Tibetan
ཞན་ཡང་སྣང་ཚོད་པ་འདི་ལ་དཔྱད་ནས་མ་གྲུབ་པའི་དོན་དམ་ཡང་མེད་དེ། སྣང་བ་ཉིད་མེད་པར་དེའི་སྟོང་པའང་མི་འགྲུབ་ལ། གཉིས་ཀ་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་མ་གྲུབ་པར་མགོ་མཉམ་ཞིང་། བདེན་པ་གཉིས་སུ་ཕྱེ་པའང་བློ་ངོར་གནས་ཀྱི། དོན་ལ་གཉིས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན། གྲུབ་མཐའི་སྤྲོས་པས་བཞག་པ་སྣང་བའི་རྣམ་གཞག་ཞིབ་མོར་བྱེད་པ་དག་ཀྱང་སྤྲོས་པ་ཕྲ་མོ་མི་ལྡོག་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་རྟོག་གེས་བསླད་པ་ཡེ་མ་ཞུགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དང་པོ་ནས་སྣང་ཀུན་རང་སར་གྲོལ་བ་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཀ་དག་གི་དོན་ལ་འཇུག་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་མཚན་ཉིད་ཐེག་པའི་རྩེ་མོ། རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་པའི་སྙིང་པོའི་དོན་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་པས་ནི། ཡོད་མེད་ཡིན་མིན་གྱི་དམིགས་པ་དང་བཅས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་འགོག་པར་བྱེད་དེ། གཤིས་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་གནས་ལུགས་བློ་ལས་འདས་པ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཆེན་པོར་ཡེ་ནས་དག་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྒྲུབ་པས་ན། རང་ལུགས་ལ་ཁས་ལེན་པའི་དམ་བཅའ་མེད་པའི་དབང་གིས། ཕ་རོལ་ཁས་ལེན་དང་བཅས་པ་ལ་རང་གི་ཁས་བླང་གི་ཐལ་བ་འཕེན་པ་ལས་དངོས་ཞེན་གྱི་དམ་བཅའ་ཐམས་ཅད་འཇིག་པར་མཛད་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སྣང་སྲིད་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཙམ་སྟེ། དངོས་པོ་རྣམས་བརྟེན་ནས་སྐྱེ་བ་དང་། དངོས་མེད་རྣམས་བརྟེན་ནས་བཏགས་པའོ། །དེ་ལྟར་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་དེ། རང་བཞིན་ཡོད་ན་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་མི་འཐད་ལ། བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་མཐའ་བཞིའི་སྐྱེ་བ་དང་། གཅིག་ཐ་དད་ 21-4-127b པའི་ངོ་བོར་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པས་ན་བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་རྟག་ཆད་ཀྱི་མཐའ་ཕྲ་བ་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱི་སྒོ་ནས། གནས་སྐབས་ལམ་དང་མཐར་ཐུག་འབྲས་བུའི་ཆོས་རྣམས་མཐར་ཕྱིན་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ཡང་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པའི་དོན་གཏན་ལ་འབེབས་བྱེད་གཏན་ཚིགས་ཆེན་པོ་ལྔ་སྟེ། གཅིག་དུ་བྲལ། རྡོ་རྗེ་གཟེགས་མ། ཡོད་མེད་སྐྱེ་བྲལ། དོན་བྱེད་འགོག་པ། རྟེན་འབྲེལ་ཆེན་མོའོ། །དང་པོ། དོན་དུ་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། དངོས་དངོས་མེད་གང་དུའང་མ་གྲུབ་པར་ཐལ་ཏེ། གཅིག་དང་དུ་མ་བྲལ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཆུ་ཟླ་བཞིན་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ། ཇི་ལྟར་སྣང་བཞིན་པ་ཆོས་ཅན། ངོ་བོ་མེད་པར་ཐལ། བདག་དང་གཞན་དང་གཉིས་ཀ་དང་རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྨི་ལམ་བཞིན་ཏེ། བདག་ལས་སྐྱེ་ན་སྐྱེ་བ་དོན་མེད་དང་ཐུག་མེད་དུ་ཐལ་བ་དང་། གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་ཐམས་ཅད་ལས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ་བར་ཐལ་བ་དང་། གཉིས་ཀ་ལས་སྐྱེ་ན་གཉིས་ཀར་བརྗོད་པའི་སྐྱོན་ཅིག་ཆར་འབབ་པ་དང་། རྒྱུ་མེད་ལས་སྐྱེ་ན་ཐམས་ཅད་མི་སྣང་བའམ། འབྲས་བུའི་ཆེད་དུ་རྩོམ་པ་རྒྱུན་ཆད་པར་ཐལ་བས་ན། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་
Chinese
