Tibetan
་དྲུག་ལྷུག་པ་ལ། །འཛིན་རྩོལ་གཉེན་པོས་མ་བསླད་རང་གནས་ཀྱི། །ཅོག་བཞག་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བསླབ་པར་བྱ། །ཡུལ་དུ་མི་རྟོག་སེམས་སུ་མི་འཛིན་ཅིང༌། །རེ་དོགས་འབྱུང་འཇུག་ཡུལ་སེམས་མཉམ་པའི་ངང༌། །རང་རིགས་བསམ་གཏན་ཡུལ་ཐོག་འཆར་བ་གཉིས། །ཅེར་གྱིས་ངེས་བཟུང་གཏན་ལ་འབེབས་པ་འོ། །ཐམས་ཅད་གཞི་ཀློང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངང༌། །ཐུགས་རྗེ་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་རོལ་བའི་རྩལ། །སྣ་ཚོགས་སྣང་བའི་ཆོས་ཀུན་བཟང་ངན་དང༌། །བླང་དོར་བྲལ་བ་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་འདུས། །ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་མཉམ་ཉིད་རང་གི་རིག །ཤར་དང་མི་ཤར་གནས་དང་མི་གནས་དང༌། །གྲོལ་དང་མ་གྲོལ་ཡེ་ནས་མི་དམིགས་སོ། །ཤར་གནས་གྲོལ་གསུམ་རང་གི་རིག་ཐོག་ལས། །གཞན་མེད་ཟང་ཀའི་རང་ས་ངོ་ཤེས་ཟིན། །ཤར་གནས་གྲོལ་གསུམ་རང་བྱུང་རིག་པར་བསྡམ། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པར་ཡེ་ནས་བསྟོད། །སྐྱེ་འགགས་གནས་གསུམ་རྩ་བ་ཡེ་གྲོལ་དུ། །རང་བྱུང་རིག་པའི་ངང་དུ་འགགས་བསྡམ་པ། །ཤེས་པ་ཐུག་འཕྲད་སྣང་བ་ཐུག་འཕྲད་དུ། །ཤར་དུས་ཟང་ཀར་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ། །མི་འགགས་མི་འཛིན་མི་དཔྱོད་རྗེན་པ་རུ། །ངོས་བཟུང་ངང་ལ་མ་ཡེངས་སྐྱོང་བ་འོ། །རྒྱུན་ཆད་མེད་པའི་རིག་རྩལ་མ་འགགས་པ། །ཤར་གནས་གྲོལ་གསུམ་ངང་ལས་མི་འདའ་བའི། །ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་རྒྱུ་འབྲས་མ་ཟད་པར། །གཅེར་མཐོང་གྲོལ་བ་ཆེན་པོར་འགགས་བསྡམ་པ། །གང་ཤར་དེ་ལ་ཅེར་གྱིས་བཞག་པ་ཡི། །རྗེས་མེད་རང་ཡལ་རིག་པ་ངོས་བཟུང་ནས། །གནས་ཆ་ཞི་གནས་ཟང་ཐལ་རིག་པ་རུ། །ཁྱད་པར་འབྱེད་པ་གོལ་ས་མེད་པ་འོ། །གང་དུ་མ་གྲུབ་རིག་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང༌། །སྟོང་གསལ་ཟང་ཐལ་རང་ངོ་ཟིན་པ་ལ། །མཐའ་གྲོལ་བསམ་བརྗོད་བྲལ་བར་འགགས་བསྡམ་པ། །མི་རྟོག་མི་བསམ་སྐྱེ་མེད་ངོས་བཟུང་ངོ༌། །བཟང་ངན་བླང་དོར་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད། །གཞི་མེད་མཁའ་ལྟར་རྟོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རེ་དོགས་མཚན་མ་བྲལ་ལ་ཨ་རེ་སྐྱིད། །གེགས་དང་གོལ་ས་མེད་པས་ཉམས་རེ་དགའ། །ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཆོས་སྐུ་བློ་བདེའི་ངང༌། །མ་བཅོས་རྣལ་བཞག་ཆོས་ཉིད་ཆེན་པོ་ལ། །གཅིག་གྲོལ་ཟང་ཀ་རྗེན་པར་འགགས་བསྡམ་པར། །རིག་པ་ཉག་གཅིག་ངོས་བཟུང་རྒྱ་ལས་གྲོལ། །རྨི་ལམ་འགྲོ་འདུག་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན། །གཉིད་ཀྱི་ངང་ལ་འགྲོ་འདུག་མེད་པ་ལྟར། །སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན། །རང་མལ་ཆོས་སྐུའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་སོ། །སྨྲ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་བརྗོད་མེད་རིག་པའི་ངང༌། །དྲན་རིག་བྱང་སེམས་གཞི་མེད་རྩ་བ་ལ། །སྐུ་གསུམ་ཞིང་ཁམས་རང་
Chinese
