Tibetan
ད་དགོས་ནའང་། གཅིག་གིས་ཕྲད་ན་ཆ་བཅས་སུ་ཐལ་ལ། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྲད་ན་གོང་བུ་ཉིད་ཀྱང་རྡུལ་ཕྲན་ཙམ་དུ་ཐལ་བས་ཕྲད་ནས་རྩོམ་པ་མི་སྲིད་ལ། མ་ཕྲད་པར་རྩོམ་ན་བར་དུ་སྣང་མུན་གྱི་རྡུལ་གཞན་འཇུག་ཅིང་དེའི་བར་དུ་ 21-4-115a ཡང་གཞན་འཇུག་པའི་གོ་ཡོད་པས་ན་ཡུངས་འབྲུའི་ནང་དུ་སྟོང་གསུམ་ཤོང་བར་ཐལ་བ་སོགས་ཀྱི་རིགས་པས་མི་འཐད་དོ། །གཞན་ཡང་ཉི་གྲིབ་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་། རིང་ཐུང་དང་། མདའ་འཕོ་བ་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་ན་རྡུལ་ཕྲ་རབ་ཏུ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་དོ། །དུས་ཅན་སྐད་ཅིག་མའང་བདེན་པར་མེད་དེ་དབུས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དེ་སྔ་ཕྱིའི་སྐད་ཅིག་དང་ཕྲད་དམ་མ་ཕྲད། ཕྲད་ན་རིམ་གྱིས་སམ་ཅིག་ཆར་ཕྲད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཆ་བཅས་དང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བསྐལ་པ་སྐད་ཅིག་ཏུ་ཐལ་ཞིང་། མ་ཕྲད་ན་བར་དུ་དུས་གཞན་གྱིས་ཆོད་པར་ཐལ་བ་དང་། གཞན་ཡང་སྐད་ཅིག་བར་མ་དེས་ཐོག་མཐའི་སྐད་ཅིག་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་ཆོད་དམ་མ་ཆོད། མ་ཆོད་ན་དུ་མ་མཐུད་པས་རིང་མི་ཤེས་ལ། ཆོད་ན་བར་ན་གནས་པའི་ཕྱིར་སྔ་ཕྱི་ལ་ཕྱོགས་པའི་ཆ་གཉིས་སུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །དགྲ་བཅོམ་པ་མྱང་འདས་མཐར་ཐུག་མིན་ཏེ། རིགས་ཀྱི་སྒྲིབ་པ་སྤང་བྱ་མཐའ་དག་མ་ཟད་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་རིགས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དྲི་མ་གློ་བུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། དྲི་མ་མཐའ་དག་མ་ཟད་བཞིན་དུ་སེམས་རྒྱུན་ཆད་པ་མི་སྲིད་དེ་ཡིད་ཀྱི་ལུས་སོགས་འཕེན་པའི་རྒྱུ་ཚང་བའི་ཕྱིར་དང་། སྤང་རྟོགས་མཐར་ཕྱིན་པའི་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་ལ་གདོད་སློབ་དགོས་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀུན་གཞི་མེད་པའང་མི་འཐད་དེ། རྟེན་ཀུན་གཞི་མེད་ན་རྒྱུན་ཆགས་སུ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། འཁོར་བར་ལུས་ལེན་པ་དང་། འཁོར་བ་ལས་ལྡོག་པ་མི་རུང་སྟེ། བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་མེད་པ་སོགས་ཀྱི་ཕྱིར་དང་། ཚོགས་དྲུག་འགགས་པའི་སེམས་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཡང་སེམས་འབྱུང་བར་མི་རིགས་ཏེ། རྒྱུན་ཆད་ཅིང་ཉེར་ལེན་མེད་པའི་ཕྱིར་ 21-4-115b དང་། གཞན་ཡང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སེམས་སུ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་རིགས་པས་འགྲུབ་པ་ན། བག་ཆགས་ཀྱི་རྟེན་ནི་ཉི་ཚེ་བའི་ཤེས་པས་མི་རུང་བས། ཐུན་མོང་གི་རྟེན་ཀུན་གཞི་ཡོད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཐེག་ཆེན་མེད་པའང་མི་འཐད་དེ། སྡེ་སྣོད་གསུམ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བཞིའི་དོན་སོགས་དང་འགལ་བ་མེད་པར་མ་ཟད། འོག་མའི་བསྟན་དོན་ལས་ཕུལ་དུ་བྱུང་བར་གྲུབ་པ་དང་། ཐེག་དམན་ལས་སངས་རྒྱ་བའི་ལམ་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐེག་ཆེན་ན་ཚང་ཞིང་ལམ་འབྲས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་རིགས་པས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཡོད་པར་འགྲུབ་བོ། །ས་བཅུ་ཡོད་དེ་སོ་སྐྱེའི་སར་དབང་རྣམས་མ་ཐོབ་པས་ཚོགས་མཐའ་དག་རྫོགས་མི་ནུས་ལ། ཉོན་མོངས་དང་བཅས་པས་ལམ་ལ་བ
