Tibetan
ང་བསམ་གཏན་ལ་དབྱེ་ན་བྱིས་པ་ཉེར་སྤྱོད་ནི་ལམ་དུ་མ་ཞུགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསམ་གཏན་དང་གཟུགས་མེད་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་དེ་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་མོ། །དོན་རབ་འབྱེད་པ་ནི་ལམ་ཞུགས་ཚོགས་སྦྱོར་གྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཐར་ལམ་མངོན་དུ་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་དགེ་ནི་ས་དང་པོ་ཡན་ཆད་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཟག་པ་མེད་པའོ། །དེ་ལྟའི་བསམ་གཏན་རྣམ་པ་གསུམ་ལའང་། །རྩ་བ། ཀུན་ཀྱང་ངོ་བོ་ནང་དུ་སེམས་འཛིན་ལ། །རྒྱུ་ནི་དྲན་པ་རྒྱུན་ཆགས་བརྩོན་འགྲུས་ཅན། །རྣམ་པར་གཡེང་ན་སླར་ཡང་དེ་ལ་བསླན། །བྱེད་ལས་བདེ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་རྫུ་འཕྲུལ་འགྲུབ། །འབྲས་བུ་མངོནཤེས་ལ་སོགས་ཐོབ་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་ནི་སེམས་ནང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་གནས་པ་དྲན་པས་རྒྱུན་དུ་བསྐྱངས་ཤིང་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ནས་བསྒྲུབ་དགོས་པའོ། །རྣམ་པ་སྟེ་ཕྱིའི་སྣང་བ་དང་ནང་གི་རྣམ་རྟོག་གིས་ཁ་ཁྲིད་དེ་གཡེང་ན་སླར་ཡང་དྲན་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་མི་ལྷོད་ཅིང་སླར་ཡང་དེ་ལ་སྟེ་སྔར་གྱི་བསམ་གཏན་ལ་བསླན་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་འབད་པས་བྱེད་ལས་ཀྱིས་གནས་སྐབས་སུ་སྒོ་གསུམ་ལ་བདེ་བ་བསྐྱེད་ཅིང་རྫུ་འཕྲུལ་འགྲུབ་པ་དང་། མཐར་ཐུག་འབྲས་བུ་མངོན་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་བསམ་གཏན་གྱི་གེགས་སུ་ཆེ་བ་རྣམས་སྤང་དགོས་ཏེ། ལས་སུ་བྱ་བའི་དངོས་པོ་ལ་དགའ་ཞིང་ཆགས་པ་དང་། བྲེ་མོའི་གཏམ་དང་གཉིད་དང་ཟང་ཟིང་ཚོལ་བ། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་རྣམས་ལ་རྟོག་དཔྱོད་དང་བཅས་ཏེ་དགའ་ཞིང་ཆགས་པའོ། །དེ་དག་རྣམས་སྤངས་ནས་སེམས་མི་གཡེང་བའི་ཐབས་ལ་འབུངས་ནས་ཐུན་མོང་གི་བསམ་གཏན་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །རྩ་བ། བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་རྟོག་ཅིང་དཔྱོད། །དངོས་གཞི་རྟོག་པ་མེད་ལ་དཔྱོད་པ་ཙམ། །ལྷག་མ་གསུམ་པོར་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀ་མེད། །སྔ་མ་སྔ་མས་ཕྱི་མའི་ཉེར་བསྡོགས་བྱེད། །འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་བརྟེན་གཞི་ཞེས་སུ་གྲགས། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་གཟུགས་དང་གཟུགས་མེད་ལ་སྤྱོད་པ་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི་སློབ་པ་དང་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ཀྱི་བསམ་གཏན་བཞི་དང་དེའི་ཉེར་བསྡོགས་དེ་ལ་སྙོམས་འཇུག་རྣམས་ཀྱང་། སྨོན་སེམས་དང་བཅས་པ་མ་ཡིན་པས་སྲིད་པའི་རྒྱུ་བཏང་སྙོམས་ཀྱི་ཚོར་བ་དང་། དེ་ལ་འདི་ལྟར་རོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་དང་། དེ་ལ་ཡང་དཔྱོད་པར་བྱེད་པ་བཅས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཉེར་བསྡོགས་ཏེ་སྟ་གོན་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་འདོད་སྲེད་དང་སྡིག་ཆོ
Chinese
