Tibetan
ཆི་ན། རྒྱལ་བ་ཀུན་དང་དེ་སྲས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཐུས་ལེགས་པར་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ནས་འཕྲལ་ཕུགས་ཀུན་གྱི་བདེ་ལེགས་དང་ཡོན་ཏན་གྱི་འབྱུང་གནས་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་སྤྱོད་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ན་དེ་ལྟར་བརྟགས་པའི་དོན་འབྲས་སུ་བླང་དོར་གྱི་གནས་རྣམས་འཛོལ་ནས་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་བསླབ་པ་བཏང་ན་བདག་གིས་ཞེས་གཏོང་བ་པོས་སེམས་ཅན་ཀུན་བསླུས་པའི་ཉེས་པ་འགོ་ཞིང་དེ་ལྟར་ན་གང་ཟག་དེ་སྲིད་པ་ཕྱི་མ་མུ་མཐའ་མེད་པའི་ངན་འགྲོར་འཁྱམས་པར་འགྱུར་བ་ལས་འོས་མེད་ན་སེམས་ཅན་ལ་གནོད་པའི་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ལ་འཛེམ་པ་ཤིན་ཏུ་གལ་ཆེ་སྟེ། བླ་ན་མེད་པའི་བདེ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་མེད་ཀྱང་བར་དུ་བདེ་བ་སྟེ། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་ངལ་གསོལ་བའི་སྲེགས་ལྟ་བུ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེའོ། །དེ་བས་ན་དེ་ཉིད་མི་ཉམས་པའི་ཐབས་ལ་བརྩོནམ་པ་གལ་ཆེའོ། །རྩ་བ། ལྟུང་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་སྟོབས་གཉིས་ཀར་ལྡན། །འཁོར་བར་རེས་ཀྱི་འདྲེ་བྱེད་གང་ཡིན་པ། །ས་ཐོབ་པ་ལ་ཡུན་རིང་ཐོགས་འགྱུར་ན། །བསླབ་བྱ་གཏོང་བའི་སྐྱེས་བུ་སྨྱོན་པ་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་ངན་སོང་དུ་ལྟུང་ངེས་ཀྱི་ལས་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སྟོབས་གཉིས་ཀར་ལྡན་པ་དག་འཁོར་བར་ཡང་རེས་མོས་ཀྱིས་འདྲེ་བར་བྱེད་པ་གང་ཡིནཔ་དེ་ནི་ས་དང་པོ་སོགས་འཐོབ་པ་ལ་ཡུན་རིང་དུཐོགས་པར་འགྱུར་ན་བསླབ་བྱ་བླངས་ནས་གཏོང་བའི་སྐྱེས་བུ་དེ་ནི་སྨྱོན་པ་ཡིན་ཞེས་སྨད་པའོ། །རྩ་བ། གང་ཞིག་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཆུང་ངུ་ལའང་། །ཁྲོས་པའི་ང་རྒྱལ་ཤིན་ཏུ་བདོ་བ་རྣམས། །མདའ་མདུང་མཚོན་གྱི་ཆད་པ་བཟོད་བྱས་ནས། །དོན་མ་འགྲུབ་པར་ཕྱིར་ཕྱོགས་མི་བྱེད་ན། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་ལ་དགྲར་གྱུར་པའི། །ཉོན་མོངས་སྟོབས་ཆེན་འདི་དང་གཡུལ་སྤྲད་ནས། །འཁོན་དུ་བཟུང་བའི་ཆོ་ག་མ་ཞིག་པར། །བསླབ་པ་བསྲུང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་སུ་ཞིག་གཏོང་། །ཞེས་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་གང་སུ་ཞིག་ལ་གནོད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་ཆུང་ངུ་ཙམ་ལའང་ཁྲོས་པའི་ང་རྒྱལ་ཤིན་ཏུ་བདོ་བ་སྟེ་བཟོད་དུ་མེད་པ་རྣམས་ནི་ལུས་སྲོག་ལ་ཕངས་པ་མེད་བཞིན་མདའ་མདུང་སོགས་མཚོན་གྱི་ཆད་པ་རྩུབ་མོ་བཟོད་པར་བྱས་ནས་རང་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་གནོད་འཚེ་སྦྱོར་བའི་དོན་དེ་མ་འགྲུབ་བར་དུ་ཕྱིར་ཕྱོགས་པར་མི་བྱེད་ན། དེ་ལས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་ལ་དགྲར་གྱུར་ངེས་པའི་ཉོན་མོངས་པ་དུག་ལྔ་དུག་གསུམ་སོགས་སྟོབས་ཆེན་པོ་ཡོད་པ་འདི་ད
Chinese
总而言之，一切佛陀及其佛子菩萨们，以智慧的力量善加观察和研究，认为一切暂时和长远的安乐和功德的根源，无疑就是大乘的行持。既然如此观察的结果，如果取舍之处发生错误，舍弃了菩提心的学处，那么自认为舍弃者，就会犯下欺骗一切众生的罪过。这样一来，这个人无疑将会在无边无际的未来生世中流转于恶道。因此，避免对众生造成伤害的过失非常重要。无上的安乐唯有佛陀才能体验，而中间的安乐，如同在轮回的痛苦中得到休息的阴凉处，就是珍贵的菩提心。因此，努力不让菩提心衰退非常重要。根本颂：堕罪与菩提心力兼具，于轮回中交替为魔者，若令证地久远受阻，则舍学处之人乃疯子。这指的是，对于那些既有必定堕入恶道的业力，又具备菩提心力量的人来说，在轮回中交替成为魔的是什么呢？那就是，如果（舍弃学处）会导致获得初地等境界受到长久的阻碍，那么接受学处后又舍弃的人就是疯子，这是在贬低他们。根本颂：何者于损害之因果微小者，亦起嗔怒之傲慢极盛者，忍受箭矛刀剑之惩罚后，不达目的不返顾。于一切时中，与我为敌之，烦恼力强者，与之交战后，未息宿怨之仪轨前，何能舍弃守护学处之誓言？这指的是，世间上，对于任何微小的损害因果，都会生起极度强烈的嗔怒和傲慢，甚至无法忍受的人，他们不顾惜自己的生命，忍受箭、矛等刀剑的严酷惩罚，为了达到自己所设定的损害他人的目的而不退缩。那么，比起这些人，那些在任何情况下都注定与我为敌的，拥有强大力量的五毒、三毒等烦恼，与之交战后，在没有平息宿怨的仪式之前，又怎么能舍弃守护学处的誓言呢？
