Tibetan
ཀ་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་ཁོ་ན་ལས་མ་འདས་པའི་རྣམ་པར་ཐར་པ་ནི། སྤྱིར་བཏང་དང་། བྱེ་བྲག་ལེགས་བྱས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཅུང་ཟད་བསྙད་ན་སྒོ་ཆེན། དྭགས་ལྷ་སྒོམ་པོ་ཞེ་ཆེན། དཔལ་ཡུལ། ཀ་ཐོག །རྫོགས་ཆེན། ཚེ་རིང་ལྗོངས་རྣམས་སུ་སྨིན་གྲོལ་གྱི་གདམས་པ་ཞུས་ཚུལ་གོང་གསལ་ལྟར་དང་། ཆོས་འཁོར་རྣམ་གསུམ་སོགས་སུ་ལན་བཞིར་ཕྱིན་ནས་ཕྱག་སྐོར་སོགས་སྒྲིབ་སྦྱོང་གང་ནུས་རྫོགས་ཆེན་རི་གངས་པ་རྣམས་སུ་ལོ་བདུན། གཞན་ཁམས་དབུས་གར་ཕྱིན་སར་ཞག་བརྒྱ། ཟླ་མཚམས་སོགས་དུ་མ་དང་། གནས་འགྲིམ་གཉན་ས་དུར་ཁྲོད་མང་ཤས་ཉུལ་བ། ལྷ་ས་བསམ་ཡས། ཁྲ་འབྲུག །ཙ་རི། སྒམ་པོ། རྗེ་སྐུ་འབུམ། ཀ་དཔལ་ཞེ་རྫོགས་རྣམས་སུ་ཚོགས་བསག་གི་རིམ་པ་ཅི་ལྕོགས། གཞན་མཆོད་འབུལ་སོགས་སུ་དངུལ་སྲང་བཅུ་ཁ་མར་བཟུང་ཅི་ནུས་བཏང་བ་དང་། གནས་སྐོར་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དེ་མཚུངས་སྦྱིན་པ། ཉེ་དུ་འགའ་ལ་ཅུང་ཟད་རེ་སྦྱིན་པ་རྣམས་མ་བརྩིས་པས་ཆོས་གྲགས་ང་རང་སར་བསྡད་པ་ཡན་དུ་རྡིལ་ཚད་གསུམ་ལྷག་ཙམ་དང་དེ་ཕྱིན་ཆད་ལ་རྡེལ་ཚད་སུམ་ཅུ་སོ་བཞི་རྣམ་དཀར་གྱི་ཕྱོགས་སུ་བཏང་ཞིང་། སྲོག་བླུ་ཡང་བརྒྱ་ཁ་ཙམ་དང་། སྤྲང་སྦྱིན་ཡང་འགྲོ་སྡོད་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྟོང་ལོག་བྱེད་མི་བཅུག་པའི་དམ་བཅས་པ་བཞིན་བྱས་ཤིང་། གཞུང་དགའ་ལྡན་ཕོ་བྲང་། མཚོ་སྔོན་གྱི་སྒོ་དཔོན་ཁ་ཤས། རྒྱལ་རོང་རྒྱལ་ཁག་མཚེ་མ། ས་སྐྱོང་སྡེ་དགེའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱི་གཙོའི་སྦྱིན་བདག་ཀྱང་ཤིན་ཏུ་མང་ཞིང་ཆོས་འབྲེལ་བྱས་པ་དེ་མཚུངས། ངན་འབྲེལ་ཡོད་པ་རྡོ་སྟོད་དཔོན་ཚང་སོགས་ཉུང་ཤས་དག་ཡིན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་གདུལ་བྱ་ལ་བཟང་ངན་དབྱེ་རྒྱུ་མེད་དོ། །དེ་ལྟའི་སྐབས་ས་དབང་རིན་པོ་ཆེའི་བཀའ་དྲིན་ལས་བཞོ་མཛོ་མ་ཁ་ཤས་དང་། བཟའ་བཏུང་གྱོན་པ་གདན་ཚས་ཙམ་བདོག་པ་ལས་རང་ཉིད་ནི་རྟ་ཕྱུགས་ནང་ཆས་བཅས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་ནས་མུ་ཏོ་བའི་གོ་སར་ངལ་གསོ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཡང་། ཇི་སྐད་དུ། རྣམ་སྣང་ལོ་ཙཱ་བས། ཅི་ཡོད་བླ་མའི་ཕྱོགས་སུ་འབུལ་བ་ན། ལྟོག་གྲིར་འཁྱགས་གྲིར་ཤི་ཡང་ཞེ་བློ་བདེ། ཞེས་དང་། ས་ཆེན་གྱིས། སྦྱིན་པ་བཏང་བའི་ལོངས་སྤྱོད་དེ། ཟད་ཟད་འདྲ་ཡང་འཕེལ་བ་ཡིན། དཀའ་ཐུབ་བྱས་པའི་སྡུག་སྲན་དེ། སྡུག་སྡུག་འདྲ་ཡང་སྐྱིད་པ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ལགས་མོད་ཀྱང་། འོན་ཀྱང་ལུགས་ཀྱི་བསྟན་ཆོས་སུ། བོད་ཀྱི་ཡུལ་ན་ཟས་ནོར་རྩི། ཞེས་པས། མཆོག་དམན་འབྲིང་གསུམ་དགའ་ཐབས་ཟས་ནོར་ཁོ་ན་ལ་རག་ལས་པ་ཤེས་ཀྱང་། ད་ནི་ན་ཚོད་ལས་ཐལ་ཞི
