Tibetan
ཐུས་ལ་བཞི་པའི་ལམ་ཁྱེར་ནི། ཕྱག་རྫོགས་དབུ་གསུམ་ཞི་གཅོད་སོགས་ཀྱི་རང་གཞུང་ལྟར་སེམས་ངོ་གཏན་ལ་ཕབས་ནས་ཉམས་སུ་བླངས་དགོས་རྒྱུ་ཡིན་ནའང་། དེང་སྐབས་རང་རང་སོ་སོའི་གཞུང་ལྟར་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་ཀྱི་ངོ་བོ་ངོས་འཛིན་ལུགས་ཙམ་ཡང་ཤན་མ་ཤོར་བ་ཞིག་དཀའ་བར་འདུག་པ་རང་ཉིད་བློ་གྲོས་ཀྱི་རྩལ་ཁ་མ་རྒྱས་པའི་མངོན་རྟོགས་གསལ་བར་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་མདོ་ལུགས་ལ་ཉན་ཐོས་པས་རྣམ་རྟོག་ཕྲ་རགས་རྣམས་འགོག་ཅིང་ཉོན་མོངས་པ་དུག་ལྟར་སྤངས་པ་དང་རང་རྒྱལ་གྱི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལྡོག །ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་མན་གྱི་སྤྱི་མཐུན་དུ་བདག་མེད་རྣམ་པ་གཉིས་གཏན་ལ་དབབ་པ་སོགས་ཕྲ་ཞིབ་ཡི་གེས་འཇིགས་ཀྱང་སྐབས་འདིར་དགོས་པ་ཡང་ཆུང་མོད། འོན་ཀྱང་མདོ་ལུགས་སུ་ཞི་ལྷག་གི་འཇོག་ཚུལ་དང་སེམས་འཛིན་སོགས་མང་དུ་གསུངས་པའི་སྐྱེལ་སོ་སྤྲོས་བྲལ་སྟོང་རྐྱང་ལ་ཐུག་པ་དང་། ཕྱག་ཆེན་པ་ཇོ་བོ་རྗེ་དང་། མར་མི་ལྷན་རྒྱས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་སེམས་ངོ་སྐྱོང་ཚུལ་ཕལ་ཆེར་མདོ་ལུགས་དང་མཐུན་ཞིང་རྣལ་འབྱོར་བཅུ་གཉིས་གོ་རིམ་དང་ས་བཅུ་ལམ་ལྔའི་ས་བཅད་ཀྱང་སྣང་མོད། དེ་ཡང་ཞིབ་ཏུ་དཔྱད་ན་གནས་འགྱུ་རིག་གསུམ་དུ་བསྡུས་ཏེ་གནས་དགའ་འགྱུ་སྡུག་ལྟ་བུར་རྫོགས་ཆེན་པས་མལ་གཞལ་ཚེ་སྒོམ་གྱི་མུ་གེ་ཟེར་བ་འགྱུ་བ་དགྲར་འཛིན་པ་འདྲ་མོར་འདུག་ཀྱང་། རྗེ་སྙི་སྒོམ་ཆེན་པོ་དང་། མཾ་ག་ལ། ནོར་རྒྱན་པ། བཟང་པོ་རྡོ་རྗེ་དང། ཀརྨ་པ་རང་བྱུང་རྡོ་རྗེ། རོལ་རྡོར། འབྲུག་པ་པད་དཀར་སོགས་རྫོགས་ཆེན་དང་ཤིན་ཏུ་མཐུན་པར་སྣང་ཞིང་རྗེས་འབྲང་འགའ་རེ་དང་ཁྱད་པར་སྨར་ཚང་བཀའ་བརྒྱུད་པ་རྣམས་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་རང་བཞིན་རྩིས་མེད་དུ་བཏང་ནས་རྩལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཁོ་ན་ལ་བརྟགས་དཔྱད་བྱེད་པ་དང་། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་རྨི་ལམ་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་དང་། དོན་དམ་མཐའ་དང་བྲལ་བའི་དབུས་སུ་འཇོག་པ། ཐལ་འགྱུར་བས་དབུས་སུ་འཛིན་པ་ཙམ་ཡང་མི་བསྒྲུབ་པ་ཞི་གཅོད་གཉིས་ཧ་ལམ་ཙམ་མཐུན་ཞིང་བཟང་ངན་གྱི་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཚོགས་ཐད་གར་གཅོད་ཅིང་གཅོད་མཁན་གྱི་རིག་པ་ངར་ཆ་དང་བཅས་ཏེ་མི་ཡེངས་པའོ། །རྫོགས་ཆེན་སེམས་སྡེ་བས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་སེམས་ལས་གཞན་དུ་མེད་པར་འདོད་པ་སེམས་ཙམ་པ་དང་མཚུངས་ཞེས་ཁ་ཟེར་བ་དག་ཀྱང་ཡོད་མོད། ཀློང་སྡེ་བས་སེམས་ཀྱི་བཏགས་པས་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ལྡན་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོའི་ཀློང་ལས་མ་འདས་པར་འདོད་པ
Chinese
关于四种交付方式的修行，本应按照大手印、大圆满、中观三者以及止观等各自的教义，确定心性并加以修持。然而，如今要找到一个能够不混淆各自教义中见、修、行、果的本质和认识方法的人，似乎都很困难。这清楚地表明了我自己智慧不够广阔的证悟。总的来说，显宗和密宗两者中，显宗的修行方式是，声闻乘行者止息粗细的分别念，像舍弃毒药一样舍弃烦恼，以及缘觉乘的还灭缘起之理。在般若乘以下共同之处是，确定二种无我等等，虽然详细的内容用文字描述会让人害怕，但在此处也没有必要。然而，显宗中关于止观的安立方式和摄心等有诸多阐述，其最终的修行方式是无所事事的空性。大手印传承的觉沃杰（阿底峡尊者）和玛尔巴师徒遵循显宗的方式来培养心性，这在很大程度上与显宗相符，并且也出现了十二瑜伽次第和十地五道的划分。但如果仔细分析，可以归纳为住、动、觉三种，例如“安住是乐，动是苦”等，这就像大圆满修行者所说的“测量床铺，寿命修行的饥荒”，似乎是将动视为敌人。然而，杰·尼贡钦波、玛玛嘎拉、诺坚巴、祥波多吉、噶玛巴让炯多吉、若多杰、竹巴白嘎等与大圆满非常相似，特别是斯玛仓噶举派的一些追随者，他们忽视了心的本质和自性，仅仅考察分别念。中观自续派认为，世俗的诸法如梦幻泡影，胜义则安立于离边的中道。中观应成派甚至不承认有一个“中道”可执着。止观二者大致相似，直接断除对好坏的分别念，并且不散乱地保持着能断者的觉性及其锐利。大圆满心性部认为，轮回和涅槃的诸法都离不开心，这与唯识宗的观点相似，虽然有人这样说。但界部认为，通过心的施设，诸法都未曾超出具足一切功德的普贤佛母的界。
