Tibetan
ཞུགས་འདོད་པས་སོ། །དེ་ལ་སོགས་པའི་རྣམ་པས་ཁས་བླངས་པ་མཐའ་དག་ཀུན་ཀྱང་། རང་རང་གི་ཆོ་གའི་དུས་ལྟར་རང་ལྡོག་མ་འདྲེས་པ་དང་། བསྲུངས་མཚམས་དུས་ན་དགག་བྱ་དང་། དགོས་བྱ་ཚང་བ་དང་། གནས་འགྱུར་ངོ་བོ་ཡེ་ཤེས་མཐུས་བྱེད་པ་ཡིན་པས། སྤྱིར་བཏང་གནས་འགྱུར་འདོད་པ་དང་། དམིགས་པས་ཡེ་ཤེས་མཐོང་མིན་གྱི་དབྱེ་བསལ་ཕྱེད་པ་ཁྱད་པར་ཡིན། དེ་ཡང་གླེང་གཞི་སྡོམ་གསུམ་གནས་འགྱུར་འདོད་པ་དག་ལ་ཕྱིར་བཅོས་མེད་དེ། སོ་སོར་ཐར་པའི་ངོས་ནས་བྱུང་བའི་ལྟུང་བ་གཅིག་སོ་ཐར་རང་ངོ་ནས་འཆོས་ན་བྱང་སེམས་སུ་གནས་འགྱུར་ཟིན་པས་འགལ་ཞིང་། གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་དེས་ནས་འཆོས་ན་དེ་ཉིད་ལའང་ལྟུང་བ་མ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་འཆོས་མི་དགོས་ཞེས་སྙོན་ནོ། །སོ་ཐར་ནི་ལུས་ངག་ལས་སྐྱེས་པའི་སྡོམ་པ་གཟུགས་ཅན་ནམ་ཉོན་མོངས་པ་སྤོང་སེམས་རྒྱུན་ཆགས་སུ་ཡོད་པ་དང་། དེའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་བདེན་ཞེན་དང་ལྡན་ན་ཉོན་མོངས་པ་བསྒྱུར་བ་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་འཁྱེར་སོགས་ཐབས་ཀྱིས་མ་ཟིན་བར་དུ། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་དུ་ཞུགས་ནས་དབང་བསྐུར་ཇི་བཞིན་པར་ནོད་ནའང་། སྡོམ་གསུམ་གནས་འགྱུར་ཐོབ་པའི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མིན་ལ། སྡོམ་པ་དག་པར་བྱེད་པ་ཀུན་སློང་རྣམ་དག་གི་འདུ་ཤེས་དང་། འདུ་ཤེས་དག་པར་བྱེད་པ་ལྷའི་རྣལ་འབྱོར་ཡིན་ལ། དེ་ཉིད་དག་བྱེད་བསྐྱེད་རྫོགས་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་གོམས་པར་གྱུར་ན། བཅས་པའི་ལྟུང་བ་ཆོས་ཅན་ནི། གཞན་ལ་བརྟེན་ནས་བླང་དགོས་པས་སྐྱེ་བ་དང་། རྐྱེན་གྱིས་འཇིག་པས་འགྱུར་བ་ཅན་དང་། དེ་གཉིས་པོ་ཡང་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་རྟག་བརྟན་ཅན་དུ་མི་འཛིན་པས་ཐོབ་པ་དང་ཤོར་བ་མེད་ཅིང་། ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་གང་དུའང་མི་འགལ་བར་མི་གནས་པའི་སྡོམ་པའི་ངོ་བོ་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་གནས་འགྱུར་གྲུབ་ཟིན་ན། གཞི་སྡོམ་པ་དང་བསམ་པ་གནས་འགྱུར་གཉིས་ཀ་མངོན་གྱུར་ལྡན་ཕྱིར་མོས་པའི་སྤྱོད་པའི་སོ་སོར་ཐར་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་སྟེ་གསུམ་ལྡན་གྱི་གང་ཟག་ལ། གནས་ན་གསུམ་པོ་བྱེ་བྲག་ཏུ་གནས་ཤིང་། བསྲུང་ན་འཆོལ་བར་བསྲུང་བ་ཡིན་ལ། མ་ཉམས་པར་ལྡན་ན་ཡར་ལྡན་དང་། འཆོལ་ན་གང་ཉམས་པའི་རང་ས་ནས་ཉམས་པ་ཁོལ་བུར་ཕྱུང་ནས་བཤགས་པས་ཕྱིར་བཅོས་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དོན་ཅིའི་ཕྱིར་ན་ཉེས་པ་བསྐྱེད་རྒྱུར་སོང་ན་གང་ཡང་འགོག་ཅིང་། དགེ་བ་དང་ཡོན་ཏན་བསྐྱེད་པའི་རྒྱུ་རུ་འགྱུར་ན་གནང་བའི་ཕྱིར་དང་། གནང་བ་བཀག་པ་གཉིས་ཀ་དོན་གྱིས་དབྱེ་བ་ལས་ཚིག་གི་ལམ་ན་གནས་པ་མིན་མོད། གང་ཟག་སོ་སོའི་རང་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་ནས་གྲུབ་པའོ། །ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་དང་རྒྱུ་བསོད་ནམས་དང་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཆེན་རྣམ་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མ་སྐྱེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་དང་། སྐྱེས་པ་སྤེལ་བར་བྱེད་པ་ལ་དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་བྱ་བ་སེམས་ཀྱི་བསླབ་པས་བསྡུས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེས་ཟིན་པའི་དགེ་བའི་དངོས