Chinese
仅仅没有超出贪嗔痴这三种的解脱，一般来说，如果从特别的善行方面稍微说一下，就是སྒོ་ཆེན།、དྭགས་ལྷ་སྒོམ་པོ་ཞེ་ཆེན།、དཔལ་ཡུལ།、ཀ་ཐོག།、རྫོགས་ཆེན།、ཚེ་རིང་ལྗོངས་这些地方，如上所述接受了成熟解脱的教授。还在ཆོས་འཁོར་རྣམ་གསུམ་等等地方去了四次，尽力做了顶礼绕转等等的净障，在རྫོགས་ཆེན་རི་གངས་པ་这些地方待了七年。其他在康区、卫藏等地，去的地方住了百日，还有许多月闭关等等。巡游了许多修行地、险地、坟场。在拉萨、桑耶寺、昌珠寺、蔡里、岗波、杰昆本、噶陀、白玉、协庆这些地方，尽力积累资粮。此外，在供养等等方面，尽力拿出十两银子奉献，也同样布施给朝圣者们，不算给一些亲戚的少量布施，从曲扎我住在原地为止，布施了三块多石头，从那以后布施了三十四块石头用于善事。赎命也大约一百多次，乞丐布施也是无论来去，按照不让他们空手而归的誓言去做。特别是供养了噶丹颇章政府、一些青海的官员、嘉绒的几个王、萨迦和德格的国王等等，也同样建立了佛法关系。有恶性关系的只有多妥的官员等等少数人，但是对于菩萨的所化众生来说，没有好坏之分。那样的时候，因为萨旺仁波切的恩德，有几头挤奶的母牛，除了拥有食物、衣服、坐垫之外，自己已经超越了马、牲畜、家具等等，在自在的地位上获得了休息。正如རྣམ་སྣང་ལོ་ཙཱ་བ་所说：有什么都供养给上师，即使饿死、冻死也心安理得。萨千说：布施出去的受用，看似减少，实际是增多。修行所受的苦，看似痛苦，实际是快乐。虽然是这样说的，但是，在世俗的教法中说：在藏地，食物和财富最重要。因此，即使知道上中下三等人快乐的方法仅仅在于食物和财富，但是现在年龄已经大了。
English
The liberation that does not go beyond the three poisons of attachment, hatred, and ignorance is, in general, if we speak slightly from the aspect of particular virtuous deeds, places like Gochen, Dwags Lha sgom po Zhechen, Pelyul, Kathog, Dzogchen, and Tsering Jong, as mentioned above, received the instructions of ripening and liberation. Also, I went to places like Chos 'khor rnam gsum four times, and did my best to purify obscurations by doing prostrations and circumambulations. I stayed for seven years in places like Dzogchen Ri Gangpa. In other places like Kham and U-Tsang, I stayed for a hundred days wherever I went, and there were many monthly retreats, etc. I wandered through many practice places, dangerous places, and cemeteries. In Lhasa, Samye, Khra 'brug, Tsari, Gampo, Je Kunbum, Kathog, Pelyul, and Zhechen Dzogchen, I accumulated as much merit as possible. In addition, in offerings, etc., I offered as much as I could, holding ten silver srangs, and I also gave the same amount to pilgrims. Not counting the small offerings to some relatives, from the time I, Chos Grags, stayed in my place until now, I gave away more than three stone-measures of things, and since then I have given away thirty-four stone-measures of things for virtuous deeds. I also ransomed lives about a hundred times, and I made a vow to give alms