Chinese
而且，能够很好地区分宗派和炫耀等特征的智慧，也是依赖于听闻而产生的，它能够摧毁烦恼的敌军，显现智慧，并且在变得没有烦恼时，魔众的军队也找不到机会。如此解释道。根本：在此若把握何者为本性之安住方式？不可言说思议之胜义谛。从心识角度而言，则为言说思议。考察显现诸法皆为世俗谛。安立而悟二谛，然已超越能所悟。谁亦无法现证，无可观待，无得亦无未得。生起与空性真实相符之智慧。则安立为证悟之名相。此谓于此论中，若把握何者为本性之安住方式？即于心性之安住方式作决定时，虽不可言说思议，然乃胜义谛。然若以心识之角度衡量，则妄计为可言说思议，且安立显现之诸法为世俗谛而作观察，然已超越能证二谛之能所，故无人能现证。若了知如是之境无可观待，亦无所得与未得，则生起与空性真实相符之智慧，此仅为安立证悟之名相而已。如是，于初地圣者之等持位及佛地，以能知所知等境，皆无自性成立，故已超离能取所取，即能知智慧之行境亦寂灭，尔时，所有心及心所之行境皆已断灭。证悟不可言说思议之法性，即是胜义谛。根本：何者缘起性空者，乃诸法无余之宝藏。以思择智慧于何者，如实趣入乃钥匙。所谓诸法何者缘起性空者，乃轮回涅槃诸法无余之宝藏。以思择智慧于何者，即以闻思修三者如实趣入，犹如开启诸法之门闩之钥匙。是故以思择智慧了知
English
Moreover, the wisdom that can well distinguish the characteristics of sectarianism and boasting, etc., also arises from relying on listening, it can destroy the enemy forces of afflictions, manifest wisdom, and when one becomes free from afflictions, the army of demons cannot find an opportunity. Thus it is explained. Root text: Here, if one grasps what is the way of abiding of nature? It is the ultimate truth that is beyond speech and thought. From the perspective of mind, it is speech and thought. Examining and appearing phenomena are all within the scope of conventional truth. Establishing and realizing the two truths, yet it has transcended the subject and object of realization. No one can directly realize it, there is nothing to look forward to, neither gain nor non-gain. The arising of wisdom that truly accords with emptiness. Then it is established as the name of realization. This means that in this treatise, if one grasps what is the way of abiding of nature? That is, when making a decision on the way of abiding of the nature of mind, although it is beyond speech and thought, it is the ultimate truth. However, if measured from the perspective of mind, it is falsely assumed to be speakable and thinkable, and the appearing phenomena are established as conventional truth for observation, but it has transcended the subject and object of realizing the two truths, so no one can directly realize it. If one understands that such a state has nothing to look forward to, and there is neither gain nor non-gain, then the arising of wisdom that truly accords with emptiness is merely the establishment of the name of realization. Thus, in the meditative equipoise of the first bhumi of the noble ones and in the state of Buddhahood, with objects such as knowable and knower, none are established as self-existent, so it has transcended the grasped and the grasper, that is, the object of the wisdom of the knower is also pacified, at that time, all the objects of mind and mental factors have ceased. Realizing the nature of reality that is beyond speech and thought is the ultimate truth. Root text: Whatever is dependently originated is the treasury of all phenomena without exception. With what is the wisdom of reflection, truly entering is the key. The so-called phenomena, whatever is dependently originated, is the treasury of all phenomena of samsara and nirvana without exception. With what is the wisdom of reflection, that is, truly entering with the three trainings of listening, contemplation, and meditation, is like a key to open the latch of the door of phenomena. Therefore, with the wisdom of reflection, one understands
