Tibetan
རིག་ནི། ཁ་ནང་དུ་བལྟས་ཏེ་རྟག་ཏུ་ངའོ་སྙམ་དུ་འཇུག་པའོ། །ཡུལ་གྱི་རྣམ་རིག་ནི། གཟུགས་སྒྲ་སོགས་སུ་སྣང་བའོ། །དེས་ན་ཕྱི་ནང་དུ་སྣང་བ་དང༌། ངར་འཛིན་པ་དང༌། ཡུལ་དྲུག་གང་རུང་ལ་འཛིན་པ་རྣམས་དུས་གཅིག་ཏུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་དུ་མ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་སྟེ། ཤེས་པ་གཅིག་ལ་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ལས་འདི་ལྟ་བུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པོ་འདི་ལ་ལས་ཞེས་པ་ཅི་ཞེ་ན། འདི་ནི་བྱེད་པ་དང་ལས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ལས་སུ་མངོན་ཏེ། བདག་བདག་གི་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བཞི་པོ་དེ་ཀུན་གཞི་མི་འདོད་པ་ལ་མི་རིགས་ཀྱི་ཀུན་གཞི་ཁས་ལེན་པ་ལ་ནི་རིགས་ཏེ། ཕྱི་ནང་དུ་སྣང་བ་དོན་དང་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ཀུན་གཞི་ཉིད་དོ། །བདག་ཏུ་སྣང་བ་ནི་བདག་གི་རྣམ་རིག་ཉོན་ཡིད་དོ། །ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ནི། གསུམ་པ་ཡུལ་རྣམས་དྲུག་པོ་ལ། །དམིགས་པ་གང་ཡིན་དེ་དག་སྟེ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཚོགས་དྲུག་གོ། དེ་ལྟར་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཉིས་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བ་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ལས་མི་སྲིད་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་མདོར་བསྡུས་ན་ལས་རྣམ་པ་བཞི་སྟེ། སྣོད་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་དང༌། གནས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་དང༌། ངའོ་སྙམ་པའི་རྣམ་པར་རིག་པ་དང༌། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་རིག་པའོ། །རྣམ་པར་རིག་པ་འདི་དག་ནི་སྐད་ཅིག་སྐད་ཅིག་ལ་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་དམིགས་ཏེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཅིག་གི་སྐད་ཅིག་མ་ནི་ངོ་བོ་ཐ་དད་པའི་ལས་འདི་ལྟ་བུ་འདི་མི་རུང་ངོ༌། །ཞེས་སོ། །རིགས་པ་དྲུག་པ་ནི། ཀུན་གཞི་མེད་ན་ཚུལ་བཞིན་ནམ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་ལ་སོགས་པའི་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་ལུས་ལ་ཁྱབ་པར་སྐྱེ་བའི་མྱོང་བ་དེ་མི་སྲིད་བར་འགྱུར་ཏེ། མྱོང་བ་དེ་ལ་རྟེན་སྦྱིན་པའི་སྒོ་ནས་ལུས་ལ་སྐྱེ་བར་འཇུག་པའི་རྟེན་མེད་པས་རྒྱུའི་རྐྱེན་ས་བོན་མེད་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང༌། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་ལུས་ཀྱི་མྱོང་བ་མི་རུང་ཞེ་ན། འདི་ལྟར་འགའ་ཞིག་ཚུལ་བཞིན་ནམ་ཚུལ་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་སེམས་སམ། རྗེས་སུ་རྣམ་པར་རྟོག་གམ། སེམས་མཉམ་པར་བཞག་གམ། སེམས་མཉམ་པར་མ་བཞག་ཀྱང་རུང་སྟེ། རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་མང་པོ་དེ་དག་འབྱུང་བ་དང༌། དམིགས་པར་ཡང་མི་རུང་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཡང་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་ དོ། །ཞེས་སོ། །རིགས་པ་བདུན་པ་ནི། ཀུན་གཞི་མེད་ན་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་དེ་མེད་ན་སྙོམས་འཇུག་གཉིས་ལ་ཞུགས་པའི་གང་ཟག་དེ་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ལུས་བོར་བར་ཐ
Chinese
识，是向内看，总是产生“我”的想法。境的识，是显现为色、声等。因此，显现为外内，执着于我，以及执着于任何六境，这些同时缘取，因此多个识同时产生。因为一个识不可能有不同自性的作用。如果问这四者为什么称为作用？这显现为能作和所作的作用，因为显现为我和我的。这样，对于不承认阿赖耶识的人来说，不合理，但对于承认阿赖耶识的人来说，是合理的。 显现为外内的，显现为事物和有情的识，就是阿赖耶识。显现为我的，是我的识，染污意。显现为境的是，如“第三，对于六境，所缘即是那些”，所说的六识。这样，如果两个识不能同时产生，为什么作用不可能呢？这样，简而言之，作用有四种：器世间的识，处所的识，认为“我”的识，以及境的识。这些识被认为是在每个刹那同时产生的。因为一个识的刹那不可能有这种不同自性的作用。如是说。第六个理是：如果没有阿赖耶识，那么在所有如理或不如理作意等情况下，遍布全身产生的感受是不可能的。因为没有通过给予所依而使感受在身体中产生的所依，所以会变成没有因的种子之过失。这样，如果说：如果没有阿赖耶识，为什么身体的感受不可能呢？这样，有些人，无论是如理作意或不如理作意的心，还是随后的分别，还是心入定，或者心未入定也好，多种多样的显现和缘取也是不可能的。因此，阿赖耶识是存在的。 如是说。第七个理是：如果没有阿赖耶识，那么二禅定是不可能的。这样，如果没有它，进入二禅定的人，其识会舍弃身体，那么会……
English