to beggars without considering whether they were coming or going, and not to let them return empty-handed, and I did so. In particular, I made offerings to the Ganden Phodrang government, some officials of Qinghai, several kings of Gyalrong, and the kings of Sakya and Derge, and I also established Dharma connections with them. Those who had bad relations were only a few, such as the officials of Do-tod, but for the disciples of a Bodhisattva, there is no distinction between good and bad. At that time, thanks to the kindness of Sa-wang Rinpoche, I had a few milking cows, and besides owning food, clothing, and cushions, I had gone beyond horses, livestock, furniture, etc., and had obtained rest in the position of freedom. As Rnam snang lo tsā ba said: When you offer whatever you have to the lama, you will be happy even if you die of starvation or freezing. Sachen said: The enjoyment of giving alms seems to decrease, but in reality it increases. The suffering endured in practice seems painful, but in reality it is happiness. Although it is said like that, in the worldly Dharma, it is said: In Tibet, food and wealth are the most important. Therefore, even though I know that the way to make the three classes of people, high, middle, and low, happy depends only on food and wealth, now I am too old.
Tibetan
ང་འདུ་བ་རྣལ་དུ་མི་གནས་པའི་སྐྱོན་དང་། ཁྱད་པར་ད་ལོ་ལྔ་ལམ་དུ་འཇུག་གྲབས་བྱས་ཀྱང་རེ་ཞིག་བཤོལ་བ་སོགས་ལ་བསམ་ནས་ཚེ་མཇུག་འདིར་རྙེད་འཚོས་ལ་དང་རྣམ་གཡེང་གི་དབང་དུ་མི་འགྲོ་བ་ཞིག་མཆོག་གསུམ་རིན་པོ་ཆེར་གསོལ་བ་འདེབས་པ་ལགས་སོ། དེ་ལྟར་ང་རང་གི་འཁོར་བའི་འདྲ་འབག་དྲང་བོར་བརྗོད་པ་འདི་ནི་རྒྱལ་རོང་དབོན་སྤྲུལ་རིན་པོ་ཆེ་དང་། བླ་མ་དཔལ་ལྡན་རྒྱ་མཚོ། དགེ་རྩེ་བསོད་བསྟན། གྲོགས་པོ་སྟག་རྒྱལ། པདྨ་ཆོས་འཕེལ་སོགས་ཀྱིས་སྔོན་ནས་བསྐུལ་བཞིན་ཉུང་ཤས་བྲིས་ཐོག་ས་དབང་ཌཱ་ཀི་དཔལ་འཛིན་མས་ཀྱང་འདི་ཉིད་ཀྱི་གཤམ་རྣམས་ཕྲིས་ཤིག་ཕེབས་བཞིན་འདུ་བྱས་པའོ། ཡང་གོང་གི་འཕྲོ་མཐུད་དེ་བྲི་རྒྱུ་དགོས་པ་ཆུང་ཡང་དོན་གཉེར་ཅན་འགའི་ངོར་མདོ་ཙམ་བྲི་ནས། ཕ་ཡུལ་དུ་ཁུ་བོ་རྒན་པོ་ཤི་ལ་ཐུག་པས་ཁོ་རང་དང་ལན་གཅིག་འཕྲད་དུ་མི་འོང་ཐབས་མེད་ཀྱིས་གཞན་དབང་ལ་བརྟེན་ནས་ངེད་ཅག་རྣམས་མེ་སྟག་ལོའི་ཟླ་༡ཚེས་༡༠ལ་ཕ་ཡུལ་ཐེག་རྒྱུའི་འདུན་པ་ཤར་སྐབས་བསུ་མཁན་ཡང་དཔོན་གཡོག་བཅུ་ཙམ་སླེབས་ནས་མར་མི་འོང་ཐབས་མེད་ཀྱི་སྐད་ཆ་མང་དུ་ལབ་དོན་མདུན་པར་ཞུས་ཚེ་མགྱོགས་སྐོར་ཞིག་ལ་ཕོ་བྲང་དུ་འོང་དགོས་གསུངས་བཞིན་ཕྱིན་ནས། ཞལ་ངོ་རྣམས་ལ་ཁོ་བོའི་དག་སྣང་སྐོར་ཚང་མའི་དབང་དང་བྱད་ཁྲོལ་སོགས་ཕུལ། གཉེར་མི་དྲག་ཁ་ཤས་ལ་ཡང་ཚེ་དབང་སོགས་གང་དགོས་བྱས་ནས་ཐེག་སྐབས་ལ་འབུལ་བ་དང་རྫོངས་པ་རྟ་རྒྱ་ཆེན་པོ་གནང་ནས་རང་གནས་སུ་སླེབས་ཚེ་བསུ་མ་དང་ཆབས་ཅིག་ཕ་ཡུལ་དུ་ཟླ་བ་དེའི་ཉེར་དགུ་ལ་ཐེག་ནས་སྣེ་ཤན་པ་པདྨ་སྲུང་མངགས་བཞིན་འུ་ལག་ས་རིམ་སོགས་ཐོགས་མེད་དུ་བསྒྲིགས་ནས་ས་ཚུགས་རིམ་བགྲོད་ཀྱིས་འགོ་ཚ་དགོན་དུ་སླེབས་ཚེ་སྟོན་འཁོར་ཡོངས་རྫོགས་རོལ་བསུ་རྩི་མཐོང་བཀུར་སྟི་སོགས་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱས། དེར་རིག་འཛིན་ཚེ་དབང་ཞིག་གིས་ཚོས་འབྲེལ་བྱས། རྟ་དྲེལ་གཉིས་སོགས་བླ་གྲྭ་ཀུན་གྱིས་འོས་བབ་དང་བསྟུན་པའི་འབྲེལ་པ་བཞག་ནས་ཐེག་སྟེ་ཀ་ཆེན་མདར་སྒར་ཚུགས་ཕོག །དེར་ཡང་འབྲེལ་འཇོག་ཁ་ཤས་བྱུང་། དེ་ནས་འོམ་མདའ་ཆུ་བཟང་དུ་སླེབས་ཚེ་འབོད་མཁན་མང་དུ་བྱུང་ཡང་མ་ཕྱིན་ཅིང་ཡོ་ལ་དུར་ཐེག །དེ་ནས་པདྨ་སྲུང་ཕྱིར་བརྫངས་སྐྱེལ་མར་དམག་མི་བསྒྲིགས་པ་དཀའ་ལས་དང་དོགས་འཚེར་ཆེ་བར་དཔྱད་ནས་འགྲོ་མི་དགོས་པར་བྱས་བཞིན་ངེད་ཅག་རྣམས་ཆ་ག་འོལ་ནས་དོན་ཞིང་དིང་ཁོག་བརྒྱུད་དེ་སྡ་ཁོག་ཏུ་སླེབས་ཚེའུ་ལག་པར་དོ་པོ་རྣམས་ངོས་བླངས་ཤིང་སྦྱིན་པ་མི་དམན་ཙམ་བྱ
Chinese
我想到自己不安心修行的过失，特别是今年本打算进入五年道，但暂时推迟等事情，因此向三宝祈祷，希望此生终结时，不要被世俗琐事和散乱所左右。如此坦诚地讲述我自己的轮回经历，是因为嘉绒翁珠仁波切、喇嘛华丹嘉措、格泽索丹、朋友达杰、白玛曲培等人之前就一直劝说我写一点，而且萨旺空行母华珍玛也说要我写下这些。另外，虽然继续写上面的内容必要性不大，但应一些有心人的要求，稍微写一点。因为家乡的叔叔去世，不得不和他见最后一面，所以依靠他人，我们一行人在火虎年（不确定年份）一月初十产生了回老家的想法，当时来迎接的也有十来个官兵，他们说了许多非回去不可的话。于是我向前辈禀告，他们说要尽快去一趟布达拉宫。之后，我向各位长官供奉了关于我清净显现的所有灌顶和赎命仪轨等。也给几位重要的管家做了长寿灌顶等他们需要的，临走时给了丰厚的礼物和路费，回到自己的住处时，在迎接的同时，当月二十九日启程回老家，派遣白玛松担任向导，毫不拖延地安排了乌拉差役等，一路按驿站行进，到达果擦寺时，受到了整个寺院僧众盛大的迎接、尊重和款待。在那里，一位名叫仁增策旺的人结了法缘。马和骡子等，所有僧侣都根据各自的身份结了缘，然后启程，在卡钦达扎营地驻扎。在那里也发生了一些结缘的事情。之后到达翁达曲桑时，虽然有很多人邀请，但没有去，而是去了约拉坟场。之后，考虑到派遣士兵护送白玛松回去，既困难又令人担忧，所以决定不用护送，我们一行人从恰嘎沃出发，经过顿雄、丁科，到达达科时，乌拉差役们承担了搬运工作，并给予了不算少的布施。
English
I reflect on my faults of not being able to settle down in practice, and especially on the fact that I had planned to enter the five paths this year but postponed it for a while. Therefore, I pray to the Three Jewels that at the end of this life, I will not be swayed by worldly affairs and distractions. The reason for honestly recounting my own cycle of existence is that Gyalrong Won Tulku Rinpoche, Lama Palden