Tibetan
པའི་ངོ་བོ་དམ་པའི་ཆོས་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ནི་སྟོན་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཞིང་དེ་བསྒྲུབ་པའི་གྲོགས་སམ་བསླབ་པ་ཆགས་པའི་བརྟེན་གནས་དགེ་འདུན་པ་ཡིན་ཕྱིར། དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཞེས་སྐྱབས་ཀྱི་ཡུལ་མཆོག་ཏུ་འགྲུབ་པའོ། །དེ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཡི་དམ་བཅའ་གཉིས་ལས། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུས༵་སྐྱབས་སོང་གི་འབྲས་བུ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་མི་ལྟུང་བ་དང་། འབྲིང་པོ༵འི་འཁོར་བའི་གནས་མཆོག་དམན་གང་དུའང་མི་ལྟུང་བ་དང་། ཆེ༵ན་པོ༵ས་འགྲོ་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སར་འགོད་ནུས་ཏེ། དུས་གཞན་འགྲུབ་འདོད་རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོའོ། །དེ་ལྟར་གྲུབ་པ་ན་རང་གི་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ངོ༵་བོ༵་སྟོང་པ་སངས་རྒྱས་དང་། རང་བ༵ཞིན་གསལ་བ་ཆོས་ཐུག༵ས་རྗེ་ཀུན་ཁྱབ་དགེ་འདུན་ཏེ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་ཡིན་ཕྱིར་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་དག་གི་ཁྱད་ཆོས་ཡིན་ནོ། །རྒྱུའི་སྐྱབས་འགྲོའི་ཡུལ་ནི་དཀོན་མཆོག་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཀྱང་། སྔགས་སུ་དེའི་ངོ་བོ་བླ་མར་འདུས་པ་ཡིན་ཞིང་། ཉི་ཚེ་མཆོག་དང་བླ་ན་མེད་པ་ཡི་ཀུན་སློང་གསུམ་ལས། སྐྱེས་བུ་ཆུང་ངུ་ནི། ངན་འགྲོའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་འཇིགས་ནས་མངོན་མཐོའི་གོ་འཕང་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་འགྲོ། འབྲིང་ཉན་རང་གཉིས་སྲིད་པའི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་འཇིགས་ནས་ཐར་པ་དོན་དུ་གཉེར་ཞིང་གནས་སྐབས་ཇི་སྲིད་འཚོའི་བར་དང་མཐར་ཐུག་ནི་ཉན་རང་གི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའི་བར་འགྲོ། སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་གཞན་དོན་སྤངས་པས་རང་ཉིད་ཞི་བདེར་གཞོལ་བས་འཇིགས་ཤིང་འཁོར་བའི་འགྲོ་རྣམས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་སར་དབུགས་འབྱིན་ཆེན་པོ་ལ་བསྒྲལ་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་བར་འགྲོ། དེ་ཡང་རང་གི་སེམས་ལས་གཞན་དུ་མ་མཆིས་ཤིང་དེ་ལ་སྐྱབས་དང་བྲལ་རྒྱུའི་དོགས་པ་དང་། ཐོབ་རྒྱུའི་རེ་བ་ཡང་མེད་པ་བསླུ་བ་སྤངས་པ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་ཅེས་པའོ། །ལམ་བགྲོད་པའི་དུས་སུ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་ལ་ཐུགས་རྗེ་འཇུག་པ་དུས་ལས་ཡོལ་བ་མེད་ཅིང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བ་སྤུའི་ཁུང་བུ་གཅིག་གི་ཡོན་ཏན་ཡང་མཐའ་དག་བརྗོད་པས་མ་ཐུག་ནམ་མཁར་ལྡིང་ཞེས་དཔགས་ཀྱིས་མི་ལོངས་པར་བསྟན་ཞིང་། བྱ་རྣམས་ནམ་མཁར་ལམ་བྱས་ནས་མཐའ་ཚོལ་བ་ལ་གྲུབ་པའི་མཐའ་མ་གཏུགས་སླར་རང་སར་འབབས་པ་དང་འདྲ་བའོ། །འདི་ན་འཁོར་བའི་འཁོར་ལོར་ཞེས་འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གི་གནས་རིགས་མཐོ་དམན་ཀུན་ཏུ་ཡང་ནས་ཡང་དུ་བརྒྱུད་དེ་ལས་ངན་བསགས་པའི་སྐྱོན་གྱིས་མཚང་ཅན་རྣམས་ནི། མིའི་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་དང། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ།
Chinese
