Tibetan
དག་རྟེན་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་ལ་གནས་ནས། ཤེས་བྱ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གཞི་ལ། བདེན་བཞིའི་འཇུག་ལྡོག་མ་ནོར་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐོས་པ་དང་བསམ་པས་སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་བྱས་ནས། གཤེ་ཡང་སླར་མི་གཤེ ཁྲོས་ཀྱང་སླར་མི་ཁྲོ། བརྡེགས་ཀྱང་སླར་མི་བརྡེག །མཚང་བྲུས་ཀྱང་སླར་མཚང་མི་འབྲུ་བ་སྟེ། དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི་དང་ལྡན་པར་བྱས་ནས་ལམ་ལ་འཇུག་པ་ཡིན་ཏེ། གཞན་ཡང་འདོད་ཆུང་ཆོག་ཤེས་ལ་གནས་པས་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལེན་པ་དང་། ཟས་ཀྱི་ཚོད་ཤེས་པ་དང་། ནམ་གྱི་ཆ་སྟོད་སྨད་ལ་མི་ 21-4-113b ཉལ་བར་བརྩོན་པ་དང་། དུག་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོར་མི་སྡུག་པ་སོགས་དང་། བདེན་བཞི་དང་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དོན་ཚུལ་བཞིན་སྒོམ་པའི་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་ལམ་ལྔར་སྦྱངས་པས། འབྲས་བུ་ཁམས་གསུམ་ལས་ཐར་པ་ཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གི་ལམ་དང་ཐར་པ་ནི་ཡང་དག་པ་ཡིན་པས་དགག་པར་བྱར་མེད་ཅིང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལའང་ལམ་དང་ཐར་པ་དེ་དག་ཡར་ལྡན་དུ་ཚང་དགོས་པས་ཐུན་མོང་གི་ཆར་གྱུར་པ་རྣམས་ནི་དགག་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་། རང་དོན་ཉི་ཚེ་བའི་བློ་དང་། གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ཕྱོགས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པའི་གྲུབ་མཐའི་སྐྱོན་ནི་སྐབས་འདིར་དགག་པར་བྱ་དགོས་སོ། །གསུམ་པ་གྲུབ་པའི་མཐའ་ལ་དབྱེ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་གི་འདོད་པ་དང་། སོ་སོའི་འདོད་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ཉན་ཐོས་པ་དག་གི་ཐུན་མོང་གི་འདོད་པ་རྣམ་པ་བདུན་ཏེ།ལམ་དམན་པ་དགག་དགོས་པས་ན་ཐེག་ཆེན་གྱི་སྐབས་འདིར་དེ་ཤེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། ཤེས་མཐོང་གིས་བལྟས་ནས་འདའ་བར་བྱ་བའི་ལམ་དུ་གསུངས་པས་སོ། །དེ་ལ་འདོད་པ་བདུན་ནི། ཡུལ་བདེན་པ་བཞི། རྩོམ་བྱེད་དོན་དམ་པ། དགྲ་བཅོམ་པ་མཐར་ཐུག་པ།ཀུན་གཞི་མེད་པ། ཐེག་ཆེན་མེད་པ། ས་བཅུ་མེད་པ། སངས་རྒྱས་རང་རྒྱུད་པར་འདོད་པའོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་བདེན་བཞི་ནི། སྡུག་བསྔལ། ཀུན་འབྱུང་། འགོག་པ། ལམ་གྱི་བདེན་པ་བཞི་ལས། དང་པོ་ཟག་བཅས་འབྲས་བུའི་ཕུང་པོའི་ཆ་སྟེ། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་ཏུ་སྐྱེ་བའི་སེམས་ཅན་དང་སྐྱེ་བའི་གནས་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་བཅས་པའོ། །དེ་དག་ནི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོ་དང་གནས་སམ་རྟེན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་གསུམ་པོ་ཅི་རིགས་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་འབྱུང་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེའི་རྒྱུའི་ཆ་སྟེ་ལས་ 21-4-114a དང་ཉོན་མོངས་པ་གཉིས་སོ། །ལས་ནི་སེམས་པ་ཡིད་ཀྱི་ལས་དང་། བསམ་པ་ལུས་ངག་གི་ལས་ཏེ་དེ་རེ་རེར་ཡང་དགེ་མི་དགེ་ལུང་མ་བསྟན་གསུམ་དུ་ཡོད་དོ། །ཉོན་མོངས་ནི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པའོ། །འགོག་པ་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་བཅས་པ་གཏན་ནས་ཞི་བ་སྟེ་དེ་ལ་ལྷག་བཅས་ལྷག་མེད་གཉིས་སོ། །ལམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་ནས། དེའི་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་སྤོང་ཞིང
Chinese
安住于清净的戒律之后，对于蕴、界、处（ཤེས་བྱ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གཞི་ལ།）的基，以不错误的方式听闻和思考四圣谛的生起和还灭，断除增益和损减（སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་བྱས་ནས།）。即使被辱骂也不回骂，即使被激怒也不回怒，即使被打也不还手，即使被揭短也不反揭短。具备四种沙门之法（དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི།）而入道。此外，安住于少欲知足，接受十二种苦行功德（སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས།），知量而食，夜晚的前后部分精勤不眠，以不净观等作为对治三毒之法，如理作意四圣谛和缘起的意义，修习三十七道品于五道，从而获得解脱三界之果。这些道和解脱是真实不虚的，不应被驳斥。大乘也必须圆满具备这些道和解脱，因此共同的部分不应被驳斥。然而，自私自利的思想，以及执着于基、道、果的实有宗派之过失，在此处应当驳斥。 第三，宗派的分类有两种：共同的观点和各自的观点。首先，声闻乘的共同观点有七种，因为必须驳斥低劣的道，所以在本大乘的场合必须了解这些，因为经中说要以智慧观察而度过。这七种观点是：境四谛是实有，作者是胜义谛，阿罗汉是究竟，没有阿赖耶识，没有大乘，没有十地，佛是自性。其中，境四谛是：苦谛、集谛、灭谛、道谛。第一，苦谛是具有烦恼的果之蕴的部分，即六道众生和出生的处所，以及外在的器世界。这些是苦的自性和处所或所依，因为与三种苦（སྡུག་བསྔལ་གསུམ།）有各种关联。集谛是苦谛的因的部分，即业和烦恼。业是思和意业，以及思已业，即身语业，每一种又分为善、不善、无记三种。烦恼是贪欲等。灭谛是苦及其因完全寂灭，分为有余涅槃和无余涅槃。道谛是了知苦，断除其因集。
