Tibetan
བཞིན་དུ་བདེན་པ་གཉིས་ཆར་གནས་ཏེ། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྣང་བ་མི་བདེན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་དམ་སྟོང་ཡང་རྟེན་འབྲེལ་དུ་སྣང་བ་མ་ 21-4-125b འགགས་པས། ཚོགས་གཉིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་བསགས་པས། འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཐོབ་ནས། སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལ་རྟག་ཏུ་མཉམ་པར་བཞག་བཞིན། སྒྱུ་མའི་ཕྲིན་ལས་ཀྱིས་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་དོ། །དེས་ན་རྒྱུ་རྐྱེན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་དབང་ལས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། འཁྲུལ་སྣང་སྒྱུ་མ་དང་། འཁྲུལ་པ་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་ཡུལ་དུ་སྤྲོས་པ་ཞི་ཡང་གསལ་བ་མ་འགགས་པའི་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ། མདོར་ན་གཞི་ལམ་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟར་འདོད་པའོ། །དེ་ལ་བརྟགས་ན། སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་དོན་དམ་སྐྱེ་འཇིག་བྱེད་པ་དང་། སྒྱུ་མ་དཔྱད་བཟོད་དུ་ཐལ་བ་ལ་སོགས་སྤྲོས་པའི་དྲ་བ་ལས་མ་འདས་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཐར་ཐུག་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་སློབ་དཔོན་དཔལ་སྦས་ལ་སོགས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་སྒྱུ་མ་ཞེས་དམིགས་སུ་མེད་དེ། ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བུམ་སོགས་སྟོང་པ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་བྱེད་པར་སྣང་ཞིང་བདེན་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་པར་དཔྱད་ན་ཅི་ཡང་མི་རྙེད་པའི་ཕྱིར་སྟོང་པའོ། །དེས་ན་དོན་དམ་པ་དཔྱད་བཟོད་དང་། ཀུན་རྫོབ་དཔྱད་མི་བཟོད་གཉིས་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཅེས་གཞི་གཅིག་ལ་མི་འདུ་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་མི་རྟག་པ་ལྟར་དོན་དམ་མི་རྟག་པར་ཐལ་བ་དང་། དོན་དམ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྣང་བ་ཀུན་རྫོབ་ཆོས་ཅན་དང་།སྟོང་པ་དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་གཉིས་ཕན་ཚུན་ལྟོས་པས་གྲུབ་པ་ཙམ་མོ། །ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་དབྱེ་བ་ནི་རང་རྒྱུད་གོང་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་བརྟགས་ན། སྣང་བ་མིན་པའི་སྟོང་པ་བདེན་པ་གཉིས་ཀར་མི་སྲིད་དེ། སུ་ལའང་སྣང་བ་མེད་ན་དེའི་རྣམ་པ་ 21-4-126a གཏན་མེད་པའི་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ཏུའང་མེད་པར་ཐལ་ཏེ་རི་བོང་གི་རྭ་བཞིན་ནོ། །སྟོང་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྣང་བའང་མི་རྙེད་དེ་གང་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་དམ་བརྟག་བྱའི་སྣང་ཡུལ་དུ་མི་རུང་ན་བརྟག་བྱའི་དོན་དུའང་མི་རུང་སྟེ། ཤེས་བརྗོད་ཀྱིས་གཞལ་བྱ་ཡིན་ན་རྣམ་པ་སྣང་དགོས་ལ། དེ་མེད་ན་རྟོགས་སུ་མི་རུང་ངོ་། །སྤྲོས་བྲལ་ནི་དེ་དང་མི་འདྲ་སྟེ་སྣང་སྟོང་ཕྱོགས་རེ་བའི་མཐའ་ལས་འདས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ཡི་སྟོང་པ་ནི་སྣང་བ་དང་བྲལ་བར་དམིགས་དགོས་ན་དེ་མི་རུང་ངོ་། །སྣང་བ་ལས་ཐ་དད་པའི་སྟོང་པ་བསྒོམ་པ་ལམ་མིན་ཏེ། དེས་སྒྲིབ་པ་མི་སེལ་ཞིང་སྤང་གཉེན་དུ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དགྲ་ལ་ཞེ་སྡང་སྐྱེས་ཚེ་ནམ་མཁའ་སྟོང་པར་ཤེས་པས་མི་ཕན་པ་བ
Chinese
因此，两种真理都存在：世俗显现是不真实的，如幻象；胜义是空性的，但缘起显现不间断。通过积累如幻象般的二资粮，获得如幻象般的菩提果，并始终安住于幻象的自性中。通过幻象般的利他事业，利益如幻象般的众生。因此，一切显现都是如幻象般的，由因缘和合而生。迷惑的显现是幻象，远离迷惑的智慧之显现，虽然寂静了戏论，但明晰的显现不间断，也是如幻象般的。总之，基、道、果一切都应视为如幻象。 如果对此进行分析，胜义谛如幻象般生灭，并且幻象经不起分析等等，没有超出戏论之网，因此不是究竟的佛陀密意。第二种观点，寂护论师等认为，胜义中任何事物都不成立，因此没有必要特别执着于幻象。在世俗名言中，瓶子等并非空性，因为它们显现为有作用且是真实的。但在胜义中进行分析时，什么也找不到，因此是空性。 因此，胜义谛是可以分析的，而世俗谛是不可分析的，二者不能视为法相和法性，不能归于一个基础。因为如果世俗谛是无常的，那么胜义谛也应是无常的；如果胜义谛没有生灭，那么世俗谛也应没有生灭。因此，显现是世俗谛的法相，空性是胜义谛的法性，二者仅仅是相互依存而成立。世俗谛也可以分为正世俗和倒世俗，这与上述自续派的观点相同。如果对此进行分析，没有显现的空性在两种真理中都不可能存在，因为如果对任何人都不显现，那么它的体性将永远不存在，因此在世俗中也不可能存在，就像兔子的角一样。也找不到与空性不同的显现，因为一切显现经过分析都无法成立。如果胜义谛不能成为分析的对象，那么它也不能成为分析的目的。如果知识和言语可以衡量它，那么就必须显现形象，如果没有形象，就无法证悟。 离戏论与此不同，因为它超越了执着于显现和空性任何一方的边见。如果必须将此处的空性执着为与显现分离，那是不允许的。观修与显现分离的空性不是正道，因为它不能消除障碍，也不适合作为对治品。例如，当对敌人产生嗔恨时，仅仅知道天空是空性的并无益处。