Tibetan
་པ་དང་ལུང་གིས་བརྟགས་ལ་ཡང་དག་པའི་དོན་ནི་ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཤེས་རབ་ཟབ་མོ་རྟོག་གེའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་ན་དེའི་རང་བཞིན་བྱེ་བྲག་ཕྱེད་པར་བྱས་ལ་མངོན་སུམ་བསྒོམ་མོ། །རྩ་བ། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །གང་ནས་ཀྱང་ནི་མ་འོངས་ལ། །གང་དུའང་མ་སོང་མི་གནས་པ། །གཤིས་ལ་གནས་པའི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ། །ཆོས་ཅན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་ལྟར། །སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྟོང་པར་ཤར། །སྤྲོས་པའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པ། །དབུ་མའི་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྟན། །ཞེས་པ་ནི་དབང་པོ་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་བསླུ་ཞིང་རྫུན་པའི་རིགས་དང་སྲིད་པ་གཡོ་ཞིང་འདུ་བྱེད་པ་འཁོར་བ་ནི་ཀུན་འབྱུང་རང་རྒྱུད་ལྡན་མྱང་འདས་ཡང་རང་བཞིན་གྱི་ཆོས་ཉིད་ལ་མིང་གི་གདགས་པ་ཉིད་དེ། འདི་ལྟར་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་དུ་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་འོངས་པ་མེད་པས་མ་སྐྱེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་འདས་པ་མ་ཡིན་བར་དུ་གང་དུའང་གནས་པ་མེད་པས་རང་བཞིན་མ་མཆིས་པ་སྟེ་ད་ལྟ་བ་མ་ཡིན་ཐ་མར་གང་དུ་འགྲོ་བའང་མེད་པས་མི་འབྱུང་བ་སྟེ་མ་འོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །རྩ་བ། དག་དང་མ་དག་གློ་བུར་བ། །དོན་ལ་མེད་ཀྱང་མེད་བཞིན་སྣང་། །ཀུན་ཏུ་བཏགས་པས་ཉེ་བར་ལེན། །རྟོག་ཅིང་དཔྱད་པས་མཐའ་བཞི་བྱུང་། །ཡོད་དང་མེད་དང་རྟག་འཆད་དང་། །དབུས་ལ་གནས་པའང་མཁས་པ་མིན། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་དག་པ་མྱང་འདས་དང་མ་དག་པ་འཁོར་བ་གཉིས་ཀ་གློ་བུར་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བར་ཤར་བ་ཙམ་ལས་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་། མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བ་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པས་ཉེ་བར་ལེན་བཞིན་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ལ་རྟོག་ཅིང་དཔྱད་པས་མཐའ་བཞིར་ལྟ་བ་ཞེས་ཕྱི་རོལ་པའི་ལྟ་ལོག་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུའི་རྩ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ནང་པ་ཡིན་ཀྱང་དེ་རྗེས་འབྲངས་པ་འགའ་དང་འགའ་ཡིས་ལྟ་སྒོམ་ནོར་བའི་སྐྱོན་གྱིས་སེམས་ཉིད་ལ་ཡོད་འཛིན་དང་མེད་འཛིན་དང་རྟག་པར་ལྟ་བ་དང་ཆད་པར་ལྟ་བ་སོགས་ཀྱི་སྐྱོན་ཆགས་པ་དང་། ཕལ་ཆེར་མཐའ་བཞིར་མ་ལྷུངས་པར་རློམས་ཀྱང་དབུས་ལ་གནས་པ་སྟེ་དབུ་མ་ཁས་བླངས་ནས་མཆོག་འཛིན་གྱི་ལྟ་བ་དྲེགས་ཤིང་འཁུན་པ་དག་མཁས་པའི་བྱ་མིན་ཞེས་པའོ། །རྩ་བ། ཇི་ལྟར་དར་གྱི་སྲིན་བུ་བཞིན། །འདོད་པའི་གྲུབ་མཐས་རང་ཉིད་བཅིངས། །འདི་ན་བློ་ཡིས་བཏགས་པའི་ཆོས། །སྐྱེ་འགག་གནས་དང་འགྲོ་འོང་མེད། །དོན་གཅིག་མ་ཡིན་ཐ་དད་མིན། །རྟག་པ་མ་ཆད་པ་མིན། །སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཉེར་ཞི་བའི། །རང་བཞིན་ཉིད་དུ་ཤེས་པ་ནི། །ཡིན་བསམ་བྱུང་ཤེས་ར
Chinese
以正理和圣教量检验，对于真正意义的决定，与甚深智慧的行相相符，完全超离了分别念的范畴，那么就应区分其自性，并进行现观修习。根本偈：显现世间轮回涅槃一切法，从任何处也未来临，到任何处也未曾去，不住留，安住于本性的缘起。有法本身也如生灭一般，显现之时即是空性显现。不住于戏论的边际，已宣说为中观的自性。这是说，显现为六根对境的虚假欺骗之事物，以及变动不定的有为法轮回，是具有自性的生起之因；涅槃也是在本性法性上假立的名言而已。如此，显现为有法和法性的诸法，最初从任何处也未曾到来，故称之为不生，即非过去；中间在任何处也未曾停留，故无自性，即非现在；最终到任何处也未曾离去，故称之为不灭，即非未来。根本偈：清净与不清净皆为暂时的，实义上虽无却如无而显现，以遍计所执而执取，以分别思择而产生四边。有与无、常与断，安住于中道也不是智者。这是说，清净的涅槃和不清净的轮回，二者都只是暂时性的错觉显现而已，实际上并不存在。虽然不存在，却如不存在一般显现，这是因为遍计所执而执取。像这样，对于本性的实相，以分别思择而产生四边之见，如同外道的三百六十种邪见之根本。即使是内道佛教徒，也有一些人因为追随这些邪见，或者因为见修行持的错误，而对心性产生有执、无执、常执、断执等过失。大多数人虽然自认为没有堕入四边，却安住于中道，即口头上承认中观，却以自以为是的见解而傲慢自大，这些都不是智者的行为。根本偈：犹如蚕作茧自缚，以欲妙的宗派而束缚自己。于此处以分别念安立的法，无生无灭无住无去来。非一非异，非常非断。一切戏论皆寂灭，了知此为自性即是，是想是生是
