Tibetan
། །ཐབས་སྟོབས་སྨོན་ལམ་ཡེ་ཤེས་བསྣན་པས་བཅུ། །ཞེས་པ་ནི་འདི་ལྟར་ཕར་ཕྱིན་དྲུག་པོ་ནི་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་དང་། ཁྱིམ་གནས་ལ་བཟོད་པ་གཏོང་བ་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ནི་དགེ་བསྙེན་ཏེ་སྡིག་པ་ལས་ལྡོག་པའི་དོན་ཏོ། །དགེ་སྡུད་ཀྱི་གཙོ་བོ་ནི་སྡོམ་དང་དེས་པ་སྟེ་བསམ་གཏན་ལ་སོགས་ལྷག་བསམ་རྣམས་སོ། །སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པའི་གཉེན་པོར་ལྟོས་ནས་བཅུར་ཕྱེ་བ་སྟེ། སེར་སྣ་འཆལ་ཚུལ་ཁོང་ཁྲོ་ལེ་ལོ་རྣམ་གཡེང་ཤེས་འཆལ་ཐབས་རྨོངས་པ་སྟོབས་ལ་སྒྲིབ་པ། སྨོན་དོན་མི་འགྲུབ་པ་ཤེས་སྒྲིབ་དང་བཅུའོ། །དྲུག་ལྟར་ན་སྦྱིན་སོགས་ལྔ་པོ་བསོད་ནམས་དང་ཤེས་རབ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་སོ། །དེ་ལ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་པས་བསྒྲུབ་བྱ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་འཁོར་བ་ལ་མི་གནས་པ་དང་། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་འབྲེལ་བའི་ཐབས་ཀྱིས་མྱང་འདས་ལ་མི་གནས་པ་སྟེ་མི་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཞེས་བྱའོ། །རྩ་བ། བློ་སྟོབས་མཐུ་ཡིས་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱལ་སྲས་གསུམ། །རང་དོན་སྔོན་བྱས་འགྲོ་བ་སྒྲོལ་འདོད་པ། །རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུའི་འདོད་ཆེནསེམས་བསྐྱེད་དང་། །རང་དང་འགྲོ་བ་སྟབས་ཅིག་སྒྲོལ་འདོད་པ། །གྲུ་པ་ལྟ་བུ་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སེམས། །འགྲོ་བ་སྔོན་བསྒྲལ་རྗེས་ལ་ཞི་འདོད་པ། །སྐྱོང་བྱེད་ལྟ་བུའི་དཔེ་མེད་སེམས་བསྐྱེད་དེ། །རྟུལ་པོས་གྲངས་མེད་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དང་། འབྲིང་པོས་བདུན་དང་རྣོན་པོས་གསུན་ན་གྲོལ། །ཞེས་བློ་སྟོབས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་རང་རང་གི་མཐུས་བསྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་རྒྱལ་སྲས་རྣམ་པ་གསུམ་ནི། དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རང་དོན་སྔོན་དུ་བྱས་ནས་སླར་འགྲོ་བ་རྣམས་སྒྲོལ་བར་འདོད་པ་རྒྱལ་པོ་ལྟ་བུའི་འདོད་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་དང་། རང་དང་འགྲོ་བསྟབས་གཅིག་ཏུ་སྒྲོལ་བ་སྟེ་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པ་གྲུ་པ་དང་མགྲོན་པོ་མཉམ་དུ་ཆུའི་པར་ཁར་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུ་ཡེ་ཤེས་དམ་པའི་སེམས་ཞེས་པ་དང་། འགྲོ་བ་རྣམས་སྔོན་དུ་བསྒྲལ་བ་སྟེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ལ་མ་བཀོད་པར་རང་དོན་མི་བསྒྲུབ་ཅིང་རྗེས་སུ་རང་ཉིད་ཞི་བར་འདོད་པ་སྐྱོང་བྱེད་ལྟ་བུ་ནི་དཔེ་མེད་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་དེ། རྟུལ་པོ་སྔོན་དུ་རང་ཉིད་སངས་རྒྱས་པར་བྱས་ནས་རྗེས་སུ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་འདོད་པས་ནི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དང་། འབྲིང་པོས་རང་གཞན་གཉིས་མཉམ་དུ་སངས་རྒྱ་བར་འདོད་ནས་དམ་ཆོས་བསྒྲུབས་པས་ཀྱང་གྲངས་མེད་བདུན། ཆེན་པོས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་
Chinese