English
In short, all Buddhas and their sons, the Bodhisattvas, having thoroughly examined and investigated with the power of wisdom, have shown that the source of all temporary and long-term happiness and virtues is undoubtedly the practice of the Great Vehicle. Since this is the result of such examination, if the places of what to take and what to abandon are mistaken, and the precepts of Bodhicitta are abandoned, then the one who claims to abandon them will commit the offense of deceiving all sentient beings. In this way, that person will undoubtedly wander in the endless future lives in the lower realms. Therefore, it is very important to avoid the faults of harming sentient beings. Supreme bliss is only experienced by the Buddhas, but intermediate bliss, like a cool shade to rest in the suffering of Samsara, is the precious Bodhicitta. Therefore, it is very important to strive to prevent it from declining. Root verse: Those who possess both downfall and the power of Bodhicitta, who act as demons alternately in Samsara, if they cause long-term obstruction to attaining the grounds, then those who abandon the precepts are madmen. This refers to the fact that for those who have both the karma of certainly falling into the lower realms and the power of Bodhicitta, what is it that alternately acts as a demon in Samsara? That is, if (abandoning the precepts) causes long-term obstruction to attaining the first ground and so on, then the person who takes the precepts and then abandons them is a madman, which is a degradation. Root verse: Those who, even for a small cause and effect of harm, have extremely strong anger and pride, after enduring the punishment of arrows, spears, and swords, do not turn back until the purpose is achieved. At all times, after fighting with the powerful afflictions, the five poisons, the three poisons, etc., which are certainly my enemies, how can one abandon the vow to protect the precepts before the ritual of appeasing the old grudges is over? This refers to the fact that in the world, those who, even for a small cause and effect of harm, have extremely strong anger and pride, and cannot even endure it, do not spare their lives, endure the harsh punishment of arrows, spears, and other swords, and do not turn back until they achieve their purpose of harming others. Then, compared to these people, how can one abandon the vow to protect the precepts after fighting with the powerful afflictions, the five poisons, the three poisons, etc., which are certainly my enemies at all times, before the ritual of appeasing the old grudges is over?