Cognition is looking inward and constantly giving rise to the thought of "I." The cognition of objects is the appearance of forms, sounds, and so on. Therefore, since appearances of outer and inner, clinging to self, and clinging to any of the six objects are apprehended simultaneously, multiple consciousnesses arise at once. This is because it is not possible for one consciousness to have different natures of action. If asked why these four are called actions, it is because they appear as actions of agent and object, since they appear as self and mine. Thus, it is unreasonable for those who do not accept the ālaya, but it is reasonable for those who accept the ālaya. The cognition that appears as outer and inner, as things and sentient beings, is the ālaya itself. The appearance of self is the afflicted mind, the cognition of self. The appearance of objects is, as it says, "The third, for the six objects, whatever is apprehended is those," the six aggregates. Thus, if two consciousnesses cannot arise simultaneously, why is action impossible? Thus, in brief, there are four kinds of action: the cognition of the vessel, the cognition of the place, the cognition of thinking "I," and the cognition of the object. These cognitions are regarded as arising simultaneously in each moment. Because the moment of one consciousness cannot have such different natures of action. So it is said. The sixth reason is: if there is no ālaya, then the experience that arises pervading the body in all cases of proper or improper mind, etc., would be impossible. Because there is no basis for the experience to arise in the body by giving support, it would become the fault of having no seed of cause. Thus, if it is said: If there is no ālaya-vijñāna, why is the experience of the body impossible? Thus, some, whether it is a mind of proper or improper attention, or subsequent discrimination, or a mind in samadhi, or even if the mind is not in samadhi, the arising and apprehension of many diverse appearances is also impossible. Therefore, the ālaya-vijñāna exists. So it is said. The seventh reason is: if there is no ālaya, then the two absorptions are impossible. Thus, without it, the person who enters the two absorptions, his consciousness will abandon the body, then...
Tibetan
ལ། ཚོགས་དྲུག་འགགས་ཤིང་ཀུན་གཞི་མེད་པའི་ཕྱིར་འདོད་ན་དེ་དག་དང་ཤི་བའི་ཁྱད་པར་སྟོན་པ་ནི། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལུས་ལས་མ་འདས་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་མི་གསལ་བ་དང་བཅས་པས། རྣམ་ཤེས་དང་བྲལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། མི་རུང་སྟེ། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡོད་ན་གསུམ་འདུས་པའི་རེག་པ། དེ་ཡོད་ན་ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་རྣམས་ཡོད་པས་འདུ་ཤེས་ཚོར་འགོག་གི་སྙོམས་འཇུག་ཅེས་པ་མི་འཐད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཀུན་གཞི་ཡོད་ན་ཡང༌། ཚོར་བ་དང་འདུ་ཤེས་ཀུན་འགྲོ་ཡིན་པས་དེའི་ཚེ་ཡང་འདུ་ཤེས་ཚོར་འགོག་མི་འཐད་དོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ་འོན་ཀྱང་ཚོགས་དྲུག་འཁོར་གྱི་འདུ་ཤེས་དང་ཚོར་བ་རྒྱུ་བ་རགས་པས་མེད་དགོས་ཤིང༌ཀུན་གཞིའི་འཁོར་གྱི་ཚོར་འདུ་ནི། དམིགས་རྣམ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བས་འགོག་སྙོམས་དང་མི་འགལ་པས་ཡོད་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་པས་མི་མཚུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མེད་ན་ཅིའི་ཕྱིར་སེམས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་མི་སྲིད་ཅེ་ན། འདི་ལྟར་འདུ་ཤེས་མེད་པའི་སྙོམས་པར་ཞུགས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་ལུས་ལས་འདའ་བར་འགྱུར་བའི་རིགས་ན་མ་འདས་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་འཆི་བའི་དུས་བྱེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཇི་ སྐད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང༌། དེའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལུས་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟ་བུའོ། །ཞེས་སོ། །རིགས་པ་བརྒྱད་པ་ནི། ཀུན་གཞི་མེད་ན་འཆི་འཕོ་བ་མི་རུང་སྟེ། འདི་ལྟར་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ལུས་འདོར་བས་འཆི་བར་ནི་འདོད་ན་དེ་ཡང་ཀུན་གཞི་མེད་ན་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་འདོད་དགོས་ལ་དེ་ལྟ་ན། ལུས་ཀྱི་དྲོད་རིམ་གྱིས་སྡུད་པ་མི་རུང་སྟེ། འཆི་བའི་སྐད་ཅིག་མ་ཚུན་ཆད་དུ་ཡིད་ཤེས་མི་འབྱུང་བ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཀུན་གཞི་ཡང་སྲོག་འགག་ཚུན་ཆད་རྒྱུན་མི་འཆད་པས་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། བྱེ་བཤད་དུ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