Tibetan
ུ་བལྟས་ནས་སེམས་དེ་ལས་མ་ཡེངས་པར་སྒོམ། རིག་བྱེད་པས་བདེ་སྡུག་རྣམ་རྟོག་གང་ཡང་སྤངས་ནས་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྒོམ་པའོ། །དེ་དག་གི་ཏིང་འཛིན་ལ་དམིགས་པའི་ངོ་བོ། རྣམ་གྲངས། ཉམས། རང་རང་གི་འབྲས་བུ་བཞི་རེར་དབྱེ་བས་ཉེར་བརྒྱད་དོ། །སྟོན་པ་དྲུག་ནི་སྔར་གྱི་འོད་སྲུངས་རྫོགས་བྱེད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དྲུག་ཕལ་ཆེ་བའི་ལྟ་བ་ནི་ཆད་ལྟ་སྟེ། དེ་ཡང་སྒོ་གཅིག །དཔེ་གསུམ་ཚུལ་བཞིས་སྒྲུབ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་རྒྱུ་འབྲས་མེད་པ་ཚེ་སྔ་ཕྱི་མེད་པ་ཐར་གྲོལ་མེད་པ་མ་མཐོང་བའི་འགྲོ་བ་མེད་པ་བཞིའོ། །སྒོ་གཅིག་ནི་རང་གི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའོ། །དཔེ་གསུམ་ནི། རྒྱུ་མེད་པའི་དཔེ་སྤང་ལ་ཤ་མོ་རྡོལ་བ།འབྲས་བུ་མེད་པའི་དཔེ་ཐལ་བ་རླུང་ལ་གཏོར་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་བྱུང་བའི་དཔེ་ཉི་མ་འཆར་བ་དང་། ཆུ་བོ་ཐུར་དུ་འབབ་པ་སོགས་སོ། །ཚུལ་བཞི་ནི། སྔ་ཕྱིའི་སྲིད་པ་མེད་ཀྱང་ད་ལྟའི་འཇིག་རྟེན་ཡོད་པའི་ཚུལ། གཙོ་བདག་སོགས་འཕོ་བ་མེད་ཀྱང་ལུས་གྲུབ་ཚེ་རང་ཆས་ཡོད་ཚུལ། ས་སོགས་འབྱུང་བར་ཤེས་པ་སྐྱེད་ནུས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་པས་ཆན་ལས་མྱོས་པའི་ནུས་པ་བཞིན་གློ་བུར་གྲུབ་ཚུལ་ལམ་མ་སྦྱངས་ཀྱང་ཤི་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྒྱུན་ཆད་པས་གྲོལ་ཞིང་། དེ་ལྟར་ཤེས་ན་ལམ་སྦྱང་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི་ངལ་བ་མི་དགོས་ 21-4-109a པས་རྒྱང་འཕེན་པའི་གཞུང་བསྟན་པ་དོན་མེད་མིན་ཚུལ་བཞིའོ། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་གི་སྒོ་ནས། བསྒྲུབ་བྱ་བཞི་བསྒྲུབ་པའི་ཆ་ནས་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་བའོ། །བློན་པོ་དྲུག་ནི། འཇིགས་མེད་ཐོབ། ཉི་ཟླ་གྲགས། སྙིང་པོ་ཐོབ། བདེན་པ་ཐོབ། ཤེས་པར་སྨྲ། བཀྲ་ཤིས་ཐོབ་བོ། །དེ་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་འདིར་གང་ཕན་ཁོ་ན་སྤྱོད་ཀྱི། ཕྱི་ནང་གཉིས་ཀའི་འདོད་པ་ལྟར་མིན་ཏེ་མ་མཐོང་བའི་འགྲོ་བ་སོགས་དོན་མེད་ལ། ད་ལྟའི་འཇིག་རྟེན་ན་གང་མངོན་སུམ་སྤྱོད་པ་འདི་བདེན་པས་འདི་ལ་ཕན་པའི་ལེགས་ཉེས་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་གཙོ་བོར་འཛིན་ཏོ། །དེས་ན་གཟའ་དང་། སྐར་མ་དང་། དུས་ཚིགས་དང་། ལྷའི་ཆོས་ལུགས་ཏེ་རྒྱལ་པོའི་ལུགས་དང་། གླང་པོ་སོགས་བརྟག་པ། སྲིད་སྲུང་བ་སྟེ་རིག་པའི་མཛོད་དྲུག་སློབ་ཅིང་། དེ་ཡང་རྒྱལ་པོ་དང་། བློན་པོ་དང་། རིག་པ་ཤེས་པ་དང་། ཚོང་དཔོན་དང་། འབངས་ལྔས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆ་ནས་སུམ་ཅུ། རྩ་བའི་རིག་པ་ཐུན་མོང་གི་ཤེས་བྱ་དྲུག་སྟེ་སོ་དྲུག་ཏུ་བཞག་གོ། ཞར་བྱུང་བཞི་ནི། མོས་པ། ཆགས་པ། ཡེངས་པ། གཡེང་བའི་འདུ་ཤེས་ཅན་བཞི་ནི། ཚེ་འདིའི་བདེ་བ་ལ་མོས་པ་དང་ཆགས་ཤིང་ཡེངས་ལ་ཤིན་ཏུ་གཡེང་བར་སྤྱད་ན་གྲོལ་བར་འདོད་པའོ། །ཏརྐཱ་སྡེ་དྲུག་ནི། སེར་བུ་བོང་དེད་ཀྱི་སྡེ། རྩིག་ལྤགས་ཤ་ཟན་གྱི་སྡེ། ཝ་མགོ་རེ་ཐོད་ཀྱི་སྡེ། འཇིག་རྟེན་རྒྱང་འཕེན་
Chinese
