Tibetan
ས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྟེ། གསུམ་ལ་ལྟོས་པའི་རྒྱལ་བའི་བཀའ་གཞུང་རྣམས་ལ་དཔྱས་ཤིང་སྟོན་པས་མ་གསུངས་ཞེས་རྫུན་ཚིག་སྨས་པ་དང་། ལས་བཞི་དང་། རབ་འབྱམས་ཀྱི་ལས་དང་། མཆོག་ཐུན་གྱི་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་རྒྱུར་རུང་བའི་བསྟན་བཅོས་དག་ཀྱང་རྗེས་སུ་གནང་བ་དང་། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའི་བཀའ་རུ་མ་བལྟས་ཤིང་བརྙས་པའོ། །བདུན་པ་ནི་དབང་གི་ཆོ་ག་མ་བྱས་པ་དང་། དཀྱིལ་འཁོར་གྱི་སྒོར་མ་ཞུགས་པ་དང་། ཞུགས་ཀྱང་དབང་བཞི་མ་རྫོགས་པ་དང་། རྫོགས་ཀྱང་ཉམས་པ་དང་། འགལ་བ་དང་། རལ་བའི་ཉེས་པ་བྱུང་བ་སོར་མ་ཚུད་པ་དང་། ཉན་རང་ལ་སོགས་སྣོད་ངན་སྨིན་གྲོལ་གྱིས་ཆོས་ཟབ་མོས་སྐྲག་བ་དང་། གསང་སྔགས་ཀྱིས་འདུལ་བའི་དུས་སྐབས་གནས་ཀྱིས་བསྐལ་བ་སྟེ། དུས་ལམ་བབ་པའི་རིགས་ལ་གསང་སྔགས་ཟབ་མོའི་དོན་དང་ལྟ་དགོངས་དང་སྤྱོད་པའི་ཚུལ་བསྒྲགས་པ་སོགས། དམིགས་གསལ་ཡིན་མོད་ཀྱི་དབང་བཞི་མ་རྫོགས་བར་རྗེས་གནང་ཙམ་གྱིས་ཆོག་པར་རློམ་པ་དང་། དེ་ལས་བཟླས་ལུང་ཡང་། གསང་བ་སྒྲོགས་པ་ལ་རིངས་ནས་ལྷ་གང་ཡིན་པ་ངོས་འཛིན་སོགས་བཀག་པ་ཡིན་ཀྱང་། འདིར་ནི་སྣོད་དུ་རུང་མིན་ལ་བརྟག་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །བརྒྱད་པ་ནི་གཟུགས་ཕུང་རྣམ་པར་སྣང་མཛད་དང་། རྣམ་ཤེས་མི་བསྐྱོད་པ། ཚོར་བ་རིན་འབྱུང་། འདུ་ཤེས་སྣང་མཐའ། འདུ་བྱེད་དོན་གྲུབ་ལ་སོགས་ལྔ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ལྷ་དང་ལྷ་མོའི་སྐུར་མི་ཤེས་པར་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་བདེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་རྟོག་གེའི་བློས་བརྙས་པ་དང་། བསྙུང་གནས་ལ་སོགས་དཀའ་ཐུབ་མཐུས་ལྷག་པར་གདུང་དུ་བཅུག་པའོ། །དགུ་པ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱི་དག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དོན། སངས་རྒྱས་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཉིད་ལས་གཞན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ཁམས་དང་འབྲེལ་བ་ལྡེམ་དགོངས་སུ་ཐེ་ཚོམ་ཟོས་ནས་དེ་ལ་དཀྲི་བར་སྤངས་པའོ། །བཅུ་པ་ནི་ཕྱི་ནང་གསང་བའི་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་རྩ་བ་དང་བརྒྱུད་པའི་བླ་མ་རྣམས་སྨོད་པ་དང་། མདོ་སྔགས་ཀྱི་བསྟན་པ་འཇིག་པའི་ལས་ལ་སྦྱོར་བ་སོགས་ཡིན་ཡང་རུང་སྟེ། དྲག་ཤུལ་ཆོ་གའི་མངོན་དུ་སྤྱོད་པའི་མཐུ་རྩལ་དང་ལྡན་བཞིན། གནོད་ཅིང་འཚེ་བ་སྦྱོར་བའི་ཡུལ་ལ་བསྲན་ཅིང་བཟོད་པར་བྱས་ཏེ། འདྲིས་ཤིང་མཛའ་བཤེས་བྱས་ནས་བྱམས་ཤིང་བརྩེ་བར་བྱས་པའོ། །བཅུ་གཅིག་པ་ནི། མིང་བྲལ་ཆོས་ལ་ཞེས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་སྒོ་ནས་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱིས་མིང་བཏགས་པ། ཀུན་བརྟགས་ལས་མ་འདས་ཀྱང་ཚད་མས་གཞལ་ཏེ། ཡོད་མེད་དང་
Chinese
地的乘，即：对于依于三者的诸佛之教典进行评判，并说“不是释迦牟尼佛所说”而说谎；以及对于能够成为四种事业、广大事业、殊胜共同成就之因的论典，也不给予随许和加持，不视为教言而加以轻蔑。第七，未做灌顶仪轨，未进入坛城之门，即使进入，四种灌顶也不圆满，即使圆满，也未弥补破戒、违犯、衰损之过；以及对于声闻缘觉等劣器，以成熟解脱之甚深法而令其恐惧；以及以密咒调伏之时机，以处所而言为劫，以时间而言为时机成熟之种姓，宣说甚深密咒之义、见解、行持等。虽有特殊情况，但在四种灌顶未圆满之前，仅以随许为满足，甚至认为从随许中获得念诵传承也是可以的。急于宣扬秘密，对于所修本尊是谁等加以禁止。但在此，必须观察是否为法器。第八，将色蕴视为毗卢遮那佛，将识蕴视为不动佛，将受蕴视为宝生佛，将想蕴视为无量光佛，将行蕴视为不空成就佛等五蕴，以及同样地，将诸处视为本尊和本尊母之身，却不如此认识，反而以分别念轻蔑地认为其本质是痛苦的谛实，并通过闭斋等苦行，使其更加痛苦。第九，对于一切法之界，自性清净之空性之义，唯有佛陀才能证悟的境界，怀疑其与众生之界是否有关联，是否为不了义，从而放弃对其进行探究。第十，诋毁外内密的上师三宝以及根本传承上师等，或者从事毁灭显密教法之事业等，即使拥有能够明显运用猛咒仪轨之能力，却对损害和伤害自己的对象忍耐和宽容，与之亲近友好，并加以慈爱和关怀。第十一条，所谓“离名之法”，即：以世俗谛缘起之门，仅以名言安立之名，虽未超出遍计所执，却以量衡量，对于有无等
