Tibetan
།རྩོལ་བས་ཅི་བྱ་ངོ་ཡང་མ་སྤྲོད་ཅིང༌། །རང་ཡང་མི་བསྒོམ་ལྟ་སྐུལ་ལས་འདས་སོ། །ཐབས་ཤེས་རྩ་ཐིག་རླུང་གསུམ་གནད་ལ་བརྟེན། །བརྗོད་མེད་རྟོགས་པར་འདོད་ཀྱང་བླུན་པོའི་བློ། །ཡེ་ནས་སྐད་ཅིག་མི་འབྲལ་རང་རིག་ངོ༌། །གང་ལ་མ་ལྟོས་ཟང་ཐལ་རྗེན་པར་རྟོགས། །མཐའ་དབུས་གཏིང་མཐའ་མེད་པ་ཡུལ་ལས་འདས། །སྟོང་འབྱམས་མུ་མེད་འདོད་པ་མ་ཡིན་པར། །རིག་པ་ཟང་ཐལ་གཅིག་ཆོད་རྗེན་པ་རུ། །བློ་དང་དམིགས་ཡུལ་མེད་པར་སོ་སོ་ཡི། །རང་གི་རིག་པའི་ཡུལ་དུ་མཐོང་བ་ནི། །སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཕྱེད་པའི་གནད་ཀྱིས་རྟོགས། །འཁོར་འདས་ཆོས་ཀུན་རྩ་བ་ཉག་གཅིག་དང༌། །སྣང་སྲིད་སྣོད་བཅུད་སྣ་ཚོགས་རྟེན་འབྲེལ་འདི། །ལུགས་འབྱུང་ལུགས་ལྡོག་ཚུལ་དུ་བྱུང་བར་སྙེགས། །ཀུན་ཀྱང་རིག་པའི་འཕྲུལ་དུ་རྟོགས་པའི་དུས། །སངས་རྒྱས་ལོགས་ན་མེད་པ་ཐག་ཆོད་ནས། །རེ་བ་སྤངས་ཤིང་འཁོར་བའི་རྩ་བ་ཡང༌། །མ་རིག་འཁྲུལ་སྣང་ཉིད་དུ་ཐག་ཆོད་ནས། །རྟོག་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོར་ལ་ཟློས་ཤིག །ཆོས་དབྱིངས་རིག་པའི་ངང་ལས་མ་གཡོས་པས། །འཁོར་བར་སུ་ཡང་མ་ལྷུང་མི་ལྷུང་བས། །རྨི་ལམ་ཇི་བཞིན་རང་བཞིན་ཡེ་དག་པ། །འཁྲུལ་བ་སྟོང་གཟུགས་ཆོས་སྐུར་ལ་ཟློས་ཤིག །ཡེ་སྟོང་མཁའ་ལྟར་འཁོར་བ་ཀ་ནས་དག །གྲོལ་བ་མ་གྲུབ་མྱང་འདས་རྣམ་པར་དག །ཡོད་མེད་རྩོལ་སྒྲུབ་ལས་འདས་རང་རིག་དང༌། །འཁོར་འདས་གཉིས་མེད་ཆོས་སྐུར་ལ་ཟློས་ཤིག །རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་དུས་དང་སྤང་གཉེན་དང༌། །བྱ་བྱེད་འགྲོ་འོང་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་པའི་འབྲས། །ཡིན་མིན་རྩོལ་སྒྲུབ་ཆད་པར་རང་རིག་དང༌། །མཐའ་གྲོལ་ཀློང་ཡངས་ཆོས་སྐུར་ལ་ཟློས་ཤིག །རང་རིག་ངོ་བོ་གཞི་མེད་ཟང་ཀ་མར། །དག་དང་མ་དག་སྤྲོས་བཅས་སྤྲོས་མེད་དང༌། །གཉུག་མའི་གཤིས་ལ་གྲུབ་བསལ་མེད་པ་རུ། །མཁའ་མཉམ་ཡངས་པ་ཆེན་པོར་ལ་ཟློས་ཤིག །བྱ་བྱེད་རིག་པ་ལམ་དང་དགག་སྒྲུབ་དང༌། །ལྟོས་གཞི་ལྟོས་ཆོས་འཛིན་ལ་གོལ་བ་དང༌། །འདས་དང་མ་འདས་མེད་པ་རང་རིག་ངང༌། །བློ་འདས་ཁོང་ཡངས་ཆེན་པོར་ལ་ཟློས་ཤིག །སངས་རྒྱས་ཐོབ་ཏུ་མི་རེ་ལམ་མི་བསྒོམ། །འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་མི་དགོས་སྐྱབས་མི་འཚོལ། །འཁོར་འདས་སྤང་ཐོབ་མེད་པ་བློ་བདེའི་ངང༌། །ཟང་ཐལ་བྲལ་ཐོབ་མེད་པར་ལ་ཟློས་ཤིག །ཆོས་ལ་བྱར་མེད་ཡོད་མེད་མཐའ་རུ་འདུག །ཡིན་མིན་བློ་དང་ལྟ་སྒོམ་སྒྲོག་ཏུ་འདུག །ཡོད་མེད་བློ་ཡི་བྱ་བ་ཀུན་བཏང་ལ། །རང་ཡན་རྒྱ་གྲོལ་ངང་དུ་ལ་ཟློས་ཤིག །དགོངས་པ་ཆོས་ཉིད་ངང་ལས་མ་གཡོས་ཤིང༌། །ཆོས་ཟད་
Chinese
勤作有何用，面目亦未示， 自身亦不修，已超于观视。 依凭方便智，脉滴风三要， 欲证不可说，徒增愚者恼。 本初刹那间，不离自明觉， 不倚赖于谁，赤裸而通透。 无边中与底，超越诸境域， 无垠空阔处，非是欲求觅。 觉性通透彻，一决而赤裸， 无心亦无境，各自之境地。 于自明觉境，如实而见之， 以心与智分，要诀而证知。 轮回涅槃法，皆为一根源， 显有器情界，种种之缘起。 顺生与逆转，趋向此等理， 何时皆了知，觉性之幻化。 断定无异佛，舍弃诸希冀， 轮回之根本，亦断定为彼。 无明之错觉，于无念任运， 广大中演戏，法界觉性中。 未曾有动摇，轮回中何人， 不堕亦未堕，如梦之自性。 本净而清明，错觉空色相， 于法身演戏，本初空如空。 轮回本清净，解脱未成就， 寂灭亦清净，有无勤作离。 自明觉性中，轮回涅槃灭， 于法身演戏，局限与偏执。 时与舍取等，能作所作等， 来去观修果，是否勤作断。 于自明觉中，解脱边际处， 于法身演戏，自明觉体性。 无基而通透，净与非净等， 有戏与无戏，本有之体性。 无立亦无破，虚空般广阔， 于广大中戏，能作所作等。 觉性道与途，破立与取舍， 所依与能依，执着而迷途。 已逝与未逝，无有自明觉， 超心之宽广，于广大中戏。 不期证菩提，不修习道途， 无需离轮回，不觅求救护。 轮回涅槃舍，得无有忧恼， 通透离得舍，于其中演戏。 于法无所作，处于有无边， 是否心观修，皆于此止息。 舍弃有无心，一切诸作为， 于自在于广，阔中而演戏。 密意未动摇，法性之体性， 法尽