其自性即是神圣的法，法是从导师处产生的，为了成办它，作为助伴或修学所依之处即是僧伽，因此，三宝作为殊胜的皈依处而成立。其中，关于因和果的皈依誓言有二者，小士不会堕入三恶趣，中士不会堕入轮回的任何高低之处，大士能够将众生安置于佛地，这是希求未来成就的因之皈依。如此成就时，自己的心之实相，本体空性是佛，自性光明是法，大悲周遍是僧伽，因为是果之皈依，所以是金刚乘的特点。因之皈依的对境虽然是三宝，但在密咒中，其自性汇集于上师，从暂时的殊胜和无上的发心三种中，小士是，因为畏惧恶趣的痛苦，所以在获得增上生的果位之间而行。中士声闻缘觉二者，因为畏惧有寂的痛苦，所以寻求解脱，暂时是尽其一生之间，究竟是获得声闻缘觉的果位之间而行。大士因为舍弃利他而耽著于寂静，对此感到畏惧，为了将轮回的众生救度到一切智智的地位，直至菩提之间而行。这也不是在自心之外另有他物，对此既没有失去皈依的担忧，也没有获得皈依的希望，是舍弃欺骗的果之皈依。在行道之时，诸佛对有情界的慈悲融入没有错过时机，仅仅是佛的一个毛孔的功德也无法用尽，显示为升腾于虚空般无法衡量，如同鸟儿将天空作为道路来寻找尽头，没有到达成就的边际，最终又返回到自己的地方一样。在此，所谓轮回之轮，是指在六道众生的各种高低之处反复经历，因积累恶业的过失而有缺陷者们，如同人间的转轮圣王们，以及大自在天。
English
Its nature is the sacred Dharma, and the Dharma arises from the teacher. To accomplish it, the support for practice or learning is the Sangha. Therefore, the Three Jewels are established as the supreme refuge. Among them, regarding the vows of refuge of cause and effect, the lesser person will not fall into the three lower realms, the intermediate person will not fall into any high or low state of samsara, and the great person is able to place beings in the state of Buddhahood. This is the refuge of cause, desiring future accomplishment. When it is thus accomplished, the reality of one's own mind, the essence of emptiness, is the Buddha; the self-luminous nature is the Dharma; and great compassion pervades as the Sangha. Because it is the refuge of effect, it is a characteristic of the Vajrayana. Although the object of the refuge of cause is the Three Jewels, in mantra, its nature is gathered in the Lama. From the three motivations of temporary excellence and unsurpassedness, the lesser person is one who, fearing the suffering of the lower realms, goes until the attainment of the state of higher rebirth. The intermediate Shravakas and Pratyekabuddhas, fearing the suffering of existence and peace, seek liberation, temporarily for as long as they live, and ultimately until they attain the fruit of Shravakas and Pratyekabuddhas. The great person, fearing attachment to peace by abandoning the benefit of others, goes until enlightenment in order to liberate beings in samsara to the state of omniscience. This is not something other than one's own mind, and there is neither fear of losing refuge nor hope of gaining refuge in it. It is the refuge of effect, abandoning deception. When traveling the path, the compassion of the Buddhas towards the realms of sentient beings is unceasing, and even the qualities of a single pore of a Buddha cannot be exhausted, showing that it rises into the sky and is immeasurable, like birds making the sky their path to find the end, not reaching the limit of accomplishment, and returning to their own place. Here, the wheel of samsara refers to repeatedly experiencing the various high and low states of the six realms, and those who are flawed by the fault of accumulating bad karma, like the wheel-turning kings of humans and the great Ishvara.
