Tibetan
ག་སྣང་བ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་རྣམ་བདེན་པ་དང་། མ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་རྫུན་པའོ། །མདོར་བསྡུ་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སྣང་གི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། གཉིས་མེད་དུ་ཤེས་པ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་དོ། །དེའང་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་ཁས་ལེན་པ་དག་ནི་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སྒོ་ལྔའི་ཡིད་དང་བཅས་པར་མ་འགྱུར་པའི་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་བྱུང་བའི་གཙོ་བོ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཅན་ནོ། །དེ་དགྲ་བཅོམ་པའི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པས་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་མ་ཡིན། དགེ་རྩ་ཆད་པའི་རྒྱུད་ལའང་ཡོད་པས་དགེ་བ་མ་ཡིན། གཟུགས་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པས་མི་དགེ་བའང་མ་ཡིན། ཉོན་ཡིད་ནི་དམིགས་པའི་ཆ་ནས་ཀུན་གཞི་དང་། རྣམ་པའི་ཆ་ནས་རང་སེམས་པའི་ངོ་བོ་བསྒྲིབས་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའོ། །གོ་བདེར་བརྗོད་ན་སེམས་ཙམ་པ་ནི་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སོགས་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་རྣམས་རྨི་ལམ་གྱི་སྐབས་ལྟར་ཤེས་པ་གཅིག་པུ་དེ། དེ་དང་དེར་འཛིན་མ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ན་དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་མེད་དེ། གཟུགས་ལ་མཚོན་ན་མིག་དབང་ནི་མིག་གི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཡིན་ལ། གཟུགས་སུ་སྣང་བ་ཡང་དེ་ལྟར་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་སེམས་ཡིན་པས་གཟུགས་རང་མཚན་པ་མེད་ཅིང་ཡུལ་ལ་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེས་པར་སྣང་བ་ཙམ་ཡིན་པས། དབང་པོ་དང་ཤེས་པ་གཟུགས་གསུམ་ཀ་སོ་སོར་སྣང་བ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ལ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་རྫས་གཅིག་པས་མིག་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་མཐོང་ཡང་ཤེས་པ་རང་གིས་རང་མཐོང་བ་ཡིན་ཞིང་། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འཆར་བའི་རྒྱུ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཕྱི་རོལ་དུ་རྣམ་པར་གཏོད་བྱེད་གཟུགས་སུ་གྲུབ་པ་གཏན་ནས་མེད་དོ། །འོན་ཀྱང་བརྟག་དཔྱད་མ་བྱས་པའི་ངོར་མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་ཞེས་སོགས་འདོད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་སུ་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ནི་བདེན་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་ཟེར་ཞིང་རྣམ་ཤེས་སོགས་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་ལ། ཡུལ་ཕྱི་རོལ་ན་ཡོད་པར་སྣང་བ་གཟུང་ཆ་དང་རིག་པ་ནང་ན་ཡོད་པ་ལྟར་སྣང་བ་འཛིན་ཆ་སྟེ་དེ་གཉིས་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཕྱིར་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདེན་པར་འདོད་ཅིང་། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཐ་དད་མ་གྲུབ་པས་གཉིས་མེད་ཀྱི་གོ་ཆོད་པ་དང་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རང་ངོ་ཙམ་ཡེ་ཤེས་སུ་འདོད་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་མ་ཁེགས་ཏེ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་རྫས་གཞན་མེད་པ་ཙམ་ལས་འཛིན་པ་རང་ངོས་ན་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པར་སོང་བས་སོ། །དེའང་ཤེས་བྱའི་ཆོས་རྣམས་
Chinese
如果承认显现的现象如其所现般成立，那就是随相真实；如果认为不成立，那就是随相虚假。总而言之，能取所取的二取显现的对境和有境是世俗谛，认识到二取不二则是胜义谛。其中，承认八识聚的人认为，阿赖耶识是未转为五根识和意识的识之自性，是未被遮蔽、无记的，是作为主要者的意识的行相。它也存在于阿罗汉的相续中，因此不是被遮蔽、无记的。它也存在于断善根者的相续中，因此不是善的。它也存在于无色界的相续中，因此也不是不善的。染污意从所缘的角度来说是阿赖耶识，从行相的角度来说是自心的自性，是被遮蔽、无记的。通俗地说，唯识宗认为，色、声、香、味、触等六识的对境，就像梦境一样，只是唯一的识。并非执着于那个和那个，在外境中没有那样成立的。例如，就色法而言，眼根是显现为眼识的心的行相，显现为色的也是那样显现的心的行相，因此色法没有自相，只是在对境上生起眼识的显现而已。根、识、色三者各自显现是错觉，因为识的自性是同一种物质，所以眼识看到色法，实际上是识自己看到自己。显现色法的因是识，除此之外，在外境中作为能造者的色法根本不存在。然而，在未经观察的情况下，人们会认为眼睛看到色法等等，但实际上并非如此成立。他们说，显现为色法的识是真实成立的，并且认为所有识的自性都是真实成立的。在外境中显现存在的所取部分，以及在内心中显现存在的能取部分，这两者都是错觉，因此认为能取所取不二的识是真实的。由于能取所取二者不是各自成立的，因此可以理解为不二，并且认为识的自性本身就是智慧，但实际上并没有遮破能取所取。因为仅仅是否认能取所取是不同的实体，却承认能取在自身方面存在，所以才会这样。也就是说，所知的诸法
English
