Tibetan
ཁྱད་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན་ མི་འགྱུར་ཏེ་འདི་ནི་འདུས་བྱས་ཀྱི་འཇུག་པ་ཉེ་བར་ཞི་བ་ཙམ་ཡིན་གྱི་ཞི་བའི་དབྱིངས་ནས་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་སྐུར་མི་ལྡང་སྟེ་གཞན་དོན་དུ་ལམ་ལ་གོམས་པར་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར། འཇུག་ཤེས་དང་ཀུན་གཞི་གཉིས་ཀ་མེད་པའི་མུ། ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ལ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྔར་ལྟར་ཡིན་ནོ། །འདི་ཉན་ཐོས་དང་སྒོ་བསྟུན་ཅེས་ཀྱང་བརྗོད་མི་ནུས་ཏེ། ཀུན་གཞི་ཡོད་ན་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་ནི་ལྷག་མེད་ཀྱི་ཚེ། འདུས་བྱས་རྒྱུན་ཆད་པའི་སོ་སོར་བརྟག་འགོག་ནི་རྫས་སུ་གྲུབ་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཤིག་ཡོད་པར་འདོད་ལ། མདོ་སྡེ་པ་ནི། འདུས་བྱས་འགགས་པའི་མེད་དགག་ཅང་མེད་པ་གཅིག་ཏུ་འདོད་དེ། ཕུང་པོ་དང་བྲལ་བར་ནི་འདོད་ལ། འདུས་མ་བྱས་རྫས་སུ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་ཀས་ཀྱང༌། ལུས་ཞིག་ཚོར་བ་བསིལ་བར་གྱུར། །འདུ་ཤེས་འགགས་ཤིང་འདུ་བྱེད་ཞི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནུབ་གྱུར་པ། །འདི་འདྲ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མཐའ། །ཞེས་པའི་མདོའི་དོན་ཡིན་པར་སེམས་ཤིང༌བྱེ་བྲག་ཏུ་མདོ་སྡེ་པས། མར་མེ་ཤི་བར་གྱུར་པ་ལྟར། །དེ་ཡི་སེམས་ནི་རྣམ་པར་ཐར། །ཞེས་དགྲ་བཅོམ་པའི་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མར་མེ་ཤི་བ་ལྟར་གསུངས་པ་དང༌། རང་གི་གྲུབ་མཐའ་མཐུན་པར་འདོད་དོ། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ནི། རྣམ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་ནི། བེམ་རིག་གི་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་ཞི་བའི་དེ་བཞིན་ཉིད། ཚོར་བའི་བདེ་བ་མེད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་གཏན་བྲལ་བའི་བདེ་བ་ཡོད་པ། མེད་དགག་ཅང་མེད་ཀྱང་མིན་ལ། རྫས་གྲུབ་ཀྱི་ཡོད་པ་ ཡང་མིན་པ། རྟག་པ་འགྱུར་མེད་དུ་ཡོད་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ལྷག་བཅས་ཕན་ཆད་དུ་ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་སྲིད་ལ། འདིར་སོན་ནས་འཇུག་པར་མི་འདོད་དེ། རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པ་བསྡུ་བར། ཉན་ཐོས་བྱང་ཆུབ་ཡོངས་སུ་འགྱུར་བ་ཅི་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ལ་གནས་ཤིང་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དམ། འོན་ཏེ་ཕུང་པོ་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ལ་གནས་ཤིང་བྱེད་ཅེ་ན། ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་དང་བཅས་པའི་དབྱིངས་ལ་གནས་ཤིང་བྱེད་དེ། འདི་ལྟར་ཕུང་པོའི་ལྷག་མ་མེད་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་དབྱིངས་ལ་གནས་པ་ནི། རྩོམ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཞིང་འབད་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་བཅད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །དེ་ལྟ་བུའི
Chinese
如果说会变得没有差别吗？ 不会变的，因为这只是有为法的止息寂灭，不能从寂灭的法界中生起利益他人的身，因为没有在利益他人的道路上习惯。另外，在《辨了不了义论》中说，入定识和阿赖耶识都没有的尽地，是针对无余涅槃而说的，所以还是和之前一样。也不能说这是与声闻的观点一致，因为如果有阿赖耶识，那就是抉择的时候了。因此，毗婆沙宗认为，在无余涅槃时，有为法断灭的各别自证的断灭是一种实有的无为法。而经部宗则认为，有为法灭尽的无遮无一物，他们认为与蕴分离，但不认为无为法是实有的。这两者都认为：身体坏了，感觉变冷。意识停止，行蕴寂灭。识蕴消失了。像这样的就是痛苦的终结。他们都认为这是经文的意义，特别是经部宗认为：就像灯熄灭了一样。他的心也解脱了。这样说阿罗汉的心解脱就像灯熄灭一样，与自己的宗义相符。瑜伽行派认为：瑜伽行派认为：色法和识法的止息寂灭的真如，虽然没有感觉的快乐，但有永远脱离痛苦的快乐。虽然没有无遮，但也不是实有的存在，而是恒常不变的存在。因此，在有余涅槃之后，有可能进入大乘，但不认为从这里进入。在《辨了不了义论》中说：声闻菩提完全转变，是在有余依涅槃的境界中安住并修持无上正等觉呢？还是在无余依涅槃的境界中安住并修持呢？是在有余依的境界中安住并修持，因为在无余依涅槃的境界中安住，是远离一切造作，断绝一切努力的缘故。像这样的。