憑藉方便、力量、祈願、智慧的增益共有十種。所謂六度，是積累善法，對於居家之人，容忍、佈施，即是戒律。戒律是近事男，是從罪惡中返回之義。積累善法的主要內容是律儀和增上，即禪定等增上意樂等。觀待於所斷除的障礙之對治，而分為十種，即慳吝、破戒、忿怒、懈怠、散亂、惡慧、不善巧方便、障礙力量，祈願不能成就，以及智慧障礙等十種。如果按照六種來分，佈施等五種是福德，智慧是智慧之聚。對此，大乘行者所要成就的是，以證悟真如之智慧不住於輪迴，以與大悲相連之方便不住於涅槃，這被稱為不住涅槃。根本是：以智慧力量之威力，能成辦的是三種菩薩。先求自利，後欲度化眾生，如國王般的廣大意樂發心。欲求自他同時度脫，如船夫般的殊勝智慧之心。先度化眾生，而後自身寂滅，如牧童般的無比發心。鈍根者需三十三個無數劫，中根者需七個，利根者三個無數劫即可解脫。意思是說，以小、中、大三種智慧力量各自的力量所能成辦的三種菩薩是：根器遲鈍者先求自利，然後才想度化眾生，這是如國王般的廣大意樂發心；自己和眾生同時度脫，即想成佛，如同船夫和客人一同渡河一般，這是殊勝智慧之心；先度化眾生，即在未將一切有情安置於佛地之前，不求自利，而後自己才想寂滅，如同牧童一般，這是無比的發心。鈍根者先使自己成佛，然後才想利益眾生，需要三十三個無數劫；中根者想自己和他人同時成佛，修持殊勝之法，也需要七個無數劫；大根者
English
Through the augmentation of skillful means, power, aspiration, and wisdom, there are ten in total. The six perfections are as follows: accumulating virtue and dharma; for those who live in households, patience and generosity are ethics. Ethics are the precepts of a layperson, meaning to turn away from sin. The main aspects of accumulating virtue are vows and enhancements, such as meditative concentration and other higher intentions. Depending on the antidotes to the obscurations to be abandoned, they are divided into ten: miserliness, immoral conduct, anger, laziness, distraction, unwise intelligence, lack of skillful means, obscurations to power, failure to fulfill aspirations, and obscurations to wisdom. If divided into six, the five, such as generosity, are merit, and wisdom is the accumulation of wisdom. For this, what is to be accomplished by the Mahayana practitioner is not abiding in samsara through the wisdom of realizing suchness, and not abiding in nirvana through the skillful means connected with great compassion, which is called non-abiding nirvana. The root is: Through the power of intelligence and strength, what can be accomplished are the three types of bodhisattvas. First seeking one's own benefit, then desiring to liberate beings, is the vast aspiration of a king-like mind. Desiring to liberate oneself and others simultaneously is the supreme wisdom mind like a boatman. First liberating beings, and then desiring peace for oneself, is the incomparable mind of a shepherd. Dull faculties require thirty-three countless eons, intermediate faculties require seven, and sharp faculties require three to be liberated. This means that the three types of bodhisattvas who accomplish through the power of small, medium, and great intelligence are: those with dull faculties first seek their own benefit and then desire to liberate beings, which is the vast aspiration of a king-like mind; liberating oneself and others simultaneously, that is, desiring to become a Buddha, like a boatman and a guest crossing a river together, is called the supreme wisdom mind; first liberating beings, that is, not seeking one's own benefit until all sentient beings are placed on the level of Buddhahood, and then desiring peace for oneself, like a shepherd, is the incomparable mind. Dull faculties first make themselves a Buddha and then want to benefit beings, which requires thirty-three countless eons; intermediate faculties want to become a Buddha simultaneously with themselves and others, practicing the supreme Dharma, which also requires seven countless eons; great faculties
