Tibetan
་ཤེས་ངོ་ལ་སྣང་བ་ཇི་སྙེད་ཀྱི་སྣང་ཚོད་ཉིད་དང་དོན་མཐུན་པར་དོན་བྱེད་རྣམས་ཅེས་པ་ནི། ཉི་ཟླ་དང་མར་མེ་སོགས་ཀྱིས་མུན་པ་སེལ་བ་དང་། རྟ་གླང་སོགས་ཞོན་པ་དང་ཁལ་འགེལ་བ་སོགས་ལ་བཀོལ་དུ་བཏུབ་པ་ལ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དོ། །གཞན་རི་མོའི་མར་མེ་དང་། ཉི་ཟླ་དང་ཤིང་རྟ་སོགས་ཀྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་ནའང་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་བཞིན་དོན་མི་བྱེད་པ་ལ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་གྲགས་སོ། །དོན་དམ་བདེན་པ་ནི་རང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་ཏེ་འཁོར་བ་དང་ནི་མྱ་ངན་འདས་པའི་ཆོས་གཉིས་ཀ་ངོ་བོ་གཉིས་སུ་མེད་དེ། གདོད་མ་ཉིད་ནས་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་ངོ་བོ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བ་དེ་ཉིད་རྟོགས་ཞེས་བཟང་པོར་བཟུང་རྒྱུ་དང་། མ་རྟོགས་ཞེས་ངན་པར་བཟུང་རྒྱུ་གཉིས་ཀ་བློས་མ་བཞག་གོ། དེ་ཡང་བདེན་པ་གཉིས་ནི། སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་དང་སྟོང་པ་དོན་དམ་སྟེ་གཉིས་འདྲེས་བའི་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ནི། དཔེར་ན་རྫིང་བུར་ཞུགས་པའི་ཟླ་བའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞིན་ཏེ། སྣང་བའི་ཆ་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པ་དང་། ཟླ་བའི་གཟུགས་བརྙན་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །ཡུལ་ལྔའི་ཤེས་པ་ནི། མིག་དང་། རྣ་བ་དང། སྣ་དང་ལྕེ་དང་ལུས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྣམས་ཚོན་རིས་ཏེ་འཇའ་ཚོན་རི་མོ་ཁ་དོག་མ་འདྲེས་པ་ལྟ་བུས། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སོགས་འདོད་པའི་ལོངས་སྤྱོད་ལྔའི་ཆ་བཟུང་བ། དེ་དང་དེ་ལ་དེར་འཛིན་སོགས་དགག་བསྒྲུབ་ཀྱི་བློ་རྟོག་གི་འཁྲུལ་བའི་སྣང་བ་འདི་རྣམས་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་ཉིད་དུ་བརྟག་དགོས་པ་སྟེ། མིག་གི་ཡུལ་དུ་ཤར་བའི་གཟུགས་ཐམས་ཅད་ནི། སྒྱུ་མ་དང་། མིག་ཡོར་དང་། སྨིག་སྒྱུ་ལྟར་བལྟ་ཞིང་། རྣ་བའི་ཡུལ་དུ་སྒྲ་གྲགས་ཚད། བྲག་ཆ་ལྟ་བུ་དང་། སྣའི་ཡུལ་དུ་དྲི་དང་། ལྕེའི་ཡུལ་དུ་རོ་དང་། ལུས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་རེག་བྱར་སྣང་བ། སྒྱུ་མ་དང་། རྨི་ལམ་དང་། གློག་དང་། སྤྲིན་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་བལྟ་ཞིང་། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་དུས་གསུམ་དུ་རྣམ་པར་ཤར་བའི་ཆོས་རྣམས་ཆུ་ཟླ་དང་། ཆུ་བུར་བཞིན་མཐར་ཐུག་བློ་ཡི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དཔྱད་ཅིང་བཟོད་པར་གྱུར་ན། དོན་དམ་མ་ཡིན་ཞིང་བློ་ནི་ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་བའི་རང་གཟུགས་ཡིན་ཕྱིར། རང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གཅིག་ཡིན་བྱས་ཀྱང་མ་འགྲུབ་པ་དང་། དུ་མར་མ་གྲུབ་པས་སྔ་མ་ལས་ཀྱང་ལྷག་པར་འགལ་བའི་མཚན་ཉིད་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ནི། བློ་ཡི་ཡུལ་ན་ནམ་ཡང་གནས་མ་མྱོང་ཡང་གནས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི་བློ་བྱས་ཁོ
Chinese