English
If it is said that there will be no difference? It will not change, because this is only the cessation and pacification of conditioned phenomena, and it cannot arise from the realm of pacification to benefit others, because it has not become accustomed to the path of benefiting others. Furthermore, in the *Distinguishing the Interpretable and Definitive*, it is said that the state where both the entering consciousness and the ālaya-vijñāna are absent is spoken of in relation to the nirvana without remainder, so it is still the same as before. It also cannot be said that this is in accordance with the view of the Śrāvakas, because if there is ālaya-vijñāna, then it is the time of discernment. Therefore, the Vaibhāṣika school believes that at the time of nirvana without remainder, the separate self-cognizance of the cessation of conditioned phenomena is a real unconditioned phenomenon. The Sautrāntika school, on the other hand, believes that the non-affirming negation of the cessation of conditioned phenomena is one and the same. They believe in separation from the skandhas, but they do not believe that the unconditioned is real. Both of them think: The body is destroyed, the feeling becomes cold. Consciousness ceases, formations are pacified. Consciousness disappears. Such is the end of suffering. They both think that this is the meaning of the sutra, and in particular, the Sautrāntika school says: Just as a lamp goes out. His mind is also liberated. Thus, saying that the liberation of the Arhat's mind is like the extinguishing of a lamp is in accordance with their own tenets. The Yogācāra school believes that: The Yogācāra school believes that: The suchness of the cessation and pacification of all the functions of matter and consciousness, although there is no happiness of feeling, there is happiness of permanent separation from suffering. Although there is no non-affirming negation, it is not a real existence, but a constant and unchanging existence. Therefore, after the nirvana with remainder, it is possible to enter the Mahāyāna, but it is not believed to enter from here. In the *Distinguishing the Interpretable and Definitive*, it is said: Does the Śrāvaka Bodhi completely transform, abiding in the realm of nirvana with remainder and practicing unsurpassed perfect enlightenment? Or does it abide in the realm of nirvana without remainder and practice? It abides in the realm with remainder and practices, because abiding in the realm of nirvana without remainder is the reason for being separated from all actions and cutting off all efforts. Like this.