་པོ་ནི། གང་དང་གང་དུ་སེམས་ཅན་དོན་བྱེད་པ་སྦྱིན་པ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལ་རང་འདོད་ཀྱི་འཁྲི་བ་མེད་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་པ་ལ་སྐྱོ་ངལ་མེད་པ་བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའོ། །དགེ་རྩ་ཆེ་ཆུང་གང་བསྒྲུབ་ཀྱང་ལྷག་པར་སྤྲོ་བཞིན་འཇུག་པ་ནི་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ལ་གཡེལ་བ་མེད་པར་སྦྱིན་པ། ཚུལ་ཁྲིམས། བཟོད་པ་བརྩོན་སོགས་ལས་འདའ་བ་མེད་པ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབ་པ་བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དང་། དངོས་པོ་དང་མཚན་མར་འཛིན་ཞེན་སྤང་པ་ཤེས་རབ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་པོ་དུས་ནམ་ཡང་འདུ་འབྲལ་མེད་པའོ། །སྤྱོད་ལམ་རྣམ་པ་བཞི་པོ་ཀུན་ལ་དྲན་པ་དང་ཤེས་བཞིན་ལྡན་པར་བྱ་བ་དང་། སྤྱོད་ཡུལ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་དགེ་བའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཟིན་པར་གྱུར་ན་གོམ་པ་འདེགས་པ་དང་འཇོག་པ་དག་ཀྱང་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གི་ལམ་དུ་ངེས་ན། རྩོལ་བ་མེད་པར་འཇུག་པས་ཚོགས་གཉིས་རྫོགས་པར་ཤིན་ཏུ་མྱུར་བའོ། །ཐབས་མཁས་པར་གྱུར་བས་དངོས་སམ་བརྒྱུད་མ་གང་ཡང་རུང་བ་ནས་སེམས་ཅན་ཀུན་ལ་ཕན་པའི་ཐབས་ལྷུར་ལེན་པར་བྱེད་ཅིང་གཞན་དོན་ཁོ་ནར་དམིགས་པའི་སྦྱིན་པ་རྣམ་པ་གསུམ་དང་། གཞན་དགའ་བར་བྱེད་པའི་གཏམ་སྙན་སྨྲ་བ་དང་། སེམས་ཅན་གང་དང་གང་གི་དོན་ཇི་ལྟར་རེ་བ་བཞིན་དེའི་དོན་སྒྲུབ་པ་ལ་སྤྱོད་པ་དང། འགྲོ་བ་གཞན་གྱི་བསམ་པ་དང་ད་ལྟ་སྣང་ཙམ་དུ་དོན་དང་མཐུན་པར་བྱ་བ་རྣམས་དང་། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ཀྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཞེས་གཏན་པ་མེད་པའི་སྒོ་འཕར་ཡངས་པ་ལྟ་བུའོ། །གང་ལ་ཞེས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་ཞུགས་པ་ལ་བསླབ་པ་བརྟགས་པ་དྲུག་ཏུ་གསུངས་པའང་རང་གི་ཆོས་ལ་འབྱོར་པ་དང་རྒུད་པ་ཅི་འདྲ་འདུག་བརྟགས་པར་འདུ་ཞིང་། རང་ཉིད་ཆོས་ལམ་ལ་ཞུགས་པའི་དོན་མ་ཉམས་པར་གཞན་གྱི་དོན་ཅི་འགྲུབ་བྱ། རང་དོན་ཉམས་པའི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་འཁྲུལ་པ་ལ་བརྟགས་ནས། དེ་ལས་བཟློག་ཐབས་བཏང་བ་དང་། གཞན་ལ་ཕན་པ་རླབས་ཆེན་འགྲུབ་ཏུ་
Chinese
由于想要进入的缘故。像这样以各种方式承诺的一切，都各自按照仪轨的时间，不混杂各自的次第，守护的界限时间内，该禁止的禁止，该需要的齐全，以安住转变的自性智慧力来做。一般来说，想要安住转变，以及以专注是否见到智慧的差别来区分是不同的。而且，讨论的基础是想要三律仪安住转变的那些，没有事后补救。如果从别解脱的角度产生的堕罪，如果从别解脱自身来忏悔，因为已经安住转变为菩萨，所以相违。如果从上面两者的角度来忏悔，因为那两者也没有产生堕罪，所以说不需要忏悔。别解脱是从身语产生的律仪，是有形象的，或者是有持续不断舍弃烦恼之心的，并且其习气的种子具有真实执着，如果没有以转变烦恼和修持大乘道等方法来摄持，即使进入大乘道后如实接受灌顶，也不是获得三律仪安住转变的金刚持。清净律仪的是纯净发心的认识，清净认识的是本尊瑜伽，而清净那两者的则是习惯于生圆无别的智慧。所制定的堕罪法，因为必须依赖于其他才能获得，所以是生起之法，因为被缘所摧毁，所以是变化之法，并且那两者也不执着于各自的自性是常恒之法，所以没有获得和失去，并且在初始、中间、结尾任何时候都不相违，因为不住的律仪自性是世俗谛，所以如果安住转变已经完成，因为根本律仪和意乐安住转变两者都具有显现，所以在信解行阶段的别解脱、菩萨和密咒律仪这三者具足的补特伽罗，安住时三者分别安住，守护时分别守护，如果不退失而具足则是向上增上的，如果退失，则从退失的自身中将退失的部分完全取出，通过忏悔来完成事后补救。因为如果成为产生罪过的因，则一切都要遮止，如果转变为产生善和功德的因，则是允许的缘故。允许和遮止两者是从意义上区分，而不是词句上。
English