English
Regarding the practice of the four modes of delivery, one should ascertain the nature of mind and practice according to the respective teachings of Mahamudra, Dzogchen, Madhyamaka, and Zhi-gCod. However, nowadays it seems difficult to find someone who can distinguish the essence and methods of recognizing the view, meditation, conduct, and result according to their respective teachings. This clearly shows my own realization that my wisdom is not broad enough. In general, in the Sutra tradition of both Sutra and Tantra, the Shravakas stop the subtle and coarse conceptualizations, abandon afflictions like poison, and the Pratyekabuddhas reverse the principle of dependent origination. In common with the Paramita vehicle and below, the establishment of the two types of selflessness, etc., although detailed descriptions in writing are frightening, they are not necessary here. However, in the Sutra tradition, there are many explanations of how to establish Shamatha and Vipassana, and how to hold the mind, etc., and the ultimate practice is emptiness without elaboration. The Mahamudra practitioners, Jowo Je (Atisha) and Marpa and his disciples, follow the Sutra tradition to cultivate the mind, which is largely in accordance with the Sutra tradition, and the order of the twelve yogas and the divisions of the ten bhumis and five paths also appear. But if analyzed carefully, it can be summarized into three: abiding, moving, and knowing, such as "abiding is happiness, moving is suffering," which is like what Dzogchen practitioners say, "measuring the bed, the famine of lifespan practice," which seems to regard movement as an enemy. However, Je Nyi Gomchenpo, Mamakala, Nor Gyenpa, Zangpo Dorje, Karma Pakshi Rangjung Dorje, Rol Dorje, Drukpa Pema Karpo, etc., seem very similar to Dzogchen, and especially some followers of the Smar Tsang Kagyu, they ignore the essence and nature of the mind and only examine conceptualizations. The Svatantrika Madhyamikas consider the phenomena of conventional truth to be like dreams and illusions, and establish ultimate truth in the middle way, free from extremes. The Prasangika Madhyamikas do not even assert that there is a "middle way" to be clung to. Zhi and gCod are roughly similar, directly cutting off the collection of discriminations of good and bad, and maintaining the sharpness of the cutter's awareness without distraction. The Dzogchen Semde believes that the phenomena of samsara and nirvana are inseparable from the mind, which is similar to the view of the Chittamatrins, although some say so. But the Longde believes that through the imputation of mind, all phenomena have never gone beyond the realm of the all-perfect Samantabhadri.
