Tibetan
ན་པ་བཞི་གཉིས་བརྒྱད། ཉོན་མོངས་མེད་པ་དང་། སྨོན་ལམ་མཁྱེན་པ་ལ་སོགས་མདོར་ན་དེའི་རང་བཞིན་ངོ་བོ་ཉིད་དབྱིངས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ་རྟོགས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉི་མ་ལྟ་བུ་གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་ཆ་དང་བཅས་པ་སྤངས་ཤིང་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་རྫོགས་པའི་ཆོས་ཉིད་ངེས་པ་ཉིད་དུ་བློ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའོ། །ལོངས་སྐུ་ནི། ཀུན་གཞི་ཚོགས་དང་བཅས་པ་དབྱིངས་སུ་ནུབ་པའི་སྣང་ཆའི་ཡོན་ཏན་སྟོང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ངེས་པ་ལྔ་ལྡན་ནི། གནས་ངེས་པ་འོག་མིན་སྟུག་པོ་བཀོད་པར། སྟོན་པ་ངེས་པ་རིགས་ལྔ། འཁོར་ངེས་པ་བྱང་སེམས་ས་བཅུ་པ། ཆོས་ངེས་པ་ཐེག་ཆེན་འབའ་ཞིག །དུས་ངེས་པ་རྟག་པ་རྒྱུན་གྱི་འཁོར་ལོ་འབྱུང་བའོ། །རྩ་བ། ཆོས་ནི་བསོད་ནམས་ལམ་དང་མྱ་ངན་འདའ། །བརྗོད་བྱའི་དོན་ཏེ་དེ་ལའང་འབྲས་བུ་དང་། །བྱ་བའི་རང་བཞིན་གཉིས་སུ་གནས་པ་ལས། །བདེན་གཉིས་ཞེས་བྱ་འགོག་ལམ་རྣམ་གཉིས་ཡིན། །ཞེས་པ་ནི་འདིར་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་བསོད་ནམས་དང་ལམ་དང་མྱང་འདས་གསུམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཡིན་ལ། གསུང་རབ་ནི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་ཏུ་ཤར་བས་སོ། །དེ་ལའང་འབྲས་བུ་འགོག་བདེན་གྱི་ཆོས་དང་བྱ་བའི་རང་བཞིན་ལམ་བདེན་གྱི་ཆོས་གཉིས་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་གྱིས། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ། བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ལ་ལྟོས་ལུང་རྟོགས་ཆོས། །ལུང་ནི་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་དང་། །གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་ཤར། །ཐབས་ཀྱིས་ཆེ་བ་རིག་འཛིན་སྡེ་སྣོད་ཡིན། །གླེགས་བམ་ཡི་གེར་གནས་པ་དམ་ཚིག་རྟེན། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་རྗོད་བྱེད་ལ་ལྟོས་ནས་ལུང་རྟོགས་ཀྱི་བསྟན་པ་གཉིས་སུ་བཞག་པ་ལ་ལུང་གི་ཆོས་གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ནི། བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས། མདོ་སྡེ་དབྱངས་བསྙད་ལུང་བསྟན་དང་། ཚིགས་བཅད་ཆེད་བརྗོད་གླིང་གཞི་དང་། རྟོགས་བརྗོད་དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་དང་། སྐྱེས་རབས་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་། རྨད་བྱུང་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་སོ། །དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་དྲང་དོན་དང་དོན་དམ་སྒྲུབ་པ་སྟོན་པ་ནི་ངེས་དོན། གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་སྡེ་སྣོད་གསུམ་དུ་ཤར་ཞེས་པ་ནི། གསུང་རབ་ཡན་ལག་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ལྔ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་དང་། བར་པ་གསུམ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་འདུལ་བ། ཐ་མ་བཞིའི་སྐྱེས་པ་རབས་ཀྱི་སྡེས་བྱང་སེམས་ཀྱི་འདུལ་བའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་འཁོར་དང་། ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་དང་རྨད་དུ་བྱུང་བ་གཉིས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་མདོ་སྡེའི་སྡེ་སྣོད་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡེ་ནི། ཉན་ཐོས་དང་བྱང་སེམས་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་གི་ཆོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །རང་སངས་རྒྱས་ལ་སྡེ་སྣོད་ལོགས་པ་མེད་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་ལ་དམིགས་པའོ། །མདོར་ན་མདོ་སྡེས་ནི་བསླབ་པ་གསུམ་ཀ་བཤད་དོ། །འདུལ་བས་ནི་ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་། ལྷག་པའི་སེམས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་ལྡན་པ་ནི་རིམ་གྱིས་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །མངོན་པས་ལྷག་པའི་ཤེས་རབ་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་ཀྱང་གདུལ་བྱའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བས་ཐབས་ཀྱིས་ཆེ་བ་ནི་རིག་པ་འཛིན་པའི་སྡེ་སྣོད་དོ། །དེ་ལྟ་བུའི་སྡེ་སྣོད་བཞི་པོ་ཡང་བདག་པོའི་རྐྱེན་གྱི་འདུ་བྱེད་ལས་ཡི་གེ། །ཡི་གེ་འདུས་པ་ལས་མིང་། མིང་འདུས་པ་ལས་ཚིག་ཚིག་འདུས་པ་ལས་གླེགས་བམ་དུ་གནས་པ་ནི་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་གི་རྟེན་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ། རྟོགས་པའི་ཆོས་ནི་དྲན་པ་ཉེར་གཞག་ནས། །རིམ་བཞིན་ལམ་ལྔའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་དང་། །འཕགས་པའི་སྤང་རྟོགས་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཅན། །བསྐྱེད་དང་རྫོགས་པ་གཟུངས་དང་ཟད་པར་དང་། །སློབ་ལམ་བཞི་དང་མི་སློབ་ལམ་གྱི་དངོས། །རྒྱུ་ཡི་ས་བཅུ་འབྲས་བུའི་བཅུ་གསུམ་སོགས། །རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་རིགས་དབྱེ་དཔག་ཏུ་མེད། །གང་གི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པའོ། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ལ་རྟོགས་པའི་ཡོན་ཏན་གྱི་རྟེན་དུ་གྱུར་པས་ན་ས་ཡིན་ཞིང་། དེའང་ཉན་རང་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གཉིས་ལས་སྔ་མ་ནི། ཡུམ་བར་མ་ལས། རིགས་ཀྱི་ས་དང་། བརྒྱད་པའི་ས་དང་། མཐོང་བའི་ས་དང་། བསྲབས་པའི་ས་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བའི་ས་དང་། བྱས་པ་རྟོགས་པའི་ས་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ས་དང་། རང་རྒྱལ་གྱི་ས་སྟེ་བརྒྱད་དུ་གནས་ཞེས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ནི་ས་བཅུ་བཤད་དེ། དེ་ལྟ་བུའི་རྟེན་དུ་གྱུར་པ་ནི་ལམ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལ་དང་པོ་ཐོས་བསམ་དང་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་ལ་གཙོ་བོར་སྤྱོད་པ་ནི་ཚོགས་ལམ་ཡིན་ལ། དེའང་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུར་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ཡོད་པའི་ལུས་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནི། མཉམ་བཞག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་མི་གཙང་བ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་བསྒོམ་མོ། །ཚོར་བ་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་ནི། མཉམ་བཞག་ཏུ་མ་སྐྱེས་པ་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གང་ཅི་ཚོར་ཡང་སྡུག་བསྔལ་དང་སྙིང་པོ་མེད་པར་བསྒོམ་
Chinese
那巴四二八。 无有烦恼和， 知晓愿望等等， 总之，其自性本体，如同虚空般的法界，证悟如同智慧的太阳， 遣除包含细微部分的忽然之障，圆满证悟的一切功德， 成为必定之法性，是不可思议的。 受用身是， 阿赖耶识连同习气融入法界， 显现之功德，圆满于空色之身的五种决定是： 处所决定于色究竟天。 导师决定于五部。 眷属决定于十地菩萨。 法决定于唯有大乘。 时间决定于恒常不断的法轮。 根本（颂）： 法是福德道和寂灭。 所说之义，于此也有果和， 行事之自性二者存在， 称为二谛，即灭道二者。 这说的是，在此，殊胜之法的自性是福德、道和寂灭三者所说之义。 经典是显现为能说之语词。 于此也有果，即灭谛之法，和行事之自性，即道谛之法二者。 对此，各自自己的觉性是智慧的行境。 不是分别的行境。 根本（颂）： 所说依于能说，教证悟之法。 教是经典十二支， 以对治之门显现为三藏。 以方便为大，明咒之藏。 经卷文字所依是誓言之所依。 这说的是，那也是依于所说之义和能说，安立为教证二种教法，其中教之法，经典十二支是： 八千颂释中说： 经部、应颂、授记和， 偈颂、自说、本事和， 本生、如是发生和， 譬喻、极广和， 希有、决定之部类， 是经典十二支。 那也是，示现世俗谛之成就的是不了义，示现胜义谛之成就的是了义。 以对治之门显现为三藏，意思是， 经典十二支的前五种是声闻的经藏，中间三种是声闻的律藏，最后四种是本生部
English
Napa four two eight. Without afflictions and, Knowing wishes and so on, In short, its nature, like the sky-like realm, Realization is like the sun of wisdom, Dispelling the sudden obscurations including subtle parts, Perfecting all the qualities of realization, Becoming the definite nature of reality, is inconceivable. The Sambhogakaya is, The Alaya consciousness together with habitual tendencies dissolves into the Dharmadhatu, The qualities of appearance, perfected in the empty form body, are the five certainties: The place is certain in Akanishta. The teacher is certain in the five families. The retinue is certain in the ten bhumi bodhisattvas. The Dharma is certain in only the Mahayana. The time is certain in the constant turning of the wheel. Root (verse): Dharma is merit, path, and nirvana. The meaning of what is said, and in that there are fruit and, The nature of action exists in two ways, Called the two truths, namely cessation and path. This says that, here, the nature of the sacred Dharma is the meaning of what is said by merit, path, and nirvana. The scriptures are manifested as words of expression. In this there is also the fruit, the Dharma of the truth of cessation, and the nature of action, the Dharma of the truth of the path. To this, each one's own awareness is the object of wisdom. It is not the object of discrimination. Root (verse): What is said depends on what is said, the Dharma of scripture and realization. Scripture is the twelve branches of scripture, Manifested as the three pitakas through the door of antidotes. Great through skillful means, the pitaka of vidyadharas. The support of vows is the support of texts and letters. This says that, that is also based on what is said and what is said, and established as the two teachings of scripture and realization, in which the Dharma of scripture, the twelve branches of scripture, are: In the commentary on the Eight Thousand Verses: Sutra, song, prophecy, And verses, self-speaking, deeds, And birth stories, thus occurred, Parables, extremely extensive, Rare, definitive categories, Are the twelve branches of scripture. That is also, what shows the accomplishment of conventional truth is provisional meaning, and what shows the accomplishment of ultimate truth is definitive meaning. Manifested as the three pitakas through the door of antidotes, meaning, The first five of the twelve branches of scripture are the sutra pitaka of the Shravakas, the middle three are the vinaya of the Shravakas, and the last four are the birth story section
Chinese
关于菩萨的律藏之轮，以及通过极其广大和奇妙的二者来确定菩萨的经藏之部，是声闻和菩萨二者共同的法，即阿毗达摩藏。对于独觉佛来说，没有单独的藏，而是专注于声闻的藏。总之，经藏阐述了所有三种学处。律藏是关于增上戒律和增上心的修习，因为具有戒律的人会逐渐获得三摩地。阿毗达摩藏是关于增上智慧的修习，因为它阐述了事物如实不颠倒的真相。这些也因所调伏者的不同而有所区分，因此方法上更为殊胜的是持明藏。这四种藏也从所有者的因缘聚合中产生文字。文字聚集产生名称，名称聚集产生词语，词语聚集产生安住于书本，这是皈依者的所依。根本颂：证悟之法从念住开始，次第具足五道之功德，圣者的断证具有智慧之精华，生起次第和圆满次第、陀罗尼和灭尽定，有学道四种和无学道的实相，因位的十地和果位的十三地等，金刚乘的分类不可估量，其智慧依赖于相续。这是说，因为它成为了证悟功德的所依，所以是地。其中，声闻和独觉佛与菩萨二者中，前者在《母续》中间说：种姓地、第八地、见地、薄地、离欲地、已作证悟地、声闻地和独觉地，共有八地。对于菩萨来说，则宣说了十地。像这样成为所依的是五道，其中首先主要修习听闻、思维和福德资粮的是资粮道。其中，在资粮道小位中，具有念住的身念住，在等持中如同虚空，在后得中观修不净和如幻。受念住，在等持中观修不生，在后得中无论感受什么都观修是痛苦且无有实义。
English
The Vinaya Pitaka cycle concerning Bodhisattvas, and the division that establishes the Sutra Pitaka of Bodhisattvas through the two, which are extremely vast and wonderful, is the Abhidhamma Pitaka, the common Dharma of both Shravakas and Bodhisattvas. For Pratyekabuddhas, there is no separate Pitaka; they focus on the Shravaka Pitaka. In short, the Sutra Pitaka explains all three trainings. The Vinaya Pitaka is about the practice of higher discipline and higher mind, because those who have discipline gradually attain Samadhi. The Abhidhamma Pitaka is about the practice of higher wisdom, because it explains the truth of things as they are, without distortion. These are also distinguished by the different types of beings to be tamed, so the Mantra Pitaka is superior in method. These four Pitakas also arise from the aggregation of conditions of the owner, resulting in letters. Letters gather to form names, names gather to form words, and words gather to reside in books, which are the support for those who take refuge. Root text: The Dharma of realization begins with the four mindfulnesses, gradually possessing all the qualities of the five paths, the noble abandonment and realization possessing the essence of wisdom, the generation stage and completion stage, dharanis and cessation, the four paths of learners and the reality of the path of non-learners, the ten grounds of cause and the thirteen grounds of result, etc., the classifications of Vajrayana are immeasurable, whose wisdom depends on the continuum. This means that it is a ground because it becomes the support for the qualities of realization. Among these, the former, Shravakas and Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas, the former are said in the intermediate Mother Sutra: the ground of lineage, the eighth ground, the ground of seeing, the ground of thinning, the ground of detachment from desire, the ground of accomplished realization, the ground of Shravakas, and the ground of Pratyekabuddhas, these are the eight grounds. For Bodhisattvas, the ten grounds are explained. Such a support is the five paths, among which the first, which mainly practices the accumulation of hearing, thinking, and merit, is the path of accumulation. Among these, in the small position of the path of accumulation, the mindfulness of the body, which has the four mindfulnesses, is like the sky in equanimity, and in the subsequent attainment, one meditates on impurity and illusion. Mindfulness of feelings, in equanimity, one meditates on non-arising, and in the subsequent attainment, whatever one feels, one meditates on it as suffering and without essence.