Tibetan
།དྲུག་པ་ནི་རང་དོན་དུ་ཁང་པ་རྩིག་པར་འདོད་ཅིང་དེ་ལ་ཁྲུ་བཅོ་བརྒྱད་པའི་སྲིད་དང་། ཞིང་ཕྱེད་དངབཅུ་གཅིག་པའི་ཚད་ལས་ལྷག་པའི་ཁང་པ་རང་ངམ་གཞན་ལ་བསྐོས་ཀྱང་རུང་སྟེ་བརྩིག་པས་བསྐོར་ཞིང་ཐོག་ཕུབ་པའོ། །བདུན་པ་ནི། གང་ཟག་བཞིར་ལོངས་པ་ཡན་ཆོད་ཀྱི་དོན་དུ་བརྩིག་པ་སྟེ། གཞན་ལས་འབད་པས་བླངས་པ་དང་། ཚད་ལས་ཐལ་བ་ཡན་ལག་ཏུ་འགྲོ་མི་དགོས་པའི་ཁྱད་པར་རོ། །བརྒྱད་པ་ནི་ཡུལ་དགེ་སློང་ཚངས་པ་མཚུངས་པར་སྤྱོད་པ་ལ་བརྗོད་གཞི་མཐོང་ཐོས་དོགས་གསུམ་མེད་པར་ཕམ་པ་བཞི་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་བཀུར་འདེབས་ཀྱི་ཚིག་མངོན་དུ་བསྒྲག་པ་ཡུལ་གྱིས་གོ་བའོ། །དགུ་བ་ནི་ཡུལ་དགེ་སློང་གཞན་ལ་བསྙད་ཀ་བག་ཙམ་ཡོད་པ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་ནས་ཚིག་ཟུར་གྱི་ཤུགས་ཀྱིས་ཕམ་པའི་སྒོ་ནས་བསྐུར་བ་བཏབ་པ་དེས་གོ་བའོ། །བཅུ་པ་ནི་འདུ་ས་གཅིག་ཏུ་བཅས་ལྡན་དགེ་སློང་གིས་རང་ལས་གཞན་པས་དབྱེ་བྱ་དགེ་འདུན་དུ་ལོངས་བ་གཉིས་ཆོས་མ་ཡིན་པས་ཕན་ཚུན་འབྱེད་པའོ། །བཅུ་གཅིག་པ་ནི་དགེ་སློང་གང་དག་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་བྱེད་པ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་དང་བསམ་སྦྱོར་མཐུན་པར་བྱས་ནས་བཟློག་བྱེད་ལྔའི་མཐའ་ལ་མ་བཏང་བའོ། །བཅུ་གཉིས་པ་ནི་བུད་མེད་དང་ལྷན་གཅིག་རྩེད་མོ་དང། བཟའ་བཏུང་བྱེད་པ་ལ་སོགས་བསླབ་པ་དང་འགལ་བའི་སྤྱོད་ངན་གྱིས་ཁྱིམ་པ་སུན་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་གནས་ནས་བསྐྲོད་དམ་སྐྲོད་བྱེད་ཀྱི་དགེ་འདུན་ལ་འགྲོ་མིན་བཞིའི་བསྐྲོད་ཚིག་གིས་བསྐུར་འདེབས་ལ་ཞུགས་ཤིང་བཟློག་བྱེད་ལྔའི་མཐར་མ་བཏང་བའོ། །བཅུ་གསུམ་པ་ནི་ལྟུང་བ་བྱུང་བ་ལ་གླེང་དྲན་བྱས་ལ་ཆགས་པའི་དགེ་སློང་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་ཕྱིར་བཅོས་བྱ་བར་བསྐུལ་བ་ལ། ཁྱེད་ཅག་དགེ་ཡང་རུང་སྡིག་ཀྱང་རུང་ཁོ་བོ་ཅག་ལ་ཅི་ཡང་མ་སྨྲ་ཞིག་ཅེས་བཀའ་བློ་མི་བདེ་བའི་གཞིར་ཞུགས་པ་ཉིད་བཟློག་བྱེད་ལྔ་པའི་མཐའ་མ་མ་བཏང་བ་ནི། དེ་ཡང་བཟློག་བྱེད་ལྔ་ནི། བཞམས་བསྒོ་དང་། དགེ་འདུན་གྱིས་གསོལ་བ་དང་། བརྗོད་པའི་ལས་གསུམ་དང་འབྲེལ་པའོ། །སྤང་ལྟུང་སུམ་ཅུ་ཐམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཚིག་བསྡུས་པའི་ལུགས་ཀྱི་གྲངས་ཀ་ཚང་ཙམ་ལས་རྒྱས་པ་གཞུང་དུ་བལྟ་བ་ལས་འདིར་ཡི་གེས་འཇིགས་ནས་བཀྲོལ་བར་མ་ནུས་པ་དང་། དེ་ལས་གཞན་སྐབས་སུ་མ་བབ་མོད། འོན་ཀྱང་ལྟུང་བྱེད་འབའ་ཞིག་དགུ་བཅུ་ཐམ་པ་དང། སོར་བཤགས་སྡེ་བཞི་དང་། ཉེས་བྱས་བརྒྱ་དང་བཅུ་གཉིས་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཆབ་གཅིག་ཏུ་བསྡོམས་པས་ཉིས་བརྒྱ་དང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གྲངས་དང་། དེ་ལས་ཀྱང་དགེ
Chinese
第六，是为了自己建造房屋，房屋的长度为十八肘，宽度为十一肘半，超过这个尺寸的房屋，无论是自己建造还是委托他人建造，只要建造了围墙并盖了屋顶，就犯戒。第七，是为了供养四人以上的僧团而建造房屋，这是通过努力从他人那里获得的，与超过尺寸的房屋不同，不需要成为附属品。第八，对于与梵天同行的僧侣，在没有看到、听到、怀疑的情况下，通过四种堕罪中的任何一种方式，公开宣布侮辱的言辞，并且被对方听到。第九，对于其他僧侣，以有少许诽谤为理由，通过言语的暗示，以堕罪的方式进行侮辱，并且被对方听到。第十，在同一个集会场所，具有戒律的比丘，将与自己不同的、应该被区分的僧团，因为两者不符合佛法而相互分离。第十一，哪些比丘参与了僧团的分裂，与他们的思想和行为保持一致，并且没有放弃五种挽救的方法。第十二，与妇女一起玩乐、饮食等，以违背戒律的恶劣行为使在家居士感到厌烦，驱逐出住所，或者参与驱逐的僧团，以四种驱逐的言辞进行侮辱，并且没有放弃五种挽救的方法。第十三，对于犯了堕罪而被谈论和忆念，并且对此执着的比丘，劝告其为了僧团而进行改造，却说：“你们无论是善是恶，都不要对我们说什么”，从而陷入不悦的基础，并且没有放弃第五种挽救的方法。这五种挽救的方法是：尊敬劝诫、僧团祈请、以及与三种行为相关。舍堕三十等，只是简略地列举了数字，详细内容应该查阅经文，因为这里害怕文字繁多而无法详细解释。除此之外，虽然没有到适当的时机，但是仅仅是堕罪就有九十条，以及四种忏悔罪，和一百一十二种恶作罪等，全部加在一起，共有二百五十三种罪名。除此之外，还有更多。