Tibetan
ལ་སོགས་པ་མཐུ་སྟོབས་ཀྱི་སྙེམས་པས་སྐྱབས་གཞན་གང་གིས་ཀྱང་བསླུ་བར་མཐོང་ནས་ནི། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལ་འཇིགས་པ་དང་། ཐར་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་དད་པ་དང་། ཡོངས་ཀྱི་འགྲོ་བ་ལ་སྙིང་རྗེ་བ་དང་རྣམ་པ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་དོན་དུ་སེམས་བསྐྱེད་པ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་བློས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་ཡོན་ཏན་རྗེས་དྲན་པས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་སྟེ། ཇི་ལྟར་ན་ནམ་མཁའ་ལ་ཚད་བཟུང་མེད་པ་ལྟར་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ལ་བརྟེན་པའི་དཀར་པོ་དགེ་བའི་ལས་དང་ནག་པོ་སྡིག་པའི་ལས་འབྲས་ཀྱི་ཕ་མཐའ་མི་དཔོག་ཞེས་མང་ཤིང་། སྐྱབས་སུ་སོང་བ་འདི་ལ་རྫས་དང་གཟུགས་ཤིག་ཡོད་པར་གྱུར་ན་ནམ་མཁའི་སྣོད་ཀྱི་ནང་དུ་མི་ཤོང་ཞིང་བརྟེན་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཞེས་པའོ། །དེ་ལྟར་སྐྱབས་སུ་སོང་བའི་ཕན་ཡོན་ནང་པ་སངས་རྒྱས་པའི་ཁྱུར་འགྲོ་བ་དང་། སྡོམ་པ་མཐའ་དག་གི་བརྟེན་གཞིར་གྱུར་པ་སྡིག་སྒྲིབ་ཀུན་འཛད་གནོད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་སྤོངས་པ་བཞིན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། ངན་འགྲོའི་གཡང་སར་མི་ལྟུང་བའི་བསྲུངས་སྐྱོབས་དང་དཀོན་མཆོག་གསུམ་དང་མི་འབྲལ་ཞིང་བདེ་སྐྱིད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་མཐོང་བའི་ཆོས་ལ་འོངས་པ་དང་། རྒྱུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་རྫོགས་ཤིང་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་ཏེ་ལོངས་སྐུ་དང་སྤྲུལ་སྐུའི་གོ་འཕང་འགྲུབ་པར་གདོན་མི་ཟ་ཞིང་། རྒྱུ་ལས་འདས་པ་འབྲས་བུའི་སྐྱབས་འགྲོ་བསླུ་བ་མེད་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། མཚན་མ་མེད་པ་དང་། སྨོན་པ་མེད་པ་གསུམ་སྟེ། དེ་དག་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་སྐུའི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བས་སྨོན་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་སུ་བྱང་ཆུབ་པ་ནི་གནས་ལུགས་རྡོ་རྗེ་འདུས་མ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། དེའི་འབྲས་བུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་ཏེ་དག་པ་གཉིས་ལྡན་ཞེས་ཡེ་ནས་དག་པ་དང་། གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་དག་པའི་གོ་ས་འཐོབ་པའོ། །དེ་ཡང་བསླབ་བྱ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི་མངའ་རིས་འབྱོར་པ་ལོངས་སྤྱོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སོགས་བྱ་དགའི་ཞེས་དཀོན་མཆོག་གསུམ་གྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་སྤངས་ནས་ཕྱི་རོལ་པའམ། འཇིག་རྟེན་པའི་སྐྱེ་བོ་དྲེགས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ཤིང་། མི་དགེ་བའི་ལས་ལ་ཞུགས་ནས་གླ་རྔན་ཅི་ཙམ་སྟེར་བར་བྱས་ཀྱང་དེའི་སླད་དུ་སྐྱབས་འགྲོ་གཏོང་བ་སྨོས་ཅི་དགོས། སྲོག་གི་ཕྱིར་ཡང་དཀོན་མཆོག་གཏོང་བ་མིན། ཞེས་པ་དང་། དེའི་ངོ་བོ་བླ་མ་ལ་སྐྱབས་སུ་སོང་ནས། དམ་པ་བསླུ་བ་དང་མི་སྙན་སྒྲོགས་པ་སོགས་ནག་པོའི་ཆོས་རྣམས་སྤང་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་དང་ཆོས་
Chinese