Chinese
现在，即使假设存在（外道所说的极微），如果一个极微与其他极微相接触，就会变成有分，如果所有极微都接触，那么即使是聚合体也会变成极微尘。因此，接触不可能产生事物。如果不接触而产生事物，那么中间就会有明暗的微尘进入，而且其间隙中 还有其他微尘进入的可能，这样就会出现芥子中能容纳三千大千世界的荒谬。因此，这种观点在理证上是站不住脚的。此外，通过对日影的方向、长短以及箭的移动等进行观察，也无法证实极微的真实存在。 刹那有实论也是不成立的，因为中间的刹那与前后的刹那相接触还是不接触？如果接触，是逐渐接触还是一次性接触？如果是前者，则是有分；如果是后者，则会导致一刹那等同于一劫。如果不接触，那么中间就会被其他时间间隔开。此外，中间的刹那是否隔开了最初和最后的刹那？如果没有隔开，那么多个刹那相连，就无法区分长短；如果隔开，那么由于存在于中间，就会导致前后两个方向。 阿罗汉并非究竟的解脱，因为他们尚未完全断除烦恼障和所知障。心的自性是光明，具有如来藏的种性。客尘是暂时的。在所有客尘未断尽之前，心识之流不可能中断，因为具备了投生意生身等的因缘。并且，必须通过最初和后来的修学才能圆满断证二种功德。 认为阿赖耶识不存在也是不合理的，因为如果没有作为基础的阿赖耶识，相续就不可能存在。轮回中受生以及从轮回中解脱都是不可能的，因为没有习气的依处等等。六识灭尽之后，也不可能再生起心识，因为已经断绝了相续和近取因 此外，既然一切显现都可以通过理证确立为心，那么作为习气之依处的就不能是暂时的意识，因此必须认识到存在作为共同依处的阿赖耶识。认为没有大乘也是不合理的，因为这不仅与三藏和四法印的意义不矛盾，而且还被证实比小乘的教义更为殊胜。并且，小乘没有成佛之道的完整面貌， 而大乘则具备，并且通过理证可以证明大乘的道和果是至上的，因此可以确立大乘的存在。存在十地，因为凡夫位没有获得自在，无法圆满一切资粮，并且由于具有烦恼，在道上会受阻。
English
Now, even if we assume the existence (of the atoms as claimed by non-Buddhists), if one atom comes into contact with another, it would become divisible. If all atoms come into contact, then even aggregates would be reduced to atomic particles. Therefore, contact cannot give rise to things. If things arise without contact, then particles of light and darkness would enter in between, and in that gap, there would be room for other particles to enter, leading to the absurdity of a mustard seed containing a thousand worlds. Therefore, this view is untenable in terms of reasoning. Furthermore, by observing the direction of shadows, lengths, and the movement of arrows, the true existence of atoms cannot be established. The theory of momentary existence is also untenable, because does the middle moment contact the preceding and following moments, or not? If it contacts, does it contact gradually or all at once? If the former, it is divisible; if the latter, it would lead to the absurdity of a moment being equal to an eon. If it does not contact, then it would be separated by other times in between. Furthermore, does the intermediate moment separate the first and last moments, or not? If it does not separate, then multiple moments are connected, and it is impossible to distinguish length; if it separates, then because it exists in the middle, it would lead to two directions, forward and backward. An Arhat is not the ultimate liberation, because they have not completely abandoned the obscurations of afflictions and the obscurations of knowledge. The nature of mind is luminosity, possessing the lineage of the Tathagatagarbha (Buddha-nature). Adventitious stains are temporary. The