Tibetan
དགོན་བཅས་ཀྱང་གསར་དགོན་རྣམས་དང་མཚུངས་ལ་ཁད་ཀྱི་སྤྲོས་བཅས་ཁོ་ནས་དུས་འདའ་བ་ལས་བསྐྱེད་རྫོགས་ཉམས་མྱོང་བྱེད་མཁན་ཉུང་ཞིང་། སྔོན་འགྲོའི་ཁྲིད་རྒྱས་བསྡུས་གང་མཚམས་རེ་གནང་ཡང་ལུང་མཉན་པ་ལྟ་བུ་ལས་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་ལ་གོ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་ཆགས་པ། ཁྱད་པར་སེམས་ཁྲིད་སྐོར་ལ་སྒོ་གསུམ་པ་གཙོ་གང་ཆེ་དྲིས་པར། ཡིད་གཙོ་ཆེ་ཟེར་ཤེས་ན། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ། དབྱིབས་ཁ་དོག་བྱ་ཤོར་ཙམ་ཞིག་ངོ་འཕྲོད་རློམ་གྱིས་ཆོག་པར་བཟུང་ནས། རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་། སྣང་བ་སྣང་ཡུལ་ཙམ་ཡང་མི་བྱེད་བཞིན་རང་རང་གི་ངན་རྟོག་དང་ཕྱོགས་སྔ་ཁོ་ནས་འཐེན་འཁྱེར་ལ་བརྟེན་ནས་རྫོགས་ཆེན་པ་ཟེར་བ་ཆོས་ལུགས་གཞན་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་མང་དུས་འདིར། བསྟན་པའི་སྒྲོན་མེ་རིན་པོ་ཆེ་རྣམས་ཀྱི་ཞབས་པད་ནས་སྤྱིར་ཁྲིད་རིམ་ཀུན་དང་ཁྱད་པར་སེམས་ཁྲིད་འདི་གོང་སྨོས་ཀྱི་སྐྱོན་གསེབ་ཏུ་མི་ལུས་པའི་བཀའ་དྲིན་རྒྱ་གང་ཆེ་དང་། སློབ་བུ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སྒོ་གསུམ་ཐ་མལ་བག་ཡངས་སུ་མི་ཤོར་བར་སྙིང་རུས་དཔྱིས་ཕྱིན་པ་གནང་བའི་གསོལ་བ་འདེབས་སོ། །དེ་ལྟར་རང་གི་བློས་དཔོག་ཚོད་ཀྱིས་འཕྲོས་ཅུང་ཟད་བརྗོད་དོན་རང་དང་སྐལ་མཉམ་འགའ་ལ་དྲན་བསྐུལ་གསལ་འདེབས་ཀྱི་ཚུལ་དུ་བརྗོད་པའོ། །ད་ནི་བཅའ་ཁྲིམས་དངོས་ཀྱི་དོན་ནི། སྤྱིར་ཁྱིམ་ཆུང་སྤངས་པས་ཁྱིམ་ཆེན་དགོན་གནས་ནའང་ཆགས་སྡང་རྨོངས་གསུམ་གྱིས་དུས་འདའ་བའི་སྙིགས་མའི་མར་གཤམ་འདིར་བདག་འདྲས་བཅའ་ཡིག་འབྲི་བ་འཕྱ་སྨོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་མ་འདས་མོད་ཀྱང་། དེ་དང་ཅུང་ཟད་མི་འདྲ་བའི་འདུ་འཛིའི་དབེན་པའི་རི་ངོགས་གང་དེར་སྔོན་སྨོན་གྱི་འབྲས་བཟང་དུས་སུ་སྨིན་པ་ལྟ་བུའི་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གཞན་འགྲན་བྲལ་བ་རྩེ་མོའི་གྲངས་ལྡན་གྱི་ཐུགས་བསྐྱེད་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཕྱག་རྗེས་བྱ་བ་ལས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་ཕུལ་དུ་གྱུར་པ་ཀློག་པ་ཐོས་བསམ་གྱི་འཁོར་ལོའི་རོ་བཅུད་མྱང་བཞིན་སྤོང་པ་བསམ་གཏན་གྱི་འཁོར་ལོའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་རྒྱུན་བཅད་དེ་དྲན་ཤེས་བག་ཡོད་ལ་གནས་དགོས་པ་ནི་གཞིར་བཅས་ལ། དེ་ཡང་སྦྱོར་བ་སེམས་བསྐྱེད། དངོས་གཞི་དམིགས་མེད། རྗེས་ལ་བསྔོ་བ་སྟེ་དམ་པ་གསུམ་དང་མི་འབྲལ་བ་ནི་གལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ་ཞིང་། གོང་དུ་བཤད་པའི་སོ་ཐར་གྱི་རྩ་བ་བཞི་སོགས་བཅས་རང་རྣམས་དང་། བྱང་སེམས་ཀྱི་དཀར་ནག་ཆོས་བརྒྱད་ཀྱི་བླང་དོར་མི་འཛོལ་བ། ཐེག་ཆེན་ཁས་འཆེ་བཞིན་སེམས་ཅན་ཡོངས་དང་། ཁྱད་པར་མགོན་སྐྱབས་བྲལ་བའི་ངན་སོང
Chinese
寺庙也和新寺庙差不多，只是以一些表面的装饰来消磨时间，很少有人进行生圆次第的修持体验。虽然会进行一些简略或详细的前行引导，但也只是像听闻经文一样，对于初中后三个阶段都没有丝毫理解。特别是关于心性引导方面，如果有人问哪个三门（身语意）最重要，回答说：“意最重要。”如果知道生处、住处、灭处这三处，并且自认为认识了形状和颜色，就觉得足够了。对于八识聚和显现与显现处也不在意，只是凭借各自的恶分别念和偏见来进行拉扯，现在很多所谓的“大圆满者”都在追随其他宗教。因此，祈请诸位尊贵的教法明灯，对于所有的引导次第，特别是心性引导，给予不落入上述过失的广大加持。也祈请弟子们不要让三门（身语意）随意放纵，要精进努力。如此，我以自己的智慧衡量，稍微说了一些话，作为对与自己有缘分的人的提醒和劝告。现在是关于戒律的实际意义：一般来说，即使舍弃小家进入大家——寺庙，也仍然在贪嗔痴中度过时光。在这污浊的末世，像我这样的人写戒律，除了招致嘲笑和诽谤之外，不会有其他结果。但是，在那与此稍有不同的、远离喧嚣的山坡上，如同往昔愿望的美好果实成熟之时，无与伦比的导师金刚上师，以其顶尖的智慧和不可思议的发心，其事业之轮的卓越之处在于，在品尝着闻思之轮的精华时，断绝了散乱于修行禅定之轮的状态，必须安住于正念和谨慎，这是根本。而且，方便是发菩提心，正行是无所缘，后行是回向，不离这三殊胜至关重要。还有上述的别解脱的四根本戒等，以及菩萨的黑白八法的不混淆取舍，既然自称是大乘行者，就要利益所有的众生，特别是那些无依无靠的恶趣众生。