所谓的“与所知相符，能起作用”是指，像日月和灯火等能驱散黑暗，以及像马牛等可以骑乘和驮运货物等，这才是真实的正世俗。此外，图画中的灯火、日月和车辆等的影像显现，却不能像真实的正世俗那样起作用，这被称为虚假的世俗。究竟真谛是指自心的实相，本性的安住方式，即轮回与涅槃的诸法二者，本体无二，从原始以来就是超越思辨言说的本体，远离戏论，证悟它，不要执著于“证悟”是好，也不要执著于“未证悟”是坏。因此，二谛是显现的世俗和空性的胜义，二者融合的显空双运，譬如水中月亮的生起。从显现的方面来说是世俗谛，而月亮的影像自性不成立则是胜义谛。五境的识是指眼、耳、鼻、舌、身五种识，它们像彩虹一样，色彩不混杂，各自执取色、声、香、味、触等五种欲望的享受。对于这个和那个执著于此等，这些否定和肯定的分别念的错觉显现，必须视为如幻八喻。即，在眼识的对境中显现的一切色法，要像幻术、眼翳和阳焰一样看待；耳识的对境中声音的响度，要像山谷回声一样；鼻识的对境中气味，舌识的对境中味道，身识的对境中显现的触觉，要像幻术、梦境、闪电和云彩一样看待；意识的对境中在三时中显现的诸法，要像水月和水泡一样，最终以意识的分别念来观察和忍受。因为不是胜义，而且意识是世俗错觉的自性，所以即使说自心的实相是一个，也不能成立，也不是多个，因此比前者更加矛盾的各种特征是，从未在意识的对境中存在过，却像存在一样显现，这只是意识的作为。
English
What is meant by "corresponding to what is known and functioning accordingly" is that things like the sun and moon, and lamps, dispel darkness, and that horses and cattle can be ridden and used to carry loads, and so on. This is the true conventional truth. On the other hand, images of lamps, suns, moons, and vehicles in paintings appear, but do not function like the true conventional truth. This is known as the false conventional truth. The ultimate truth is the nature of one's own mind, the way it abides in its essence, that is, the two dharmas of samsara and nirvana are not two in essence. From the very beginning, it is a nature beyond thought and expression, free from elaboration. Realize that, and do not grasp at "realization" as good, nor at "non-realization" as bad. Therefore, the two truths are the apparent conventional truth and the empty ultimate truth, the union of appearance and emptiness, like the arising of the moon in water. From the aspect of appearance, it is the conventional truth, and the fact that the image of the moon has no inherent existence is the ultimate truth. The consciousness of the five objects is the consciousness of the eye, ear, nose, tongue, and body. They are like colors, like a rainbow, with unmixed colors, each grasping the enjoyment of the five desires, such as form, sound, smell, taste, and touch. Grasping at this and that, these illusory appearances of discriminating thoughts of affirmation and negation must be regarded as the eight similes of illusion. That is, all forms that appear in the object of eye consciousness should be regarded as illusions, cataracts, and mirages. The loudness of sounds in the object of ear consciousness should be like an echo in a valley. Smells in the object of nose consciousness, tastes in the object of tongue consciousness, and touches that appear in the object of body consciousness should be regarded as illusions, dreams, lightning, and clouds. The dharmas that appear in the three times in the object of mind consciousness should be examined and endured with discriminating thoughts of consciousness, like the moon in water and bubbles. Because it is not ultimate, and because consciousness is the nature of conventional illusion, even if one says that the nature of one's own mind is one, it cannot be established, nor is it many. Therefore, the various characteristics that are even more contradictory than the former are that they have never existed in the object of consciousness, but appear as if they exist. This is merely the doing of consciousness.
