Tibetan
་ལྟུང་བ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལའང་ཕྱོགས་མཐུན་དུ་ཉེས་བྱས་སུ་འགྱུར་བའི་མྱོས་བྱེད་ཀྱང་སྔགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་དམ་ཚིག་གི་རྫས་སུ་གསུངས་པ་བཞིན། དེ་ལྟར་ཚུལ་བཞིན་སྤྱོད་པའི་སྐྱེས་བུ་རིམ་གཉིས་ལ་གོམས་པ་དག་གི་རྟོག་ཚོགས་ལྷར་ཤར་བས་ན་གཞི་དང་བསམ་པ་གཉིས་ཀ་ཐ་མལ་ལས་གནས་འགྱུར་ཕྱིར། སོ་སོ་ཐར་པའི་དགེ་ཚུལ་སློང་དང་བྱང་སེམས་འདུལ་འཛིན་པ་གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཐབས་དང་བྲལ་བཞིན་ཆགས་སྲེད་དང་ཉོན་མོངས་ཁོ་ནས་མཐུས་ནོན་པ་ཡང་མིན་ཞིང་། །སྣང་བ་མཐའ་དག་ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གསལ་ཞིང་སྤྱད་བྱའི་མྱོས་བྱེད་རྫས་ཀྱང་བདུད་རྩིའི་རང་བཞིན་ལས་ཐ་མལ་གྱི་འཛིན་རྟོག་འདུ་ཤེས་གནས་འགྱུར་བ་གང་ལའང་གནང་བ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་དོན་ཡང་སོ་སོ་ཐར་པ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་དགེ་སློང་དང་ནིདགེ་འདུན་བསམ་སྤྱོད་ཐ་མལ་ལས་མ་འགྱུར་བའི་ཚོགས་ལ་བྱིན་པ་ལས་ཡི་དམ་གྱི་ལྷ་ལ་ཕུལ་བས་ཚོགས་ཀྱང་ཡར་ལྡན་དུའགྱུར་ཞིང་བསླབ་པའི་ཆ་ཤས་གཞན་རྣམས་ལའང་དེའི་འགྲེས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། འོན་ཀྱང་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་དགག་དགོས་ཚང་། །ངོ་བོ་གནས་འགྱུར་ཡོན་ཏན་ཡར་ལྡན་པས། །གནད་ཀྱིས་མི་འགལ་དུས་སྐབས་གཙོར་སྤྱོད་དོ། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པ་ནི། སྡོམ་པ་གསུམ་པོ་བླང་བའི་ཡུལ་ལེན་པའི་བསམ་པ། ལེན་བྱེད་ཀྱི་ཆོ་ག་རྣམས་རང་རང་གི་ལྡོག་མ་འདྲེས་པའི་སྒོ་ནས་དུས་ཐ་དད་དུ་ངེས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ཕྱིར་རང་རང་གི་ལྡོག་པ་གཞི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་ཞིང་མཚན་ཉིད་སོ་སོར་འཛིན་པས་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པའོ། །དགག་དགོས་ཡོངས་རྫོགས་ནི། དགག་བྱ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་དགོས་པ་ནི་དེས་མི་འཆིང་བར་རང་ལམ་སོ་སོར་གཅིག་པའི་ཚུལ་སོ་ཐར་དུ་སྤོང་། བྱང་སེམས་སུ་བསྒྱུར། །སྔགས་སུ་ལམ་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ནི་ཕྱི་གཟུང་བའི་ཡུལ་རགས་པ་དང་། ནང་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་རྒྱུན་དང་བཅས་པ་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་པས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་ཡང་། གཟུང་ཡུལ་རྡུལ་ཕྲ་རབ་དང་འཛིན་སེམས་ཀྱི་ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་མ་དོན་དམ་དུ་འདོད་པས་ཉོན་མོངས་པ་དགྲ་བཞིན་སྤོང་བ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ནང་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་རྐྱེན་གྱིས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་བདེན་གྲུབ་མ་ཡིན་ཀྱང་། ཕྱི་ཡུལ་དུ་འདོགས་པ་ནི་ཀུན་བརྟགས་དང་། གཞན་དབང་ཡིན་པས། ཡོངས་གྲུབ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཡུལ་ཤེས་གཉིས་སྐྱེ་མེད་དུ་ཤེས་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་། རྣམ་རྟོག་ཆོ
Chinese
如同在密咒中，使人迷醉之物，本应成为堕落之因，对菩萨而言也同样会成为过失，却被说成是誓言之物。同样，对于如法修持、习惯于二次第的修行者来说，一切分别念皆显现为本尊，因此，基础和意念都已从凡庸状态转变。既非别解脱的比丘和沙弥，亦非菩萨的持律者。同样，也不是被缺乏方便的贪欲和烦恼所压倒。一切显现皆明观为本尊和坛城，所享用的迷醉之物也从凡庸的执着念转变为甘露的自性，对此皆是允许的。其含义是，对于别解脱和菩萨的比丘，以及僧团的凡庸思想行为未转变的群体，供养不如供养本尊，供养本尊能使会供更增益，其他学处也应依此理解。如是说。根本是：然而自相不杂，遮破需圆满，本体转变，功德更增上，要点不违背，时机为主用。意思是说，所谓自相不杂，即受持三种律仪的对境、受持的发心，以及受持的仪轨等，都必须在不同的时间，以各自不相混淆的方式确定，因此各自的体性并非相同的基础，而是各自持有不同的特征，所以说是自相不杂。所谓遮破需圆满，即所遮破的是烦恼，所需的是不被烦恼束缚，各自的道路是相同的，在别解脱中舍弃，在菩萨中转变，在密咒中作为道用。也就是说，声闻乘是对外境粗大之物，以及内在能执着的具有相续的识，证悟其无自性，从而 निश्चित 从轮回中解脱，但由于认为所执着的外境是极微之尘，能执着的识是刹那生灭，是实有的，因此像对待仇敌一样舍弃烦恼。而菩萨则是内在能执着的识，仅仅是因缘所生的错乱显现，实际上并非真实成立，但对外境的执着则是遍计所执和依他起，因此通过证成圆成实的智慧，了知境识二者皆是无生，从而烦恼和分别念