Gyatso, Ge Tse Soden, friend Takgyal, Pema Chöpel, and others have been urging me to write a little for a long time, and Sa Wang Dakini Paljinma also said that I should write down these things. Furthermore, although there is little need to continue writing the above, at the request of some interested people, I will write a little. Because my old uncle in my hometown was about to die, and it was impossible not to meet him one last time, relying on others, we all had the desire to return to our hometown on the 10th day of the first month of the Fire Tiger year (year uncertain). About ten officials and servants came to greet us, and they said many things that made it impossible not to return. So I reported to the elders, and they said that I should go to the Potala Palace for a quick tour. Afterwards, I offered all the empowerments and ransom rituals related to my pure visions to the officials. I also performed longevity empowerments and other things needed for some important stewards, and gave generous gifts and travel expenses when leaving. When I arrived at my own residence, along with the welcome, I set out for my hometown on the 29th of that month, and sent Pema Sung as a guide. Without delay, I arranged for Ula servants and so on, and proceeded along the relay stations. When I arrived at Go Tsa Monastery, the entire monastic community gave a grand welcome, respect, and hospitality. There, a person named Rigzin Tsewang made a Dharma connection. Horses, mules, and so on, all the monks made connections according to their respective status, and then set out, camping at Kachen Dar. There, some connections also took place. Later, when I arrived at Omda Chuzang, although many people invited me, I did not go, but went to Yola Cemetery. Afterwards, considering that it would be difficult and worrying to arrange for soldiers to escort Pema Sung back, it was decided that there was no need for an escort. We all set out from Chagga Wo, passed through Dunshing and Dingkok, and when we arrived at Dakok, the Ula servants took on the task of carrying, and gave a not insignificant amount of alms.