Tibetan
་འདོད་ཚུལ་རྣམས་མ་ཕྱེད་པར་དབུ་སེམས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ནས་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་ཐེག་དམན་གྱི་ལྷག་མེད་དུ་འགའ་ཞིག་ལྡོག་པར་འདོད། འགའ་ཞིག་ལྷག་མེད་ནས་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་དུ་འཇུག་དགོས་པས་མི་ལྡོག་ཅེས་ངལ་ཞིང་དུབ་པའི་མཐའ་ལ་བརྟེན་པར་བྱེད་དོ། །འདིར་བསྟན་པ་ལྟར་རྒྱས་པར་ཕུང་པོ་དང་བཅས་པ་དང༌། ཕུང་པོ་མེད་པའི་རྣམ་པར་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྡོམ་གྱི་འབྲེལ་པ་དང༌།བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་གྱི་ཡུལ་ངེས་པ་དང་ཁྱབ་པ་དང་ཞེས་པའི་འགྲེལ་པར་སེམས་ཙམ་པའི་འདོད་པ་བཀོད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྐབས་འདིར། ཐེག་པ་གསུམ་དུ་གསུངས་པ་དང༌། གཅིག་ཏུ་གསུངས་པའི་མདོ་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་ སྨྲ་བ་དང༌། རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྨྲ་བ་གཉིས། དྲང་ངེས་སུ་འདོད་ཚུལ་དེ་དག་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དང་བཅས་ཏེ་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་འབྱུང་བ་རྣམས་སྦྱོར་ནུས་མོད། ཚིག་མངས་ན་དབང་པོ་རྟུལ་པོ་རྣམས་མགོ་མྱོས་པར་འགྱུར་བས་རེ་ཞིག་བཞག་གོ། དེ་དག་གིས་རྣམ་སྨིན་དང་། ས་བོན་གྱི་ཀུན་གཞིའི་དཀའ་བའི་གནས་ཐམས་ཅད་དཔྱིས་ཕྱིན་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ།། ༈ ཉོན་ཡིད་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཅེ་ན། ཉོན་མོངས་ཅན་ཡིད་མཚན་ཉིད་ནི། །ཀུན་གཞི་རྣམ་སྨིན་ཆ་ཉིད་ལ། །བདག་ལྟ་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་མ་བསྟན། །རེག་དང་ཆགས་སོགས་དགུ་ཁོ་ན། །དེ་ལ་དམིགས་པ་ནི་ས་བོན་དང་རྣམ་སྨིན་གྱི་ཆ་གཉིས་ལས་ཕྱི་མ་སྟེ་འདིའི་དམིགས་པ་ལ་བདག་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་ཞིག་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་པ་ནི་དམིགས་པ་དེ་ལ་བདག་ཏུ་རློམ་སེམས་པའོ། །དེ་ཡང་དོན་གསང་དུ། བདག་གི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བའི་སྒོ་ནས་ཡིན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་འཇོག་པའི་སྒོ་ནས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པས་ན་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྫས་དེ་ཉིད་སྣང་ནས་ཉོན་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་མི་འགྱུར་ཡང་རྣམ་སྨིན་གྱི་རྣམ་ཤེས་དེའི་མཐུས་རང་ཉིད་ལ་བདག་ཏུ་འཁྲུལ་པ་ཙམ་ལ་ཡུལ་དུ་འཇོག་གོ། ངོ་བོ་ནི་བསྒྲིབས་ལ་ལུང་དུ་མ་བསྟན་པའོ། །བསྒྲིབས་པ་དང་མ་བསྒྲིབས་པའི་དོན་གང་ཞེ་ན། བསྒྲིབས་པ་ཞེས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པས་རྙོག་རྙོག་པོར་བྱས་པ་ཡིན་ལ་ཡིད་འདི་ཡང་རྩ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་བཞིས་རྙོག་རྙོག་པོར་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །མ་བསྒྲིབས་པ་ཞེས་པ་ནི། ཉོན་མོངས་པས་དྲི་མ་ཅན་དུ་མ་བྱས་པ་དབང་པོ་ལྔ་དང་དད་པ་སོགས་ བཅུ་གཅིག་ལྟ་བུའོ། །དོན་འདི་ལ་འགའ་ཞིག །ཉོན་ཡིད་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ན་མེད་པ་དང༌། ཀུན་གཞི་ཡོད་པ་ལ་བསམས་ནས་མཉམ་གཞག་ལ་བསྒྲིབ་མི་བསྒྲིབ་ཏུ་འདོད་པ་དང༌། ཉོན་
Chinese
有些人不区分这些观点，将中观和唯识执为一体，认为异熟识会退转到小乘的无余涅槃。有些人则认为从无余涅槃也必须进入大乘，所以不会退转，从而依赖于疲惫不堪的极端。这里按照所说，详细阐述了有蕴和无蕴的形态，确定了总摄的联系，并且可以从《八千颂释》中关于境的确定和周遍的解释中，了解唯识宗的观点。在此处，关于宣说三乘和宣说一乘的经典，以及主张无自性和主张唯识的两种观点，可以结合各大论典中包含的成立方式。但如果文字过多，迟钝者会感到头晕，所以暂时搁置。他们已经彻底解释了异熟和种子阿赖耶识的所有困难之处。接下来，什么是染污意的特征呢？染污意的特征是：阿赖耶识异熟分，我见所障无记性，触与贪等唯有九。它的所缘是种子和异熟的两个部分中的后者，因为这个所缘需要与我和法相同。相是认为所缘是我。此外，在《义隐》中说：“是从产生我的相的角度来说的，而不是从确立自己的体性的角度来说的。”因此，即使异熟的实物显现出来，也不会变成染污意的境，但仅仅是因为异熟识的力量，而误认为自己是我，才被认为是境。体性是被遮蔽且无记的。什么是被遮蔽和未被遮蔽的含义呢？被遮蔽是指被烦恼所扰乱，而这个意也被四种根本烦恼所扰乱。未被遮蔽是指未被烦恼所染污，如五根和信心等十一种。对于这个意义，有些人认为染污意在圣者的等持中不存在，并考虑到阿赖耶识存在，而认为等持是被遮蔽或未被遮蔽的，以及染
English
Some, without distinguishing these views, hold Madhyamaka and Cittamātra as one, and assert that the ālaya-vijñāna of vipāka reverts to the nirupadhiśeṣa-nirvāṇa of the Hīnayāna. Some, on the other hand, argue that one must enter the Mahāyāna even from the nirupadhiśeṣa-nirvāṇa, so it does not revert, thus relying on the extreme of weariness. Here, as explained, the connection of the summary that definitively establishes the forms with and without skandhas in detail, and the views of the Cittamātrins in the explanation of the determination and pervasion of the object in the Aṣṭasāhasrikā-ṭīkā, should be understood. In this context, regarding the sūtras that speak of the three yānas and those that speak of the one yāna, and the two views of those who assert svabhāva-śūnyatā and those who assert vijñānavāda, it is possible to combine what appears in the great treatises along with the means of establishment. But if there are too many words, the dull-witted will become dizzy, so it is temporarily set aside. They have already thoroughly explained all the difficult points of the vipāka and the seed-ālaya. ༈ Next, what is the characteristic of the klista-manas? The characteristic of the klista-manas is: In the ālaya-vijñāna, the vipāka aspect, Obscured by the view of self, and indeterminate, Only nine, such as contact and attachment. Its object is the latter of the two parts of seed and vipāka, because this object needs to be the same as self and dharma. The aspect is the thought of considering that object as self. Moreover, in the Don Sang it says, "It is from the perspective of the arising of the aspect of self, not from the perspective of establishing its own essence." Therefore, even if the substance of vipāka appears, it does not become the object of the klista-manas, but it is only because of the power of the vipāka-vijñāna that it is mistaken for self, and is considered as the object. The essence is obscured and indeterminate. What is the meaning of obscured and unobscured? Obscured means disturbed by afflictions, and this manas is also disturbed by the four root afflictions. Unobscured means not defiled by afflictions, such as the five senses and the eleven such as faith. Regarding this meaning, some think that the klista-manas does not exist in the samāhita of the āryas, and considering that the ālaya-vijñāna exists, they think that the samāhita is obscured or unobscured, and