་ཁོག་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་བརྟེན་པར་གནས་པའི་ཀུན་གཞི་དེ་ལས་ཀྱི་འཕེན་པའི་ནུས་པ་ཟད་ནས་ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་གང་ནས་ཀུན་གཞི་དེ་གནས་པར་མི་རུང་བར་གྱུར་པའི་ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་དེ་ནས་ཀུན་གཞི་དེ་བསྡུས་པས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་དབང་པོ་རྣམས་འགག་པར་འགྱུར་ཞིང་དྲོད་ཡལ་བར་འགྱུར་རོ། །རིམ་པ་འདིས་དབང་པོ་མ་ལུས་པ་བོར་བས་ལུས་རིལ་དྲོད་ཡལ་བར་འགྱུར་བས་འཆི་འཕོ་ལ། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི་ལུས་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པར་གནས་ཞིང་ལུས་ཀྱི་ཕྱོགས་ཕྱོགས་ན
Chinese
ལ། 如果认为六识停止且没有阿赖耶识，那么指出它们与死亡的区别是：与“他的识不离身”的说法相矛盾。如果说，因为意识的识不明显，所以不会脱离识，那是不行的。如果识存在，那么三者聚合的触就存在；如果触存在，那么感觉和概念等就存在，因此“灭尽定”的说法就不合理了。如果那样，即使有阿赖耶识，因为感觉和概念是普遍存在的，那么那时灭尽定也不合理，是吗？确实如此，但是六识轮转的概念和感觉是粗大的，所以必须不存在；而阿赖耶识轮转的感觉和概念，因为对境和行相非常微细，所以与灭尽定不矛盾，即使存在也没有过失，因此不相同。同样，如果没有阿赖耶识，为什么无想定不可能呢？这样，入于无想定的识，如果属于会脱离身体的种类，就不会脱离，因此会成为死亡的时候。如世尊所说：“他的识不离身。”第八个理证是：如果没有阿赖耶识，死亡和转生是不可能的。这样，如果认为识舍弃身体就是死亡，那么如果没有阿赖耶识，就必须是意识舍弃，如果那样，身体的温度逐渐降低是不可能的，因为直到死亡的瞬间，意识不生起是不可能的。那么，阿赖耶识也一样，直到生命停止都不会中断，所以是一样的，是吗？在《俱舍论》中说：“阿赖耶识遍布整个身体。”如所说，因为遍布整个身体而存在，当那个阿赖耶识的业力耗尽，身体的哪个部位无法让阿赖耶识存在时，阿赖耶识就从那个身体部位收摄，因此依赖于它的诸根就会停止，温度也会消失。通过这个次第，舍弃了所有诸根，整个身体的温度都会消失，因此会死亡和转生。而意识遍布整个身体，并且在身体的各个部位
English
L. If it is asserted that the six consciousnesses cease and there is no ālaya-vijñāna, then pointing out the difference between them and death is contradictory to the statement that "his consciousness does not depart from the body." If it is said that because the consciousness of mind is not clear, it will not be separated from consciousness, that is not permissible. If consciousness exists, then the contact of the three aggregates exists; if that exists, then feelings and perceptions exist, therefore the assertion of "cessation of perception and feeling" is unreasonable. If that is the case, even if there is ālaya-vijñāna, since feelings and perceptions are universal, then cessation of perception and feeling is also unreasonable at that time, is it? Indeed, but the perceptions and feelings of the six consciousnesses are coarse, so they must not exist; while the feelings and perceptions of the ālaya-vijñāna are very subtle in terms of object and aspect, so they do not contradict cessation, and there is no fault even if they exist, so they are not the same. Likewise, if there is no ālaya-vijñāna, why is the non-perceptual samāpatti impossible? Thus, the consciousness that enters into the non-perceptual samāpatti, if it belongs to the category that will depart from the body, will not depart, therefore it will become the time of death. As the Blessed One said, "His consciousness is not separated from the body." The eighth reason is: if there is no ālaya-vijñāna, death and rebirth are impossible. Thus, if it is asserted that consciousness abandoning the body is death, then if there is no ālaya-vijñāna, it must be the mind-consciousness that abandons it, and if that is the case, the gradual decrease of body temperature is impossible, because it is impossible for mind-consciousness not to arise until the moment of death. Then, the ālaya-vijñāna is also the same, it will not cease until the cessation of life, so it is the same, is it? In the Abhidharmakośa it is said, "The ālaya-vijñāna pervades the entire body." As it is said, because it exists pervading the entire body, when the karmic energy of that ālaya-vijñāna is exhausted, and the ālaya-vijñāna cannot exist in any part of the body, the ālaya-vijñāna is withdrawn from that part of the body, therefore the faculties that depend on it will cease and the temperature will disappear. Through this sequence, all the faculties are abandoned, and the temperature of the entire body will disappear, therefore there will be death and rebirth. While the mind-consciousness pervades the entire body and in every part of the body