Tibetan
ག་དང་གཡུལ་སྤྲད་པ་ལྟ་བུའི་སྤང་གཉེན་གཉིས་འགྲན་ནས་འཁོན་དུ་བཟུང་བའི་ཆོ་ག་མ་ཞིག་བར་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསླབ་པ་བསྲུང་བའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཏེ་སྤྱོད་པ་དེ་ཉིད་སུ་ཞིག་གིས་གཏོང་ཕོད་མི་གཏོང་ངེས་པའོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། འདི་ན་ཉོན་མོངས་བརྩོན་རར་བསྡམས་པ་ཡི། །བདག་གི་ཚོད་ཀྱང་རིག་པར་མི་འགྱུར་ན། །མཐའ་དག་འགྲོ་བ་དེ་ལས་དབུགས་འབྱིན་ཞིང་། །སྒྲོལ་བའི་བརྟན་པ་མི་ཉམས་ག་ལ་ཞིག །ཅེས་པ་ནི་དེ་ལ་ཉོན་མོངས་པ་དག་ནི་ཕྱིའི་ཡུལ་དང་ནང་དུ་དབང་པོ་དང་བར་ཞེས་གང་ནའང་མི་གནས་ཀྱང་ཀུན་རྟོག་ལས་གློ་བུར་དུ་བྱུང་ཞིང་ཀུན་རྟོག་དེ་ལའང་ཡུལ་མེད་ན་ཉོན་མོངས་པ་གཟུགས་ཅན་མ་ཡིན་པས་རྟེན་དང་བརྟེན་པ་ལྟར་ཡོད་ཀྱང་། རང་བཞིན་དུ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་འདིའི་བརྩོན་རར་བསྡམས་པའི་ཕྱིར་གཏི་མུག་ལ་སོགས་པའི་རྒྱུས་བདག་གི་ཚོད་ཀྱང་རིག་པར་མི་འགྱུར་ན་མཐའ་དག་འགྲོ་བ་དེ་ལས་དབུགས་འབྱིན་ཞིང་སྒྲོལ་བའི་བརྟན་པ་མི་ཉམས་པ་པ་ལྟ་ག་ལ་ཞིག །ཁྱད་པར་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མི་ནུས་པས་རང་དོན་སྒྲུབ་བློའི་ཞི་བདེ་སྐྱེས་པ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་བཏང་བའོ། །རྩ་བ། བག་ཡོད་ཤེས་བཞིན་ལྡན་པའི་ས་གཞི་ལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་སླ་བས། །མི་ཉམས་བཟུང་ཞིང་དྲི་མ་སྦྱོང་བ་དང་། །སྤེལ་བའི་ཐབས་ལ་ནན་ཏན་བགྱིད་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་ནི་བག་ཡོད་པ་དང་། དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ལྡན་པ་ནི་ས་གཞི་ལྟ་བུ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་བཏབ་ན་མྱུ་གུ་བསྐྱེད་སླ་བས། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དེར་ཞུགས་པའི་བསླབ་པ་རྣམས་མི་ཉམས་པར་བཟུང་ཞིང་དེའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དྲི་མ་རྣམས་རིམ་བཞིན་སྦྱོང་བ་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རིན་པོ་ཆེ་སྤེལ་བའི་ཐབས་ལ་ནན་ཏན་བགྱིད་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། ཁྱད་པར་ལྟུང་བའི་རབ་འབྱེད་ཉི་ཤུ་ནི། །དཀོན་མཆོག་དཀོར་འཕྲོག་ལ་སོགས་རྒྱལ་པོའི་ལྔ། །གྲོང་དང་གྲོང་རྡལ་འཇོམས་སོགས་བློན་པོའི་ལྔ། །བློ་མ་སྦྱངས་ལ་སྟོང་ཉིད་སྟོན་པ་སོགས། །ཕལ་པའི་བརྒྱད་དང་སྨོན་འཇུག་གཏོང་རྣམས་སྤངས། །ཞེས་པ་ནི་རྒྱལ་རིགས་སྤྱི་བོ་ནས་དབང་བསྐུར་བ་ཞེས་མི་དཔོན་དུ་གྱུར་ནས་ཆབ་འབངས་ལ་དབང་བསྒྱུར་བ་སུས་ཀྱང་། མཆོད་རྟེན་དང་དགེ་འདུན་གྱི་རྫས་ཡོ་བྱད་སོགས་དང་། དགེ་འདུན་སྤྱི་ལ་འབུལ་རྒྱུའི་མ་ཕུལ་བ་འཕྲོག་གམ་འཕྲོག་ཏུ་འཇུག་པ་ནི་ལྟུང་བ་དང་པོའོ། །གང་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་ལ་དད་ནས་དེར་ཞུགས་པ་དག་དེ་ལས་བཟློག་པ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ
Chinese
谁会舍得放弃像与嘎交战一样，竞争争吵结仇，在仪式未结束之前，守护菩萨学处的誓言呢？这是（原文）。根本颂：如果我被烦恼束缚在精进的牢笼里，连自己的程度都无法认知，那么要如何让所有众生从中解脱，救度的坚定又怎会不减退呢？这是说，那些烦恼，无论在外境、内在的感官，还是中间，都不存在，但却从妄念中突然产生，而妄念本身也没有处所，烦恼并非有形之物，虽然像所依和能依一样存在。但实际上，所有众生都被束缚在这个牢笼里，因为愚痴等原因，连自己的程度都无法认知，那么要如何让所有众生从中解脱，救度的坚定又怎会不减退呢？特别是，如果不能利益众生，反而生起只为自己成就的寂静之心，那就是舍弃了菩提心。根本颂：在具足正念和正知的土地上，菩提心的苗芽容易生长，所以要不退失地守护，清净垢染，努力修习增长的方法。这是说，具足正念，忆念和正知持续不断，就像在土地上播下菩提心的种子，苗芽容易生长一样。所以，进入大乘道的学处之后，要不退失地守护，逐渐清净与此不相顺的垢染，努力修习增长菩提心珍宝的方法。这是（原文）。根本颂：特别是，堕罪的差别有二十种：盗取三宝之物等国王的五种，摧毁城镇等大臣的五种，未经调伏就宣讲空性等凡夫的八种，以及舍弃愿心和行心。这是说，从王族中接受灌顶，成为统治者，对臣民行使权力的人，无论是谁，盗取或教唆他人盗取佛塔和僧团的财物用具等，以及应供养给僧团却未供养的财物，这是第一条堕罪。还有，那些信仰小乘道并进入其中的人，阻止他们，以及对大乘法