English
The vehicle of earth, namely: judging the teachings of the Buddhas that rely on the three, and lying by saying "not spoken by Shakyamuni Buddha"; and also not granting permission and blessing to the treatises that can become the cause of the four activities, vast activities, and supreme common attainments, and despising them without regarding them as teachings. Seventh, not performing the empowerment ritual, not entering the gate of the mandala, and even if entering, the four empowerments are not complete, and even if complete, not making amends for the faults of breaking vows, transgressions, and degeneration; and for inferior vessels such as Hearers and Solitary Realizers, being frightened by the profound Dharma of maturation and liberation; and the time for taming with secret mantras, in terms of place is a kalpa, and in terms of time is the lineage of those who have reached the time, proclaiming the meaning, view, and conduct of profound secret mantras, etc. Although there are special circumstances, it is assumed that it is sufficient to only have permission before the four empowerments are complete, and even thinking that it is permissible to obtain the recitation transmission from the permission. Being hasty to proclaim secrets, and prohibiting identifying which deity is being practiced. But here, it is necessary to examine whether one is a suitable vessel. Eighth, not recognizing the aggregates of form as Vairochana, the aggregate of consciousness as Akshobhya, the aggregate of feeling as Ratnasambhava, the aggregate of perception as Amitabha, and the aggregate of formation as Amoghasiddhi, etc., and similarly, not recognizing the sense bases as the bodies of deities and consorts, but instead, with discriminating mind, despising them as the nature of the truth of suffering, and causing them to suffer even more through ascetic practices such as fasting. Ninth, doubting whether the essence of all dharmas, the meaning of emptiness that is pure in nature, the realm that only Buddhas can experience, is related to the realm of sentient beings, and whether it is provisional, thereby abandoning the exploration of it. Tenth, reviling the Three Jewels of outer, inner, and secret, and the root and lineage lamas, etc., or engaging in activities that destroy the teachings of Sutra and Tantra, etc., even though possessing the power to manifestly employ the strength of fierce mantra rituals, being patient and tolerant towards those who harm and injure oneself, becoming close and friendly with them, and showing them love and care. Eleventh, the so-called "Dharma beyond names" means: naming things with mere words through the door of conventional dependent origination, although not going beyond imputation, measuring with valid cognition, regarding existence and non-existence, etc.
