Tibetan
ར་རོ། །གལ་ཏེ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་ པ་ནི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན། དེའི་གཉེན་པོ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་ཇི་ལྟར་རུང༌། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ནི་མ་འདྲིས་པ་སྟེ་དེ་བས་ན་དེའི་བག་ཆགས་ནི་མེད་པ་ཉིད་དོ། །བག་ཆགས་དེ་མེད་ན་ས་བོན་དེ་གང་ལས་འབྱུང་བ་བརྗོད་དགོས་སོ་ཞེ་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ལས་དེ་འབྱུང་ངོ༌། །ཐོས་པའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡང་ཅི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་མ་ཡིན། གལ་ཏེ་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། ཇི་ལྟར་དེའི་གཉེན་པོའི་ས་བོན་དུ་རུང༌། ཅི་སྟེ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་ན་ནི། དེས་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་ས་བོན་དེ་ཡི་གནས་ཇི་ཞིག་ཡིན་པར་ལྟ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་སུ་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་གནས་གང་ལ་འཇུག་པ་དེ་ལྷན་ཅིག་འདུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་འཇུག་སྟེ་འོ་མ་དང་ཆུ་བཞིན་ནོ། །དེ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་གཉེན་པོའི་ས་བོན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་བག་ཆགས་ཆུང་ངུ་ལ་བརྟེན་ནས་བག་ཆགས་འབྲིང་པོར་འགྱུར་རོ། །བག་ཆགས་འབྲིང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བག་ཆགས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ་ཐོས་པ་དང་བསམ་པ་དང་སྒོམ་པ་ལན་མང་དུ་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལ་ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་ས་བོན་དུ་ལྟས་ཏེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པས་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མ་ཡིན་པས་བསྡུས་པ། འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་ འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་ཡིན་པས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བའོ། །དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་སེམས་མ་བྱུང་དུ་ཟིན་ཀྱང་ཉོན་མོངས་པའི་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་གཉེན་པོ་དང༌། ངན་སོང་གི་འགྲོ་བའི་གཉེན་པོ་དང༌། ཉེས་པར་བྱས་པ་ཐམས་ཅད་དེངས་པར་བྱེད་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཕྲད་པའི་རྗེས་སུ་མཐུན་པའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལས་དང་པོ་པ་རྣམས་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་པ་ཡིན་ཡང་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་བསྡུས་པ་དང༌། ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལུས་སུ་བསྡུས་པར་ཡང་བལྟའོ། །དེ་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལུས་སུ་བསྡུས་པ་སྟེ། ཆུང་ངུ་དང་འབྲིང་དང་ཆེན་པོ་ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་རིམ་གྱིས་འཕེལ་བ་སྟེ་དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཡང་འབྲི་ཞིང་གནས་ཀྱང་འགྱུར་རོ། །གནས་རྣམས་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གྱུར་པ་རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ས་བོན་ཐམས་ཅད་པ་ཡང་ས་བོན་མེད་པར་གྱུར་པ་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་སྤངས་པ་ཡང་ཡིན་ནོ། །ཡང་ཇི་ལྟར་ན། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང༌། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་ཆུ་དང་འོ་མ་བཞིན་དུ་གནས་ལྷན་ཅིག་གནས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲིབ་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ངང་པས་ཆུ་ལ་འོ་མ་འཐུངས་པ་ལྟ་བུ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་ན་མཉམ་པར་བཞག་པ་མ་ཡིན་པའི་སའི་བག་ཆགས་འགྲིབས་ཏེ་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སའི་བག་ཆགས་འཕེལ་ཏེ་གནས་གྱུར་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་ དག་པའི་རྒྱུ་མཐུན་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་པ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང༌། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང༌། གནས་གྱུར་ལ་དཔེ་གཉིས་སྨོས་པ་ཞེ་ན། དང་པོ་ནི། བཤད་སྦྱར་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་གློ་བུར་གྱི་སྒྲིབ་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྒྱུ་མཐུན་ནི་བསྟན་པའི་ཆོས་ཏེ་དེས་རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་གྱུར་ན་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་མཉན་པ་ནི་ཐོས་པའོ། །དེའི་བག་ཆགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་ཟག་པ་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ཏེ། ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་མཐུན་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ལ་བརྟེན་ནས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཡེ་ཤེས་དྲི་མ་མེད་ཅིང་ཐོགས་པ་མེད་པ་མདོའི་སྡེ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་པའི་ཆོས། ཐོས་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་གནས་ཡིན་གྱི་ཀུན་གཞི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ནི་འཇུག་གོ་ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་འཕེལ་བའི་གནས་བསྟན་པའི་ཆོས་ཐོས་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ལ་རྟེན་པའི་གནས་ཀུན་གཞིའོ། །གསུམ་པ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ལུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་འདི་ཡིན་ཏེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་ནི་ཉོན་མོངས་པའི་བཅིངས་པ་དང་བྲལ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། དཔེར་ན་གྲོང་མི་ཞིག་ལྕགས་སྒྲོག་ལ་སོགས་པས་བཅིངས་པ་དང་བྲལ་བ་ཙམ་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལོག་པ་འབྲས་བུ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི་དེ་ལས་ལྷག་པའི་དབང་ཕྱུག་གི་ཁྱ
Chinese
如是。如果一切种子异熟识是遍一切烦恼之因，那么它的对治，出世间心之种子，如何可能呢？出世间心是不熟悉的，因此它的习气是不存在的。如果习气不存在，那么必须说明种子从何处产生。答：它从法界极清净的等流，听闻习气的种子中产生。那么，什么是听闻习气呢？它是阿赖耶识的自性吗？或者不是？如果它是阿赖耶识的自性，那么如何能成为它的对治之种子呢？如果它不是它的自性，那么应当观察，听闻习气所生的种子，它的处所是什么呢？答：依于诸佛之菩提，成为听闻习气者，其所入之处，以和合的方式，进入异熟识，犹如牛奶和水。它不是阿赖耶识，因为它是它的对治之种子。因此，依靠小的习气，转变为中等的习气。依靠中等的习气，转变为大的习气，因为具有多次听闻、思维和修习。因此，小的、中等的和大的听闻习气，也被视为法身的种子，因为它是阿赖耶识的对治，所以不是阿赖耶识的自性所摄。虽然是世间的，但因为是出世间法界极清净的等流，所以转变为出世间心之种子。即使出世间心尚未生起，它也是烦恼遍缚的对治，恶趣之道的对治，以及消除一切罪业的对治。它是与佛和菩萨相遇的随顺因。对于最初的菩萨来说，虽然是世间的，但也视为法身所摄，并且也视为声闻和独觉的解脱身所摄。ེ་不是阿赖耶识，而是被归纳为法身和解脱之身。从小、中、大如何次第增长，同样，异熟识也减少，处所也变化。成为一切处所的异熟识，一切种子也成为无种子，也是完全断除的。又如何呢？阿赖耶识和非阿赖耶识，如水和牛奶般同处，如何完全减少呢？如天鹅饮水而食乳，以及世间离欲时，非等持地的习气减少，等持地的习气增长，如处所转变一般。如是说。法界极度清净的同分因，以及依于佛陀的菩提等，法身和解脱身的差别，以及处所转变说了两个譬喻，是什么呢？第一是，《释论》中说：诸佛的法界极度清净，远离了突发性的障碍，其同分因是教法，因为由因而生则相似。听闻它就是听闻。它的习气是什么呢？是出世间无漏的心之种子，因为阿赖耶识是不相似的。如是说。第二是，该论中说：依于诸佛的菩提，是指无垢无碍的智慧，经部等教法，是听闻的习气之处，而阿赖耶识不是处所，因为与它一同进入。如是说。那也是增长之处，如听闻教法，而所依之处是阿赖耶。第三是，该论中说：对此，法身和解脱身的差别是这样的，解脱只是从烦恼的束缚中解脱而已。例如，一个村民被铁链等束缚，只是从束缚中解脱，痛苦的消失只是果而已，没有超过它的自在之
English
Thus it is. If the all-seed, fully ripened consciousness is the cause of all afflictions, then how is its antidote, the seed of the supramundane mind, possible? The supramundane mind is unfamiliar, therefore its habit is nonexistent. If that habit does not exist, then it must be explained from where that seed arises. Answer: It arises from the seed of the habit of hearing, which is the homogeneous cause of the utterly pure realm of dharma. Then, what is the habit of hearing? Is it the very nature of the alaya-consciousness, or not? If it is the very nature of the alaya-consciousness, then how can it be the seed of its antidote? If it is not its very nature, then it should be observed, what is the place of that seed produced by the habit of hearing? Answer: That which, relying on the enlightenment of the Buddhas, becomes the habit of hearing, the place where it enters, enters into the fully ripened consciousness in a manner of being together, like milk and water. It is not the alaya-consciousness, because it is the very seed of its antidote. Therefore, relying on a small habit, it transforms into a medium habit. Relying on a medium habit, it transforms into a large habit, because it possesses repeated hearing, thinking, and meditating. Therefore, the small, medium, and large habits of hearing are also regarded as the seeds of the Dharmakaya, because it is the antidote to the alaya-consciousness, so it is not included in the nature of the alaya-consciousness. Although it is mundane, because it is the homogeneous cause of the utterly pure supramundane realm of dharma, it transforms into the seed of the supramundane mind. Even if the supramundane mind has not yet arisen, it is the antidote to the pervasive entanglement of afflictions, the antidote to the path of the lower realms, and the antidote to clearing away all misdeeds. It is the conforming cause for encountering Buddhas and Bodhisattvas. For the first Bodhisattvas, although it is mundane, it is also regarded as included in the Dharmakaya, and it is also regarded as included in the liberation body of the Hearers and Solitary Buddhas.
English
The e is not the ālaya-vijñāna, but is summarized into the dharma-kāya and the body of liberation. Just as small, medium, and large gradually increase, so too, the vipāka-vijñāna also decreases and the place also changes. The vipāka-vijñāna that has become all places, all seeds also become seedless, and is also completely abandoned. Furthermore, how is it that the ālaya-vijñāna and the non-ālaya-vijñāna, like water and milk, exist together, how do they completely diminish? Like a swan drinking water and eating milk, and when one is separated from worldly desire, the habits of the non-samāhita ground diminish, and the habits of the samāhita ground increase, like the transformation of the place. Thus it is said. The homogeneous cause of the extremely pure dharmadhātu, and relying on the bodhi of the Buddhas, etc., the difference between the dharma-kāya and the body of liberation, and what are the two metaphors spoken of for the transformation of the place? The first is, in the commentary, it says: The dharmadhātu of the Buddhas is extremely pure, free from sudden obscurations, and its homogeneous cause is the teaching, because it is similar if it arises from the cause. Listening to it is hearing. What is its habit? It is the seed of the supramundane uncontaminated mind, because the ālaya-vijñāna is dissimilar. Thus it is said. The second is, in the same treatise, it says: Relying on the bodhi of the Buddhas means the undefiled and unobstructed wisdom, the teachings of the sutra section, etc., are the place of the habits of hearing, but the ālaya-vijñāna is not the place, because it enters together with it. Thus it is said. That is also the place of increase, like hearing the teaching, and the place of reliance is the ālaya. The third is, in the same treatise, it says: Regarding this, the difference between the dharma-kāya and the body of liberation is this: liberation is only liberation from the bonds of afflictions. For example, a villager is bound by chains, etc., and only liberated from the bonds, the disappearance of suffering is only the result, and there is no freedom beyond it.