English
Just as intoxicants, which would normally be a cause for downfall and would be considered a transgression for Bodhisattvas, are said to be substances of samaya in the context of mantra. Similarly, for individuals who practice properly and are accustomed to the two stages, all conceptual thoughts arise as deities, so both the basis and the intention have transformed from the ordinary state. They are neither Pratimoksha monks nor Bodhisattva Vinaya holders. Likewise, they are not overwhelmed by attachment and afflictions due to a lack of skillful means. All appearances are clearly visualized as deities and mandalas, and the intoxicants to be used also transform from ordinary grasping thoughts into the nature of nectar, which is permissible. The meaning of this is that offering to the yidam deity is superior to giving to the Sangha whose thoughts and behaviors have not transformed from the ordinary, and offering to the yidam deity increases the accumulation of merit, and other aspects of training should be understood in the same way. It is said. The root text states: However, self-nature is unmixed, negation must be complete, essence is transformed, qualities are increased, key points are not contradictory, and timing is the main practice. This means that the self-nature is unmixed, which means that the objects of the three vows, the intention to take them, and the rituals for taking them must be determined at different times in a way that their respective aspects are not mixed. Therefore, their respective natures are not the same basis, but each holds different characteristics, so it is said that the self-nature is unmixed. The negation must be complete, which means that what is to be negated is affliction, and what is needed is not to be bound by it. Their respective paths are the same, abandoning in Pratimoksha, transforming in Bodhisattva, and using as the path in Mantra. That is, the Shravaka vehicle realizes that external objects are coarse and the internal consciousness that grasps them, along with its continuity, are without self-nature, thereby definitely liberating from samsara. However, because they believe that the external objects that are grasped are infinitesimal particles and that the consciousness that grasps them is momentary and truly existent, they abandon afflictions as if they were enemies. The Bodhisattva, on the other hand, realizes that the internal consciousness that grasps is merely a mistaken appearance arising from conditions and is not truly established in reality. However, attachment to external objects is imputation and dependence, so through the wisdom that realizes the perfected nature, they know that both object and consciousness are unborn, thereby afflictions and conceptual thoughts
Tibetan