English
Having examined with valid reasoning and scriptural authority, the determination of the true meaning, which accords with the aspect of profound wisdom, completely transcends the realm of conceptual thought, then one should distinguish its nature and practice manifest realization. Root verse: All phenomena of appearance and existence, samsara and nirvana, do not come from anywhere, do not go to anywhere, do not remain, but abide in the dependent origination of the nature. The phenomena themselves are also like arising and ceasing, appearing as emptiness from the very moment of appearance. Not abiding in the extremes of elaboration, it is shown as the very nature of the Middle Way. This means that the deceptive and false things that appear as objects of the six senses, and the impermanent and conditioned samsara, are the cause of arising with self-nature; nirvana is also just a nominal designation on the nature of reality. Thus, all phenomena that appear as phenomena and reality do not come from anywhere in the beginning, so they are called unborn, which is not the past; they do not stay anywhere in the middle, so they have no self-nature, which is not the present; they do not leave to anywhere in the end, so they are called unceasing, which is not the future. Root verse: Pure and impure are both temporary, although they do not exist in reality, they appear as non-existent. They are apprehended by imputation, and four extremes arise from discrimination and analysis. Existence and non-existence, permanence and annihilation, even abiding in the middle is not wise. This means that both pure nirvana and impure samsara are just temporary illusory appearances, and do not actually exist. Although they do not exist, they appear as non-existent, because they are apprehended by imputation. In this way, for the reality of the nature, four extreme views arise from discrimination and analysis, like the root of the three hundred and sixty heretical views of the outsiders. Even some internal Buddhists, because they follow these heretical views, or because of errors in view and practice, develop faults such as grasping at existence, non-existence, permanence, and annihilation in the mind. Most people, although they claim not to have fallen into the four extremes, abide in the middle way, that is, they verbally acknowledge the Middle Way, but are arrogant and conceited with their self-righteous views, which are not the actions of the wise. Root verse: Just as a silkworm binds itself with its cocoon, it binds itself with the doctrines of desire. Here, the phenomena established by the mind have no arising, no ceasing, no staying, no going, no coming. Not one, not different, not permanent, not annihilated. All elaborations are completely pacified, knowing this to be the nature itself, is thinking, is arising, is