Tibetan
། མན་ངག་སྡེ་བས་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་གྱི་མཁན་པོ་རང་རིག་ཟངས་ཐལ་དྲན་རྒྱུའི་ཡུལ་དང་དྲན་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་གཉིས་སུ་མེད་ཅིང་གཅིག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡང་དྲི་མ་ཅན་དུ་ཤེས་དགོས་ཤིང་། དེ་ཡང་ཉམས་ལེན་གྱི་སྐབས་རང་རང་སོ་སོའི་གཞུང་ལྟར་གོ་མྱོང་རྟོགས་གསུམ་གྱིས་གཏན་ལ་ཕེབས་ངེས་དགོས་ཀྱང་། མཐར་ཐུག་གི་སྐྱེལ་པོ་ནི་སོ་སོར་དབེན་ཞིང་ཆུ་རྣམས་རྒྱ་མཚོར་རོ་གཅིག་པ་ཡིན་ནམ་སྙམ། མདོར་དྲིལ་ན་རྫོགས་ཆེན་སྡེ་གསུམ་གོང་མར་བསྡུ་དགོས་ན་དེ་ཉིད་ཉམས་ལེན་གྱི་ཚེ་ཐོག་མར་ལུས་ཤ་ཁྲག་གདོས་བཅས་ཀྱི་ཕུང་པོ། ངག་སྒྲ་ཚིག་བརྗོད་པ་ཅན་འདི་གཉིས་པོ་དང་མཚུངས་པའི་སེམས་ཞེས་པ་གཟུགས་སམ་སྒྲའི་རྣམ་པ་ཅན་ཞིག་གམ། དེ་འདྲ་མེད་པ་གང་ཡིན་བྱ་ཤོར་དུ་མ་སོང་པར་བཙལ་བཅུག་པ་དང་པོའི་ལས་ཅན་ལ་གལ་ཤིན་ཏུ་ཆེ། དེ་ལྟར་བཙལ་ཚེ་སྔར་འདས། མ་འོངས། ད་ལྟ་གསུམ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་རྒྱུན་འབབ་ཆུ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཡིན་པ་ངོ་ཤེས་ཚེ་རྐུན་མ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟར་གོ་སླ་བ་ཞིག་འོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་ངོས་ཟིན་ཚེ་སེམས་འདི་ཐོག་མ་བྱུང་ས། བར་དུ་གནས་ས། ཐ་མ་འགྲོ་ས་བཙལ་བཅུག་པས་ཚོལ་མཁན་ཁོ་རང་མ་གཏོགས་དེ་གསུམ་གའི་ཁུངས་མ་རྙེད་དུས། དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་ལ་ཡང་ཞིབ་མོར་བརྟགས་བཅུག་པས་སྔ་མ་ཇི་བཞིན་རྫུན་ཕུགས་ངེས་པར་རྡིབ་ཚེ། ད་འོ་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་མ་ཡེངས་པར་སྒོམས་ཤིག་ཞེས་བསྒོམས་པས་སྒོམ་རྒྱུ་གང་ཡིན་ངོ་མ་འཚལ་ནས་ལ་ལ་མུན་ནེ་ཐོམ་མེ་བའི་ལུང་མ་བསྟན་དང་། ཁ་ཅིག་སྔ་མ་ལྟར་འཕྲོ་རྒོད་ཀྱི་ངང་དུ་འབྱམས་པ། ཕལ་ཆེར་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་པའི་ཉམས་མྱོང་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བ་སོགས་མ་ངེས་པ་འོང་ངོ་། །དེ་དག་ལ་གང་འཚམས་ཀྱི་བསླབ་བྱ་གནང་ནས་མ་ཡེངས་པ་ཁོ་ན་གཙིགས་བྱས་ཏེ་བཟུང་དྲན་གྱིས་རྟོད་ལ་མནན་པ་གལ་ཆེའོ། །དེ་ལྟར་དྲན་པའི་རྒྱུན་ཆད་མིན་བརྟགས་དཔྱད་ཞིབ་མོར་བྱས་ནས་ནན་དུ་བསྐྱངས་པས་ཅི་ཞིག་ན་ཞི་གནས་ཀྱི་ཉམས་ཅི་རིགས་དང་། ལྷག་མཐོང་གི་ཤེས་རབ་གོ་བས་ལྷན་པ་བཏབ་པ་ཙམ་མིན་པ་རྟོགས་ཚེ། རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་ཟེར་ཡང་དཀའ་བར་ཟད་དོ། །ལར་ཁམས་དབུས་གཙང་གསུམ་གྱི་རི་ཁྲོད་པ་ཕལ་ཆེར་ལྟ་སྒོམ་དོར་ནས་སྒྲིགས་གྲ་ཚོའི་ལད་མོ་བྱེད་ཀྱིན་འདུག་པ་དང་། རྡོར་སྨིན་ལྷ་ལུང་དཔལ་རི་སོགས་ཀྱང་རིམ་གཉིས་ཀྱི་ཉམས་ལེན་བཤོལ་ནས་བློ་འཛིན་དང་། གར་ཐིག་དབྱངས་རོལ་ཁོ་ན་ལ་སྙིང་པོ་བྱེད་པ་དགོངས་བཞིན་དང་། ཁམས་འདིར་ཀཿདཔལ་གཉིས་ཉམས་ལེན་ལ་གལ་ཆེན་བྱེད་པ་ལས། ཞེ་རྫོགས་སྟག་
Chinese
依于窍诀部，对于见、修、行三者的导师——自明金刚链，将能忆的对境与能忆的导师执为二者无别且为一体，也应知是有垢染的。而且在修持的时候，虽然必须按照各自的论典，以闻、思、修三者来确定，但最终的运送者是各自远离，如同众水入海成一味一般。总而言之，如果要将大圆满三部归摄于一体，那么在修持之时，首先对于身体、血肉、粗重的蕴聚，以及语言、声音、词句的表达，与这两者相似的所谓心，是具有形色或声音的形态吗？如果没有这样的形态，就让其寻找不要像鸟儿飞走一般，对于最初的业者来说至关重要。如此寻找时，如果认识到过去、未来、现在三者是如河流般流淌的分别念之流的心，就像认出盗贼一样容易理解。如此认识之后，让其寻找此心的最初生处、中间住处、最终去处，除了寻找者自己之外，当找不到这三者的来源时，也让其详细观察形状和颜色，如果像之前一样确定谎言的根源必定崩溃时，那么现在就一刹那也不要散乱地修持吧，如此命令修持时，因为不明白修持什么，有些人会陷入茫然无记的状态，有些人像之前一样在掉举的状态中散乱，大多数人会生起乐、明、无念的体验等等，会出现不确定的情况。对于这些，给予适当的教诲，仅仅重视不散乱，用执持忆念来压制非常重要。如此详细地观察分析忆念之流是否中断，并努力坚持下去，不知不觉中就会获得各种各样的止观体验，如果认识到不仅仅是用胜观的智慧来弥补，那么说自生智慧也是徒劳的。总的来说，康区、卫藏、藏区三地的修行者大多放弃了见修行，而模仿僧团的规矩，多芒寺、拉隆寺、白日寺等也放弃了生圆次第的修持，而专注于背诵，以及歌舞、坛城、音律，这正是你们所期望的，而康区这里的噶陀寺和白玉寺重视修持，而不是协若寺、佐钦寺、