如果区分禅定，那么孩童行是未入道的众生的禅定和无色界的禅定，是世间道。意义辨别是入道资粮位的禅定，能使解脱道现前。如来善是初地以上圣者的禅定，是无漏的。像这样的三种禅定，根本是：一切的体性都是内心专注，原因是忆念持续不断，并且具有精进。如果散乱，就再次回到那个状态。作用是产生安乐，成就神通。结果是获得神通等。也就是说，禅定的体性是心专注于内在，由忆念持续守护，并且依靠精进的因缘来成办。状态是，如果被外在的显现和内在的分别念所引导而散乱，就再次不放松忆念和觉知的执持，再次回到那个状态，也就是回到之前的禅定状态。这样努力，作用是在暂时能给身语意带来安乐，成就神通，最终的结果是获得神通。像这样的禅定，必须断除大的障碍，也就是喜欢和贪执所要做的事物，闲聊、睡眠和寻求杂事，以及对色声香味触等进行思索和观察，并对此感到喜欢和贪执。断除这些之后，努力使心不散乱，从而修持共同的禅定。根本是：初禅的近分定具有寻和伺，正行禅定没有寻，只有伺。其余三个禅定寻伺二者都没有。前前是后后的近分定，被称为是圣道的所依。也就是说，在色界和无色界中，有两种修行方式，第一种是学习者和凡夫的四禅定及其近分定，以及入定等。由于不具备希求心，所以是轮回的因，是舍受，并且具有“是这样吗”的寻，以及对它进行观察的伺，这是初禅的近分定，也就是准备阶段。这也是对欲界的贪爱和罪恶
English
If we differentiate meditation, then the childish practice is the concentration and meditation of beings who have not entered the path, and the formless realms, which are worldly paths. Discriminating the meaning is the concentration of the path-entering accumulation stage, which makes the path of liberation manifest. The Tathagata's virtue is the concentration of the noble ones from the first ground onwards, which is without outflows. These three types of meditation have the following root: The essence of all is to hold the mind inward. The cause is continuous mindfulness and diligence. If distracted, return to it again. The action is to generate happiness and accomplish miraculous powers. The result is to obtain clairvoyance and so on. That is, the essence of meditation is to keep the mind focused inward, continuously guarded by mindfulness, and accomplished by relying on the cause of diligence. The state is that if one is led astray by external appearances and internal thoughts, one should not loosen the grip of mindfulness and awareness, and return to that state again, that is, return to the previous state of meditation. By striving in this way, the action is to temporarily bring happiness to body, speech, and mind, and to accomplish miraculous powers, and the ultimate result is to obtain clairvoyance. Such meditation requires abandoning the great obstacles, which are liking and attachment to the objects to be done, idle talk, sleep, and seeking after busyness, as well as thinking and observing forms, sounds, smells, tastes, and tactile objects, and liking and attachment to them. Having abandoned these, strive to prevent the mind from wandering, and thus practice common meditation. The root is: The preliminary stage of the first dhyana has investigation and analysis. The actual practice has no investigation, only analysis. The remaining three have neither investigation nor analysis. The former is the preliminary stage of the latter. It is known as the basis of the noble path. That is, in the form and formless realms, there are two ways of practicing. The first is the four dhyanas of learners and ordinary beings, and their preliminary stages, as well as entering into samadhi. Because they do not have aspiration, they are the cause of existence, are neutral feelings, and have investigation of "is it like this?" and analysis of it. This is the preliminary stage of the first dhyana, which is the preparation stage. This is also the desire and sin of the desire realm.