Due to the desire to enter. All those who have made commitments in various ways like this, each according to the time of the ritual, without mixing their respective orders, and within the boundaries of protection, what should be prohibited is prohibited, what is needed is complete, and it is done by the power of the wisdom of the nature of abiding transformation. In general, the difference lies in wanting to transform the abiding place and distinguishing whether or not wisdom is seen through focus. Moreover, the basis of discussion is that there is no remedy for those who want the three vows to transform their abiding place. If a transgression arises from the perspective of individual liberation, it is contradictory to repent from the perspective of individual liberation itself, because it has already been transformed into a Bodhisattva. If one were to repent from the perspective of the upper two, there would be no need to repent because no transgression has occurred in those two either. Individual liberation is the vow arising from body and speech, which is tangible, or the continuous mind of abandoning afflictions, and if the seed of its habit has true clinging, then unless it is taken by methods such as transforming afflictions and practicing the Mahayana path, even if one enters the Mahayana path and receives empowerment as it is, one is not a Vajra Holder who has attained the transformation of the three vows. What purifies the vows is the pure intention of recognition, what purifies recognition is the yoga of the deity, and what purifies those two is becoming accustomed to the wisdom of inseparable generation and completion. The prescribed transgressions are phenomena that arise because they must be obtained by relying on others, and they are changeable because they are destroyed by conditions. Moreover, since those two do not hold their respective characteristics to be permanent, there is no gain or loss, and they do not contradict each other at any time in the beginning, middle, or end. Since the nature of the vows that do not abide is conventional truth, if the transformation of abiding has been completed, since both the root vows and the transformation of intention are manifestly present, the individual liberation, Bodhisattva, and mantra vows of the stage of faith practice, the person who possesses these three, when abiding, the three abide separately, and when protecting, they protect separately. If they are possessed without degeneration, they are increasing upwards, and if they degenerate, the part that has degenerated is completely extracted from its own ground, and the remedy is completed through confession. Because if it becomes a cause for generating faults, then everything must be prevented, and if it turns into a cause for generating goodness and qualities, then it is allowed. The distinction between allowing and preventing is made in terms of meaning, not in terms of words.