Tibetan
་ན་ལས་མ་འདས་སོ། །རེ་ཞིག་གྲུབ་པའི་མཐའི་རྣམ་བཞག་ནི་ཤེས་པའི་དོན་དམ་ཞེས་བློས་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་ལ་དཔྱད་ཀྱང་འདི་ཞེས་དངོས་མཚན་མ་གྲུབ་པ་དང་། དངོས་པོའི་དོན་དམ་ཐོབ་བས་བཅོམ་པ་ཡི་ཞེས་གཟུགས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཆེ་ཆུང་གང་ཡང་རུང་བ་དེ་དང་མཚམས་པའི་ཐོ་བ་དང་གཏུན་བུས་བརྡུངས་ཤིང་འཐག་ནས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་གྱུར་ཚེ་ཉན་ཐོས་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་དང་། དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་འདིར་ནི་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དམ་ཞེས་དངོས་པོ་མཚན་མ་ཅན་ཞིག་ཡོད་པ་མིན་ཀྱང་ངོ་བོ་མི་སྟོང་པའི་ཆ་ནས་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེས་འདོད་ལ། གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དངོས་པོ་དང་མཚན་མ་ཅན་དུ་ཡོད་པར་འདོད་ཅིང་། དེ་ཡང་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་ཅེས་པ་ནི། འདི་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་གྱི་སྣང་ཡུལ་ནི་དབང་པོ་སྒོ་ལྔའི་ཡུལ་ལ་ཤར་བའི་དོན་བྱེད་ནུས་པ་རྣམས་ལ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཏེ་རང་མཚན་གྱིས་ཁྱབ་པ་ཞེས་སོ་སོར་མི་དབྱེ་ལ། རང་མཚན་དང་། དངོས་པོ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་པ་དང་། རྟོག་པའི་སྣང་ཡུལ་ལ་སྤྱི་མཚན་ཞེས་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ལྟར་ཤར་བ་དང་། སྤྱི་མཚན་དང་། དངོས་མེད་ཀྱི་ཆོས་དང་། བདེན་པ་ཀུན་རྫོབ་པ་ནི། ཉན་ཐོས་པས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་སིལ་བུར་དོན་དམ་དུ་འདོད་པ་རྣམས་ལ་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་འདོད་པའོ། །འདི་དག་ནི་ཧ་ལམ་ཙམ་དུ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་སུ་བཞག་ཅིང་ངོ་བོར་རྟོག་གེར་མཐུན་ཅེས་པའོ། །གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་སྟེ། གཟུང་བ་ཆོས་ཀྱི་བདག་དང་། འཛིན་པ་གང་ཟག་གི་བདག་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཡུལ་དབང་པོ་སྒོ་ལྔ་དང་། ཡུལ་ཅན་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་ཉིད་དེ་གང་ལས་གཞན་དུ་ཆོས་རྣམས་གཉིས་སུ་མེད་པར་ཤེས་པ་ནི། དོན་དམ་བདེན་པ་རུ་འདོད་པ་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་པའི་མཐའ་འོ། །ཇི་ལྟར་ཚོགས་དྲུག་གི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་གྲུབ་པ་རྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་མཚན་ཉིད་དོ། །དོན་དམ་པར་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད་པ་ནམ་མཁའ་ལྟར་འདོད་པ་ནི། དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་ལུགས་དང་། འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དང་། སྟོང་པ་དོན་དམ་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་ཀྱི་བཏགས་པ་གང་ཡང་སྤྲོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ་ཞིང་། སྣང་དུས་ཉིད་ནས་སྐྱེ་བ་དང་། འགག་པ་དང་འགྲོ་བ་དང་། འོང་བ་མེད་ལ། གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པའི་དངོས་པོར་འདོད་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱ
Chinese
