Tibetan
ད་དུ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ་ཀུན་བརྟགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་དུ་སྣང་བར་ནི་དམིགས་ལ་མུ་སྟེགས་ལྟར་གྱི་བདག་དང་གཙོ་བོ་སོགས་དང༌། རང་སྡེ་འོག་མ་ལྟར་གྱི་རྡུལ་ཕྲན་དུ་བརྟགས་པ་རྣམས་ནི་མ་གྲུབ་སྟེ་དེ་དག་སྣང་བར་མི་རིགས་ལ་གཟུང་འཛིན་རིགས་པས་ཁེགས་ཀྱང་མྱོང་བ་རྫས་སུ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ནང་གི་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་ཅིང་དེ་ལ་ཡིད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང་ཐེག་ཆེན་བསྡུས་པར། རྣམ་པར་རིག་པ་འདི་རྣམས་ཀྱིས་ཁམས་དང་འགྲོ་བ་དང་སྐྱེ་གནས་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པ་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ། །རྣམ་པར་རིག་པ་འདི་རྣམས་ཀྱི་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པས་བསྡུས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་དང༌། ནོར་བའི་དོན་སྣང་བའི་གནས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །དེ་ལ་ཀུན་བརྟགས་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན།གང་དོན་མེད་ཀྱང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་དེ་དོན་ཉིད་དུ་སྣང་བའོ། །ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་མཚན་ཉིད་གང་ཞེ་ན། གང་གཞན་གྱི་དབང་གིས་མཚན་ཉིད་དེ་ལ་དོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དེ་གཏན་མེད་པ་ཉིད་དོ། །ཞེས་དང༌། རྣམ་པར་རིག་པ་འདི་དག་ནི་དོན་མེད་པའི་ཕྱིར་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་མོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ལ་དཔེ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་པ་ནི་དཔེར་ལྟ་བར་བྱའོ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་དོན་མེད་པར་ཡང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ཉིད་གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་དྲི་དང་རོ་དང་རེག་བྱ་དང༌། ཁང་ཁྱིམ་དང་ནགས་ཚལ་དང་ས་དང་རི་ལ་སོགས་པའི་དོན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ སྣང་གི་དེ་ན་དོན་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དཔེ་འདིས་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཉིད་དུ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །སོགས་པ་སྨོས་པས་ནི་སྒྱུ་མ་དང་མིག་རྒྱུ་དང་རབ་རིབ་རྣམས་དཔེར་རིག་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་བཞི་ཚན་དང་པོར་དབྱེ་བ་ནི། ཐུན་མོང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་དང༌། །ཚོར་དང་བཅས་དང་ཚོར་མེད་པ། །ས་བོན་རྣམ་བཞི། དེ་ཡང་ས་བོན་ཐུན་མོང་བ་ནི། ཀུན་གཞིའི་སྟེང་གི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་འགྲུབ་པའི་ས་བོན་ནོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི། བཅུད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་འགྲུབ་པའི་ས་བོན་ནོ། །དེ་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་ཚོར་བ་མེད་པ་འབྱུང་བའི་ས་བོན་དང༌། ཚོར་བ་དང་བཅས་པ་འབྱུང་བའི་ས་བོན་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ་སྣོད་ནི་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པས་བདེ་སྡུག་གི་རྟེན་དུ་མི་སྣང་ལ་བཅུད་ནི་དེ་ལས་བཟློག་པས་སོ། །དེ་སྐད་དུ་ཡང༌། དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་
Chinese
因為它本來就不存在，而是遍計所執的緣故。因此，在顯現為實有的對境上，如同外道所計度的我（藏文：བདག་，梵文天城體：ātman，梵文羅馬擬音：ātman，漢語字面意思：自我）和自在天（藏文：གཙོ་བོ་，梵文天城體：īśvara，梵文羅馬擬音：īśvara，漢語字面意思：主宰）等，以及自宗下部所計度的極微，這些都不成立，因為它們不應顯現，並且被能取所取之理所破斥，然而因為經驗被執著為實體，所以是內部的識以那樣的方式顯現，並且是被意所增益的。如是說，在《攝大乘論》中說：「這些識總攝了界、趣和生處的一切，顯示了非真實的依他起自性遍計所執。這些識的唯識性，並非由非真實的遍計所執所總攝。錯誤的境顯現之處，即是依他起自性。其中，遍計所執的自性是什麼呢？即是任何無意義，然而唯識卻顯現為實有的。圓成實性是什麼呢？即是任何依他起自性，其中實有的自性是完全不存在的。」又說：「這些識因為無意義，所以是唯識，對於這個有什麼例子呢？夢等可以作為例子。例如，在夢中，即使沒有意義，也僅僅是識顯現為色、聲、香、味、觸，以及房屋、森林、土地和山等各種境的形象，但在那裡什麼意義也沒有。通過這個例子，應當理解一切都是唯識。說『等』字，可以知道幻術、眼翳和眩暈等可以作為例子。」如是說。第三，四組的第一組的區分是：共同和不共同，有感受和無感受，四種種子。其中，共同的種子是：阿賴耶識上的器世界形成的種子。不共同的種子是：有情世界形成的種子。這兩者依次也被稱為無感受產生的種子和有感受產生的種子，因為器世界不被心所攝持，所以不顯現為苦樂的所依，而有情世界則與此相反。如是說，其中以體性的
English