Tibetan
སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ས་ལ་མ་བཀོད་པར་རང་དོན་མི་གཉེར་བ་གྲངས་མེད་གསུམ་ནས་སངས་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་བྱང་ཆུབ་མཆོག་ཏུ་སེམས་བསྐྱེད་ནས་བསླབ་བྱ་ལ་བསླབས་ཤིང་ནུས་པ་རྫོགས་ཀྱང་། ས་བཅུའི་སེམས་དཔའི་ཚུལ་གྱིས་འགྲོ་དོན་མཛད་པ་ལ་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་བར་སངས་མི་རྒྱ་བ་རིགས་གསུམ་མགོན་པོ་ལྟ་བུའོ། །འདིར་འདུལ་བ་དང་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ནི་སྔོན་ལ་སྡོམ་པ་བཟུང་ནས་གདོད་བསླབ་བྱ་མཉམ་དུ་རུང་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ལམ་ནི་སྔོན་དུ་བསླབ་བྱ་ཤེས་པར་བྱས་ནས་དད་ཅིང་བསྒྲུབ་ནུས་པའི་ཚེ་བསླབ་བྱ་ཡང་དག་པར་བླང་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པ་ནི། རྩ་བ། སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ཆགས་པ་མེད་པ་སྟེ། །དབྱེ་ན་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་མི་འཇིགས་གསུམ། །ཟང་ཟིང་ལའང་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ། །གཏོང་དང་གཏོང་བ་ཆེ་དང་ཤིན་ཏུ་གཏོང་། །གཏོང་བ་ཞེས་བྱ་ཟས་གོས་ཤིང་རྟ་དང་། །གླང་པོ་ཡུལ་ཁམས་གཞན་ལ་བྱིན་པའོ། །གཏོང་བ་ཆེན་པོ་བུ་དང་བུ་མོ་དང་། །ཁྱིམ་ཐབ་གཏོང་ཡིན་ཤིན་ཏུ་གཏོང་བ་ནི། །བྱ་དཀའི་གནས་ཏེ་མགོ་དང་ཡན་ལག་གཏོང་། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་སྦྱིན་པའི་ངོ་བོ་ནི་ཆགས་དང་བྲལ་བ་སྟེ་རང་གི་ལོངས་སྤྱོད་ལ་ཞེན་ཅིང་ཆགས་པའི་གཉེན་པོའོ། །དབྱེ་ན་ཆོས་དང་ཟང་ཟིང་དང་མི་འཇིགས་པའི་སྦྱིན་པའོ། །དེ་ཡང་སྔོན་ཁྱིམ་བདག་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་གྱི་སྦྱིན་པ་ལ་འགྲན་བཙལ་བ་ཞིག་གིས་དེའི་དོ་ཟླ་མ་སྤོབས་ནས། ཟས་ནོར་གང་ཡོད་སྤངས་ནས་རབ་བྱུང་བྱས་པས་སྟོན་པས་མགོན་མེད་ཟས་སྦྱིན་ལས་ལྷག་པར་ལུང་བསྟན་པ་ལྟར་རོ། །ཀོ་ས་ལའི་རྒྱལ་པོས་དགེ་སྦྱོང་བཞི་ལ་ཟན་དྲོན་གཅིག་སྦྱིན་པས་རྒྱལ་སྲིད་ཐོབ་པ་དང་། ཚོང་དཔོན་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པ་སློང་བ་པོས་བསླངས་ཚེ་མེད་ཅེས་ཟེར་མི་ནུས་པ་དང་། རང་ཁྱིམ་ནས་གཞན་གྱིས་བརྐུས་ནའང་དགའ་བ་སྒོམ་པ་དང་། དེ་ཉིད་དབུལ་པོར་གྱུར་ཚེ་རྩྭ་འཚོང་བྱས་པའི་རིན་སྦྱིན་པར་གཏོང་བ་དང་། ཤི་བིའི་རྒྱལ་པོས་གཏན་པ་མེད་པའི་སྦྱིན་གཏོང་གི་ཁག་བུ་བརྩིགས་ནས་མཆོད་སྦྱིན་ལ་འཇུག་པ་ལྟར་བསླབ་པར་བྱའོ། །རྩ་བར་ཆོས་སྔོན་དུ་བྱས་ཀྱང་འདིར་གཞན་གཉིས་སྔོན་དུ་བྱས་པ་ལ་དང་པོ་ཟང་ཟིང་ལ་གཏོང་བ་དང་། གཏོང་བ་ཆེན་པོ་དང་། ཤིན་ཏུ་གཏོང་བའོ། །དེ་ལ་གཏོང་དང་ཞེས་ཟས་གོས་ཆེ་ཆུང་ནོར་རྫས་རྟ་གླང་གི་བར་སྦྱིན་པའོ། །གཏོང་བ་ཆེན་པོ་ནི། བུ་ཕོ་བུ་མོ་ཁྱིམ་ཐབ་སློང་ན་བྱིན་པའོ། །དེ་ཡང་རྒྱལ་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་ལ་ཕྲག་དོག་གི་སྒོ་ནས་རྒྱལ་པོ་
Chinese
佛陀说，未经在地上安立，不求自利，历经无数三大阿僧祇劫成佛，即发起殊胜菩提心后，学习并圆满了应学之处，但以十地菩萨的身份利益众生，直至轮回未空之间，不证得圆满正觉，如三族姓尊主（观音、文殊、金刚手）。此处律藏和密咒之道，是先受戒，然后才能一同学习应学之处，而菩萨之道是先了解应学之处，然后在确信且能修持时，才如法受持应学之处。下面讲述布施波罗蜜多的体性：根本：布施的自性是没有贪执。分类有法布施、财物布施和无畏布施三种。财物布施也有三种，即施舍、大施舍和极施舍。施舍是指将食物、衣服、车辆、大象、土地等施与他人。大施舍是指施舍儿子、女儿和家庭。极施舍是指施舍难以施舍的头和肢体。这是说，布施的自性是没有贪执，是针对自己对受用执着贪恋的对治。分类有法布施、财物布施和无畏布施。例如，以前一位寻找能与给孤独长者的布施相匹敌的人，未能找到，于是舍弃所有食物和财物出家，佛陀授记他比给孤独长者更殊胜。拘萨罗国王向四位沙门布施一份热饭，从而获得王位。商人无法压制，乞讨者乞讨时不能说没有。观修即使别人从自己家中偷盗也感到高兴。当他自己变得贫穷时，将卖草的钱用于布施。尸毗王积累了无常布施的资本，并投入到供养布施中，应当如此学习。根本中虽然先说的是法布施，但这里先说的是其他两种布施，首先是财物布施，然后是大施舍和极施舍。其中，施舍是指布施食物、衣服、大小财物、马、象等。大施舍是指如果有人乞讨儿子、女儿和家庭，就施舍出去。这是说，国王一切都为了救度，但由于嫉妒，国王