六种散乱时，不以执著勤奋扰乱，应修安住自性的，寂止禅定。于外境不起分别，于内心不作执持，希冀与恐惧，生起与融入，外境与内心，于此等同之状态中，自身之觉性，于外境之上显现之二者，以专注而确定之方式，彻底安住之。一切万法，于基位虚空菩提心之状态中，慈悲显现之方式，无有止息之游舞，种种显现之诸法，善与恶，取与舍，皆已远离，汇集于法性之中。一切万法，本自平等，乃是自性之觉性，显现与不显现，安住与不安住，解脱与未解脱，本自不可得。显现、安住、解脱三者，皆于自性觉性之上，无有他者，已证悟本来之地。显现、安住、解脱三者，摄持于自生觉性之中。诸法本性空，本自赞叹之。生、灭、住三者，根本即已解脱，于自生觉性之状态中，止息摄持之。觉性相遇，显现相遇时，显现之时，于虚空中，无基无根。不停止，不执持，不思虑，赤裸裸地，于已确定之状态中，不散乱而守护之。无有间断之觉性力量，不停止，显现、安住、解脱三者之状态中，不超越之。显现解脱同时，因果不尽之时，赤裸见解，于大解脱中，止息摄持之。无论显现何者，皆以专注而安住之，无有痕迹，自然消逝，于觉性确定之后。安住之分，寂止安住，通透觉性中，区分差别，无有错谬之处。于何处皆不成立，觉性普贤王如来，空明通透，已证悟自性者，于断边，离思离言中，止息摄持之。不起分别，不作思虑，于无生之中，确定之。善与恶，取与舍，无有，即是平等性。无有根基，如虚空般，证悟之菩提心，远离希冀恐惧与相，啊！多么快乐！无有障碍与错谬，体验多么喜悦！明点唯一，法身安乐之状态中，不作造作，自然安住于大法性中，一解脱，通透，赤裸裸地止息摄持之，觉性唯一，确定之，从束缚中解脱。梦中行走安住，一切显现之万法，如睡眠状态中，无有行走安住般，显现世间，轮回涅槃，一切诸法，皆于自性法身之状态中，未曾动摇。一切言说，皆于不可言说之觉性状态中，忆念觉性菩提心，于无基之根本上，三身刹土，自
English
In six kinds of distraction, without disturbing with clinging diligence, one should train in the samadhi of stillness, abiding in its own state. Not discriminating in objects, not grasping in mind, hope and fear, arising and dissolving, objects and mind, in this equal state, one's own awareness, the two that appear on the object, with focused and determined manner, thoroughly settle it. All phenomena, in the state of the ground of space, bodhichitta, the way compassion manifests, the unceasing play, all kinds of appearing dharmas, good and bad, acceptance and rejection, all are separated, gathered in the nature of reality. All phenomena, inherently equal, is the awareness of one's own nature, appearing and not appearing, abiding and not abiding, liberation and non-liberation, inherently unattainable. Appearance, abiding, and liberation, all three, are on the awareness of one's own nature, without another, the original ground has been realized. Appearance, abiding, and liberation, all three, are held in self-born awareness. All dharmas are praised as inherently empty. Birth, cessation, and abiding, the root is inherently liberated, in the state of self-born awareness, cessation is held. When awareness meets, when appearance meets, at the time of appearance, in the empty space, without base or root. Not stopping, not grasping, not thinking, nakedly, in the determined state, protect it without distraction. The unceasing power of awareness, not stopping, in the state of appearance, abiding, and liberation, not transcending. Appearance and liberation simultaneously, when cause and effect are not exhausted, naked seeing, in great