English
Sixth, it is an offense to build a house for oneself that exceeds eighteen cubits in length and eleven and a half cubits in width. Whether built by oneself or commissioned to others, it is an offense once the walls are erected and the roof is covered. Seventh, it is to build for the purpose of providing for a sangha of four or more people. This is obtained through effort from others, and unlike the house that exceeds the limit, it does not need to become an appendage. Eighth, for monks who practice the same Brahmacharya, without seeing, hearing, or suspecting anything, to publicly announce words of insult through any of the four defeats (parajikas), and for the recipient to understand it. Ninth, for other monks, using a slight slander as a reason, to insult them through the implication of words in the manner of a defeat, and for the recipient to understand it. Tenth, in the same assembly place, monks who possess vows separate the sangha that should be distinguished from themselves because the two are not in accordance with the Dharma. Eleventh, those monks who participate in the division of the sangha, aligning their thoughts and actions with them, and not abandoning the five methods of reconciliation. Twelfth, engaging in games and eating and drinking with women, etc., causing laypeople to be disgusted by bad behavior that violates the precepts, expelling them from their residence, or participating in the sangha that expels them, engaging in insults with the words of the four expulsions, and not abandoning the five methods of reconciliation. Thirteenth, for a monk who has committed an offense that is being discussed and remembered, and who is attached to it, to urge them to reform for the sake of the sangha, but to say, "Whether you are good or bad, do not say anything to us," thereby falling into the basis of displeasure, and not abandoning the fifth method of reconciliation. These five methods of reconciliation are: respectful exhortation, the sangha's request, and being related to the three actions. The thirty Nissaggiya Pacittiyas and so on are only briefly listed in terms of numbers; detailed content should be consulted in the scriptures, as I am afraid of the text becoming too long and unable to explain it in detail here. Apart from that, although it is not the appropriate time, there are ninety Pacittiyas alone, as well as the four classes of Patidesaniya, and one hundred and twelve Dukkata, etc., all added together, totaling two hundred and fifty-three types of offenses. Beyond that, there is even more.
