Tibetan
ཞེས་པ་ལྟར་རོ། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ལུང་རྟོགས་གཉིས་པོ་དེ་ཉིད་རྗེས་འཇུག་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་འཛིན་པའི་ཚུལ་ཡང་། སློབ་དཔོན་དབྱིག་གཉེན་གྱིས། དེ་འཛིན་བྱེད་པ་སྨྲ་བྱེད་པ། སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཁོ་ནའོ། ཞེས་གསུངས་བ་ལྟར་འཆད་རྩོད་རྩམ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་གཞན་ལ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་དང་། དེའི་དོན་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་བསྟར་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་སྟེ་དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འབྲེལ་བ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་ན། སྐབས་སུ་བབས་པ་འཇམ་མགོན་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་ པོ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་རྣལ་མ་བག་ལ་ཞ་བའི་མེ་རོ་གསར་དུ་སློང་བའི་ཐུགས་བསྐྱེད་དང་སྨོན་ལམ་དུས་སུ་སྨིན་པ་དང་ཆབས་ཅིག་ཐབས་མཁས་ཀྱི་ཕྲིན་ལས་མཐའ་ཡས་པར་བརྡལ་བར་མཛད་པའི་ནང་ནས། རྒྱལ་བསྟན་རིན་པོ་ཆེའི་རྒྱུན་འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་གནས་པའི་ཆེད་རྩོམ་པའི་བསྟན་རྒྱུན་བཞག་པའི་གསུང་རབ་ཀྱི་ཕྲེང་བ་ཉིད་ནི་མཛད་པ་ཀུན་གྱི་སྙིང་པོའམ་གཙོ་བོའི་ངོ་བོར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེའང་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་གདུལ་བྱའི་ཁམས་དབང་མོས་པ་ཐ་དད་པ་དང་བསྟུན་པའི་ཆོས་སྒོ་བརྒྱད་ཁྲི་བཞི་སྟོང་ལ་སོགས་པ་གསུངས་པ་རྣམས་དངོས་བརྒྱུད་གང་ནས་ཡང་དག་པའི་ལམ་འདག་གྲོལ་གྱི་རྒྱུར་མི་འགྲོ་བ་ཅི་ཡང་མེད་སྟབས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ཚོད་དང་འབྲེལ་བ་ཐམས་ཅད་ཉམས་སུ་ལེན་བྱ་ཉིད་ཀྱང་། བྲང་ངེས་ཀྱི་རིམ་པ་སོགས་མཐའ་དྲུག་ཚུལ་བཞིའི་རྒྱས་བཏབ་པའི་དབང་གིས་གང་ཟག་སོ་སྐྱེ་བས་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའི་གནས་སུ་གྱུར་པ་ན་རིམ་གྱིས་རྗེས་འཇུག་མཁས་པ་ཤིན་རུ་ཚད་མར་གྱུར་པ་མང་པོས་དགོངས་འགྲེལ་གྱི་བསྟན་བཅོས་རྒྱ་ཆེར་མཛད་ཅིང་། ལྷག་པར་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཀླུ་ཐོགས་གཉིས་ཀྱིས་དྲང་ངེས་ལེགས་པར་ཕྱེ་བ་སོགས་ཟབ་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོའི་ལམ་སྲོལ་ཡང་དག་པར་བཏོད་པ་ནས་བཟུངས་འཔྱངས་ཡུལ་དུ་གདུལ་བྱའི་པདྨོར་དམ་ཆོས་ཀྱི་འོད་སྟོང་ཅི་དགར་འཁྱུད་པའི་བསྟན་པའི་བསྟན་པའི་བབས་དཔྱིད་ཀྱི་ཉི་མ་ལྟར་འབར་བར་གྱུར་ཐོག བོད་གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་སུ་ཡང་པཎྜི་ཏས་བཤད། ལོ་ཙཱ་བས་ཉན། འཆད་ཉན་ཉམས་ལེན་གྱི་སྒོ་ནས་བཀའ་དང་དགོངས་འགྲེལ་གཅེས་གཅེས་རྣམས་བོད་རང་སྐད་དུ་བསྒྱུར་བ་སོགས་སྔ་འགྱུར་ཕྱི་འགྱུར་གང་གིས་ ནས་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་ཉི་མ་ཆེན་པོ་ཤར་བར་གྱུར་ནའང་། འཕགས་ཡུལ་བའི་སྐད་བཙན་ཞིང་ངག་སྒྲོས་དམ་པའི་ཤན་ཞུགས་སྟབས་བོད་ཡུལ་བ་ཕལ་གྱིས་རྟོགས་དཀར་གྱུར་པ་ལ་དགོས་མཁས་གྲུབ་ལོ་ཙཱ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གསལ་བྱེད་བསྟ
Chinese
