Tibetan
ནས་མིའམ་ཅིའི་ཤུགས་ཀྱི་བསྐྱོད་ནས་གླང་པོའི་ཁྱིམ་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་དུ་སླེབས་སོ། །དེར་ངལ་སོས་པ་དང་ཡབ་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་ཕྱིན་ནས་དེ་ལྟའི་ལོ་རྒྱུས་རྣམས་ཞིབ་ཏུ་ཞུས་པས་རབ་ཏུ་མཉེས་ནས་གཞོན་ནུ་རྒྱལ་སར་བཀོད་པ་དང་གཞོན་ནུས་སྔོན་བསོད་ནམས་བསགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་བྱུང་བ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་ལོ་བཅུ་གཉིས་སུ་གཏན་པ་མེད་པའི་མཆོད་སྦྱིན་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས་སོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་དང་མཐུན་པས་འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་ནོར་བཟང་གི་སྐྱེས་པའི་རབས་ཚིག་ཉུང་ངུར་བྱས་ནས་དོན་སྙིང་པོར་དྲིལ་ཏེ་བརྗོད་པའོ། །རྩ་བ། འདོད་པས་ཕོངས་དང་དབུལ་བའི་སྐྱེས་བུ་རྣམས། །བཀྲེས་སྐོམ་དོན་མ་གྲུབ་པའི་རེ་དོགས་ཀྱིས། །གཞན་དབང་ཁོ་ནར་ལུས་ངག་ཆུད་གསོན་པའི། །སྡུག་བསྔལ་ས་ལ་རྒྱུ་བའི་ཡི་དྭགས་དངོས། །ཞེས་པ་ནི་ཇི་སྲིད་དུ་ཆོག་ཤེས་དང་འདོད་པའི་ཉེས་དམིགས་སྐྱོན་དུ་རིགས་ནས་སྤང་བློ་མ་སྐྱེས་བུ་དུ་འདོད་སྲིད་ཀྱི་དོན་འགྲུབ་མིན་གྱི་རེ་དོགས་དང་། བསམ་བཞིན་ཐོག་ཏུ་མ་ཁེལ་བས་ཕོངས་པ་དང་དབུལ་བ་དག་བཀྲེས་སྐོམ་སོགས་བསལ་བའི་དོན་མ་གྲུབ་པར་གཞན་དབང་ཁོ་ནར་ལུས་ངག་ཆུད་གསོན་པའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་མི་ཡིན་ཀྱང་ས་ལ་རྒྱུ་བའི་ཡི་དྭགས་དང་མཚུངས་སོ། །ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། གཟུགས་ལ་རྟེན་བཅས་ཚོར་བས་རང་བཞིན་ཤེས། །འདུ་ཤེས་ལས་དེ་རྒྱུན་ཆགས་འདུ་བྱེད་ཀྱིས། །ཕྱིན་ཆད་ས་བོན་བསྐྲུན་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས། །སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཉེ་བར་ལེན། །ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་སྡུག་བསྔལ་རྣམས། །ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་ཀུན་གྱི་རྟེན་དང་སྣོད། །ཀུན་གྱི་རྒྱུ་འབྲས་བདག་པོར་མཁྱེན་འཚལ་ནས། །ཀུན་འབྱུང་ལས་དང་ཉོན་མོངས་སྤང་འཚལ་ལོ། །ཞེས་པ་ནི་རང་གི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་འདི་བདེ་སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་རྟེན་ཡིན་པ་དང་། ཚོར་བའི་ཕུང་པོས་དེ་དག་སོ་སོའི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་དང་། འདུ་ཤེས་ཀྱི་ཕུང་པོས་ལས་ཡིད་ལ་ཞེན་ནས་འབྲེལ་རྒྱུན་ཆགས་པའོ། །འདུ་བྱེད་ཀྱིས་ནི་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་ས་བོན་འདེབས་ཤིང་། རྣམ་ཤེས་ཕུང་པོས་ཐབས་ཅད་ཉེ་བར་ལེན་ཏོ། །དེའི་ཕྱིར་ན་ཕུང་པོ་ལྔ་པོ་འདི་དག་རྣམས་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་གྱི་འབྱུང་བའི་གནས་དང་རྟེན་དང་སྣོད་ལྟ་བུ་དང་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དང་བདག་པོ་ཡིན་པ་མཁྱེན་པར་བྱས་ལ་ཀུན་འབྱུང་གི་བདེན་པ་ལས་དང་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤག་འཚལ་ལོ་ཞེས་དེ
Chinese