liberation, cessation is held. Whatever appears, abide with focus, without trace, naturally vanishing, after determining awareness. The part of abiding, peaceful abiding, in the transparent awareness, distinguishing differences, without error. Where nothing is established, awareness, Samantabhadra, empty and clear, the one who has realized his own face, in the cutting of edges, beyond thought and expression, cessation is held. Not discriminating, not thinking, in the unborn, determine it. Good and bad, acceptance and rejection, without, is equality. Without foundation, like space, the realized bodhichitta, away from hope, fear, and signs, ah! How joyful! Without obstacles and errors, the experience is so delightful! Single bindu, in the blissful state of dharmakaya, without fabrication, naturally abiding in the great dharmata, one liberation, transparent, nakedly ceasing and holding, awareness is unique, determine it, liberated from bondage. Walking and staying in dreams, all appearances, like in the state of sleep, without walking and staying, appearing world, samsara and nirvana, all dharmas, all, in the state of self-nature dharmakaya, have not moved. All speech, in the state of unspeakable awareness, remembering awareness bodhichitta, on the groundless root, the three bodies and pure lands, self
Tibetan
རིག་གཅིག་པུར་འདུས། །དྲན་བསམ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །འབྱུང་འཇུག་རེ་དོགས་བྲལ་བ་ཕྱམ་བདལ་ནས། །མཁའ་མཉམ་བསམ་བརྗོད་བྲལ་བར་འཆིངས་སུ་བཅང༌། །རིག་པའི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཉི་ཟླ་ལྟར། །རང་གསལ་རྗེན་བུ་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་མེད། །ས་ལེར་བཞག་པའི་གསལ་སྟོང་རིག་པར་འཆར། །འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་འགྱུ་འཕྲོས་ཅི་ཤར་ཡང༌། །བཟང་ངན་མེད་པ་ཟང་ཐལ་རིག་པ་རུ། །ངོས་བཟུང་གང་ཤར་འཆར་དུ་འཇུག་པ་དེ། །ཤར་གྲོལ་རེ་མེད་རྗེན་པར་བཅིང་བ་འོ། །རྩལ་དང་རོལ་བ་འཆར་ཚུལ་མ་འགགས་པར། །མ་བཟུང་མ་བཏགས་འཆར་གཞི་ཟང་ཀ་མ། །ངོས་བཟུང་མ་ཡེངས་ངང་དུ་འཕྲང་བསལ་དེ། །ཟང་ཀ་ཐིག་ལེ་གཅིག་ཏུ་མ་གཡོས་པ། །ཟང་ཀའི་རང་ངོ་ཤེས་དང་མི་ཤེས་པས། །སྲིད་པའི་བསམ་གཏན་རང་རིག་བསམ་གཏན་འགྲུབ། །ངོ་བོ་མ་གཡོས་གཏད་སོའི་བསྒོམ་མེད་པ། །ངོ་བོ་བློ་འདས་འཕྲང་བསལ་དྲན་བསམ་དང༌། །ཡུལ་ཕྱིར་འཕྲོ་འདུ་ལས་འདས་འགགས་སུ་བཅིང༌། །ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་སྤྲོས་བྲལ་ཉག་གཅིག་ལ། །གང་ལྟར་བཏགས་ཀྱང་ཡོད་པའི་འཕྲང་བསལ་ཀྱང༌། །འཁོར་འདས་སྤང་ཐོབ་མེད་པ་ཉག་གཅིག་གོ །རང་གནས་ཟང་ཐལ་རྗེན་པའི་ས་བཟུང་ནས། །རྒྱ་གྲོལ་ཡངས་པ་ཆེན་པོར་དཔངས་བསྟོད་ནས། །ཐམས་ཅད་ཟང་ཐལ་ངང་དུ་ཐག་ཆོད་དེ། །དགོངས་པ་རང་གནས་ཏིང་འཛིན་ཅོག་བཞག་གོ །ངོ་བོ་བཟུང་མེད་རོལ་བ་ཅི་ཤར་ཡང༌། །མ་བཟུང་སྣང་བའི་རིག་པར་མ་གོས་ཏེ། །སྐྱེ་བའི་ཡུལ་མེད་འཛིན་པའི་ཆོས་མེད་ལ། །ལྷུན་མཉམ་ཀུན་བཟང་དགོངས་པའི་མཆོག་ཏུ་ཕྱིན། །ཉོན་མོངས་སྟོང་སྟེ་འཁྲུལ་མཁན་འཇུག་མཁན་མེད། །འཛིན་པའི་རྒྱ་གྲོལ་གཟུང་འཛིན་མཁར་ཡང་འགྱེལ། །གཟུང་འཛིན་ཡུལ་མེད་སངས་རྒྱས་ཉག་གཅིག་གོ །འཛིན་པའི་སེམས་འཁྲུལ་བྲལ་བ་སངས་རྒྱས་ཐུགས། །སེམས་སྣང་ལས་ཉོན་རྣམ་སྨིན་དཔག་མེད་ཀྱང༌། །སེམས་ཀྱི་རྫུན་རིས་རྫུན་ཕུག་ད་རྡིབ་བོ། །སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཁྱད་པར་ཤིན་ཏུ་གལ། །རང་མལ་གནས་པའི་ཟང་ཐལ་རྗེན་པ་ནི། །རིག་པའི་ཆ་ཡིན་རྟོག་པ་མི་འཕྲོ་བ། །ཞི་གནས་ཆ་དེ་ཤིན་ཏུ་ཁྱད་པར་བྱེད། །རིག་པ་མེ་ལོང་རྩལ་ནི་དྭངས་གསལ་འདྲ། །རོལ་བ་གཟུགས་བརྙན་ལྟ་བུར་ཤར་བའི་དུས། །ཟང་ཐལ་རང་ངོ་ཟིན་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཟང་ཀ་མ་རྟོགས་རྟོག་མེད་ལུང་མ་བསྟན། །ཀུན་གཞི་བསམ་གཏན་སྒྲུབ་པ་རྣམ་ཤེས་ཆ། །ཚོགས་དྲུག་ཡུལ་ལ་ཕར་འཕྲོ་སྲིད་ལས་བསགས། །སྤྲོས་བྲལ་ལས་དང་བག་ཆགས་ན་མ་ཡིན། །ཀུན་གཞི་སྲིད་པ་འཁོར་བའི་གཞི་རྟེན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་འཁྲུལ་བར་རྟོག་
Chinese
于唯一觉性中汇集。 无忆念思虑之心性，乃法界。 离生灭希惧，坦然舒展。 如虚空般，系缚于离思绝言中。 觉性之自性，如光明之日月。 自明赤裸，无分别念之散乱。 安住当下，光明空性显现为觉性。 显现之方式不间断，动摇散乱，无论显现何物。 无好坏，于明空觉性中。 执取任何显现，融入显现之中。 此乃显现解脱，无希求，赤裸系缚。 力量与嬉戏，显现方式不间断。 不执取不附加，显现之基础为空寂。 不散乱执取，于此状态中消除障碍。 空寂明点，未曾动摇为一。 空寂之自性，知与不知。 有之禅定，自明禅定成就。 本体未动摇，无所依之修持。 本体超越心识，消除障碍，忆念思虑。 超越对境之散乱，系缚于止息中。 见修行果，离戏唯一。 无论如何附加，亦能消除有之障碍。 轮回涅槃，无舍取，唯一。 于自住明空赤裸之地安住。 解脱广大，于大中提升高度。 一切于明空状态中决断。 意，自住于等持中。 本体无执，无论显现何种嬉戏。 不执取，不染著于显现之觉性中。 于无生之境，无执持之法。 任运平等，达于普贤王如来之胜妙意。 烦恼空，无迷惑者，无入者。 执取之绳索解脱，能取所取之堡垒亦崩塌。 能取所取无处，唯一佛陀。 执取之心，离谬误，乃佛陀之心。 心之显现，业惑异熟，虽不可量。 然心之虚假图画，虚假洞穴，今已崩塌。 心与智慧之差别，至关重要。 安住于自处之明空赤裸， 乃觉性之分，不散乱分别念。 止住之分，极其重要。 觉性如明镜，力量如清澈。 嬉戏如影像般显现之时， 证得明空自性，乃法身。 未证悟空寂，无念，未授记。 阿赖耶识禅定，乃修持，为阿赖耶识之分。 六识向外散乱于对境，积聚有之业。 离戏非业与习气。 阿赖耶识，乃有之轮回之基础。
English
Gathered in the single awareness. The mind itself, without memory or thought, is the realm of Dharma. Free from arising and ceasing, hope and fear, it is spread out evenly. Like the sky, it is bound in that which is beyond thought and expression. The nature of awareness, like the clear light of the sun and moon, is self-illuminating, naked, without the scattering of conceptual thoughts. When placed naturally, clarity and emptiness arise as awareness. However the manner of arising is unceasing, whatever movement or scattering arises, without good or bad, in the clear, empty awareness, that which grasps whatever arises, allowing it to arise, that is arising and liberation, without hope, bound nakedly. Power and play, the