ས་ཉིད་དུ་སྦྱོངས་བསྒྱུར་བྱེད་པའོ། །རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ནི་ཉོན་མོངས་རྣམ་རྟོག་ལྷ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་བསྒྱུར་བ་ལ་མི་རྨོངས་པ་དང་། ཁྱད་པར་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྣལ་མ་མཐོང་བས་སྤང་བླང་ལས་འདས་པའི་དོན་རྟོགས་པའོ། །མདོར་ན་ཉན་ཐོས་པ་བདེན་གཉིས་རྫས་ཡོད་དུ་བལྟ་བས་སོ་ཐར་གྱིས་སྤོང་བ་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་རྫས་ཡོད་དུ་བལྟ་བ་སྟོང་ཉིད་སྙིང་རྗེས་སྦྱང་བ་དང་། སྔགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་རང་བཞིན་དུ་དག་ཅིང་གྲོལ་བས་དེ་གསུམ་ཀས་རྒྱུད་གཅིག་དེའི་མི་དགེ་སྡོམ་པར་གཅིག་གོ། །དེ་ཡང་ལས་དང་པོ་པས་རྣལ་འབྱོར་པའི་བྱ་བ་མི་བྱ། རྣལ་འབྱོར་པས་གྲུབ་པའི་བྱ་བ་མི་བྱ། གྲུབ་པས་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བྱ་བ་མི་བྱའོ། །ཞེས་པའང་གལ་ཤིན་ཏུ་ཆེའོ། །རྩ་བ། གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་དཔྱད་པ་ཞུགས་པ་རྣམས། །གནས་འགྱུར་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་དང་། །གཅིག་ལ་གཞི་མི་མཐུན་དུ་འདོད་པ་དང་། །གསུམ་ཀ་རྫས་འགལ་གོང་འཕེལ་འདོད་པ་དང་། །གཏོང་ཐོབ་མཚམས་ནས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་། །དོང་རྩེ་བརྩེགས་བཞིན་མ་འདྲེས་འདོད་པ་དང་། །ཉི་ཟླ་སྐར་གསུམ་རིམ་ཅན་ཚོགས་པ་ལྟར། །རང་འོད་མ་ཉམས་ནུས་པའི་ཁྱད་ཞུགས་འདོད། །ཅེས་པ་ནི་དེ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་སོ་སོ་རང་རང་གི་དཔྱད་པ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སྡོམ་པ་འོག་མ་གོང་མར་གནས་འགྱུར་དང་དེ་ཡང་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པ་ཡོངས་གྲུབ་ཆེན་པོའི་རྟོགས་པས་རྒྱུད་གྲོལ་བ་ལྟར་དང་། གཅིག་ལ་གཞི་མི་མཐུན་པའང་ཤེས་རབ་ཀྱི་དོན་གཅིག་ཏུ་ཡོད་ཀྱང་འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཆ་ནས་གཞི་མི་མཐུན་པར་གྲུབ་པའོ། །གསུམ་ཀ་རྫས་འགལ་གོང་འཕེལ་ནི། སྡོམ་གསུམ་རྫོགས་པའི་གང་ཟག་དེ་དངོས་ཀྱི་བློའི་རིམ་པ་ལས་རང་རང་སོ་སོ་ན་ཡོད་དོ་སྙམ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་ངོར་རྫས་འགལ་བས་གོང་མའི་ཐབས་ཤེས་ཀྱིས་འོག་མའི་སྡོམ་པ་དང་འགལ་བའི་ཆོས་ཅན་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པར་གསུངས་པ་དང་། གཏོང་ཐོབ་མཚམས་ནས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི། བློ་ཆུང་དག་གྲོལ་དུ་འཛིན་པའི་གང་ཟག་དྲང་སྲོང་ཉི་མའི་ཤིང་རྟ་ཅན་ལྟ་བུདོན་ཟབ་མོ་རིང་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་བཟུང་ཕྱིར། ཐོག་མར་དེ་སྐད་བརྗོད་པས་གདོད་སྔགས་ལ་འཇུག་པའི་རྒྱུར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། དགོས་དབང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་སྤྱོད་པ་ལྷོད་པ་དག་ལ་དགོངས་ནས་གསང་བ་དང་ཤེར་ཡེའི་དབང་བསྐུར་ཚངས་སྤྱོད་ལ་བཀག་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་གནས་དུས་ཀྱི་དགག་བྱ་དམིགས་བསལ་ལ་ངེས་པ་ཀུན་ནས་ཀུན་ཏུ་དེ་ལྟར་འདོད་ནས་སྡོམ་པ་གོང་མ་ཐོབ་ཕྱིར་འོག་མ་གཏོང་བའི་ཤེས་
Chinese
在那样的境地中进行净化转变。金刚乘是不迷惑于将烦恼分别念转变为本尊和智慧，特别是见到法性的真实意义，从而证悟超越取舍之义。总之，声闻乘将二谛视为实有，故以别解脱戒来断除；菩萨乘将世俗谛视为实有，以空性和慈悲来净化；密咒乘以五种智慧的自性清净解脱，因此这三者都是一个相续，其不善的律仪也是一个。而且，初学者不应做瑜伽士的行为，瑜伽士不应做成就者的行为，成就者不应做一切智者的行为。这些话也非常重要。根本颂：对于成就的宗派进行研究的那些人，认为（下品律仪）转变为（上品律仪）本体是一体的，认为一个（本体）的基础不相同，认为三者是实体相违背而增长的，从舍弃和获得的分界处进行区分，认为像堆叠的土堆一样不混合，像日月星三者依次聚集，认为自身的光芒不减弱而具有能力差别。这就是说，对于那些研究各自成就宗派的人来说，下品律仪转变为上品律仪，并且认为本体是一体的，就像圆满大成就的证悟使相续解脱一样。一个（本体）的基础不相同，也是说智慧的意义虽然是一个，但从认识的角度来说，基础是不相同的。三者是实体相违背而增长，是指圆满三种律仪的补特伽罗，认为在真实的心的次第中，各自独立存在，但在认识上是实体相违背的，因此上品的方便智慧不会压倒与下品律仪相违背的法，不会被其所胜。从舍弃和获得的分界处进行区分，是指对于将小智慧者视为解脱的补特伽罗，就像具有太阳战车的仙人一样，为了摄受那些意义深远的人，最初说那样的话，是为了成为进入密咒的因，就像考虑到那些需要极大权力而行为放纵的人，禁止灌顶秘密和般若，禁止梵行一样。就像这样，对于处所和时间的遮止对象有特别的确定，普遍地认为那样，为了获得上品的律仪而舍弃下品的认识。