English
What is the use of effort, when the face is not shown? One does not meditate oneself, surpassing observation and urging. Relying on the essential points of method, wisdom, channels, drops, and the three winds, Desiring to realize the inexpressible, it is but the mind of a fool. From the very beginning, the face of self-awareness is inseparable for an instant, Without depending on anything, realize it nakedly and transparently. Without beginning, middle, or end, it transcends all realms, Not desiring emptiness, vastness, and infinity. In the nakedness of the transparent and decisive wisdom, Without mind or object, in one's own individual Realm of self-awareness, seeing it as it is, Realize it through the key point of distinguishing between mind and wisdom. The root of all phenomena of samsara and nirvana is one, And this interdependent arising of various appearances, existence, vessel, and essence, Strives to arise in the manner of arising and reversing. When all are realized as the magic of awareness, Having decided that there is no Buddha apart, Having abandoned hope, and also the root of samsara, Having decided that it is nothing but ignorance and delusion, Play in the great spontaneously accomplished non-thought. Since it does not move from the state of the dharmadhatu awareness, No one has fallen or will fall into samsara, Like a dream, its nature is primordially pure, Play the illusion of emptiness and form as the dharmakaya. Primordially empty like space, samsara is pure from the beginning, Liberation is not achieved, nirvana is completely pure, Self-awareness transcends existence, non-existence, effort, and accomplishment, Play the dharmakaya, in which samsara and nirvana are non-dual. Limitations, partiality, time, acceptance, and rejection, Actions, activities, comings, and goings, the results of view, meditation, and conduct, Whether it is or is not, effort and accomplishment are cut off in self-awareness, Play the dharmakaya, the vast expanse of liberation from extremes. The essence of self-awareness is groundless and transparent, Purity and