等等以权势的傲慢，视其他救护为虚诳，对于轮回的痛苦生起恐惧，对于解脱的利益生起信心，对于一切众生生起慈悲，以这三种方式为了他利而发心，以大丈夫的意乐忆念三宝的功德而皈依。如何呢？如同虚空没有边际一样，依靠三宝的善业和恶业的果报也无法衡量，这是很多的说法。如果皈依有实质和形体，则无法容纳于虚空的容器中，也无法依靠，是这样说的。这样皈依的利益是进入内道佛教徒的行列，成为一切律仪的基础，一切罪障都会消除，如同远离损害的一方一样，不会堕入恶趣的悬崖，得到守护，不会与三宝分离，今生能够见到圆满的安乐，圆满积累福德资粮，无疑会成就色身的二身，即报身和化身的果位。超越因的果位皈依，不虚诳的是解脱之门，即空性，无相，无愿三种。这些在远离戏论的法身状态中反复修习，在无愿的法界中证悟，是本性金刚无为法。其果是智慧的积聚，即二种清净，本来清净和去除暂时垢染的果位。这其中的学处分为因和果两种。第一种是如同拥有领地财富受用圆满等奖赏一样，舍弃追随三宝，转而追随外道或者世间傲慢之人，从事不善业，无论给予多少报酬，也不应该为了这些而舍弃皈依，更不用说为了生命而舍弃三宝了。是这样说的。其体性是皈依上师后，舍弃欺骗圣者和宣扬恶名等黑法。同样，对于佛和法
English
Etc., with the arrogance of power and strength, seeing other protections as deceptive. Generating fear of the suffering of samsara, having faith in the benefits of liberation, and having compassion for all beings, generating the mind for the sake of others through these three ways. With the intention of a great being, taking refuge by remembering the qualities of the Three Jewels. How is it? Just as the sky is immeasurable, the karmic results of white virtuous actions and black sinful actions based on the Three Jewels cannot be measured, so it is said extensively. If this refuge had substance and form, it would not fit inside the container of the sky and would not be able to be relied upon, so it is said. Thus, the benefit of taking refuge is entering the ranks of Buddhist followers, becoming the basis of all vows, all sins and obscurations will be exhausted, like abandoning the side of harm. One will be protected from falling into the abyss of bad migrations, will not be separated from the Three Jewels, and will come to see the perfection of happiness and well-being in this life. One will complete the accumulation of merit, and undoubtedly achieve the state of the two form bodies, namely the Sambhogakaya and Nirmanakaya. The refuge of the result that transcends the cause, the infallible, is the door to liberation, namely emptiness, signlessness, and wishlessness. These are cultivated repeatedly in the state of the Dharmakaya free from elaboration, and enlightenment in the realm of wishlessness is the unchanging nature of Vajra. Its fruit is the accumulation of wisdom, namely the two purities, the purity from the beginning and the attainment of the state of purifying temporary stains. Furthermore, the precepts are divided into two: cause and effect. The first is like having the reward of possessing dominion, wealth, enjoyment, and perfection, etc., abandoning following the Three Jewels and instead following outsiders or arrogant worldly people, engaging in non-virtuous actions. No matter how much reward is given, one should not abandon refuge for these reasons, let alone abandon the Three Jewels for the sake of life. So it is said. Its essence is that after taking refuge in the Lama, one should abandon black dharmas such as deceiving the holy ones and spreading bad names. Similarly, for the Buddha and the Dharma