观察心，不让它散乱而禅修。智者应舍弃苦乐等一切分别念，如虚空般禅修。这些禅定的所缘、分类、体验和各自的果，分为四种，总共二十八种。 六师（Six Teachers）指的是之前的Purana Kashyapa（具寿迦叶）, Makkhali Gosala（末伽梨·拘舍梨子）等人。这六位导师的观点大多是断见，这又通过一种方式、三种比喻和四种论证来确立。所要论证的四点是：没有因果、没有前世后世、没有解脱、没有未见之众生。 一种方式是指：因为自己的感官无法感知这些。 三种比喻是：无因的比喻如同草地上突然冒出的蘑菇；无果的比喻如同将灰烬撒向风中；自性产生的比喻如同太阳升起和河流向下流淌等。 四种论证是：即使没有前世后世，现在的世界仍然存在；即使没有自在天等转变，身体形成时自然具备；地等元素有能力产生意识，如同饮酒后产生醉意一样突然形成；或者即使不修行，死后也会自然断灭而解脱。因此，如果这样理解，就不需要修道和苦行，因此，宣扬顺世论并非毫无意义。 通过这八种论证方式，从论证四个要点的角度，可以分为三十二种。 六位大臣是：无畏得、日月称、精要得、真谛得、知语者、吉祥得。他们只追求今生的利益，不顾及来世，认为未见之众生等毫无意义，只重视今生所能亲身经历的，认为这才是真实的，因此只专注于辨别对今生有利或有害的事物。 因此，他们学习星宿、星象、时节、神祇的法则等，即国王的法则，以及观察大象等，守护政权，即学习六种知识宝藏。国王、大臣、智者、商人和平民五种人需要了解这些知识，因此分为三十种。根本的共同知识有六种，总共三十六种。 四种伴随而来的是：具有贪恋、执着、散乱、放逸四种认知的人，认为贪恋今生安乐，执着、散乱和极度放逸地生活也能获得解脱。 六种论理学派是：冰雹驱赶者的学派、墙皮食肉者的学派、狐狸头颅的学派、顺世论者
English
Meditate by observing the mind, without letting it wander. The wise should abandon all discriminations of pleasure and pain, and meditate like the sky. The object, classification, experience, and respective fruit of these samadhis are divided into four types each, totaling twenty-eight. The Six Teachers refer to previous figures such as Purana Kashyapa, Makkhali Gosala, etc. The views of these six teachers are mostly annihilationist, which is established through one approach, three metaphors, and four arguments. The four points to be argued are: no cause and effect, no past and future lives, no liberation, and no unseen beings. The one approach refers to: because one's own senses cannot perceive these. The three metaphors are: the metaphor for no cause is like mushrooms suddenly sprouting on the grass; the metaphor for no result is like scattering ashes into the wind; the metaphor for arising from nature is like the sun rising and rivers flowing downwards, etc. The four arguments are: even without past and future lives, the present world still exists; even without a transforming Ishvara (自在天), the body naturally possesses when it is formed; the elements such as earth have the ability to produce consciousness, forming suddenly like intoxication after drinking alcohol; or even without practice, one will naturally be cut off and liberated after death. Therefore, if understood in this way, there is no need for the effort of practicing the path and asceticism, thus, propagating the Charvaka (顺世论) is not meaningless. Through these eight modes of argumentation, from the perspective of arguing the four points, it can be divided into thirty-two types. The six ministers are: Fearless Attainment, Sun and Moon Fame, Essence Attainment, Truth Attainment, Speaker of Knowledge, Auspicious Attainment. They only pursue the benefits of this life, disregarding the next, considering unseen