Tibetan
རྟག་ཆད་ལ་སོགས་སུ་བསྒྲུབ་ཅིང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་ནི། བློས་བཏགས་པ་ཙམ་དང་གཞན་བཟུང་རྒྱུའི་རྫས་འགལ་བ་བཞིན་དུ། ཕུང་པོ་ལྔ་སོགས་སྟོང་པར་བལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པའི་བློས་སྐྱེ་མེད་གྲུབ་མཐའ་རྟོག་པས་མཇལ་བའོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ནི་སྔགས་ཀྱིས་སྣོད་དུ་རུང་བའི་གདུལ་བྱ་གང་ཡང་རུང་བའམ། དང་བའི་དད་པ། འདོད་པའི་དད་པ། ཡིད་ཆེས་ཀྱི་དད་པ་སྟེ། གསུམ་དུ་ལྡན་པ་ལ་དོན་གཉེར་བའི་ཆོས་མི་སྟོན་ཞིང་། ཆོས་ཡོན་སོགས་ལ་མ་མགུ་བའི་ཀུན་སློང་ངན་པས་གཞན་སེམས་སུན་ཕྱུང་ནས། དད་པ་དང་འདུན་པ་ལོག་ལྟར་བསྒྱུར་བ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྐྱོགས་པའོ། །བཅུ་གསུམ་པ་ནི་སྤྱད་བྱའི་དམ་རྫས་རྣམས་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་དུ་བལྟས་ནས། ལ་ལ་མི་གཙང་བའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སྤོངས་ཤིང་། ལ་ལར་གཙང་ཞིང་ཞིམ་པའི་འདུ་ཤེས་ཀྱིས་སྲེད་པ་ལ། སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ནི། གཙང་བཙོག་དང་། བཟང་ངན་དང་བླང་དོར་སོགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་མེད་ཅིང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་ལམ་དུ་ཁྱེར་དགོས་ལ། དེ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་དགོངས་དོན་ཉམས་འོག་ཏུ་མ་ཆུད་ནས། གཟུང་འཛིན་དབང་གིས་མཐའ་གཉིས་ཀྱི་མལ་དུ་འཁྱམས་པའོ། །བཅུ་བཞི་པ་ནི་རྡོ་རྗེ་རྣལ་འབྱོར་མ་སོགས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མ་མོ་མཁའ་འགྲོ་ལ་སོགས་འཁོར་འདས་ཀྱི་སོ་མཚམས་འཛིན་པའི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཚུལ་བཟུང་བ་རྣམས་དང་། འབྱུང་བ་ལྔའི་ཁམས་ནི་ཡུམ་ལྔའི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པར་དེ་རང་རྒྱུད་ཐ་མལ་གྱི་ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའ་སོགས་སུ་བལྟས་ནས་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བར་ཞེན་པ་དང་། དབང་གི་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་བུད་མེད་ལ་སྨོད་པའོ། །རྩ་ལྟུང་བཅུ་བཞི་སྤྱིའི་ཡན་ལག་སྡོམ་པ་གཏོང་བྱེད་ཀྱི་རྐྱེན། ཕ་མ་དངོས་མིན་ཡང་དངོས་གྲུབ་རྣམ་གཉིས་ཐོབ་པ་ལ་གེགས་སུ་ཆེ་བའི་སྦོམ་པོ་བརྒྱད་ཡོད་དེ། སྨིན་བྱེད་ཀྱི་དབང་དང་། དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པས་རྒྱུད་མ་སྦྱངས་པའི་ཐ་མལ་གྱི་བུད་མེད་རིག་མར་བསྟེན་པ་དང་། དེའི་བདུད་རྩི་སྟེ་རྡུལ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་ལེན་པ་དང་། དབང་མ་ཐོབ་པའི་རིགས་དང་ལྷག་པར་མ་རྟོག་ལོག་རྟོག་ཕྱོགས་རྟོགས་རིགས་ཅན་དང་། མདོར་ན་དད་མེད་རྣམས་ལ། རང་གི་ཡི་དམ་གྱི་སྐུ་གཟུགས་དང་། གླེགས་བམ། ཕྱག་མཚན་ཕྱག་རྒྱ་སྟོན་པ་ལ་ཅང་མི་སེམས་པ་དང་། ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོའི་དུས་ན་འཐབ་རྩོད་དང་། གཞན་ཡང་ཚོགས་འཁོར་གྱི་སྐབས་སུ་ལུགས་ཟུང་ཐད་ནས། རྩོད་གླེང་དང་། བབ་ཅོལ་ད། ཀྱལ་ཀས་སྔགས་ཀྱི་བརྟུལ་ཞུགས་ཐ་མལ་ལ་སྦྱར་བ་དང་། སྣོད་ལྡན་དག་ཆོས་འདྲི་བ་ལ་ཤེས་
Chinese
执著于常断等见，而对于法的无我，就像以分别念假立，以及与他者所执著的实物相违一样，以认为五蕴等为空性为最胜的分别念，以思辨来证悟无生宗。第十二条是对于以密咒堪为法器的任何所化，或者对于最初的信心、欲乐的信心、确信的信心这三者具足者，不宣说追求意义的法，而是以不满足于法供养等的恶劣动机，使他人心生厌烦，将信心和意乐转变为邪见，即是颠倒错乱。第十三条是将所享用的誓言物视为自相续的庸常之物，有些人以不净的观念舍弃，有些人以清净香甜的观念贪恋。而密咒的行持是，对于清净与不净、好与坏、取舍等没有分别，必须将平等性作为道用。如果没有如实地将此意趣纳入修持，就会被能取所取的势力所牵引，徘徊于二边的境地。第十四条是对于金刚瑜伽母等超世间的母曜空行等，执持轮回与涅槃分界线的世间行相者，以及不了解五大之界是五位明妃的自性，而将它们视为自相续庸常的地水火风空等，执著于错乱的显现，并且呵斥作为权势所依的女性。十四条根本堕的共同支分是舍弃誓言的因素。虽然不是真实的父母，但对于获得两种成就构成极大障碍的八种粗罪是：未经灌顶，未以誓言和律仪调伏相续的庸常女性作为明妃，以及以自力获取其甘露，即精液；对于未得灌顶之辈，特别是具有非理作意、邪分别、偏执分别之辈，简而言之，对于没有信心者，毫不顾忌地展示自己的本尊身像、经函、法器手印；在会供轮时争斗；此外，在会供轮的场合，在名言和实修两方面，争论、闲聊、玩笑，将密咒的行持与庸常混为一谈；以及对于具器者请法时，知