English
According to the Manngagde, the master of view, meditation, and action, Rangrig Zangthal, considers the object of memory and the master of memory as inseparable and one, which should also be understood as tainted. Moreover, during practice, although it is necessary to determine through hearing, thinking, and meditating according to each respective scripture, the ultimate carrier is separate and solitary, like all rivers merging into the ocean as one taste. In short, if one wants to gather the three divisions of Dzogchen into one, then during practice, first, regarding the body, flesh, blood, and coarse aggregates, as well as speech, sound, and verbal expressions, is the so-called mind similar to these two, having the form of shape or sound? If there is no such form, then let it search without flying away like a bird, which is extremely important for the initial practitioner. When searching in this way, if one recognizes that the past, future, and present are the mind of the stream of conceptual thoughts flowing like a river, it will be as easy to understand as recognizing a thief. After recognizing this way, let it search for the initial place of origin, the middle dwelling place, and the final destination of this mind. When the source of these three cannot be found except for the searcher himself, also let it carefully observe the shape and color. If, as before, it is determined that the root of the lie will surely collapse, then now do not meditate distractedly even for a moment. When ordered to meditate in this way, because one does not understand what to meditate on, some will fall into a state of blankness and non-indication, some will wander in a state of agitation as before, and most will experience feelings of bliss, clarity, and non-thought, etc., and uncertain situations will arise. For these, give appropriate teachings, and it is very important to only value non-distraction and suppress it with mindfulness and retention. In this way, carefully examine and analyze whether the stream of mindfulness is interrupted, and strive to persevere. Unknowingly, one will obtain various experiences of calm abiding and insight. If one realizes that it is not just patching up with the wisdom of insight, then saying self-arisen wisdom is also in vain. In general, most of the hermits in Kham, U-Tsang, and Tibet have abandoned view, meditation, and action, and are imitating the rules of the monastic community. Dorsem, Lhalung, Palri, etc., have also abandoned the practice of the generation and completion stages and are focusing on memorization, as well as dance, mandala, and music, which is exactly what you expect. Here in Kham, Kathok Monastery and Palyul Monastery value practice, rather than Sherdzong Monastery, Dzogchen Monastery,