beings, etc., meaningless, and only value what can be personally experienced in this life, believing it to be true, thus focusing solely on discerning what is beneficial or harmful to this life. Therefore, they study the laws of constellations, astrology, seasons, deities, etc., i.e., the laws of the king, and observe elephants, etc., protect the government, i.e., study the six treasures of knowledge. The five types of people—king, minister, wise person, merchant, and commoner—need to understand this knowledge, thus it is divided into thirty types. The fundamental common knowledge is six types, totaling thirty-six. The four that accompany are: those with the four cognitions of attachment, clinging, distraction, and dissipation believe that indulging in the pleasures of this life, clinging, being distracted, and living extremely dissipatedly can also attain liberation. The six schools of logic are: the school of hail chasers, the school of wall-skin eaters, the school of fox skulls, the Charvaka (顺世论) school. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
པའི་སྡེ། རྒྱུ་འབྲས་གཏན་མེད་ཀྱི་སྡེ། ཕྱལ་བ་དོན་མེད་ཀྱི་སྡེའོ། །འདི་དག་རྒྱུ་མེད་དུ་སྨྲ་བ་ལས་ཕྱེ་བའོ། །རྒྱུན་ལྟ་བཞི་ནི། རང་བཞིན་དང་བྱེད་པོ་དང་དབང་ཕྱུག་དང་དུས་རྒྱུན་ལྟ་བ་སྟེ་འདི་བཞི་རྟག་ལྟ་ལས་ཕྱེ་བའོ། །མཁན་པོ་གཉིས་ནི་རྟག་པའི་སློབ་དཔོན་ཤང་ཀ་དུང་འཛིན་ཆད་པའི་ 21-4-109b སློབ་དཔོན་བྷྲི་བ་ཧ་ཏི་དང་གཉིས་ནི་རྩ་བའི་རྟག་ཆད་དོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་མཐར་གསང་བར་སྨྲ་བ་ནི་སྤྱོད་པ་བའི་བྱེ་བྲག་སྟེ་འོག་ཏུ་སྟོན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་མགོ་སྙོམས་པ་ནས། གསང་བ་པའི་བར་གྱི་དབྱེ་བ་སུམ་བརྒྱ་ནི་ད་ལྟར་གྱི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པའོ། །སྔོན་མཐར་བརྟེན་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང་། ཕྱི་མཐར་བརྟེན་པ་ཞེ་བཞི་ནི་སྔར་བསྟན་པ་བཞིན་ཏེ་བསྡོམས་པས་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་རྩ་གཉིས་སོ། །དེ་དག་བསྡུ་ན་རྟག་ཆད་གཉིས་ལས་མ་འདས་ལ། རྟག་པ་ཡིན་ན་དངོས་པོ་རྣམས་རགས་པ་དང་ཕྲ་བའི་འགྱུར་བ་དང་མི་ལྡན་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟག་པ་ལ་དོན་བྱེད་པའི་དོན་དང་མི་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རྟག་པ་མེད་ལ། དེ་ལྟར་དུ་ཆད་པའང་མེད་དེ་དངོས་པོ་ཡོད་པ་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་དང་། མེད་པ་མཁའ་སོགས་ཆད་པའི་རྒྱུར་མ་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་འདི་དག་ཐམས་ཅད་བདག་ལྟ་ལ་གནས་པས་ན་ལྟ་གཞི་བདག་མེད་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་དང་། རྟག་ཆད་འགོག་པའི་རིགས་པ་ཅི་རིགས་སྔར་བསྟན་ལ་ཕྱིས་ཀྱང་འཆད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལས་ཏརྐཱ་སྡེལྔའི་དང་པོ་གྲངས་ཅན་པ་ནི་དྲང་སྲོང་སེར་སྐྱ་ཞེས་བྱ་བ་བསམ་གཏན་གྲུབ་པ་ཞིག་གིས་བྱས་པ་སྟེ།འདི་དག་གིས་དབང་ཕྱུག་ནག་པོ་རྒྱུད་དྲུག་ཅུ་པ་སོགས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་དེ་ཉིད་ཉེར་ལྔར་བརྩི་སྟེ། བདག་ཤེས་རིག་གི་སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་དང་། རྡུལ་མུན་སྙིང་སྟོབས་གསུམ་ཆ་མཉམ་པའི་གཙོ་བོ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། ཆེན་པོ་ཞེས་པ་མེ་ལོང་དྭངས་པ་ལྟ་བུ་ཕྱི་ནང་མཚམས་སྦྱོར་བ་བྱུང་། དེ་ལས་ང་རྒྱལ་གསུམ་བྱུང་ཞིང་ང་རྒྱལ་ལས་དེ་ཙམ་ལྔ་དང་དབང་པོ་བཅུ་གཅིག་བྱུང་། དེ་ཙམ་ལས་འབྱུང་བ་ལྔ་བྱུང་ངོ་། །དེ་ཡང་བདག་ཡུལ་ལ་ཆགས་པས་བསླུས་པར་ཤེས་ནས་བསམ་གཏན་བསྒོམས་པས་ལྷའི་ 21-4-110a མིག་ཐོབ་ནས་བལྟས་ཚེ་རྣམ་འགྱུར་རྣམས་གཙོ་བོའི་ཀློང་དུ་ཐིམ་ནས་བདག་ཡན་གར་དུ་གནས་པ་ནི་གྲོལ་བའོ་ཞེས་འདོད། དེ་འདྲའི་གཞུང་ལུགས་ཆོས་ཅན། རྫུན་པ་ཡིན་ཏེ། ཐར་པའི་རང་བཞིན་ནམ། གཙོ་བོའི་རང་བཞིན་དང་ཐ་དད་པའི་འགལ་བ་མང་པོ་ཉེ་བར་སྡུད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གྲུབ་སྟེ་གཙོ་བོ་རྟག་པ་ལས་འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མི་རུང་བ་དང་། བདག་རྟག་པ་ཡུལ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པར་མི་རུང་བ་དང་། བདག་ལ་ཆགས་བཞིན་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་མི་སྲིད་པ་དང་། ཡོན་ཏན་གསུམ་གྱི་ཆ་དང་ལྡན་པས་ན་གཙོ་བོ་གཅིག་པུ་མི་སྲི
Chinese
顺世外道，断灭因果外道，无意义外道。这些是从无因论中分离出来的。常见四种：自性、作者、自在天和时间是常，这四种是从常见中分离出来的。两位论师是常师商卡·东津（Śaṅka Dung 'dzin）和断灭师布里哈提（Bhṛhava Hati），这二位是根本的常断论者。吠陀经的秘密论者是行外道的支派，将在下文阐述。这样，从‘齐头外道’到‘秘密外道’的三百种差别，是依赖于现在的边见。依赖于前际的十八种和依赖于后际的四十四种，如前所述，总共三百六十二种。如果将它们归纳起来，不会超出常断二见。如果是常见，那么事物就不会有粗细的变化，因为常法不具备作用，所以没有常法。同样，也没有断见，因为存在的事物依赖于自己的因缘，而不存在的事物，如虚空等，不能成为断灭的因。此外，所有这些都执着于我见，因此，对于没有我见的观点，以及破斥常断的道理，都将在前面讲述，以后也会继续阐述。 五种论式（Tarkā）中的第一种，数论派，是由名为仙人迦毗罗（Kapila）的禅定成就者创立的。他们追随黑自在天（Dharmādhipati）六十部经等，将一切所知事物归为二十五谛：神我（Purusha）是具有知识的常住之物，从具有暗（Tamas）、动（Rajas）、静（Sattva）三种属性平衡的主体（Prakṛti）中，产生了大觉（Mahat），如清澈的镜子般连接内外。从大觉中产生了三种我慢（Ahaṃkāra），从我慢中产生了五唯（Tanmātra）和十一种根（Indriya）。从五唯中产生了五大种（Mahābhūta）。 也就是说，神我因为执着于对境而被迷惑，通过修习禅定获得天眼，观察到诸变化融入主体之中，神我独立存在，这就是解脱。这种宗义，有法，是虚假的，因为它具有与解脱的自性或主体的自性相异的诸多矛盾。理由成立，因为从常住的主体中不可能产生结果，常住的神我不可能享受对境，神我不可能在具有贪执的同时又没有贪执，并且主体具有三种属性，因此主体不可能是唯一的。
English
The Tirthikas (Pāṣaṇḍa) are divided into: nihilistic (hetuvāda) Tirthikas, those who deny cause and effect (akriyā-vāda), and those who are meaningless (ajñānika). These are separated from the doctrine of causelessness. The four eternalist views are: nature (svabhāva), creator (kartṛ), Īśvara (lord), and time (kāla) are eternal. These four are separated from the eternalist view. The two teachers are the eternalist teacher Śaṅka Dung 'dzin and the annihilationist teacher Bhṛhava Hati, these two are the root eternalists and annihilationists. Those who secretly speak of the end of the Vedas are