Tibetan
་སློང་མ་ལ་སུམ་བརྒྱ་དང་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཡོད་པ་ལས། སོ་སོའི་རྩ་བ་བཞི་བརྒྱད་ཕམ་པ་དང་། ཉེས་བྱས་སྤོམ་པོ་ལ་ཕྱོགས་མཐུན་གྱིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། ཕམ་པ་སྡོམ་པ་ལྗོན་ཤིང་རྩ་བ་ནས་བཏོན་པ་ལྟར་གཏོང་བ་ཡིན་པས་ཕྱིན་ཆད་སྡོམ་པ་ཕྱིར་བཅོས་ཀྱི་སོར་ཆུད་རུང་དང་མི་རུང་གི་མཚམས་འཆབ་སེམས་ཏེ། སྡོམ་པ་གང་ཞིག་མངོན་གྱུར་སྒྲོགས་མིན་ལ་སྦེད་བསམ་སྐྱེས་དང་མ་སྐྱེས་དག་ལ་རག་ལས་པའོ། །བསྲུང་བྱ་མི་ཤེས་བཞིན་དུ་སྡོམ་པ་བསྲུང་བར་རློམ་པ་ཉམས་མཚར་ལ། ལྟུང་བ་ཤེས་པ་ཙམ་གྱི་ཉམས་པ་གསོ་བ་དང་། ལྟུང་བ་གསོ་སྦྱོང་སླ་ཞིང་། དེ་ཡང་ལྟུང་བ་འབྱུང་བའི་སྒོ་བཞི་ཡོད་པའི་ངོ་བོ། མི་ཤེས་པ་ཞེས་ཐོགས་མེད་བཞེད་པ་ཡིན་ལ། བསྒྲུབ་པའི་བསླབ་བྱ་ནི། གཞི་གསུམ་ཆོག་ལས་བྱུང་བའོ། །གཞུང་འདི་ན་ཕམ་པ་བཞི་དང་ལྷག་མ་བཅུ་གསུམ་སྟེ་བསྡོམ་པའི་བཅུ་བདུན་མ་གཏོག་པའི། མི་རུང་ལོངས་སྤྱོད་བྱིན་གྱིས་སློབ་པ་ནི། དུས་མ་ཡིན་པའི་ཁ་ཟས་སྤྱོད་དགོས་པར་གྱུར་ན་རང་ཉིད་སྡོད་པ་དེ་ཉིད་སྒྲ་མི་སྙན་གྱི་གླིང་དུ་མོས་པ་དང་། དེ་བཞིན་དུ་ཁྲུས་ལྷག་མ་བྱེད་དགོས་པ་བྱུང་བ་ལ་ནད་པ་ཡིན་པས་འདུ་ཤེས་དང་། མདོག་པོ་མི་འོས་པ་སོགས་གོས་ལྷག་མ་རུང་བ་མ་ཡིན་པའི་བགོ་བ་དཀར་པོ་གྱོན་པ་དང་། ཀོ་ལྤགས་སོགས་འོས་མིན་བཅངས་དགོས་བྱུང་བ་ལ་དབུལ་ཞིང་ཕོངས་པས་ཉམ་ཐག་པར། སྲོག་བསྲུང་པའི་སླད་དུ་གནང་བ་ཡིན་སྙམ་པ་དང་། རིན་པོ་ཆེར་རེག་པ་དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ་དང་། སེམས་ཅན་གསོ་བའི་སླད་དུ་གནང་བར་བསྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལ་ཡང་གནང་བ་མེད་ལ་བཀག་པ་མེད་པའི་རིགས་རྣམས་དེ་གཉིས་ཀ་དང་རྗེས་སུ་མཐུན་པར་བརྩི་བ་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་ཡོད་པར་སྨྲ་བ་དང་། ཕར་ཆེར་སྡེ་པ་དང་། གནས་བརྟེན་པ་དང་། མང་པོས་བཀུར་བའི་སྡེ་བ་སྟེ། སྡེ་བ་ཆེན་པོ་དེ་བཞི་ཀའི་བསླབ་པ་ཐམས་ཅད་ལ། སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བཅས་པས་མ་ཁྱབ་པ་མི་སྲིད་པས་ན། བསླབ་པ་ཀུན་ལ་དབང་ཐོབ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། མྱ་ངན་འདས་པར་བསྔོ་བས་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཡིན་ཞིང་། གཞན་ལ་ཕན་པས་བསྒྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡོམ་པ་ཡིན་ལ། དབང་བསྐུར་རྣལ་མ་སྟེ་དབང་བཞིའི་རིམ་པ་བླ་མ་ཉམས་མྱོང་ཅན་གྱིས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་བསྐུར་བ་ཐོབ་ན་སྔགས་ཀྱི་སྡོམ་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྡོམ་པ་གསུམ་ཀ་རྫོགས་ཚེ་བསླབ་བྱ་དང་། ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་ཇེ་མང་དུ་སོང་བས་འཕགས་ཤིང་། ངོ་བོ་གཅིག་ལ་ཞེས་སྡོམ་གསུམ་ནང་འཛོམ་བྱུང་དུས་ངོ་བོ་ར
Chinese
比丘戒有三百六十四条，其中，各自的根本四八条是堕罪，对于粗罪，有随顺的差别。堕罪的戒律如同连根拔起树木一般舍弃，因此，此后戒律是否能够恢复原状的界限在于隐藏心，即在于是否生起隐藏对于何种戒律已经显现宣说的想法。在不知道应守护之事物的情况下，自诩守护戒律，真是可笑。仅仅知道堕罪就能弥补过失，堕罪的忏悔很容易。而且，堕罪产生的四种门径的自性，被认为是无知。修持的学处是，从三事仪轨中产生的。此论中，除了四种堕罪和十三种僧残罪，共计十七种之外，对于不应享用的受用进行加持教导是：如果必须享用非时之食，则应观想自己所住之处为声音不悦耳的岛屿。同样，如果必须进行剩余的洗浴，则应认为是病人。对于不应穿着的彩色等剩余衣服，则应穿着白色衣服。对于必须持有不应持有的皮革等物，则应认为是因贫穷困苦而为了保护生命而允许的。触摸珍宝，应观想是为了供养三宝和救护众生而允许的。而且，对于没有允许也没有禁止的种类，应认为是与二者相符的。一切有部，大众部，上座部，大众敬重部，这四大部的所有学处，不可能没有被一切知晓的导师所涵盖，因此，对于所有学处都具有支配权。回向于涅槃是超胜的戒律，利益他人是修持的菩萨戒。获得真实的灌顶，即经验丰富的上师如实传授四种灌顶的次第，就能获得密咒的戒律。如此，如果三种戒律全部圆满，则学处和功德一切都更加增多，从而殊胜，当三种戒律汇集于一个本体时，本体