English
It is to purify and transform in that state. Vajrayana is not confused about transforming afflictions and conceptual thoughts into deities and wisdom, and in particular, it realizes the meaning of transcendence beyond acceptance and rejection by seeing the true meaning of Dharmata. In short, the Shravakas view the two truths as substantial, so they abandon them with the Pratimoksha vows; the Bodhisattvas view the conventional truth as substantial, and purify it with emptiness and compassion; the Mantrayana is purified and liberated in the nature of the five wisdoms, so these three are one continuum, and their non-virtuous precepts are also one. Moreover, a beginner should not do the actions of a yogi, a yogi should not do the actions of an accomplished one, and an accomplished one should not do the actions of an omniscient one. These words are also very important. Root verses: Those who study the tenets of accomplishment, believe that (lower vows) transform into (higher vows) and that the essence is one, believe that the basis of one (essence) is not the same, believe that all three are substances that contradict each other and increase, distinguish from the boundary of abandonment and attainment, believe that they are not mixed like stacked mounds, like the sun, moon, and stars gathering in sequence, believe that their own light does not diminish and that the difference in ability is involved. That is to say, for those who study the tenets of their respective accomplishments, the lower vows transform into the higher vows, and they believe that the essence is one, just as the realization of the Great Perfection liberates the continuum. The basis of one (essence) is not the same, which means that although the meaning of wisdom is one, from the perspective of cognition, the basis is not the same. The three are substances that contradict each other and increase, which means that the person who has perfected the three vows believes that they exist independently in the order of the real mind, but in cognition they are substances that contradict each other, so the skillful wisdom of the higher does not overwhelm the Dharma that contradicts the lower vows, and is not overcome by it. Distinguishing from the boundary of abandonment and attainment refers to the person who regards the small wisdom as liberation, like the sage with the chariot of the sun, in order to take care of those with profound meanings, the first words are said in order to become the cause of entering the mantra, just like considering those who need great power and are indulgent in behavior, forbidding the empowerment of secret and prajna, and forbidding celibacy. Just like this, there is a special certainty for the objects of prohibition in place and time, and it is generally believed that in order to obtain the higher vows, the knowledge of abandoning the lower vows.