之后，依靠人或非人的力量移动，到达象舍城。在那里休息之后，去父亲国王那里，详细讲述了那些经历，国王非常高兴，将年轻人安置在王位上，年轻人知道这是因为之前积累的福德的力量才这样，于是进行了十二年的无间断的大型供养。因此，高尚的人们与世俗的行为相一致，因此会做世俗的事情。这是对诺桑的转世故事的简短概括，提炼了其核心意义。根本偈：贪欲所困和贫穷的人们，因饥渴未遂的希望和疑虑，完全受制于他人，身语苟延残喘，痛苦如同在地上行走的饿鬼。这是说，只要没有对知足和贪欲的过患进行思考，从而生起舍弃之心，那么贪图财富的人们，对于能否实现愿望的希望和疑虑，以及因为愿望未能实现而导致的贫困，为了消除饥渴等而未能如愿，完全受制于他人，身语苟延残喘的痛苦，即使是人，也和在地上行走的饿鬼一样。这就是所说的。根本偈：色蕴是所依，受蕴知自性，识蕴令其相续，行蕴造未来之种，识蕴则取受痛苦。这五蕴是众苦的来源、所依和容器，是众苦的因果和主宰，知晓之后，应舍弃集谛之业和烦恼。这是说，自己的色蕴是所有苦乐的处所和所依，受蕴了知它们各自的自性，识蕴对业产生执着，从而使之相续不断。行蕴则播下未来之种，识蕴则全部接受。因此，这五蕴是所有痛苦的来源、所依和容器，是所有痛苦的因、果和主宰，了知之后，就应舍弃集谛的真理，以及所有业和烦恼。
English
After that, relying on the power of humans or non-humans, they arrived at the city of Elephant House. After resting there, they went to their father, the king, and recounted those experiences in detail. The king was very pleased and placed the young man on the throne. The young man knew that this was due to the power of merit accumulated in the past, so he performed a large, uninterrupted offering for twelve years. Therefore, noble beings are in accordance with worldly conduct, and thus they will do worldly things. This is a brief summary of the story of Norzang's reincarnation, distilling its core meaning. Root verse: Those who are afflicted by desire and poverty, with hopes and doubts of unfulfilled hunger and thirst, completely subject to others, their body and speech barely surviving, their suffering is like that of a hungry ghost walking on the earth. This is to say that as long as one has not contemplated the faults of contentment and desire, thereby giving rise to a mind of renunciation, then those who crave wealth, with hopes and doubts about whether their desires will be fulfilled, and the poverty caused by the failure to fulfill their desires, failing to fulfill their wishes to eliminate hunger and thirst, completely subject to others, the suffering of their body and speech barely surviving, even if they are human, is the same as a hungry ghost walking on the earth. That is what is said. Root verse: Form is the support, feeling knows its nature, perception makes it continuous, volition creates the seeds of the future, and consciousness takes up the experience of suffering. These five aggregates are the source, support, and container of all suffering, they are the cause, effect, and master of all suffering, knowing this, one should abandon the karma and afflictions of the origin of suffering. This is to say that one's own aggregate of form is the place and support of all suffering and happiness, the aggregate of feeling knows their respective natures, and the aggregate of perception clings to karma, thereby making it continuous. Volition sows the seeds of the future, and consciousness takes up all the means. Therefore, these five aggregates are the source, support, and container of all suffering, they are the cause, effect, and master of all suffering, knowing this, one should abandon the truth of the origin of suffering, as well as all karma and afflictions.