a branch of the behavioral Tirthikas, which will be explained below. Thus, the three hundred distinctions from 'level-headed' to 'secret' are based on the extreme of the present. The eighteen based on the prior extreme and the forty-four based on the posterior extreme are as previously stated, totaling three hundred and sixty-two. If these are collected, they do not go beyond the two extremes of eternalism and annihilationism. If it is eternalism, then things do not have gross and subtle changes, because the eternal does not have the function of doing, so there is no eternal. Likewise, there is no annihilationism, because existing things depend on their own causes and conditions, and non-existent things, such as space, etc., are not established as the cause of annihilation. Furthermore, all of these abide in the view of self, therefore, the reasons for showing the absence of a basis for the view of self, and the reasons for refuting eternalism and annihilationism, will be explained as appropriate, and will be explained later as well. The first of the five Tarkas, the Sāṃkhya school, was founded by a meditative accomplished one named the sage Kapila. These follow the black Īśvara sixty tantras, etc., and count all knowable things as twenty-five realities: the self (Purusha) is the eternal being of knowledge, and from the principal (Prakṛti) which has the three qualities of darkness (Tamas), activity (Rajas), and goodness (Sattva) in equilibrium, arises the great (Mahat), like a clear mirror connecting inside and outside. From the great arises the three egoes (Ahaṃkāra), and from the ego arise the five subtle elements (Tanmātra) and the eleven faculties (Indriya). From the five subtle elements arise the five great elements (Mahābhūta). That is, the self, being deluded by attachment to objects, gains divine sight by meditating on samadhi, and when it sees that the transformations have dissolved into the principal, and the self remains independent, this is liberation. Such a doctrine, the subject, is false, because it has the fault of closely gathering many contradictions that are different from the nature of liberation or the nature of the principal. The reason is established, because it is impossible for a result to arise from an eternal principal, it is impossible for an eternal self to enjoy objects, it is impossible for a self to be attached and unattached at the same time, and because it possesses the three qualities, the principal cannot be one. --------------------------------------------------------------------------------