impurity, with and without elaboration, In the innate nature, there is neither establishment nor refutation, Play in the great expanse equal to space. Actions, activities, awareness, path, negation, and affirmation, Reliance, object of reliance, straying into grasping, Without past or future, in the state of self-awareness, Play in the great expanse beyond mind. Not hoping to attain Buddhahood, not meditating on the path, Not needing to wander in samsara, not seeking refuge, Without abandoning or attaining samsara and nirvana, in a state of mental ease, Play in the transparent, without separation or attainment. In the Dharma, there is nothing to do, it abides at the extreme of existence and non-existence, Whether it is or is not, mind, view, and meditation abide in proclamation, Having abandoned all the activities of the mind of existence and non-existence, Play in the state of freedom and vastness. The intention does not waver from the nature of reality, The Dharma is exhausted.
Tibetan
མིང་མེད་ངང་དུ་རང་གྲོལ་བའི། །ཅི་སྣང་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རོལ་བར་མཐོང༌། །མེད་སྣང་སྟོང་གཟུགས་སྒྱུ་མའི་ལྟད་མོར་རོལ། །གང་ཤར་གཞི་ལས་ཤར་བས་བཟང་ངན་མེད། །ཤར་ཚད་རིག་རྩལ་ཡིན་པས་ངོ་བོ་འདྲ། །ཤར་དུས་རང་གྲོལ་ཟིན་པས་དབྱེ་བསལ་མེད། །སྨིག་རྒྱུའི་ཆུ་ལྟར་བློ་བཟུང་ཆོས་ལས་འདས། །ཆོས་དང་ཆོས་མིན་བྱ་བ་བློ་ཡིས་བྱས། །ཆོས་ལ་བྱ་བྱེད་བྲལ་བས་ཡེ་ཟིན་རྟོགས། །འཇིག་རྟེན་སེམས་ཀྱི་བྱ་བའང་དེ་ལ་བྲལ། །རང་བབས་ཐ་མལ་གཉུག་མའི་ངང་ལ་གནས། །རང་བབས་དྲན་པའི་གཤིས་ལ་སྤྱོད་པ་དང༌། །ཆོས་ལ་རྩོལ་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམས་རིག་པའི་ངོར། །ཁྱད་མེད་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་ལམ་ཀུན་ཀྱང་ཆོས། །ཆོས་ཉིད་རོལ་བར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་འོ། །སྤང་བླང་ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་ལས་འདས་པའི། །ཀུན་མཉམ་ཡངས་པ་ཆེན་པོར་ཀློང་གཅིག་གོ །རིག་སྟོང་རྗེན་པར་གྲོལ་བས་ཆོས་ཐམས་ཅད། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རོལ་བར་གདེང་འཆོས་ཏེ། །སྣང་ཤེས་གཉིས་མེད་ཟང་ཐལ་སྐད་ཅིག་ལ། །ཆ་མེད་བྱུང་ཞིང་སྐྱེ་བའི་དུས་གཉིས་པར། །མི་སྡོད་གྲོལ་ནས་ཆོས་ཉིད་རང་ཤར་དུ། །སྣང་ཤེས་གཞི་མེད་ཡིན་པས་འབད་རྩོལ་དང༌། །འཆིང་བ་ཞེན་པ་ཀུན་ལས་འདས་པ་དང༌། །ཆོས་རྣམས་རང་སྟོང་བཙལ་བྱ་ལས་འདས་པས། །རང་བབས་རང་ཡལ་རྗེན་པར་གདེང་འཆའ་འོ། །ཆོས་རྣམས་ཡེ་གྲོལ་བསྐྱར་ནས་འབད་མི་དགོས། །རང་གྲོལ་སྦྲུལ་གྱི་མདུད་ལྟར་ལེགས་རྟོགས་པས། །གཉེན་པོར་མི་བརྟེན་ཁོང་ཡངས་གཏད་སོ་བྲལ། །ཡོངས་གྲོལ་ཕྱམ་བདལ་འབད་མེད་བློ་བདེ་བ། །དེ་ལྟར་གནད་མཐོང་གཉེན་པོའི་རྩོལ་སྒྲུབ་ཅིག །སྤང་བྱ་དྲན་བསམ་འཆིང་ཞེན་དགག་སྒྲུབ་མེད། །བློ་ཟད་ཆོས་ཟད་རིག་པ་མཁའ་ལྟར་དག །ཉིན་བྱེད་ཤུགས་ཀྱིས་མུན་པ་རང་ཡལ་ལྟར། །གཟུང་འཛིན་མ་སྤངས་རང་གྲོལ་དབྱིངས་སུ་ཡལ། །ཆོས་རྣམས་ཡེ་མཉམ་བཟླ་བྱ་བཟླ་བྱའི་ཡུལ། །ཟློ་བའི་མཁན་པོ་ལ་བཟླ་ཆེན་པོ་ཡང༌། །མིང་དོན་གཏད་སོ་ཀུན་ལས་འདས་པ་འོ། །དེ་ལྟར་རང་རིག་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས། །གངས་ལྗོངས་ཤིང་རྟ་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱི། །དགོངས་པའི་གན་མཛོད་རིན་ཆེན་ཆོས་ཀྱི་གཏེར། །དབང་མཛད་གཞན་ལ་བརྩེ་བའི་ཚུལ་དུ་གདམས། །སྔོན་ནས་གྲངས་མེད་རྒྱལ་སར་ལེགས་བྱས་གཏེར། །མང་དུ་བསགས་པའི་སྐལ་བཟང་སྐྱེས་བུ་ཀུན། །འཇམ་མགོན་ཞི་བར་གཤེགས་པའི་ཞལ་གྱིས་གདམས། །མི་འབྲལ་སྙིང་གི་ཐིག་ལེར་རྟག་ཏུ་ཆོངས། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འཇམ་དཔལ་ཐུགས་ཏིག་ལས་སྒོམ་པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཀློང་དུ་ལ་བཟླ་བའི་ལེའུ་སྟེ་དགུ་པའོ།།
Chinese
于无名之中，自解脱之境。 所显现者，皆为自生智慧之嬉戏。 沉浸于无有显现、空性形相、如幻之景象中。 凡所生起，皆从基始生，无所谓善恶。 所生起之物皆为明觉之展现，故其本质相同。 生起之时即已自解脱，故无有分别。 如阳焰之水，超越了以分别念执持之法。 法与非法之行，皆由心所造。 于法而言，无有作为与行动，故已证悟本初之境。 世间心之所为，亦不离此。 安住于自然、平凡、本然之状态。 于自然而然的觉性之中行事。 对于法之勤作与修持，在明觉之境中。 无有差别，瑜伽之行皆为法。 于法性之嬉戏中，任运成就。 超越了取舍、有无、是非。 于普皆平等之广阔大界中，融为一体。 以明空赤裸解脱，一切诸法。 皆为自生智慧之嬉戏而生起确信。 于显现与觉性无二之通透刹那间。 无有部分地生起，于生起之第二时。 不住留而解脱，于法性自显之时。 显现与觉性皆无有根基，故超越了努力与。 束缚执着。 诸法皆自性空，故超越了寻觅。 于自然而然中，自然消逝，赤裸而生起确信。 诸法本初解脱，故无需重复努力。 如自解脱之蛇结，善为了解。 不依赖对治，心胸开阔，无有依靠。 完全解脱，坦然舒畅，无有勤作，心怀喜乐。 如是见及要点，无需对治之勤作。 无有应舍弃之忆念思虑、束缚执着、破立取舍。 心念止息，法止息，明觉如虚空般清明。 如日光之力，黑暗自然消散。 不舍弃能取所取，于自解脱之界中消逝。 诸法本初平等，念诵之物与念诵之境。 念诵之导师，以及念诵之伟大。 皆超越了名相意义与依靠。 如是，自明任运成就，非造作。 雪域之车，龙钦饶降之。 意之宝库，珍贵之法藏。 于自在者，以慈爱之方式教导。 往昔于无数佛刹，善行之宝藏。 为积聚众多福德之有缘者。 由寂静逝去之蒋贡（蒋贡康楚仁波切）之口所宣说。 永不分离，常存于心之明点中。 大圆满文殊心髓中，于法性界中念诵品第九品。
English
In the state of namelessness, the self-liberation arises. Whatever appears is seen as the play of self-born wisdom. One revels in the spectacle of absence, appearance, emptiness, form, and illusion. Whatever arises arises from the ground, so there is no good or bad. Whatever arises is the display of awareness, so its essence is the same. When it arises, it is already self-liberated, so there is no separation. Like water in a mirage, it transcends the dharma grasped by the mind. The actions of dharma and non-dharma are done by the mind. In dharma, there is no action, so one realizes the primordial state. The actions of the world and mind are also separate from that. One abides in the natural, ordinary, and innate state. One acts in accordance with the nature of natural