其中，声闻中有凡夫和二乘，圣者中的预流果和一来果，在欲界受持具有特征的身体，修持大乘的行持。不来果则以化身利益众生。无余涅槃的清净刹土中，由佛陀劝请而利益众生。唯识宗：根本颂：所取能取二显现，境与有境唯俗谛，何有异于此？二无识乃胜义谛，此乃唯识宗之宗义。这是说，虽然他们不承认外境存在，但承认胜义谛存在的佛教宗义，被称为唯识宗或唯识派。如果区分，对于凡夫相续的根识，显现的粗大色相，承认这些显现如其所现般存在，这是实相唯识；不承认的，是假相唯识。简而言之，所取能取二相的境和有境是世俗谛，无二的觉知是胜义谛。其中，承认八识聚的人，阿赖耶识未转为五根识和意识，未被遮蔽的觉知自性，是无记性的，主要的意是具有能辨识的识。它也存在于阿罗汉的相续中，因此不是被遮蔽的无记性。它也存在于断善根者的相续中，因此不是善。它也存在于无色界的相续中，因此也不是不善。染污意从所缘的角度来说是阿赖耶识，从行相的角度来说是自心的体性，是被遮蔽的无记性。通俗地说，唯识宗认为色、声、香、味、触等六境，就像梦境一样，只是一个觉知，并非执着于此，而是在外境中不存在这样的存在。以色为例，眼根是显现眼识的心，显现的色也是如此显现的心，因此色
English
etc. Devadatta and the Group of Six are also included as emanations. The Shravakas who proceed to peace enter according to how it is explained in their own path. Holding a tenet is when a Mahayanist holds the tenet of the Shravakas. Transforming into complete enlightenment is from obtaining the forbearance of the path of joining onwards. Among the Shravakas, there are ordinary beings and the two vehicles. Among the noble ones, the Stream-enterer and Once-returner take on a characteristic body in the desire realm and practice the conduct of the Mahayana. The Non-returner performs the benefit of others with an emanation body, and in the pure land of nirvana without remainder, they are born and urged by the Buddhas to benefit others. The Mind-Only School: Root text: The object and subject that appear as two, are only the conventional truth, what is different from that? The non-dual knowledge is the ultimate truth, this is the tenet of the Mind-Only School. This means that although they do not accept external objects, they accept the existence of the ultimate truth, and this Buddhist tenet is called the Mind-Only School or the Consciousness-Only School. If we differentiate, for the sense faculties of the continuum of ordinary beings, the coarse appearance of visible forms that appear manifestly, accepting that these appearances exist as they appear is the Real Aspect Mind-Only; not accepting it is the False Aspect Mind-Only. In short, the object and subject of the two appearances of object and subject are the conventional truth, and the non-dual knowledge is considered the ultimate truth. Among them, those who accept the eight aggregates of consciousness, the alaya consciousness not transformed into the five sense consciousnesses and the mind, the un obscured nature of consciousness, is the neutral, the main mind is the one with the ability to distinguish. It also exists in the continuum of the Arhats, so it is not obscured and neutral. It also exists in the continuum of those who have severed the root of virtue, so it is not virtuous. It also exists in the continuum of the formless realm, so it is not non-virtuous either. The afflicted mind, from the perspective of the object of focus, is the alaya, and from the perspective of the aspect, it is the nature of one's own mind, obscured and unindicated. To put it simply, the Mind-Only School believes that the six objects of form, sound, smell, taste, touch, etc., are like a dream, only one consciousness, not clinging to this, but there is no such existence in the external environment. Taking form as an example, the eye faculty is the mind that appears as the eye consciousness, and the form that appears is also the mind that appears in that way, so the form