English
Clinging to views such as permanence and annihilation, while regarding the selflessness of phenomena as merely conceptually imputed, like an object that contradicts what others hold to be real. With a mind that considers emptiness of the five aggregates, etc., as supreme, one encounters the unborn tenet through speculation. The twelfth is that for any disciple suitable as a vessel for mantra, or for those who possess the initial faith, the faith of desire, and the faith of conviction, these three, one does not teach the Dharma that seeks meaning. Instead, with a bad motivation of not being satisfied with Dharma offerings, etc., one makes others feel annoyed, transforming faith and aspiration into wrong views, which is to be perverted and confused. The thirteenth is that when the substances of commitment to be used are viewed as ordinary things of one's own continuum, some are abandoned with the perception of impurity, while others are craved with the perception of being pure and delicious. However, the conduct of mantra is that there is no distinction between clean and unclean, good and bad, acceptance and rejection, etc., and equality must be taken as the path. If one does not bring this intention into practice as it is, one will be swayed by the power of grasping and being grasped, wandering in the realm of the two extremes. The fourteenth is regarding those who hold the worldly conduct of maintaining the boundary between samsara and nirvana, such as Vajrayogini and other worldly mothers and dakinis who transcend the world, and not knowing that the elements of the five elements are the nature of the five consorts, but viewing them as ordinary earth, water, fire, wind, and space of one's own continuum, clinging to the deluded appearances, and scolding women who are the basis of power. The common branch of the fourteen root downfalls is the factor that abandons the vows. Although not real parents, there are eight gross transgressions that greatly obstruct the attainment of the two siddhis: relying on ordinary women who have not been ripened by empowerment and whose continuums have not been tamed by vows and samayas as vidyādharas, and taking their nectar, i.e., semen, by one's own power; showing one's own deity's form, scriptures, implements, and mudras without any concern to those who have not received empowerment, especially those who have unreasonable thoughts, wrong discriminations, and biased discriminations, in short, to those who have no faith; fighting during the feast gathering; furthermore, in the context of the feast gathering, arguing, chatting idly, and joking in terms of both conventional and practical aspects, mixing the conduct of mantra with the ordinary; and knowing when those who are vessels ask for the Dharma.