English
Who would be willing to give up the vow to protect the bodhisattva's precepts until the ceremony of competing and quarreling like fighting with Ga is not over? This is (the original text). Root verse: If I am bound by afflictions in the prison of diligence, and even my own measure cannot be known, then how can all beings be liberated from it, and how can the steadfastness of salvation not diminish? This is to say that those afflictions, whether in external objects, internal senses, or in between, do not exist, but arise suddenly from delusion, and delusion itself has no place. Afflictions are not tangible things, although they exist like the dependent and the depended upon. But in reality, all beings are bound in this prison, and because of ignorance and other reasons, even their own measure cannot be known, then how can all beings be liberated from it, and how can the steadfastness of salvation not diminish? In particular, if one cannot benefit sentient beings and instead gives rise to a peaceful mind that only seeks to accomplish one's own benefit, that is abandoning bodhicitta. Root verse: On the ground of possessing mindfulness and awareness, the sprout of bodhicitta is easy to grow, so one should guard it without degenerating, purify defilements, and diligently practice the means of increasing it. This is to say that possessing mindfulness, constant remembrance, and awareness is like planting the seed of bodhicitta on the ground, and the sprout is easy to grow. Therefore, after entering the Mahayana path, one should guard the precepts without degenerating, gradually purify the defilements that are not in accordance with it, and diligently practice the means of increasing the precious bodhicitta. This is (the original text). Root verse: In particular, there are twenty kinds of distinctions of downfalls: the five of the king, such as stealing the property of the Three Jewels; the five of the ministers, such as destroying towns and cities; the eight of the common people, such as teaching emptiness without having cultivated the mind; and abandoning the aspiration and practice minds. This is to say that anyone who has been empowered from the crown of the royal family and has become a ruler, exercising power over the subjects, whether it is stealing or instigating others to steal the property and utensils of stupas and sanghas, and the property that should be offered to the sangha but is not offered, this is the first downfall. Also, those who believe in the Hinayana path and have entered it, preventing them, and to the Mahayana dharma