Tibetan
་རྒྱུད་གྲོལ་ནས་འགྲོ་བའི་སྐལ་བ་དང་རང་བཞིན་འཚམས་པས་གང་ལ་གང་འདུལ་གྱིས་གཞན་དོན་གཙོ་བོར་བྱས་པའོ། །དེ་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དག་གིས་ནོར་རྫས་སོགས་བཙལ་ཞིང་བསགས་པའི་དངོས་པོས་སྦྱིན་པ་དོན་དུ་གཉེར་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱང་། སྔོན་གྱི་སྦྱིན་འབྲས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་ནོར་རྫས་སོགས་བྱུང་བ་མཆོད་སྦྱིན་བྱེད་དུ་མི་རུང་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །གང་གི་ཕྱིར་ན་སྔོན་མགོན་པོ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་དགེ་འདུན་མང་པོ་འཚོ་བ་སྦྱར་བ་དང་། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས་སྔོན་གྱི་བསོད་ནམས་ཀྱིས་ཉིན་རེར་བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྙེད་པ་དགེ་འདུན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཚོ་བར་སྦྱོར་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་དམ་པ་དྲུག་ལྡན་དུ་འདུ་བར་གསུངས་པ་ཡང་། ཀུན་སློང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་ནི་རྟེན་དམ་པ་དང་། སྤྱི་དང་བྱེ་བྲག་གི་སྦྱིན་པ་གང་ཡིན་ཀྱང་དེའི༨་བསམ་པ་མ་དོར་བ་དངོས་པོ་དམ་པ་དང་། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་འཕྲལ་ཕུགས་ཀུན་ཏུ་ཕན་པའི་ཕྱིར་གཏོང་བ་ནི་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དམ་པ། རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཟིན་པ་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དམ་པ། སྦྱིན་པ་བཏང་བའི་དགེ་བ་རྫོགས་བྱང་དུ་བསྔོ་བའི་བསྔོ་བ་དམ་པས་ཟིན་པ། ཉོན་ཤེས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་གཉིས་འགོག་པའི་རྣམ་པར་དག་པར་དམ་པས་ཟིན་པའོ། །དེས་ན་མཐོན་པོའི་སྦྱིན་པ་ལ་སློབ་ཚུལ་རྣམས་ནི་རེ་ཞིག་སྨོན་པའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་བདོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཕངས་སེམས་དང་དམན་དང་འཚེ་སེམས་ཅུང་ཟད་ཙམ་མེད་པར་གཏོང་སེམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་འབྲེལ་བའི་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་སྨོན་ལམ་གདབ་པ་ནི་གཏོང་བ་ཐམས་ཅད་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །རྩ་བ། ཚུལ་ཁྲིམས་ངོ་བོ་མི་མཐུན་སྡོམ་པ་སྟེ། །དབྱེ་ན་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་དང་དགེ་ཆོས་སྡུད། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད། །སྒོ་གསུམ་མི་དགེ་སྡོམ་པ་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ལྡན་དགེ་ཆོས་སྡུད། །གཞན་ལ་ཕན་གདགས་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྤང་བྱ་ཐམས་ཅད་བསྡམས་ནས་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལ་སྤོང་སེམས་བརྟན་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིན་ནོ། །དབྱེ་ན་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ་ནི་སྤྱིར་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤང་བ་དང་། བྱེ་བྲག་ལུས་ངག་གི་ལས་བདུན་སྤང་བའོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ནི་ཕྱིན་དྲུག་ལ་སོགས་པའི་དགེ་བའི་ལས་བསླབ་བྱ་ཁྱད་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་བཞི་ནི་རང་རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བྲལ་བ། འཁོར་ག
Chinese
从轮回中解脱，与众生的根器和自性相适应，以随顺调伏的方式，将利他作为首要任务。虽然出家人不应通过寻找和积累财物等来追求布施，但如果因为往昔布施的果报而自然生出财物等，也不是不能用于供养和布施。为什么呢？因为过去圣者龙树曾为众多僧侣提供生活所需，导师英雄也曾因往昔的福德，每天获得大量的财富，并将之用于供养所有僧侣的生活。同样，所有布施的波罗蜜多也被认为是包含六种殊胜之处：以发起菩提心为基础，是殊胜的所依；无论是普遍的布施还是特殊的布施，都不舍弃其发心，是殊胜的对境；为了所有众生当下和长远的利益而施舍，是殊胜的意乐；以无分别的智慧摄持，是殊胜的方便；将布施的善根回向圆满菩提，是殊胜的回向；以遮止烦恼障和所知障的清净所摄持，是殊胜的清净。因此，学习殊胜的布施的方法，暂时将之作为向往的目标，对身体、受用和财产等一切都毫无吝惜、卑劣和损害之心，以广大的布施心和获得菩提的愿望相结合，这是所有布施中最殊胜的。根本偈颂： 戒律的自性是不相违的律仪， 分为断恶律仪、摄善法戒， 利他行三种。 守护身语意三门不善是断恶律仪， 具足六度是摄善法戒， 利益他人是利他行。 也就是说，守护三门的一切应断之行，对包括伤害他人在内的根本生起断除之心，是戒律的自性。从分类上来说，断恶律仪是总的来说断除十不善业，具体来说是断除身语的七种恶业。摄善法戒是以四种殊胜的特点来修持六度等善业，这四种特点是：远离各自的相违品，
English