English
Therefore, both truths exist: the conventional appearance is untrue, like an illusion; the ultimate is emptiness, but the dependent arising appearance is uninterrupted. By accumulating the two accumulations like an illusion, the fruit of enlightenment is obtained like an illusion, and one always abides in the nature of illusion. Through illusory activities, one benefits sentient beings who are like illusions. Therefore, all appearances are like illusions, arising from the power of causes, conditions, and dependent arising. Confused appearances are illusions, and the appearances of wisdom free from confusion, although pacified from elaboration, are clear and uninterrupted appearances, also like illusions. In short, the ground, path, and fruit are all regarded as illusions. If one analyzes this, the ultimate truth arises and ceases like an illusion, and the illusion cannot withstand analysis, etc., not exceeding the net of elaboration, therefore it is not the ultimate intention of the Buddha. The second view, held by masters like Śāntarakṣita (寂护), is that nothing is established in the ultimate, so there is no need to specifically fixate on illusion. In conventional terms, things like pots are not empty, because they appear to be functional and true. But when analyzed in the ultimate, nothing is found, therefore it is empty. Therefore, the ultimate is analyzable, and the conventional is unanalyzable, the two cannot be regarded as character and nature, and cannot be attributed to one basis. Because if the conventional is impermanent, then the ultimate should also be impermanent; if the ultimate has no arising and ceasing, then the conventional should also have no arising and ceasing. Therefore, appearance is the character of the conventional, and emptiness is the nature of the ultimate, the two are merely established by mutual dependence. The conventional can also be divided into correct and incorrect, which is the same as the above Svātantrika view. If one analyzes this, emptiness without appearance is impossible in both truths, because if it does not appear to anyone, then its essence will never exist, therefore it cannot exist in the conventional either, like a rabbit's horn. One cannot find an appearance different from emptiness, because all appearances cannot be established upon analysis. If the ultimate cannot be an object of analysis, then it cannot be a purpose of analysis either. If knowledge and speech can measure it, then an image must appear, and if there is no image, it cannot be realized. Freedom from elaboration is different from this, because it transcends the extremes of clinging to either appearance or emptiness. If the emptiness here must be fixated on as separate from appearance, that is not allowed. Meditating on emptiness separate from appearance is not the path, because it does not eliminate obscurations, and is not suitable as an antidote. For example, when anger arises towards an enemy, merely knowing that the sky is empty is of no benefit. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ཞིན་ནོ། །སྟོང་ཉིད་ཅེས་པ་གང་ནས་ཀྱང་མི་རྙེད་དེ། ཕྱོགས་དུས་ཀྱི་ཤེས་པ་གང་གི་ཡུལ་ཡིན་ཀྱང་དེའི་རྣམ་པ་སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་རྒྱུད་གོང་མ་ནི། སློབ་དཔོན་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་དང་། ཞི་འཚོ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལ་སོགས་པས་ནི། དོན་དམ་སྒྱུ་མ་དང་སྟོང་པ་ཁོ་ནར་རིགས་པས་དཔྱད་བཟོད་པ་མེད་པས་གནས་ལུགས་མཐུར་ཐུག་གི་དོན་ལ་སྤྲོས་པ་ཀུན་ལས་འདས་པ་ཡིན་ནའང་། གནས་སྐབས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་དངོས་པོ་རང་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་ཅིང་མི་བསླུ་བར་གནས་པ་འདི་ལ། རིགས་པས་དཔྱད་ན་བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཅུང་ཟད་མེད་པའི་སྟོང་པའམ་དོན་དམ་རྣམ་གྲངས་པ་གཉིས་མགོ་མཉམ་པར་སྒྲུབ་པས་ན་ཁས་ལེན་དང་བཅས་ཤིང་། རང་ལུགས་སྒྲུབ་པ་དང་། གཞན་ཕྱོགས་དགག་པ་ཐམས་ཅད་གཏན་ཚིགས་རང་རྒྱུད་པའི་སྒོ་ནས་བྱེད། འདི་མན་ཆད་ཀྱིས་གཞན་སྐྱེའང་འདོད་ཅིང་། ཀུན་རྫོབ་ལ་ 21-4-126b སྣང་ལ་དོན་བྱེད་པ་གནམ་ཟླ་ལྟ་བུ་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང་། སྣང་ཡང་སྣང་བ་ལྟར་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་སྣང་ལྟ་བུ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་ཡོད་ལ། དེ་ཡང་འཁྲུལ་པའི་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་དག་པའི་ས་མ་ཐོབ་ཀྱི་བར་དུ་མི་ལྡོག་སྟེ། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ན་སྣང་བ་ལ་དག་པ་འཇིག་རྟེན་པ་ཞེས་ཟེར། དེ་ལྟར་བདེན་གཉིས་འགལ་མེད་དུ་ཤེས་པས་ཚོགས་གཉིས་བསགས་ཏེ་སྐུ་གཉིས་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། །དེ་ལ་བརྟགས་ན། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་ཡང་ལོག་གི་ཀུན་རྫོབ་མཉམ་སྟེ། གཉིས་ཀ་རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་ཤིང་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དཔྱད་ན་མ་གྲུབ་པར་འདྲ་བས་དངོས་པོ་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་ཅེས་པའང་། སྤྲོས་པ་ལ་དགའ་བས་ནན་གྱིས་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་དཔྱད་ན་ཅི་ཡང་མ་གྲུབ་བོ། །གཞན་སྐྱེའང་རང་སྐྱེ་དང་འདྲ་སྟེ་དཔྱད་ན་གཉིས་ཀ་གང་ལྟར་ཡང་སྐྱེ་བ་མི་རྙེད་དོ། །དེ་མི་མཚུངས་ཏེ་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་གཞན་སྐྱེ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་སྣང་བའི་དངོས་པོ་ས་མྱུག་ལྟ་བུ་ལ་བདག་གཞན་དང་སྐྱེ་མི་སྐྱེའི་ཚུལ་དཔྱད་ཚེ་གང་དུའང་མི་རྙེད་པ་ཡིན་གྱི། དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་དམ་པའི་གཞན་སྐྱེ་སོགས་བཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་སྐྱེ་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་ཅི་ལྟར་སྐྱེ་ཞེ་ན། རྒྱུ་ས་བོན་སོགས་ཀྱི་མཐུ་ལས་འབྲས་བུ་མྱུ་གུ་སོགས་བསླུ་མེད་དུ་འཕེན་པར་སྣང་བ་འདི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་གྱི་མཐའ་བཞི་ཁས་བླང་བར་མི་བྱའོ། །མཐའ་བཞིར་ཁས་བླང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་སྣང་ཙམ་པ་འདི་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཡང་རང་མཚན་གྱིས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་པས་བདག་དང་གཞན་དང་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པའི་དྲྭ་བ་མཐའ་དག་ལོག་པ་ཡིན་ཞིང་། དེའི་དབང་གིས་ཁས་ 21-4-127a ལེན་ཡང་མེད་དོ། །ག
Chinese
当然。所谓'空性'，在任何地方都无法找到，因为无论在哪个方向或时间，任何知识的对象都伴随着它的显现。第二种，自续中观派，如论师耶谢宁波（Yeshe Nyingpo），寂护（Śāntarakṣita），莲花戒（Kamalaśīla）等认为，胜义谛仅仅是如幻和空性，无法通过推理来分析，因此，虽然究竟实相的意义超越了一切戏论，但在世俗层面，每个世俗事物都保持着自己的特性，并且不会被欺骗。如果用推理来分析，就会发现没有任何事物是真实存在的，因此，他们同时承认空性或胜义谛的两种形态。他们以自续论证的方式来建立自己的观点，驳斥其他观点。从这个角度来看，他们也承认'他生'。在世俗谛方面， 显现但具有作用的事物，如天空中的月亮，是真实的世俗谛；显现但不能像显现的那样起作用的事物，如二月，是虚假的世俗谛。此外，所有错误的世俗谛，在未获得清净地之前都不会消失。当圣者们在后得位时，所显现的清净被称为世间清净。因此，他们认为，通过了解二谛互不矛盾，积累二资粮，可以获得二身。如果对此进行分析，就会发现，在真实的意义上，真实的世俗谛和虚假的世俗谛是相同的，因为两者都由因缘而生，并且显现为对象，但如果进行分析，就会发现它们都无法成立。因此，所谓的事物由自相成立，只不过是喜欢戏论的人们强加的标签，如果进行分析，就什么也无法成立。他生也与自生相同，如果进行分析，无论如何也找不到生。如果说这并不相同，只是在名言上存在他生，那么，当分析名言上显现的事物，如种子和幼苗时，无论如何也找不到自、他或生与不生的状态。因此，不可能建立一个不同于此的胜义谛的他生。如果说，当种子生出幼苗时，在名言上是如何产生的呢？那么，由于种子等因的力量，果，幼苗等无欺地产生，这被认为是缘起，不应接受四边生。因为没有接受四边生，所以，对于这种缘起显现的事物，即使在名言上，也没有丝毫由自相成立的微尘，因此，关于自、他、生与不生等一切戏论之网都是错误的，因此，也没有任何承诺。