然而，对于这种显现，如果进行分析，就不会有未成立的胜义谛，因为如果没有显现，它的空性也不会成立。两者都只是假立，没有真实成立，是平等的。分为二谛也只是在意识层面，实际上并没有成立为二。因此，建立宗派的繁琐，详细分析显现的现象，只会成为无法摆脱细微戏论的根源。所以，应当以不被分别念玷污的方式，从一开始就让一切显现于自身解脱，进入伟大的中观，原始清净的意义。 第三，是特征乘的顶峰，是诸佛究竟意旨的精髓，即中观应成派。它遮止一切有、无、是、非等执着和戏论，以本性上什么都不成立，离于心识的实相，在无二大真如中本来清净的方式来成立。由于自宗没有承认的誓言，所以通过向他人（有）承认者抛出自己不承认的灰烬，从而摧毁一切实执的誓言。因此，显现和存在的万法都只是缘起，事物依靠条件而产生，非事物依靠条件而安立。因此，由缘起所摄的一切法都没有自性。如果有自性，就不应依靠条件而产生。因为是依靠条件而产生的，所以没有四边生，也没有一和异的体性。因此，通过如幻如化的无实性，远离常断等细微边见，从而圆满暂时的道和究竟的果的法。 此外，确定无自性的意义有五大理证：一异离、金刚屑、有无生离、有作用遮破、大缘起。第一，现象在名言中显现，作为所立宗，应不成立为实有和非实有，因为远离一和多。例如水月。第二，如其所显现者，作为所立宗，应无自性，因为不是从自、他、二者、无因而生。如梦。如果从自生，则生无意义，且有无穷之过；如果从他生，则一切应从一切生；如果从二者生，则二者之过同时降临；如果从无因生，则一切不应显现，或为果而努力应中断。如同种子生苗芽。
English
However, upon examining this appearance, there is no unestablished ultimate truth, because without appearance, its emptiness cannot be established. Both are merely imputed, not truly established, and are equal. Dividing into two truths also exists only in the mind, but in reality, they are not established as two. Therefore, the elaborations of establishing philosophical tenets, meticulously analyzing the phenomena of appearance, become the cause of not turning away from subtle proliferations. Therefore, one should enter the meaning of the great Madhyamaka, the primordial purity, where all appearances are self-liberated from the beginning, in a manner uncorrupted by conceptual thoughts. Third, the pinnacle of the characteristic vehicle, the essence of the ultimate intention of the Victorious Ones, is the Prasangika Madhyamaka. It refutes all elaborations involving grasping at existence, non-existence, affirmation, negation, etc., and establishes the nature of reality, which is beyond the mind, where nothing is established in its own right, in the manner of being primordially pure in the great indivisible truth. Due to the absence of vows to be accepted in one's own system, by throwing the ashes of one's own non-acceptance at those who accept (things) as existing, all vows of clinging to inherent existence are destroyed. Thus, all phenomena of appearance and existence are merely interdependent arising, where things arise in dependence, and non-things are designated in dependence. Therefore, all phenomena encompassed by interdependence are without inherent existence. If there were inherent existence, it would be unreasonable to arise in dependence. Because they arise in dependence, there is no arising from the four extremes, and there is not even a slight establishment of entities as one or different. Therefore, through the gate of being like an illusion without inherent existence, free from the subtle extremes of permanence and annihilation, the phenomena of the temporary path and the ultimate result are perfected. Furthermore, there are five great reasonings that establish the meaning of non-inherent existence: freedom from one and many, vajra slivers, freedom from arising from existence and non-existence, refutation of functionality, and great interdependence. First, phenomena appearing in conventional truth, as the subject of debate, should not be established as either existent or non-existent, because they are free from one and many. For example, like a water moon. Second, that which appears as it does, as the subject of debate, should be without essence, because it does not arise from self, other, both, or without a cause. Like a dream. If it arises from self, then arising is meaningless and leads to infinite regress; if it arises from other, then everything should arise from everything; if it arises from both, then the faults of both apply simultaneously; if it arises from no cause, then everything should not appear, or the effort for the sake of the result should cease. Like a sprout from a seed. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