Accepting that phenomena appear as they are is considered true appearance, while considering them not to be so is false appearance. In short, the objects and subjects of dualistic appearance, the apprehended and the apprehender, are the conventional truth, and knowing them as non-dual is considered the ultimate truth. Those who accept the eight consciousnesses consider the alaya-consciousness to be the essence of consciousness that has not transformed into the five sense consciousnesses and the mind, being unobscured and indeterminate, and primarily the mind's cognitive aspect. It exists even in the continuum of an Arhat, so it is not obscured and indeterminate. It also exists in the continuum of those who have severed their roots of virtue, so it is not virtuous. It also exists in the continuum of the formless realm, so it is not non-virtuous. The afflicted mind (klesha-manas) is the alaya-consciousness from the perspective of its object, and from the perspective of its aspect, it is the obscured and indeterminate nature of one's own mind. To put it simply, Mind-Only proponents believe that the objects of the six aggregates, such as forms, sounds, smells, tastes, and tactile sensations, are like a dream, just a single consciousness. It is not that they grasp at this and that, but that they do not exist as such externally. For example, concerning form, the eye faculty is the mind appearing as the eye consciousness, and what appears as form is also the mind appearing in that way. Therefore, form has no self-nature, and it is merely the appearance of the arising of eye consciousness on the object. The appearance of the three—faculty, consciousness, and form—as separate is an illusion, because the nature of consciousness is the same substance. Thus, when the eye consciousness sees form, it is actually consciousness seeing itself. The cause of the appearance of form is consciousness, and apart from that, there is no form existing externally as a creator. However, without investigation, people assume that the eye sees form, etc., but this is not established. They say that the consciousness appearing as form is truly established, and they consider the nature of all consciousnesses, including the consciousnesses, to be truly established. The apprehended aspect, which appears to exist externally, and the apprehender aspect, which appears to exist internally, are both illusions. Therefore, they consider the non-dual consciousness of the apprehended and the apprehender to be true. Since the apprehended and the apprehender are not established as separate, it is understood as non-dual, and the very nature of consciousness is considered to be wisdom, but the apprehended and the apprehender are not negated. This is because they merely deny that the apprehended and the apprehender are different entities, but they acknowledge that the apprehender exists in its own right. That is to say, all knowable phenomena
Tibetan
ཀུན་བརྟགས་གཞན་དབང་ཡོངས་གྲུབ་གསུམ་ལས་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་བརྟགས་དང་གཞན་དབང་དུ་འདུ་ལ། དོན་དམ་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་འདུ་བས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ཀྱང་དེ་རང་ཡིན་པ་དང་། གང་ཟག་གི་བདག་མེད་ཀུན་བརྟགས་སུ་འདོད་པའོ། །དབུ་མ་ལ་རང་རྒྱུད་པ་དང་ཐལ་འགྱུར་གཉིས་ལས་དང་པོ་ནི། །རྩ་བ། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །གྲུབ་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དེ། །དོན་དམ་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར། །འདོད་པ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་ཡི་ལུགས། །ཞེས་པ་ནི་དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་སྣང་བའི་ཆ་ཐབས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ནས་སྒྱུ་མར་སྣང་ཡང་། དོན་དམ་པར་བདེན་པར་མ་གྲུབ་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་འདོད་ཅིང་གདགས་གཞིའི་ངོས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ལ་ལྟོས་ནས་བདེན་གཉིས་སུ་འཇོག་པ་དེ་ཡང་གཤིས་ལ་བདེན་པར་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཆ་ནས་རང་གི་མཚན་ཉིད་དུ་གྲུབ་པར་འདོད་པས་རང་རྒྱུད་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ལའང་རེ་ཞིག་ཡོངས་སུ་གྲགས་པའི་ཚུལ་བཞིས་རིག་པར་བྱ་སྟེ། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ་དང་། ཡོད་མེད་སྐྱེ་འགོག་དང་། མུ་བཞི་སྐྱེ་འགོག་དང་། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཅན་དངོས་པོ་ཙམ་ཡང་དོན་དམ་པར་བདག་གཞན་དང་རྒྱུ་མེད་པ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་དེ། སྐྱེ་བའི་དངོས་པོ་མཐའ་དག་གིས་སྟོང་སྟེ་དོན་སྤྱི་ཙམ་ལ་དངོས་པོ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཅན་སྣང་བ་རྟེན་འབྲེལ་འདི་ཡང་དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་ཡོད་མེད་སྐྱེ་བ་གསུམ་ཀས་སྟོང་པ་སྟེ་དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་ཀྱང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་མཚོན་པར་བྱས་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱུ་འབྲས་གཉིས་ཀ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་སྟེ་དཔེར་ན་དངོས་པོ་མེད་པ་ལ་ནམ་མཁའ་ཞེས་གདགས་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