English
The Buddha said that without establishing on the ground, not seeking self-interest, becoming a Buddha after countless three great asamkhya kalpas, that is, after generating the supreme Bodhicitta, learning and perfecting what should be learned, but benefiting sentient beings as a Bodhisattva of the ten bhumis, until samsara is empty, not attaining complete enlightenment, like the three family lords (Avalokiteśvara, Mañjuśrī, Vajrapāṇi). Here, the path of the Vinaya and mantra is to first take vows, and then be able to learn together what should be learned, while the Bodhisattva path is to first understand what should be learned, and then, when one is confident and able to practice, to properly uphold what should be learned. Now, the nature of the perfection of generosity is explained: Root: The nature of generosity is without attachment. The classifications are threefold: Dharma giving, material giving, and fearlessness giving. Material giving also has three types: giving, great giving, and extreme giving. Giving refers to giving food, clothing, vehicles, elephants, land, etc. to others. Great giving refers to giving sons, daughters, and family. Extreme giving refers to giving the head and limbs that are difficult to give. This means that the nature of generosity is without attachment, which is the antidote to one's clinging and attachment to enjoyment. The classifications are threefold: Dharma giving, material giving, and fearlessness giving. For example, once a person sought to compete with the generosity of Anathapindika, but failed to find a match, so he renounced all food and wealth and became a renunciate, and the Buddha prophesied that he was more excellent than Anathapindika. King Prasenajit gave a portion of warm rice to four ascetics and thereby obtained the throne. The merchant could not suppress, and could not say no when a beggar begged. Meditating on being happy even if others stole from one's own home. When he himself became poor, he used the money from selling grass for giving. King Shibi accumulated the capital of impermanent giving and engaged in offering giving, and should learn in this way. Although the root first speaks of Dharma giving, here the other two givings are spoken of first, first material giving, then great giving, and extreme giving. Among them, giving refers to giving food, clothing, large and small wealth, horses, elephants, etc. Great giving refers to giving away sons, daughters, and family if someone begs for them. This means that the king does everything to save, but due to jealousy, the king