སྐྱེ་བ་འདི་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་ཙམ་དུ་སྣང་གི། དོན་ལ་ས་བོན་དང་མྱུ་གུ་གཉིས་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་ཡང་མ་རྙེད་པས་ན་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །གསུམ་པ་ནི། དངོས་སྣང་སྣ་ཚོགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་མེད་དེ། དངོས་པོ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་གང་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཡོད་པ་སྐྱེས་ཟིན་པས་སྐྱེ་བར་མི་འཐད། མེད་པ་ཉིད་ཡོད་པ་དང་འགལ་བས་ན་ཡོད་པར་འགྱུར་མི་རུང་ངོ་། །བཞི་པ་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། དོན་བྱེད་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྐད་ 21-4-128a ཅིག་མས་དོན་མི་བྱེད་དེ། དོན་བྱེད་པར་གཟོ་དུས་འགག་པའི་ཕྱིར་དང་། རིམ་གྱིས་མི་བྱེད་དེ་རྒྱུན་དང་སྐད་ཅིག་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་སྣང་ཙམ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཟུགས་བརྙན་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན་བརྟེན་ནས་མི་འབྱུང་སྟེ་དངོས་པོར་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ལ་སྟོང་ཉིད་ཀྱིས་ཁྱབ་སྟེ། སྒྱུ་མའི་རྟ་གླང་སྣང་དུས་ནས་རྟ་གླང་གིས་སྟོང་པ་བཞིན་ཕྲ་རགས་གང་དུའང་མ་གྲུབ་བཞིན་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ཙམ་གྱིས་དབང་གིས་སྣང་བ་བསླུ་མེད་འདི་ཡང་སྟོང་བཞིན་དུ་སྣང་བ་སྟེ་དཔྱད་ན་གང་དུའང་མ་གྲུབ་ཅིང་ཁས་བླང་གི་གནས་མི་རྙེད་པའོ། །གཞན་ཡང་རྟག་འཇིག་མེད་པ། འགྱུར་མི་འགྱུར། ཆོས་བཞི་འགོག་པའི་གཏན་ཚིགས་གསུམ་སྟེ། དང་པོ། སྣང་ཙམ་ཆོས་ཅན་དངོས་པོར་མེད་དེ། འཇིག་མི་འཇིག་གཉིས་ཀར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བུམ་པ་འཇིག་པར་ཡོད་ན་ཡོད་དུས་དང་མེད་དུས་གང་རུང་འཇིག་དགོས་ན། ཡོད་དུས་འཇིག་པ་མིན་ཏེ་འཇིག་པའི་འགལ་ཟླ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། མེད་དུས་འཇིག་རྒྱུ་མེད་དོ། །མི་འཇིག་པའམ་རྟག་པར་མེད་དེ། སྐད་ཅིག་མའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་སྣང་ཙམ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་མེད་དེ། འགྱུར་མི་འགྱུར་གཉིས་ཀར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་དངོས་པོ་གནས་སྐབས་འགྱུར་ན་རྒན་པོ་ལས་ཀྱང་གཞོན་ནུར་འགྱུར་བར་ཐལ་ཞིང་འགྱུར་བ་ཉིད་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་གང་ལ་ཡོད་ཚུལ་དང་། ཆ་ཤས་བརྟགས་པས་མ་གྲུབ་བོ། །མི་འགྱུར་ན་གཞོན་ནུ་ལས་རྒན་པོར་འགྱུར་བ་མི་སྲིད་པར་ཐལ་ལོ། །གསུམ་པ་ནི། སྐྱེ་རྒ་གནས་འཇིག་བཞི་རིམ་གྱིས་འབྱུང་ན་སྐད་ཅིག་ལ་མི་ཚང་ཞིང་། ཅིག་ཆར་འབྱུང་ན་སྐྱེ་ཤི་དང་ 21-4-128b རྒས་གཞོན་མཉམ་དུ་འབྱུང་བ་སོགས་འགལ་བ་གཅིག་ཏུ་འདུ་བས་གནོད་དེ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྐབས་ནས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་ཀུན་རང་བཞིན་མེད་པར་ངེས་པའི་བློས་སྤྱོད་ལམ་ཐམས་ཅད་དུ་དམིགས་པའི་མཚན་འཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་མ་ལུས་པ་བཅད་དེ་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ནའང་ཐ་སྙད་དུ་སྣང་ཚུལ་མི་འགོག་པར། གཞི་དབུ་མ་བདེན་གཉིས། ལ
Chinese
此生也仅显现为缘起，然实则种子与苗芽二者，无论是一体还是他体皆不可得，故离于所缘。 第三，诸法现象，无自性，因为无论事物存在与否，皆离于生。即是说，已存在之物不应再生，无与有相违，故不可能变为有。 第四，所知诸法，不成实有，因为不能起作用。如刹那之声不起作用，若谓其起作用，则于作用之时已灭；若谓其渐次起作用，则相续与刹那相违。 第五，唯显现，不成实有，因为是缘起，如影像一般。若事物自性成立，则不应依赖而生，因为事物已然成立。依赖而生者，遍为空性。如幻化的马牛，显现之时即空于马牛，无论细微或粗大皆不成立，仅是因缘聚合之力所显现的无欺之相，亦是空性之显现。若加以分析，则任何事物皆不成立，亦无立足之处。 此外，以遮止常断、变与不变四法的理证有三。第一，显现，非实有，因为无所谓断与不断。如瓶子，若存在时可断，则无论存在时或不存在时皆应断灭。然存在时不断灭，因为与断灭相违；不存在时亦无所断灭。亦非不断灭或常有，因为其自性为刹那生灭。 第二，显现，非实有，因为无所谓变与不变。若事物状态可变，则老年人亦应变为年轻人，且变化本身亦有常与无常之分，若分析其组成部分，则不可得。若不变，则年轻人不可能变为老年人。 第三，若生老住灭四者次第发生，则不可能于一刹那圆满；若同时发生，则生与死、老与少同时出现等，诸多相违同时并存，此过患如小乘中所说。 如是，以确信诸法皆无自性之智慧，于一切行住坐卧之中，断除所有执着相的戏论，安住于平等性中。即便如此，亦不遮止名言中的显现，根本中观安立二谛。