mind-stream cannot be interrupted as long as all adventitious stains have not been exhausted, because the causes for projecting the mental body, etc., are complete. Furthermore, it is established that both initial and subsequent learning are necessary to perfect the accumulation of merit and wisdom, the causes for complete abandonment and realization. The non-existence of the Alaya-consciousness is also unreasonable, because if there is no Alaya-consciousness as a basis, continuity cannot exist. Taking rebirth in samsara and liberation from samsara are impossible, because there is no basis for habitual tendencies, etc. After the cessation of the six consciousnesses, it is not reasonable for consciousness to arise again, because the continuity has been cut off and there is no immediate cause. Furthermore, since all appearances can be established as mind through the power of valid cognition, then the basis for habitual tendencies cannot be temporary consciousness. Therefore, it must be recognized that there is an Alaya-consciousness as a common basis. The non-existence of the Mahayana is also unreasonable, because it not only does not contradict the meaning of the Tripitaka and the Four Seals, but it is also proven to be superior to the teachings of the Hinayana. Furthermore, the Hinayana does not have the complete aspect of the path to Buddhahood, while the Mahayana possesses it, and it can be proven through reasoning that the path and fruit of the Mahayana are supreme. Therefore, the existence of the Mahayana is established. The ten Bhumis (grounds) exist, because ordinary beings have not obtained mastery over the grounds, cannot perfect all accumulations, and are obstructed on the path due to afflictions. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ར་ཆད་མང་བས་ན། འཕགས་ལམ་ཐོབ་ནས་ཀྱང་ཚོགས་བསགས་པར་འཐད་ཅིང་། སྤང་བྱ་སྒྲིབ་པ་བཅུའི་གཉེན་པོ་ས་བཅུའི་ཡེ་ཤེས་རིམ་གྱིས་སྐྱེ་བ་ལ་འགལ་བ་མེད་ཅིང་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་རྣམ་སྨིན་དང་བཅས་པའི་གང་ཟག་རང་རྒྱུད་པ་ཡིན་ན། སྒྲིབ་པ་དང་མ་རིག་མ་སྤངས་ཤིང་འདས་ནས་འགྲོ་དོན་རྒྱུན་ཆད་ན། ཐུགས་རྗེ་མེད་པ་སོགས་ཉི་ཚེ་བའི་གང་ཟག་དེ་ལྟ་བུའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ནི་མི་འཐད་ལ། འོད་གསལ་བའི་སྙིང་པོ་དྲི་མ་མཐའ་དག་གིས་དག་པ་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་སངས་རྒྱས་པའི་ཚེ་སྤྲུལ་པའི་རྣམ་འཕྲུལ་གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་དབང་གིས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་ན་ཡང་རང་རྒྱུད་པའི་ཚུལ་དུ་མེད་པར་གྲུབ་བོ། གཉིས་པ་སོ་སོའི་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ལ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་། མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ། བྱེ་བྲག་སྨྲ་བའི་འདོད་པ་གཙོ་ཆེ་བ་ཙམ་བརྗོད་ན་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ། 