Tibetan
དཔེ་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུའི་རྟེན་ལ། བརྟེན་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་ནི་རྣམ་ཀུན་མཆོག་ལྡན་གྱི་ཆོས་སྐུའི། །དེ་ཡང་དབྱིངས་དག་མཉམ་ཆེན་པོ་སྐུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་། སྤངས་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པ་རིག་པའི་ངོ་བོ་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་གྱི་བདག་ཉིད་ལ་ནི་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ཞེས་སོ། །དེ་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོ་གཉིས་པ་གསུམ་པ་བཞི་པ་སྟེ་རང་རང་གི་དངོས་གཞི་བཞི། ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་དང་། རྣམ་ཤེས་མཐའ་ཡས། ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད། འདུ་ཤེས་མེད་འདུ་ཤེས་མེད་མིན་ཏེ་གཟུགས་མེད་པའི་དངོས་གཞི་བཞི། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་སྟེ་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ། ཟད་པར་ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་དང་། སྔོ་སེར་དམར་དཀར་པོ་སྟེ་ཟད་པར་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་ཟད་པར་གྱི་རྣམ་པ་བཅུ། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པ་བཞི་གཉིས་བརྒྱད། ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་། སྨོན་ལམ་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་མདོར་ན་དེའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉི་མ་ལྟ་བུ་གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཆ་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཤིང་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་རྫོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བློ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །ལོངས་སྐུ་ནི། ཀུན་གཞི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པའི་སྣང་ཆའི་ཡོན་ཏན་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་ནི། གནས་ངེས་པ་འོག་མིན་སྟུག་པོ་བཀོད་པར། སྟོན་པ་ངེས་པ་རིགས་ལྔ། འཁོར་ངེས་པ་བྱང་སེམས་ས་བཅུ་པ། ཆོས་ངེས་པ་ཐེག་ཆེན་འབའ་ཞིག །དུས་ངེས་པ་རྟག་པ་རྒྱུན་གྱི་འཁོར་ལོ་འབྱུང་བའོ། །རྩ་བ། ཆོས་ནི་བསོད་ནམས་ལམ་དང་མྱ་ངན་འདའ། །བརྗོད་བྱའི་དོན་ཏེ་དེ་ལའང་འབྲས་བུ་དང་། །བྱ་བའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་གནས་པ་ལས། །བདེན་གཉིས་ཞེས་བྱ་འགོག་ལམ་རྣམ་གཉིས་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་འདིར་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་བསོད་ནམས་དང་ལམ་དང་མྱང་འདས་གསུམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཡིན་ལ། གསུང་རབ་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་ཤར་བས་སོ། །དེ་ལའང་འབྲས་བུ་འགོག་བདེན་གྱི་ཆོས་དང་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལམ་བདེན་གྱི་ཆོས་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་གྱིས། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལ་ལྟོས་ལུང་རྟོགས་ཆོས། །ལུང་ནི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དང་། །གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྡེ་སྣོ
Chinese
如大海般的所依，所依之智慧法性乃是具足一切殊胜之法身。彼亦从法界清净大平等，作为诸身之法性而言，是自性身；断证圆满，觉性之本体，乃是菩提分三十七法的自性，是证悟智慧之法身。于彼，有四禅，即初禅、二禅、三禅、四禅，各自之本体四者；虚空无边处，识无边处，无所有处，非想非非想处，即无色之本体四者；灭尽定，即次第而住之等至九者；尽相之地水火风虚空，青黄赤白，即尽相之识之生处，是尽相之相十者；形色胜伏四者，二八者；无烦恼及愿智等，总之，彼之自性，本体法界如虚空般，证悟如智慧之日般，遣除包含部分之骤然之障碍，证悟之功德圆满之法性，乃是定解，乃是不可思议者。报身乃是，俱生之蕴与集合没入法界，显现之功德，圆满于空色之身，具足五种决定者：处所决定于色究竟天；导师决定为五部佛；眷属决定为十地菩萨；法决定为唯有大乘；时间决定为恒常不断之法轮。根本偈：法是福德道和寂灭，所说之义，于彼亦有果和作用之自性二者，是为二谛，即灭道二者。此谓，此处殊胜之法之自性乃是福德、道和寂灭三者所说之义，经典乃是显现为能说之语词。于彼亦有果位之灭谛之法和作用之自性道谛之法二者。于彼，各自之觉性乃是智慧之行境，而非分别思择之行境。根本偈：所说依于能说，教证法。教乃是经典十二部，从对治门而言，经藏。
English
Like a sea-like support, the Dharma-nature of wisdom that relies on it is the Dharmakāya that possesses all kinds of supreme qualities. Furthermore, from the perspective of the Dharmadhātu's pure great equality, acting as the Dharma-nature of all bodies, it is the Svābhāvikakāya (Essence Body); the perfection of abandonment and realization, the essence of awareness, is the nature of the thirty-seven factors of enlightenment, which is called the Jñānakāya (Wisdom Body). In that, there are the four dhyānas: the first dhyāna, the second dhyāna, the third dhyāna, and the fourth dhyāna, each with its own four actual bases; the infinity of space, the infinity of consciousness, the nothingness, and neither perception nor non-perception, which are the four formless actual bases; the cessation attainment, which is the nine successively abiding samāpattis; the exhaustion of earth, water, fire, wind, and space, blue, yellow, red, and white, which are the birthplaces of the exhaustion of consciousness, the ten aspects of exhaustion; the four forms and colors that overpower, two eights; freedom from afflictions and the wisdom of aspirations, etc. In short, its nature, the essence of Dharmadhātu, is like the sky, and realization is like the sun of wisdom, dispelling the sudden obscurations including their parts, and the Dharma-nature of the perfection of all qualities of realization is definitely inconceivable to the mind. The Sambhogakāya is: the qualities of appearance, with the Alaya and its aggregates submerged in the Dharmadhātu, perfected into the empty-form body, possessing the five certainties: the certainty of place is in Akaniṣṭha Ghanavyūha; the certainty of the teacher is the five families; the certainty of the retinue is the Bodhisattvas of the ten bhūmis; the certainty of the Dharma is only the Mahāyāna; the certainty of time is the constant and continuous turning of the wheel. Root verse: Dharma is merit, the path, and nirvāṇa; the meaning to be expressed, in that also there are two natures of fruit and action, called the two truths, which are the two aspects of cessation and path. This means that here, the nature of the sacred Dharma is the meaning to be expressed by merit, the path, and nirvāṇa, and the scriptures appear as expressive words. In that, there are also the Dharma of the truth of cessation as the fruit and the Dharma of the truth of the path as the nature of action. In that, each individual's awareness is the object of wisdom, not the object of conceptual thought. Root verse: What is to be expressed depends on what expresses it, the Dharma of scripture and realization. Scripture is the twelve branches of the scriptures, and from the perspective of antidotes, the Piṭaka.