Tibetan
་ལྟར་དུ་འདོད་དོ་ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། དེ་ལྟར་སྤངས་ནས་སྐྱེས་བུ་འབྲིང་གི་ལམ། །བདེན་པ་བཞི་ཡི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ནས། །འགོག་པ་མངོན་གྱུར་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཁམས། །ཐར་པ་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ཉིད་དུ་འགྲོ། །དེ་ལྟར་ཀུན་འབྱུང་སྤངས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཐར་པ། ཐར་པ་ནི་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དེས་སྡུག་བསྔལ་སྤང་ཤིང་འགོག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ནི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཁམས། ཐར་པ་མཆོག་གི་གོ་འཕང་ཉིད་དུ་འགྲོ་ཞེས་པའོ། །དེ་ཡང་ཉན་རང་གཉིས་དང་ཐེག་ཆེན་དང་གསུམ་ལས་ཉན་ཐོས་ཐེག་པའི་ངོ་བོ་ནི་རང་གཅིག་པུ་ཐར་པར་འདོད་པའི་བློ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཐབས་སུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ནི་ང་མེད་བདག་མེད་ཀྱི་གཞི་རྩ་ཆོད་པའོ། །ངེས་ཚིག་ནི་སློབ་དཔོན་ལས་ཆོས་ཉན་ཞིང་གཞན་ལ་སྒྲོགས་པས་ཉན་ཐོས་སོ། །དགོས་པ་ནི་སྲིད་པ་ཐ་མའི་བྱང་ཆུབ་འགྲུབ་ནས་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པའོ། །འབྲས་བུ་ནི་ལྷག་བཅས་དང་ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཐོབ་པའོ། །དེ་ལའང་མདོ་སྡེ་དང་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་གཉིས་ཡོད་དེ། དང་པོ་ནི་མདོ་སྡེ་ལ་ཡིད་རྟོན་ཅིང་ལམ་སྒྲུབ་པ་དང་ཤེས་རབ་ཟབ་པས་ཡང་དག་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་ཉེ་བའོ། །སྡེ་གཉིས་པོ་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་འདྲ་ཡང་། ཆོས་ཀྱི་ཁམས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ལས། ཕྱོགས་གཅིག་གིས་འཕགས་ཏེ། དེ་ཡང་ཆ་དང་བཅས་པའི་རྡུལ་ཕྲན། །གཙོ་བོ་སེམས་ཀྱི་གཞི། །འཁོར་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་གཞི། ལྡན་པ་མ་ཡིན་པའི་འདུ་བྱེད་ཕུང་པོའི་གཞི། འདུས་མ་བྱས་རྟག་པའི་གཞི། སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་དང་ལྔ་པོ་གཙོ་བོར་ཁེགས་ལ། ཆོས་ཀྱི་ཁམས་གཟུང་ཡུལ་རགས་པའི་སྣང་བ་རྡུལ་ཕྲན་རེག་ལ་མ་འབྱར་བའི་འཛིན་པས་དེའང་ཆ་མེད་དུ་རྟོགས་པས་བྱེ་བྲག་པ་ལས་འཕགས་པའོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི། བཤད་མཛོད་ཆེན་མོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ཡིན་ཏེ། དེ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་འདི་གཡག་རྔ་དང་ནེའུ་གསིང་ལྟར་འདོད་པའི། སྣང་དུས་ན་འཚོགས་པ་གཅིག་པ་ལྟར་ཏེ། དོན་དམ་པར་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་ལྡན་སིལ་བུར་འདོད་ལ་ཤེས་པའི་རྒྱུན་ཀུན་རྫོབ་སྐད་ཅིག་དོན་དམ་ཆ་མེད་པ་བུམ་ཆུ་ལྟ་བུ་སྟེ། ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་རགས་སྣང་རྔུལ་ཕྲན་བསྐོར་བ་དང་བཅས་པར་འདོད་ལ། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཀྱང་ཆོས་བདག་རྡུལ་ཕྲན་དང་སྐད་ཅིག་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པས་མདོ་སྡེ་པ་ལས་དམན་མོ། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་བྱ། ཀུན་འབྱུང་སྤང་བྱ། ལམ་བསྟེན་བྱ། འགོག་པ་ཐོབ་བྱའི་ཚུལ་གྱིས་ཤེས་པར་བྱ་བ་དང་། ལམ་བདག་མེད་པའི་ངང་ཚུལ
Chinese
如是认为。根本偈：如是断除后，行于中士道，乘于四谛之车，现证止灭寂静处，趋入殊胜解脱位。如是断除集，彼即是解脱。解脱乃是道谛，由此断除痛苦，现证止灭即是寂静处，趋入殊胜解脱位。如是宣说。其中，声闻、缘觉二者与大乘三者中，声闻乘之体性，乃是自认唯一解脱之智，转为通达补特伽罗无我之方便。此乃断除我与无我之根本。词义是，从师听闻佛法并为他人宣说，故为声闻。必要是，成就最后有之菩提，从而必定从轮回中解脱。果是，获得有余涅槃与无余涅槃。其中又有经部与毗婆沙部二者。初者是，信赖经部，修持道，且智慧深邃，故接近真实空性。此二部派虽于通达补特伽罗无我相同，然于法之界，胜于毗婆沙部一方。即是，有分之微尘，主要为心之基，眷属为心所生之基，非相应行蕴之基，无为常恒之基，显现色之基此五者主要遮破。法之界，所取境粗大之显现，微尘不沾染触觉之执着，彼亦通达为无分，故胜于毗婆沙部。毗婆沙部是，随行《大毗婆沙论》。即是，认为世俗谛如牦牛尾与嫩草般，显现之时如聚集一体，然胜义中认为微尘有分而散乱，知识之流世俗刹那，胜义无分如瓶水般。蕴、界、处粗大显现，认为微尘围绕。虽通达补特伽罗无我，然承认法我微尘与刹那存在，故劣于经部。了知之相，痛苦应知，集应断，道应修，灭应证之方式而了知，道无我之自性。