21-4-116a འཇིག་པ་དོན་གཞན། དུས་གསུམ་རྫས་གྲུབ། བརྗོད་མེད་ཀྱི་བདག །ཤེས་པས་རང་དང་ཡུལ་མི་རིག་པ། མཚན་མཚོན་ཐ་དད། ཆུད་མི་ཟ་བའི་རྫས་ཏེ། དེ་ལྟར་འདོད་པ་རྣམ་པ་བདུན་གྱི་གཞུང་གི་དོན་རིག་པའམ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་ཡང་དག་པ་མིན་ཏེ་གྲུབ་མཐའི་ཞེ་འདོད་ཀྱིས་བསླད་པ་ཅི་རིགས་དང་འདྲེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཤེས་བྱ་གཞི་ལྔ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་གཞི་ནི་རྒྱུ་གཟུགས་འབྱུང་བ་ས་ཆུ་མེ་རླུང་བཞི། འབྲས་གཟུགས་མིག་རྣ་སྣ་ལྕེ་ལུས་དབང་ལྔ་དང་། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་སྟེ་ཡུལ་ལྔ། རྣམ་པར་རིག་བྱེད་མིན་པའི་གཟུགས་དང་བཅུ་གཅིག་གོ། གཙོ་བོ་སེམས་ཀྱི་གཞི་ནི་དོན་ཙམ་རིག་པ་སྟེ་མིག་ཤེས་སོགས་དྲུག་གོ། དེ་དག་གིས་ཡུལ་རང་ཉིད་རྗེན་ཅེར་དུ་འཛིན་པར་འདོད། འཁོར་སེམས་བྱུང་གི་གཞི་ནི་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་འཛིན་པ་སྟེ།དབྱེ་ན་ལྔ་བཅུ་ང་གཅིག་ཡོད་པ་ནི། འདི་ལྟར་རེག་པ་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་། ཚོར་བ་དང་། འདུ་ཤེས་དང་། སེམས་པ་སྟེ་ཀུན་འགྲོ་ལྔ། འདུན་པ་དང་། མོས་པ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། ཤེས་རབ་སྟེ་ཡུལ་སོ་སོར་ངེས་པ་ལྔ་སྟེ་བཅུ་ནི་སེམས་ཐམས་ཅད་ལ་འབྱུང་བས་སེམས་ཀྱི་ས་མང་པོ་བཅུའོ། །དད་པ། བག་ཡོད། ཤིན་སྦྱངས། བཏང་སྙོམས། ངོ་ཚ་ཤེས་པ། ཁྲེལ་ཡོད། མ་ཆགས་པ། ཞེ་སྡང་མེད་པ། གཏི་མུག་མེད་པ། མི་འཚེ་བ། བརྩོན་འགྲུས་དང་བཅུ་གཅིག་ནི་དགེ་སེམས་ཀུན་གྱི་འཁོར་དུ་འབྱུང་བས་དགེ་བའི་སེམས་བྱུང་ངོ་། །འདོད་ཆགས། ཁོང་ཁྲོ། ང་རྒྱལ། མ་རིག །ལྟ་བ། ཐེ་ཚོམ་སྟེ་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག །ཁྲོ་བ། ཁོན་འཛིན། འཆབ་པ། འཚིག་པ། ཕྲག་དོག །སེར་སྣ། སྒྱུ། གཡོ། 21-4-116b རྒྱགས་པ། རྣམ་པར་འཚེ་བ། ངོ་ཚ་མེད་པ། ཁྲེལ་མེད་པ། རྨུག་པ། རྒོད་པ། མ་དད་པ། ལེ་ལོ། བག་མེད་པ། བརྗེད་ངས། ར
Chinese
由于烦恼众多，即使证得圣道，积累资粮也是合理的。断除十种障碍的对治法，与十地智慧的次第生起没有矛盾，并且有论据支持。如果具有圆满报身佛的自续者，没有断除障碍和无明，并且断灭后不再利益众生，那么像这样缺乏慈悲心的片面者，是不可能成为一切智智的。当清净无垢的光明藏显现为佛陀时，为了调伏所化众生，会以化身的方式显现各种形象，但并非以自续的方式存在。第二，陈述各自的观点，有毗婆沙宗和经部的观点。首先，简要陈述毗婆沙宗的主要观点，即五事（梵文：pañca vastūni，五件事）是所知境。 坏灭是不同的实体，三时（梵文：tri-kāla，过去、现在、未来）是实有，不可言说的我，识不能认知自身和对境，名相和所诠不同，不会耗尽的实体。像这样，理解七种观点的论典意义，并非完全正确，因为其中混杂了宗派的偏见。其中，五事是：色蕴的事是四大（地、水、火、风）为能造色，眼、耳、鼻、舌、身五根和色、声、香、味、触五境为所造色，以及无表色共十一处。主要的心的事是仅仅了知对境，即眼识等六识。他们认为这些识直接、赤裸地执取对境。俱生心所的事是执取对境的差别，分为五十一类，即触、作意、受、想、思五种遍行心所。欲、胜解、念、定、慧五种别境心所，这十种心所在一切心中生起，所以是多心地法。信、惭、愧、无贪、无嗔、无痴、精进、轻安、不放逸、舍、不害这十一种是善心的助伴，所以是善心所。贪、嗔、慢、无明、见、疑六种是根本烦恼。忿、恨、覆、恼、嫉、悭、诳、谄、憍、害、无惭、无愧、昏沉、掉举、不信、懈怠、放逸、失念、散乱、不正知是随烦恼。
English