་ཡིན་དགག་ནི་རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོ་རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་དང་། མེད་དགག་ཀྱང་གཅིག་དང་དུ་བྲལ་ལོ། །དེ་ཡང་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་དེ་ཉིད་སྐྱེ་འགག་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་དང་བྲལ་བས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་སྟེ་དཔེར་ན་སྨིག་རྒྱུ་ལྟར་སྣང་བའི་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་མ་འགགས་པའོ། །འདི་ཡང་མདོར་བསྡུས་ལྟར་འགོད་ན་གཟུགས་སེམས་གཉིས་དང་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་དེ་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་ནམ་མཁའ་སོགས་འདུས་མ་བྱས་དང་དངོས་མེད་ཐམས་ཅད་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། དེ་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེན་མེད་ཙམ་ནི་དོན་དམ་ཡིན་ཞིང་དེ་གཉིས་ངོ་བོ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་རྣམ་བཞག་ཙམ་ཐ་དད་དེ་དོན
Chinese
在遍计所执、依他起、圆成实这三者中，所有世俗谛的法都包含在遍计所执和依他起中。胜义谛则包含在圆成实中，因此法的无我也即是它本身。人无我则被认为是遍计所执。中观宗有自续派和应成派两种，首先是： 根本颂： “所有显现的一切皆为世俗谛， 成立如幻的自性； 胜义谛无成立，如虚空般； 此为中观自续派之宗。” 也就是说，所有显现的部分，从世俗谛的角度来看，都如幻象般显现。但在胜义谛上，却不成立真实，如同虚空一般。从所依的角度来看，一切法都依赖于心识而安立为二谛。即使在自性上不成立真实，但在名言的层面上，却认为成立为自己的自性，因此称为自续派。 对此，暂时通过四种广为人知的方式来理解：金刚屑、有无生灭、四句生灭、大缘起。 第一种是：作为法性的事物本身，在胜义谛上，并非从自他以及无因中产生。因此，它空性于一切产生的法，如同仅仅是总相而没有实物一般。 第二种是：作为法性的显现，这个缘起，在胜义谛上，也空性于果存在于因中、果不存在于因中、以及产生这三种情况。例如，虽然没有实物，却通过自性来表示。 第三种是：对因果二者进行观察后遮破，例如，对于没有实物的事物，安立为虚空。 第四种分为两种：非遮是观察大缘起自身的体性后进行遮破；断遮也是离一异性。 也就是说，缘起本身远离生灭等八边，因此自性空性，例如，如同海市蜃楼般显现的缘起，并没有真正停止。 如果简略概括，则色、心二者以及非具二者的行，也就是一切有为法的事物，以及虚空等无为法和一切无事物，都是世俗谛。而这些事物的自性，仅仅是无真实，则是胜义谛。二者既不能说是本体相同，也不能说是本体相异，仅仅是安立不同而已，其意义是……
English
Among the three, the imputed, the dependent, and the thoroughly established, all conventional truths are included in the imputed and the dependent. Ultimate truth is included in the thoroughly established, so the selflessness of phenomena is that itself. The selflessness of persons is considered to be the imputed. Of the two Madhyamaka schools, Svatantrika and Prasangika, the first is: Root Verse: "All that appears is established as conventional truth, Its nature is like an illusion; Ultimate truth has no establishment, like the sky; This is the system of the Madhyamaka Svatantrika." That is, all aspects of what appears, from the perspective of conventional truth, appear like illusions. But in ultimate truth, they are not established as real, like the sky. From the perspective of the basis of designation, all phenomena are established as two truths in dependence on the mind. Even though they are not established as real in their essence, they are considered to be established as their own nature in the aspect of terminology, hence they are called Svatantrika. In this regard, it should be understood through four well-known methods: the Diamond Slivers, existence and non-existence of arising and ceasing, the four extremes of arising and ceasing, and the Great Interdependence. The first is: the subject of the dharma, even just an object, is not produced in ultimate truth from self, other, or without a cause. Therefore, it is empty of all produced objects, just as there is no object in a mere generality. The second is: the subject of the dharma, this appearance of interdependence, is also empty in ultimate truth of the three possibilities of the result existing in the cause, not existing in the cause, and arising. For example, even though there is no object, it is represented by its own nature. The third is: examining and refuting both cause and effect, for example, designating the absence of an object as space. The fourth has two aspects: non-affirming negation is examining and refuting the nature of the Great Interdependence itself; affirming negation is also freedom from one and many. That is, interdependence itself is empty of inherent existence because it is free from the eight extremes of arising, ceasing, and so on. For example, the mere interdependence that appears like a mirage has not truly ceased. If this is summarized, then form, mind, and non-dualistic formations, that is, all compounded objects, and uncompounded phenomena such as space, and all non-objects, are conventional truth. The mere absence of inherent existence of these is ultimate truth, and these two cannot be said to be either the same or different in essence, they are merely different in designation, the meaning is...