Having liberated from the cycle of existence, adapting to the faculties and nature of beings, prioritizing the welfare of others through whatever means are suitable for taming them. Although renunciants should not seek and accumulate wealth and possessions to engage in generosity, if wealth and possessions arise naturally as a result of past generosity, it is not wrong to use them for offerings and generosity. Why? Because in the past, the noble Nagarjuna provided sustenance for many monks, and the teacher Shura, due to past merit, acquired vast wealth daily and used it to support the livelihood of all the monks. Similarly, all the perfections of generosity are said to encompass six kinds of excellence: relying on the mind of enlightenment as the basis is the excellent basis; whatever is given, whether general or specific, not abandoning that intention is the excellent object; giving for the immediate and ultimate benefit of all sentient beings is the excellent purpose; being seized by non-conceptual wisdom is the excellent skillful means; dedicating the merit of giving to complete enlightenment is the excellent dedication; being seized by the purity that prevents the two obscurations of affliction and knowledge is the excellent purity. Therefore, the methods of learning the supreme generosity are to temporarily make it an object of aspiration, and without any miserliness, inferiority, or harmful intent towards body, enjoyment, and all possessions, to combine a vast mind of giving with the aspiration to attain enlightenment, which is the most supreme of all giving. Root text: The nature of ethics is vows that are not contradictory, Divided into vows of abstaining from evil, gathering virtuous dharmas, And benefiting beings, three aspects are explained. Restraining the three doors from unwholesome actions is the vow of abstaining from evil, Possessing the six perfections is the gathering of virtuous dharmas, Benefiting others is the action of benefiting beings. That is to say, restraining all that should be abandoned by the three doors, and having a firm intention to abandon even the basis of harming others, is the nature of ethics. In terms of classification, the vow of abstaining from evil is generally abandoning the ten non-virtuous actions, and specifically abandoning the seven evil actions of body and speech. The gathering of virtuous dharmas is practicing the virtuous actions such as the six perfections with four special characteristics of learning, which are: being separated from their respective opposing factors,
Tibetan
སུམ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པ་གཞན་གྱི་འདོད་དོན་རྫོགས་པར་བྱེད་པ། འབྲས་བུས་གདུལ་བྱ་བྱུང་ཆུབ་གསུམ་དུ་སྨིན་པར་བྱེད་པའོ། །དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཀའི་ངོ་བོར་གནས་པས་ཀུན་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ལ་མ་སྐྱེས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་། སྐྱེས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བྱེད་པའོ། །སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ནི། དངོས་སམ་བརྒྱུད་ནས་གཞན་གྱི་དོན་ལ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འཇུག་པའི་སེམས་མཚུངས་ལྡན་དང་བཅས་པའོ། །དེ་ལ་ཐོག་མར་ཟང་ཟིང་གི་སྦྱིན་པས་འགྲོ་རྣམས་ལེགས་པར་བསྡུས་ནས་སྙན་པར་སྨྲ་བའི་གཏམ་གྱིས་གདུལ་བྱའི་ཡིད་དྲངས་ཤིང་ཆོས་ལ་སྤྱོད་དུ་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གཞན་དག་ཐབས་གང་གིས་ལམ་ལ་འཛུད་པའི་དོན་མཐུན་པ་ལ་བདག་ཉིད་ཀྱང་གནས་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་སྡོམ་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་མི་དགེ་བ་ལས་སེམས་བསྲུང་བ་དང་། དགེ་བའི་ཆོས་སྡུད་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་མངོན་པར་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཞིང་། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ལྷུར་བྱེད་པའོ། །རྩ་བ། ནང་གསེས་སོ་སོར་ཐར་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས། །ཁྱད་པར་བཞི་ཡི་སྒོ་ནས་འཕགས་པ་སྟེ། །སོ་ཐར་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལྡོག་པ་ཙམ། །བྱང་སེམས་དེ་ཡི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་བསྣོན། །སོ་ཐར་སྤང་བ་བདུན་བསྡུས་ལུས་ངག་གཙོ། །བྱང་སེམས་སྤང་བ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད། །ཅེས་པ་ནི་དེ་ལ་སོ་ཐར་གྱི་བཅས་པ་རྣམས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྡོམ་ལྡན་དག་གི་བསླབ་བྱའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་འདུ་ཡང་། བྱང་སེམས་མ་ཡིན་པའི་རབ་བྱུང་རྣམས་ལ་བསླབ་བྱ་བསྣོན་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཕགས་ཆོས་སུ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སོ་ཐར་ནི་རང་རྒྱུད་ཀྱི་ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པས་གཞན་གནོད་གཞི་བཅས་ལས་ལྡོག་པ་ཙམ་དང་། བྱང་སེམས་ནི་གཞན་ལ་མི་འཚེ་བའི་སྟེང་དུ་ཕན་འདོགས་པ་ཡང་བསྣོན་པ་སྟེ། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པ། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད། སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་གསུམ་ཀ་དང་ལྡན་པའོ། །སོ་ཐར་ནི་ལུས་ཀྱི་གསུམ་ངག་གི་བཞི་སྟེ་སྤངས་པ་བདུན་གཙོར་བྱེད་ལ། བྱང་སེམས་ནི་ཀུན་སློང་དང་བཅས་པའི་སྤང་བ་བཅུ་ཀ་གཙོ་བོར་བྱེད་པའོ། །རྩ་བ། ཁྱད་པར་བསླབ་པའི་གནས་ནི་སོ་ཐར་སྐབས། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་བཅས་པ་མི་འདྲལ་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཞན་གྱི་དོན་འགྱུར་ན། །ལུས་ངག་གཉིས་ཀྱི་མི་དགེ་རྣམ་པ་བདུན། །གཞན་དོན་འགྱུར་དང་འགྱུར་བར་ཤེས་པ་དང་། །རང་གི་དགེ་ཚོགས་མི་སྒྲིབ་འཕེལ་བ་ཡི། །གནས་སྐབས་གསུམ་བརྟགས་གནང་བའི
Chinese
以三解脱门不分别的智慧所摄持，圆满成办他人的愿望，以（其）果使所化之众成熟于三菩提。 积聚善法的戒律，安住于六波罗蜜多的自性中，能生起一切自相续中未生起的（善法），并使已生起的（善法）更增上。利益有情之戒律是，以直接或间接的方式，在一切方面利益他人的心及与其相应的（心所）。对此，首先以财物布施善巧地摄受众生，然后以悦耳动听的言语引导所化众生的心意，并使之行持佛法。如是，自己也必须安住于以任何方便使他人进入正道这一共同目标上。此外，以别解脱戒守护自心不造作恶业，以积聚善法戒显现成办善根，以饶益有情戒致力于利益他人。根本颂：别解脱较之菩提心，以四种差别而成为殊胜。别解脱仅是遮止他害及其根本，菩提心在此之上更增添利益。别解脱涵盖七种舍弃，以身语为主；菩提心以舍弃十种（不善）为主。如是，别解脱的学处，对于具有菩提心戒律者来说，也包含在学处的一个方面中。然而，对于非菩提心的出家人来说，则以增添学处的方式来修持殊胜之法。因此，别解脱仅是遮止自相续的恶行，从而遮止他害及其根本；而菩提心则是在不损害他人的基础上，更增添利益，即具足遮止恶行、积聚善法、饶益有情三者。别解脱以身三语四这七种舍弃为主，而菩提心则以具足意乐的十种舍弃为主。根本颂：尤其在学处方面，别解脱时，不违背为他人所制定的（戒条）；若菩萨为利他而违犯，身语二者的七种不善，知晓为利他而违犯或将违犯，且不遮蔽自己的善根，并使其增长，这三种情况下是被允许的。
English
Accomplishing the wishes of others, being seized by the wisdom that does not discriminate in three ways. By its result, maturing disciples into the three enlightenments. The discipline of accumulating virtue abides in the essence of all six perfections, generating what has not arisen in one's own mind-stream, and increasing what has already arisen. The discipline of benefiting sentient beings is the mind and its associated mental factors that engage in the benefit of others in all ways, either directly or indirectly. To this end, one first skillfully gathers beings through material generosity, then guides the minds of those to be tamed with pleasing speech, and causes them to engage in the Dharma. Thus, one must also abide in the common goal of leading others onto the path by whatever means. Furthermore, the discipline of restraint protects the mind from non-virtue, the accumulation of virtue is the manifest accomplishment of the roots of virtue, and the discipline of benefiting sentient beings is to diligently benefit others. Root text: The Bodhicitta is superior to the Pratimoksha due to four distinctions. The Pratimoksha is merely the cessation of harming others and its basis, while the Bodhicitta adds benefit on top of that. The Pratimoksha encompasses seven abandonments, mainly of body and speech; the Bodhicitta mainly abandons all ten (non-virtues). Thus, the precepts of the Pratimoksha are included as one aspect of the training for those who possess the Bodhisattva vows. However, for monastics who do not have Bodhicitta, they cultivate the superior Dharma by adding training. Therefore, the Pratimoksha is merely the cessation of one's own misconduct, thereby ceasing harm to others and its basis; while the Bodhicitta adds benefit on top of not harming others, i.e., possessing all three: ceasing misconduct, accumulating virtue, and benefiting sentient beings. The Pratimoksha mainly focuses on the seven abandonments, three of the body and four of speech, while the Bodhicitta mainly focuses on all ten abandonments, along with intention. Root text: Especially in terms of training, in the case of the Pratimoksha, one does not violate the (precepts) established for the sake of others; if a Bodhisattva violates (them) for the sake of others, the seven non-virtues of body and speech, knowing that one is violating or will violate for the sake of others, and not concealing one's own accumulation of merit, and increasing it, are permitted in these three situations.