English
This life also appears merely as interdependence, but in reality, neither the seed nor the sprout can be found to be either one or different, thus it is free from an object of focus. Third, these various phenomena are without inherent existence, because whether a thing exists or not, it is free from arising. That is, what already exists should not arise again, and non-existence contradicts existence, so it cannot become existent. Fourth, knowable phenomena are not established as real, because they cannot perform a function. For example, a momentary sound does not perform a function; if it were to perform a function, it would cease at the moment of performing it; if it were to perform it gradually, it would contradict continuity and momentariness. Fifth, mere appearance is not established as real, because it is interdependent, like a reflection. If a thing were inherently established, it would not arise dependently, because the thing would already be established. What arises dependently is pervaded by emptiness. Just as a magical horse or ox is empty of horse or ox from the moment it appears, so too, this unfailing appearance, which is not established in any way, whether subtle or coarse, but arises merely from the collection of causes and conditions, is also appearance within emptiness. If analyzed, nothing is established and no basis for assertion can be found. Furthermore, there are three reasons for negating permanence and annihilation, change and unchanging. First, appearance is not real, because it is neither annihilated nor not annihilated. For example, if a pot were to be annihilated, it would have to be annihilated either when it exists or when it does not exist. But it is not annihilated when it exists, because it is the opposite of annihilation; and there is nothing to be annihilated when it does not exist. Nor is it not annihilated or permanent, because its nature is momentary. Second, appearance is not real, because it is neither changing nor unchanging. If the state of a thing could change, then an old person would have to become young again, and change itself would also have to be either permanent or impermanent. If its components are analyzed, it cannot be established. If it does not change, then it is impossible for a young person to become old. Third, if the four stages of birth, aging, abiding, and decay occur sequentially, they cannot be complete in a single moment; if they occur simultaneously, then contradictions such as birth and death, old age and youth occurring at the same time would occur together, which is a fault as explained in the context of the Hearers. Thus, with the wisdom that ascertains that all phenomena are without inherent existence, one cuts off all the elaborations of clinging to characteristics in all activities, and abides in equanimity. Even so, one does not negate the way things appear in conventional reality. The fundamental Middle Way establishes the two truths. --------------------------------------------------------------------------------