English
Monasteries are almost the same as new monasteries, just spending time with some superficial decorations, and few people practice and experience the generation and completion stages. Although some brief or detailed preliminary guidance is given, it is only like listening to scriptures, and there is no understanding of the initial, intermediate, and final stages. Especially regarding mind-essence guidance, if someone asks which of the three doors (body, speech, and mind) is the most important, the answer is: "Mind is the most important." If one knows the three places of arising, dwelling, and ceasing, and thinks that one recognizes the shape and color, then one feels that it is enough. They don't care about the eight consciousness aggregates and the appearance and the place of appearance, but only rely on their own evil thoughts and prejudices to pull and drag. Now, many so-called "Dzogchen practitioners" are following other religions. Therefore, I pray that all the precious lamps of the teachings will give great blessings so that all the stages of guidance, especially mind-essence guidance, will not fall into the above-mentioned faults. I also pray that the disciples will not let the three doors (body, speech, and mind) be casually unrestrained, but will diligently strive. Thus, I have measured with my own wisdom and said a few words as a reminder and exhortation to those who have a connection with me. Now it is about the actual meaning of the precepts: Generally speaking, even if one abandons the small home and enters the big home—the monastery—one still spends time in greed, hatred, and ignorance. In this degenerate age, for someone like me to write precepts will only lead to ridicule and slander. However, on that hillside that is slightly different from this, far away from the hustle and bustle, as if the beautiful fruits of past wishes are ripening in time, the incomparable teacher, the Vajra Master, with his top wisdom and incredible bodhicitta, the excellence of his wheel of activities lies in the fact that while tasting the essence of the wheel of hearing and thinking, he cuts off the state of being distracted in the wheel of practice and meditation, and one must abide in mindfulness and caution, which is the basis. Moreover, the means is to generate bodhicitta, the main practice is without object, and the subsequent practice is dedication, it is very important not to be separated from these three supremes. There are also the above-mentioned four root vows of individual liberation, etc., and the non-confusion of acceptance and rejection of the eight white and black dharmas of the Bodhisattva. Since one claims to be a Mahayana practitioner, one must benefit all sentient beings, especially those helpless beings in the lower realms.