Due to the abundance of afflictions, it is reasonable to accumulate merit even after attaining the noble path. There is no contradiction in the gradual arising of the wisdom of the ten grounds, which is the antidote to the ten obscurations, and there is evidence to support it. If a self-existent being with a complete Sambhogakaya (enjoyment body) Buddha does not abandon obscurations and ignorance, and ceases to benefit beings after passing away, then such a one-sided being lacking compassion could not be omniscient. When the pure and stainless essence of clear light manifests as a Buddha, various forms appear as emanations to tame those to be tamed, but it is established that they do not exist in a self-existent manner. Secondly, stating the views of each school, there are the views of the Vaibhashika (Exponents of the Sutras) and the Sautrantika (Those Who Uphold the Sutras). First, briefly stating the main views of the Vaibhashika, the five objects of knowledge (Skt: pañca vastūni) are the knowable. Destruction is a different entity, the three times (Skt: tri-kāla, past, present, future) are truly existent, the inexpressible self, consciousness cannot recognize itself and its object, name and meaning are different, and the substance that is not exhausted. Like this, understanding the meaning of the treatises on the seven views is not entirely correct, because it is mixed with various sectarian biases. Among them, the five objects of knowledge are: the basis of form is the four elements (earth, water, fire, wind) as the producer of form, the five sense organs (eye, ear, nose, tongue, body) and the five sense objects (form, sound, smell, taste, touch) as the produced form, and the non-revealing form, totaling eleven places. The main object of mind is merely knowing the object, that is, the six consciousnesses such as eye consciousness. They believe that these consciousnesses directly and nakedly grasp the object. The object of co-emergent mental factors is grasping the differences of the object, divided into fifty-one categories, namely the five omnipresent mental factors: touch, attention, feeling, perception, and intention. The five specific mental factors: desire, conviction, mindfulness, concentration, and wisdom. These ten mental factors arise in all minds, so they are many mental states. Faith, conscientiousness, shame, absence of greed, absence of hatred, absence of delusion, diligence, pliancy, non-carelessness, equanimity, and non-harmfulness are the eleven companions of all virtuous minds, so they are virtuous mental factors. Greed, anger, pride, ignorance, views, and doubt are the six root afflictions. Wrath, resentment, concealment, vexation, jealousy, stinginess, deceit, cunning, arrogance, harm, shamelessness, lack of shame, dullness, excitement, lack of faith, laziness, carelessness, forgetfulness, distraction, and incorrect knowledge are the secondary afflictions. --------------------------------------------------------------------------------