awareness. All efforts and practices in dharma are in the face of awareness. Without difference, all yogic conduct is dharma. The play of dharmata is spontaneously accomplished. Transcending acceptance and rejection, existence and non-existence, being and non-being. In the vast expanse of universal equality, it is all one space. With awareness and emptiness nakedly liberated, all dharmas. One settles with confidence in the play of self-born wisdom. In the single instant of the unobstructed union of appearance and awareness. Without parts, it arises, and in the second moment of arising. Without staying, it is liberated, and when dharmata self-arises. Appearance and awareness are without foundation, so it transcends effort and. Bondage and attachment. All dharmas are self-empty, so it transcends searching. In the natural state, it naturally vanishes, and one settles with naked confidence. All dharmas are primordially liberated, so there is no need for repeated effort. Having well understood the self-liberation like a snake's knot. One does not rely on antidotes, the mind is open, and there is no reliance. Completely liberated, flat and relaxed, without effort, and with mental ease. Thus, seeing the key point, there is no effort of antidotes. There is no rejection, no thoughts, no clinging, no attachment, no negation, and no affirmation. The mind is exhausted, dharma is exhausted, and awareness is clear like the sky. Just as darkness naturally vanishes by the power of the sun. Without abandoning grasping and the grasped, it vanishes into the self-liberated space. All dharmas are primordially equal, the object of recitation and the act of recitation. The teacher of recitation, and even the great recitation. All transcend name, meaning, and reliance. Thus, self-awareness is spontaneously accomplished, not compounded. The chariot of the snowy lands, the vast expanse of Longchen Rabjam. The treasury of intention, the precious treasure of dharma. The empowered one teaches in a manner of love to others. In countless buddhafields in the past, the treasure of good deeds. For all fortunate individuals who have accumulated much merit. Spoken by the mouth of Jamyang Khyentse Wangpo, who passed into peace. Inseparably, always dwell in the bindu of the heart. The ninth chapter, "Reciting in the Dharmadhatu," from the Great Perfection Jampal Chuktik.