Tibetan
ས་ལས་འདས་ཤིང་། རྟོག་དཔྱོད་དང་། དགའ་བདེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི་བསམ་གཏན་དང་པོ་དང་དེ་ཉིད་ལ་འདི་ལྟར་རོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པ་མེད་ཀྱང་། ཡིད་དཔྱོད་ཡོད་པ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་ནོ། །དེ་ཡང་རྟོག་དཔྱོད་གཉིས་ཀར་བྲལ་ཞིང་སྔོན་མའི་སྲེད་ཞེན་དང་མི་ལྡན་ཡང་དགའ་བདེ་དང་ཡོངས་སུ་དང་བར་གྱུར་པ་ནི་བསམ་གཏན་གཉིས་པའོ། །བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་སྲེད་ཞེན་དང་བྲལ་ནས་བདེ་བ་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། དྲན་ཤེས་དང་མ་བྲལ་བ་ལ་བསམ་གཏན་གསུམ་འོ། །ཡང་བསམ་གཏན་གསུམ་པའི་སྲེད་ཞེན་དང་བྲལ་ནས་བདེ་སྡུག་གཉིས་ཀའི་རྟོག་དཔྱོད་བྲལ་བཞིན་དྲན་ཤེས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ལ་བསམ་གཏན་བཞི་པའོ། །བསམ་གཏན་ཕྱི་མ་ཕྱི་མའི་ཉེར་བསྡོགས་སྔ་མ་སྔ་མས་བྱེད་པའོ། །དེ་བཞིན་དུ་གཟུགས་མེད་པའི་སྙོམས་འཇུག་བཞི་དང་། འགོག་པའི་སྙོམས་འཇུག་དགུ་པོ་ནི་འཕགས་པའི་ལམ་གྱི་རྟེན་གཞི་ཙམ་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ། ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི། །སྙིང་རྗེ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་དམ་པས་ཟིན། །ཏིང་འཛིན་མང་ལྡན་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ། །བློ་རྫས་གཅིག་པའི་མཉམ་རྗེས་གཟུང་འཛིན་སྤོང་། །མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་རྗེས་ཐོབ་རྒྱ་ཡན་པ། །ས་བདུན་ཚུན་ཆད་ཀུན་ན་ཡོད་པ་ཡིན། ཞེས་པ་དེ་ཡང་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་བསྐྱེད་པའི་བསམ་གཏན་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་ནི་ཡེ་ཤེས་དམ་པས་ཟིན་བཞིན་ཏིང་ངེ་འཛིན་མང་པོ་དང་ལྡན་ཞིང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་པ་དང་། བློ་རྫས་གཅིག་པའི་མཉམ་གཞག་དང་རྗེས་ཐོབ་གཉིས་སུ་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པ་སྤོང་ཞིང་མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་ཚེ་རྗེས་ཐོབ་རྒྱ་ཡན་པ་སྟེ་དྲན་ཡེངས་ཀྱི་དབྱེ་བ་ས་བདུན་ཚུན་ཆད་ཀུན་ན་ཡོད་པར་བསྟན་ཏོ། །དེ་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྒོ་ཐམས་ཅད་ཞི་ལྷག་ཟུང་འབྲེལ་གྱིས་བསྡུས་ཕྱིར་ཞི་གནས་བརྟན་པར་མ་གྱུར་པའི་ལྷག་མཐོང་ནི་རླུང་གསེབ་ཀྱི་མར་མེ་ལྟ་བུ་དང་། ལྷག་མཐོང་མེད་པའི་ཞི་གནས་རྐྱང་པས་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་གཅོད་མི་ནུས་ཤིང་བསམ་གཏན་བཞི་དང་གཟུགས་མེད་ཀྱི་ཞི་གནས་ཀྱིས་སྲིད་རྩེར་འཁོར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཞི་གནས་རྣམ་རྟོག་གི་རླུང་གིས་སེམས་གཡོ་བ་འགགས་པར་བྱེད་ལ། ལྷག་མཐོང་གིས་ནི་རྨོངས་པ་དང་འཇིགས་ཚོགས་ལ་བལྟ་བ་སོགས་ཕས་རྒོལ་གྱི་ལྟ་ངན་པ་རྣམས་གནོན་པར་བྱེད་ཅིང་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་དང་ལུང་མ་བསྟན་གྱིས་བརྫི་བར་མི་ནུས་སོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཤས་ཆེ་ལ་ཤེས་རབ་ཆུང་ངོ་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་ཅིང་སངས་རྒྱ
Chinese