English
It is thought to be like that. Root verse: Having abandoned thus, one travels the path of the middling person, riding the chariot of the four truths, realizing the cessation, the realm of peace, and going to the supreme state of liberation. Thus, whatever is abandoned is liberation. Liberation is the truth of the path, by which suffering is abandoned, and the realization of cessation is the realm of peace. One goes to the supreme state of liberation. Thus it is proclaimed. Among the Shravakas, Pratyekabuddhas, and the Great Vehicle, the essence of the Shravaka Vehicle is the wisdom that considers only itself to be liberated, transforming into a means of realizing the selflessness of the individual. This is the root of cutting off the self and no-self. The definition is that one listens to the Dharma from a teacher and proclaims it to others, hence the name Shravaka. The necessity is to achieve enlightenment in the final existence, thereby certainly liberating oneself from samsara. The result is obtaining the Nirvana with remainder and the Nirvana without remainder. Among them, there are the Sutra School and the Vaibhashika School. The first is that one relies on the Sutras, practices the path, and has profound wisdom, thus being close to the true emptiness. Although these two schools are similar in realizing the selflessness of the individual, in the realm of Dharma, one is superior to the Vaibhashika School. That is, the particle with parts, mainly the basis of mind, the basis of mental events, the basis of non-associated compositional factors, the basis of the unconditioned and permanent, and the basis of the appearance of form, these five are mainly refuted. The realm of Dharma, the coarse appearance of the object of apprehension, the clinging to particles that do not adhere to touch, is also understood as indivisible, thus being superior to the Vaibhashika. The Vaibhashika School is that which follows the Great Commentary. That is, it considers the conventional truth to be like a yak's tail and tender grass, appearing as if gathered together at the time of appearance, but in the ultimate sense, it considers the particles to have parts and be scattered. The stream of knowledge is conventional for a moment, and the ultimate is indivisible like water in a vase. The aggregates, elements, and sources are coarse appearances, and it is thought that the particles are surrounded. Although one realizes the selflessness of the individual, one accepts the existence of the self of phenomena, particles, and moments, thus being inferior to the Sutra School. The aspect of knowledge, suffering should be known, the origin should be abandoned, the path should be cultivated, and cessation should be attained, and the nature of the path is selflessness.