Chinese
虽然不是唯一的道路，但它是与每个人的自性相联系而成就的。六度以及作为因的福德和作为果的智慧这两种大资粮的功德，对于未生起的能令生起，对于已生起的能令增长，这被称为善法集聚之戒，它被摄于心的学处中。也就是说，以慈爱和悲悯所摄持的善的事物是，在任何地方利益众生的行为就是布施。对于布施，没有自私的执着就是持戒的波罗蜜多。对于成办他利之事没有厌倦就是忍辱的波罗蜜多。无论修习大小善根，都特别欢喜地投入就是精进的波罗蜜多。对于众生的利益不散乱地进行布施、持戒、忍辱、精进等，不越出这些范围，一心一意地修习就是禅定的波罗蜜多。舍弃对事物和相的执着就是智慧。像这样的六度在任何时候都不会分离。对于所有四种行为方式，都要具有正念和正知，如果被完全清净的善的集合所摄持，那么抬起和放下脚步也必定是六度的道路。因为不费力地投入，所以圆满二资粮非常迅速。因为变得善巧方便，所以无论是直接还是间接，都努力采取对一切众生有益的方法，并且仅仅专注于利他的三种布施，以及说悦耳动听的话语使他人高兴，以及对于任何众生，都如其所愿地成办其利益的行为，以及使其他众生的想法和现在显现的与意义相符的行为等等，善法集聚之戒就像没有固定方向的宽广门户。对于进入大乘道的人，所说的六种考察的学处，也包括考察自己对佛法的顺逆情况如何。自己进入佛法之路的意义不退失，又能成就多少他人的利益呢？通过考察自己退失利益的凡夫的错误，从而采取从中扭转的方法，并且使利益他人之事巨大地成就。
English
Although it is not the only path, it is accomplished in connection with the individual's own nature. The six perfections and the merits of the two great accumulations of merit as the cause and wisdom as the result, for those that have not arisen, cause them to arise, and for those that have arisen, cause them to increase. This is called the discipline of accumulating virtue, which is included in the training of the mind. That is to say, the virtuous things that are held by love and compassion are: wherever beings are benefited, that is generosity. For generosity, having no attachment to self-interest is the perfection of discipline. Having no weariness in accomplishing the benefit of others is the perfection of patience. No matter what great or small virtue is cultivated, entering with particular joy is the perfection of diligence. Without distraction for the benefit of beings, practicing generosity, discipline, patience, diligence, etc., without exceeding these limits, single-mindedly practicing is the perfection of meditation. Abandoning attachment to things and characteristics is wisdom. Such six perfections are never separated at any time. For all four modes of conduct, one should have mindfulness and awareness, and if one is held by a completely pure collection of virtues, then lifting and placing one's feet is also definitely the path of the six perfections. Because one enters effortlessly, the completion of the two accumulations is very rapid. Because one becomes skillful in means, whether directly or indirectly, one strives to adopt methods that are beneficial to all beings, and focuses solely on the three types of generosity that benefit others, as well as speaking pleasant words that make others happy, and acting to accomplish the benefit of whatever beings desire, and making the thoughts of other beings and what appears to them now conform to the meaning, etc. The discipline of accumulating virtue is like a wide gate without a fixed direction. For those who have entered the Mahayana path, the six trainings of investigation that are spoken of also include investigating how one's own Dharma is progressing or declining. Without losing the meaning of one's own entry into the Dharma path, how much can one accomplish for the benefit of others? By examining the mistakes of ordinary beings who have lost their own benefit, one takes measures to reverse them, and greatly accomplishes the benefit of others.