超越地界，体验寻伺和喜乐是初禅，即使没有“就是这样”的寻伺，但有伺察，这是初禅的特殊心。此外，远离寻伺二者，不具先前的贪恋，但充满喜乐和完全的愉悦，这是二禅。远离二禅的贪恋，不离快乐、舍和正念，这是三禅。再者，远离三禅的贪恋，在离苦乐二者的寻伺的同时，保持正念，这是四禅。后后的禅定是前前禅定的近取因。同样，四种无色定和九次第定仅仅是圣道的所依。根本偈：生起一切功德的禅定，被慈悲和殊胜智慧所摄持，具有众多等持，成办一切形象，舍弃心识单一的俱生和后得的能取所取，从等持中起身时，后得广大，七地以内普遍存在。也就是说，生起一切大乘功德的禅定，被慈悲和殊胜智慧所摄持，具有众多等持，成办一切形象，舍弃心识单一的俱生和后得的能取所取，从等持中起身时，后得广大，显示了七地以内普遍存在着昏沉和掉举的差别。此外，所有等持之门都以止观双运来概括，因此，没有稳固止的胜观就像风中的灯火，而没有胜观的单纯止无法断除一切障碍，如同以四禅和无色定的止在有顶天中轮回一样。其中，止通过止息分别念的风来使心平静，而胜观则压制愚痴和视聚为恐怖等外道的恶见，并且不会被恶宗派和无记所击败。此外，声闻众等持的成分较多，智慧较少。菩萨则与之相反，能够成
English
Transcending the realm of earth, experiencing investigation and joy is the first dhyana. Even without the investigation of "it is like this," but with discernment, this is the special mind of the first dhyana. Furthermore, being free from both investigation and discernment, not possessing prior attachment, but being full of joy and complete delight, this is the second dhyana. Separated from the attachment of the second dhyana, not separated from happiness, equanimity, and mindfulness, this is the third dhyana. Moreover, separated from the attachment of the third dhyana, while being free from the investigation of both pleasure and pain, remaining mindful, this is the fourth dhyana. Each subsequent dhyana is supported by the preceding one. Similarly, the four formless absorptions and the nine successive absorptions are merely the basis for the noble path. Root verse: The dhyana that generates all qualities, is seized by compassion and supreme wisdom, possesses many samadhis, accomplishes all forms, abandons the grasper and grasped of the single substance of mind in both coemergent and subsequent attainment, when arising from samadhi, the subsequent attainment is vast, and it exists universally up to the seventh ground. That is to say, the dhyana that generates all the qualities of the Great Vehicle, being seized by compassion and supreme wisdom, possessing many samadhis, accomplishing all forms, abandoning the grasper and grasped of the single substance of mind in both coemergent and subsequent attainment, when arising from samadhi, the subsequent attainment is vast, it shows that the differences of dullness and agitation are universally present up to the seventh ground. Furthermore, all the doors of samadhi are summarized by the union of shamatha and vipashyana, therefore, vipashyana without stable shamatha is like a butter lamp in the wind, and mere shamatha without vipashyana cannot cut off all obscurations, just as with the shamatha of the four dhyanas and the formless dhyanas, one revolves in samsara at the peak of existence. Among these, shamatha makes the mind calm by stopping the wind of conceptual thoughts, while vipashyana suppresses the evil views of outsiders such as ignorance and seeing aggregates as terrifying, and it cannot be defeated by evil tenets and the unstated. Furthermore, the Shravakas have more samadhi and less wisdom. Bodhisattvas are the opposite of that, and are able to accom