未超出这些。简而言之，宗义的分类是，所谓的“知之胜义”，即使以理智考察始末，也无法确立“此”这样的真实特征。所谓的“获得事物之胜义，摧毁”，是指无论有形之物大小如何，用与之相称的锤子和砧子敲打研磨，当其变为不可分割的微尘时，小乘部派的观点认为是胜义谛。而任何具有作用能力的事物，在这里都是真实的世俗谛。他们认为，除了这些之外，并不存在具有真实特征的事物，但从其本质不空的角度来说，它是存在的。其他人则认为，世俗的诸法是具有事物和特征的。这也可以用自相和共相的定义来解释。例如，显现的对境是五根的对境所显现的作用能力，这些都是真实的世俗谛，被认为是自相所遍及，而不加以区分。自相、事物和胜义谛，这些真实的世俗谛是周遍相同的。在分别念的对境中，共相显现为虚假的世俗谛。共相、无实之法和世俗谛，这些被小乘部派认为是胜义谛的不可分割的微尘，被认为是周遍相同的。这些大致是经部宗的观点，本质上与正理派相符。显现为能取和所取二者，即所取是法我，能取是人我，显现为二者的对境是五根和作为有境的意识。这就是世俗谛，从它之外，诸法被理解为无二，这就是胜义谛，这是唯识宗的宗义。如同六识聚的对境所显现的一切，都是以世俗的方式成立的，具有如幻的特征。在胜义中，没有任何事物以任何方式成立，如同虚空一般，这是中观自续派的观点。如此显现本身就是世俗谛，空性是胜义谛，任何名言的安立都远离戏论的边际。在显现的同时，没有生、灭、去、来。以及被认为是依他起的实有之世俗诸法。
English
These are not beyond that. In short, the classification of tenets is that the so-called "ultimate of knowledge," even if examined with reason from beginning to end, cannot establish a real characteristic such as "this." The so-called "obtaining the ultimate of things, destroying," refers to whatever form, large or small, is hammered and ground with a hammer and anvil that matches it, and when it becomes indivisible dust, the Sravaka schools consider it the ultimate truth. And whatever has the ability to function is the true conventional truth here. They believe that other than these, there is no object with real characteristics, but it exists from the aspect of its essence not being empty. Others believe that conventional dharmas have objects and characteristics. This can also be explained by the definitions of self-characteristic and general characteristic. For example, the object of manifestation is the ability to function that appears in the objects of the five senses, and these are the true conventional truths, which are considered to be pervaded by self-characteristics, and are not distinguished separately. Self-characteristic, object, and ultimate truth, these true conventional truths are coextensive. In the object of conceptualization, the general characteristic appears as a false conventional truth. The general characteristic, the non-existent dharma, and the conventional truth, these indivisible dusts that the Sravakas consider to be the ultimate truth, are considered to be coextensive. These are roughly the views of the Sutra school, and in essence, they are in accordance with logic. Appearing as the two, grasper and grasped, that is, the grasped is the self of phenomena, and the grasper is the self of person, the objects that appear as the two are the five senses and the consciousness as the possessor of objects. This is the conventional truth, and from it, the dharmas are understood to be non-dual, which is considered the ultimate truth, which is the tenet of the Mind-Only school. Just as everything that appears as the object of the six aggregates is established in a conventional way, with the characteristic of illusion. In the ultimate sense, nothing is established in any way, like the sky, which is the view of the Svatantrika Madhyamaka school. Thus, appearance itself is the conventional truth, and emptiness is the ultimate truth, and any designation of terms is free from the extremes of elaboration. At the same time of appearance, there is no birth, cessation, going, or coming. And the conventional dharmas that are considered to be substantially existent and dependent.