English
There are three hundred and sixty-four rules for monks, among which the root of each, the four or eight defeats, and for gross offenses, there are differences in accordance. Defeat of vows is like abandoning a tree pulled out from the roots, so the boundary of whether or not the vows can be restored in the future lies in the concealing mind, that is, whether or not the thought of concealing what vows have been manifested and proclaimed arises. It is ridiculous to presume to keep vows without knowing what should be kept. Merely knowing the transgressions can make up for the faults, and the confession of transgressions is easy. Moreover, the nature of the four doors through which transgressions arise is considered to be ignorance. The precepts for practice are those that arise from the three-part ritual. In this treatise, apart from the four defeats and the thirteen remaining, a total of seventeen, the blessing instruction for improper enjoyment is: If one must consume untimely food, one should imagine that one's dwelling is an island of unpleasant sounds. Similarly, if one must perform residual bathing, one should perceive oneself as a patient. For residual clothing, such as inappropriate colors, one should wear white clothing instead of what is not allowed. If one must hold inappropriate items such as leather, one should think that it is allowed because one is poor and destitute and in order to protect one's life. Touching precious objects, one should contemplate that it is allowed for the sake of offering to the Three Jewels and saving sentient beings. Moreover, those categories for which there is neither permission nor prohibition should be considered to be in accordance with both. The Sarvastivadins, the Mahasanghikas, the Sthaviras, and the Mahasamghikas, for all the precepts of these four great schools, it is impossible that they are not encompassed by the ordinances of the omniscient teacher, therefore, one has dominion over all the precepts. Dedicating to Nirvana is a superior morality, and benefiting others is the Bodhisattva vow of practice. Obtaining genuine empowerment, that is, receiving the order of the four empowerments as they are spoken by an experienced lama, one obtains the vows of mantra. Thus, if all three vows are complete, then all the precepts and qualities increase more and more, thereby becoming superior, and when the three vows converge in one entity, the entity