manner of arising is unceasing, without grasping or attachment, the basis of arising is empty. Without distraction from grasping, in that state, clearing away obstacles, the empty thigle is unmoved as one. By knowing and not knowing the own-being of emptiness, the samadhi of existence, the self-aware samadhi, is accomplished. The essence is unmoved, without the meditation of focusing on something. The essence is beyond mind, clearing away obstacles, memory, and thought, and beyond scattering towards objects, bound in cessation. View, meditation, conduct, and result, in the single, non-elaborate, whatever is attached, even clearing away the obstacles of existence, there is no abandoning or attaining of samsara and nirvana, it is single. Having seized the ground of self-abiding, clear, empty nakedness, having praised the height of the great, vast liberation, hhaving decided that everything is in the state of clear emptiness, the intention is self-abiding, the samadhi is placed. The essence is ungraspable, whatever play arises, without grasping, not stained by the awareness of appearances, in the realm of no birth, without the Dharma of grasping, spontaneous and equal, it goes to the supreme intention of Kuntuzangpo. Afflictions are empty, there is no deluder, no enterer. The rope of grasping is loosened, the fortress of grasper and grasped also collapses. Grasper and grasped are without a place, the single Buddha. The grasping mind, free from delusion, is the heart of the Buddha. Although the appearances of mind, karma, afflictions, and ripening are immeasurable, the false pictures of the mind, the false caves, are now collapsing. The difference between mind and wisdom is extremely important. The clear, empty nakedness that abides in its own place, is a part of awareness, without the scattering of thoughts. That part of peaceful abiding makes a very great difference. Awareness is like a mirror, power is like clarity, when play arises like a reflection, seizing the own-being of clear emptiness is the Dharmakaya. Not realizing emptiness, non-thought, unprophesied. The alaya samadhi is practice, it is a part of the alaya consciousness. The six collections scatter outwards towards objects, accumulating the karma of existence. Non-elaboration is not karma and habitual tendencies. The alaya is the basis of existence, the foundation of samsara. The nature of mind is mistaken in thinking.