English
Certainly. 'Emptiness' cannot be found anywhere, because in whatever direction or time, any object of knowledge is accompanied by its appearance. Secondly, the Svātantrika school of Madhyamaka, such as the teachers Yeshe Nyingpo, Śāntarakṣita, Kamalaśīla, etc., believe that ultimate truth is merely illusion and emptiness, which cannot be analyzed by reasoning. Therefore, although the meaning of ultimate reality transcends all elaboration, in the relative aspect, each relative thing maintains its own characteristics and is not deceptive. If analyzed by reasoning, it is found that nothing is truly established. Therefore, they simultaneously acknowledge both emptiness or the two forms of ultimate truth. They establish their own views and refute other views through the means of Svātantrika reasoning. From this perspective, they also accept 'other-origination'. In terms of conventional truth, things that appear and have a function, like the moon in the sky, are true conventional truth; things that appear but cannot function as they appear, like a double moon, are false conventional truth. Furthermore, all erroneous conventional truths do not disappear until the pure bhūmi is attained. When noble ones are in post-meditation, the purity that appears is called worldly purity. Therefore, they believe that by understanding the non-contradiction of the two truths, accumulating the two accumulations, one can attain the two kāyas. If one examines this, one finds that in the true sense, true and false conventional truths are the same, because both arise from causes and conditions and appear as objects, but if analyzed, they are both unestablished. Therefore, the so-called things established by their own characteristics are merely labels forcibly imposed by those who enjoy elaboration, and if analyzed, nothing is established. Other-origination is also the same as self-origination; if analyzed, no origination can be found in either case. If one says that they are not the same, and that other-origination exists only nominally, then when analyzing things that appear nominally, such as seeds and sprouts, one cannot find self, other, or the state of arising or not arising anywhere. Therefore, it is impossible to establish an ultimate truth of other-origination that is different from this. If one asks, when a sprout arises from a seed, how does it arise nominally? Then, due to the power of the seed and other causes, the result, the sprout, etc., appears unfailingly, and this is considered dependent origination, and one should not accept the four extremes of origination. Because the four extremes of origination are not accepted, therefore, for this dependently originated phenomenon that merely appears, even nominally, there is not a single particle established by its own characteristics. Therefore, the entire web of elaboration regarding self, other, arising, and not arising is false, and therefore, there is no commitment either. --------------------------------------------------------------------------------