如是。 那么，后学者们如何秉持佛陀的教法，即经教和证悟二者呢？ 如同导师世亲所说：“执持彼者，唯有言说，唯有修行。” 意思是说，通过讲说、辩论、写作这三种方式来向他人宣说，并且自己将那些道理付诸实践，即修行，因为这两者必须结合起来。 恰逢此时，文殊怙主宗喀巴大师也为了使衰败的佛法如死灰复燃般兴盛，其发心和愿望成熟之际，以善巧方便的无量事业广为弘扬。 其中，为了使珍贵的佛法长久住世，所著的教典之链，乃是所有事业的核心或主要部分。 也就是说，圆满正等觉佛陀所说的八万四千法门等，都是为了适应所化众生的根器、意乐和信解而宣说的，无论直接还是间接，没有一个不能成为引导解脱的正道之因，因此与所化众生的根器相关的一切都应该修持。 然而，由于确定取舍的次第等六边四行的严密性，使得凡夫俗子很难理解，因此逐渐涌现出许多堪为楷模的后学智者，他们撰写了大量的释经论著。 特别是龙树、无著二大车轨，善于区分了义和不了义等，开创了甚深广大的正法大车轨的先河。 从那时起，在瞻部洲，正法的光芒如春日的阳光般照耀着所化之莲，佛法的弘扬如日中天。 在雪域西藏，也是班智达宣讲，译师翻译，通过讲修研习，将珍贵的经教和释论翻译成藏语等，无论是前译还是后译，佛法的太阳都得以升起。 然而，由于印度语言的强势以及神圣语气的渗入，使得大多数藏族人难以理解，因此需要精通的成就译师们进行阐明。
English
Thus it is. How do the followers uphold the Buddha's teachings, both scriptural and realized? As the teacher Vasubandhu said, "To uphold it is only to speak, only to practice." This means to speak to others through the three means of teaching, debating, and writing, and to put those principles into practice oneself, i.e., to practice, because these two must be combined. At this time, Jamyang Chökyi Gyalpo (Tsongkhapa) himself, in order to revive the declining Buddha's teachings like rekindling ashes, as his aspiration and wishes matured, spread boundless activities of skillful means. Among them, the chain of scriptures written to ensure the precious Buddha's teachings remain as long as samsara exists is the essence or main part of all activities. That is to say, the 84,000 teachings and so on spoken by the perfectly enlightened Buddha are all spoken to suit the different dispositions, powers, and inclinations of those to be tamed. There is nothing that does not become a cause for the path of liberation, whether directly or indirectly, so everything related to the capacity of those to be tamed should be practiced. However, due to the strictness of the order of determining what to accept and reject, etc., the six extremes and four modes, it has become very difficult for ordinary people to understand, so gradually many learned and exemplary followers have emerged, writing extensive commentaries. In particular, the two great chariots, Nagarjuna and Asanga, have well distinguished the definitive and provisional meanings, etc., and have pioneered the path of the great chariot of profound and extensive Dharma. From then on, in Jambudvipa, the light of the Dharma shone like the spring sun on the lotus of those to be tamed, and the propagation of the Dharma flourished. In the snowy land of Tibet, the Panditas taught, the translators translated, and through teaching, studying, and practicing, the precious scriptures and commentaries were translated into Tibetan, etc. Whether it was the early or later translation, the great sun of Dharma was able to rise. However, due to the strength of the Indian language and the influence of sacred tones, it has become difficult for most Tibetans to understand, so accomplished translators who are proficient are needed to clarify.