English
After abiding in pure discipline, regarding the basis of aggregates, elements, and sources of knowledge (ཤེས་བྱ་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་གཞི་ལ།), having severed exaggerations and deprecations (སྒྲོ་འདོགས་ཆོད་པར་བྱས་ནས།) through hearing and thinking about the arising and cessation of the Four Noble Truths in an unerring manner, even if scolded, one does not scold back; even if angered, one does not become angry again; even if struck, one does not strike back; even if shortcomings are exposed, one does not expose shortcomings in return. Having engaged in the path by possessing the four qualities of a renunciate (དགེ་སྦྱོང་གི་ཆོས་བཞི།). Furthermore, by abiding in few desires and contentment, one takes up the twelve qualities of purification (སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས།), knowing the measure of food, striving not to sleep during the early and late parts of the night, and with the antidote to the three poisons, such as ugliness, and by meditating properly on the meaning of the Four Noble Truths and dependent origination, by practicing the thirty-seven factors of enlightenment on the five paths, one obtains the fruit of liberation from the three realms. Since these paths and liberation are correct, they should not be refuted. The Great Vehicle must also fully possess these paths and liberation, so the common aspects are not to be refuted. However, the faults of a mind that is only concerned with its own benefit, and the philosophical views that cling to the reality of the ground, path, and fruit, must be refuted in this context. Third, if the philosophical tenets are divided, there are two aspects: common assertions and individual assertions. First, the common assertions of the Hearers (Śrāvakas) are sevenfold. Since inferior paths must be refuted, it is necessary to know them in the context of the Great Vehicle, because it is said that one must cross over by viewing with knowledge. These seven assertions are: the four true objects are real, the agent is ultimately true, the Arhat is the final goal, there is no basis of all (ālaya), there is no Great Vehicle, there are no ten grounds (bhūmi), and the Buddha is considered to be self-existent. Moreover, the four true objects are the four truths: suffering, origin, cessation, and path. The first, the truth of suffering, is a part of the aggregates of afflicted results, that is, sentient beings born in the six realms and the place of birth, including the external container world. These are the nature and place or basis of suffering, because they are related to the three types of suffering (སྡུག་བསྔལ་གསུམ།) in various ways. The truth of origin is the part of the cause of that suffering, namely karma and afflictions. Karma is thought and mental karma, and intentional karma, namely physical and verbal karma, each of which is also threefold: virtuous, non-virtuous, and neutral. Afflictions are desire and so on. The truth of cessation is the complete pacification of suffering together with its cause, which is twofold: cessation with remainder and cessation without remainder. The truth of the path is knowing suffering and abandoning its cause, origin. --------------------------------------------------------------------------------