Because it does not exist, it is merely imputed. Therefore, on the object that appears as real, like the self (藏文：བདག་，梵文天城體：ātman，梵文羅馬擬音：ātman，漢語字面意思：self) and the lord (藏文：གཙོ་བོ་，梵文天城體：īśvara，梵文羅馬擬音：īśvara，漢語字面意思：lord) etc. as conceived by the tirthikas, and the atoms as conceived by the lower schools of our own tradition, these are not established, because they should not appear, and are refuted by the reasoning of grasper and grasped, but because experience is apprehended as substance, it is the internal consciousness itself that appears in that way, and it is imputed by the mind. As it is said in the Compendium of the Great Vehicle: "These consciousnesses encompass all realms, beings, and birthplaces, and show the imputed nature of other-powered characteristics that are not truly correct. The mere consciousness of these consciousnesses is not encompassed by the imputed nature that is not truly correct. The place where the appearance of erroneous objects is, that is the nature of other-power. What is the nature of imputation? That which is meaningless, yet mere consciousness appears as real. What is the nature of perfect accomplishment? That in which the nature of other-power, the nature of reality is completely non-existent." And it is said: "These consciousnesses are mere consciousness because they are meaningless, what example is there for this? Dreams and so on should be seen as examples. For example, in a dream, even though there is no meaning, only consciousness appears as forms, sounds, smells, tastes, tactile objects, and houses, forests, lands, mountains, and so on, in various forms of objects, but there is no meaning there. Through this example, it should be understood that everything is mere consciousness. By mentioning 'etc.', it should be understood that illusions, eye defects, and dizziness can be taken as examples." So it is said. Third, the division of the first of the four sets is: common and uncommon, with feeling and without feeling, four seeds. Among them, the common seed is: the seed for the formation of the container world on the basis of the alaya consciousness. The uncommon seed is: the seed for the formation of the sentient world. These two are also called the seed that produces without feeling and the seed that produces with feeling, respectively, because the container is not grasped by the mind, so it does not appear as the basis of pleasure and pain, while the sentient world is the opposite of this. As it is said, among them, by the characteristic of
Tibetan
རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་གང་ཞེ་ན། གང་དེ་ཉིད་ཐུན་མོང་གི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཚོར་བ་མེད་པ་འབྱུང་བའི་ས་བོན་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཚོར་བ་དང་བཅས་པ་འབྱུང་བའི་ས་བོན་གྱི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཐུན་མོང་ནི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ས་བོན་གང་ཡིན་པའོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་སོ་སོ་རང་གི་སྐྱེ་མཆེད་ཀྱི་ས་བོན་གང་ཡིན་པའོ། །ཐུན་མོང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚོར་བ་མེད་པ་འབྱུང་བའི་ས་བོན་ནོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཚོར་བ་དང་བཅས་པ་འབྱུང་བའི་ས་བོན་ནོ། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་བཞི་ཚན་གཉིས་པར་དབྱེ་བ་ནི། གནས་ངན་ལེན། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་དང་སྤྱད་ཟིན་དང༌། །མ་ཟིན་པ་དང་བཞི་རུའང་གསུངས། །དེ་ལ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ས་བོན་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ཞེ་སྡང་སོགས་རྩ་ཉོན་དང་ཁྲོ་བ་དང་ཁོན་དུ་འཛིན་པ་སོགས་ཉེ་ བའི་ཉོན་མོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་ས་བོན་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དགེ་བ་རྣམས་ཀྱི་ས་བོན་ནོ། །སྤྱད་ཟིན་པའི་ས་བོན་ནི། དགེ་མི་དགེའི་ས་བོན་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་ངོ་བོར་རྣམ་པར་སྨིན་ཟིན་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་གཡོས་སུ་བྱས་པའི་ཁ་ཟས་དང་འདྲ་བར་སླར་ཡང་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྤྱད་མ་ཟིན་པའི་ས་བོན་ནི། མངོན་བརྗོད་ཀྱི་བག་ཆགས་ཏེ་དེ་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། སེམས་ཅན་རྣམས་སྐྱེས་ཙམ་ནས་ཆེད་དུ་མ་བལྟོས་པར་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་སྤྲོས་པ་དུ་མ་རྒྱུད་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་སྐད་དུའང་། ཡང་གནས་ངན་ལེན་གྱི་མཚན་ཉིད་དང༌། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །གནས་ངན་ལེན་གྱི་མཚན་ཉིད་ནི། ཉོན་མོངས་པ་དང་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་གང་ཡིན་པའོ།། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་དགེ་བའི་ཆོས་ཀྱི་ས་བོན་གང་ཡིན་པའོ། །ཞེས་དང༌། ཡང་སྤྱད་ཟིན་པ་དང་མ་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་དོ། །སྤྱད་ཟིན་པའི་མཚན་ཉིད་ནི་གང་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བའི་ས་བོན་གྱི་རྣམ་པར་སྨིན་པ་རྣམ་པར་སྨིན་ཟིན་པའོ། །མ་སྤྱད་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། གང་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ས་བོན་ཏེ་ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ནས་སྤྲོས་པ་འབྱུང་བས་ས་བོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །དེས་ན་ཁ་ཅིག་ཐེག་བསྡུས་ལས་སྤྱད་ཟིན་མ་ཟིན་གཉིས་གསུངས་པ་ནི། རིམ་པ་ལྟར་མྱུ་གུ་སྐྱེས་པ་ན་ས་བོན་གྱི་སྙིང་པོ་འགགས་པ་ལྟར། བདེ་འགྲོ་ངན་འགྲོའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་བག་ཆགས་རྣམ་སྨིན་གྱི་ངོ་བོར
Chinese
什么是详细的分类呢？就是指共同的特征、非共同的特征、无情产生的种子特征、以及有情产生的种子特征。共同的是指器世界的种子。非共同的是指各自的生处的种子。凡是共同的，就是无情产生的种子。凡是非共同的，就是有情产生的种子。如是说。第四，四类中的第二种分类是：烦恼住地、极调柔、已受用和未受用四种。其中，烦恼住地的种子是指贪欲和嗔恨等根本烦恼，以及忿怒和怀恨等近烦恼的种子。极调柔的种子是指世间善法的种子。已受用的种子是指善与非善的种子，已经成熟为善趣和恶趣的异熟果，就像煮熟的食物一样，不会再次成熟。未受用的种子是指显现的习气，这是从无始以来就存在的，因为众生一生下来，无需特别努力，就会在相续中产生各种能取和所取的戏论。如是说：还有烦恼住地的特征和极调柔的特征。烦恼住地的特征是指烦恼和近烦恼的种子。极调柔的特征是指有漏善法的种子。又说：还有已受用和未受用的特征。已受用的特征是指善与非善的种子所产生的异熟果已经成熟。未受用的特征是指显现的习气种子，因为从无始以来就产生戏论，所以是种子。如是说。因此，有些人说在《摄大乘论》中只说了已受用和未受用两种，这是因为，就像次第生出苗芽时，种子的精华就消失了一样，善趣和恶趣的异熟习气已经成为异熟果的体性。
English
What is the detailed classification? It refers to the common characteristic, the uncommon characteristic, the characteristic of seeds that produce non-sentient things, and the characteristic of seeds that produce sentient beings. The common one refers to the seeds of the container world. The uncommon one refers to the seeds of each individual place of birth. Whatever is common is the seed that produces non-sentient things. Whatever is uncommon is the seed that produces sentient beings. Thus it is said. Fourth, the second classification within the four categories is: afflictive abode, extremely tamed, already used, and not yet used. Among these, the seeds of the afflictive abode are the seeds of root afflictions such as desire and hatred, and the seeds of near afflictions such as anger and resentment. The seeds of the extremely tamed are the seeds of worldly virtuous dharmas. The seeds of the already used are those seeds of virtue and non-virtue that have already ripened into the nature of the fruition of good and bad destinies, just like cooked food, they will not ripen again. The seeds of the not yet used are the habitual tendencies of manifestation, which arise from beginningless time, because sentient beings, as soon as they are born, without special effort, have various elaborations of grasping and being grasped entering their continuum. Thus it is said: Also, there are the characteristics of the afflictive abode and the characteristics of the extremely tamed. The characteristic of the afflictive abode is whatever is the seed of afflictions and near afflictions. The characteristic of the extremely tamed is whatever is the seed of virtuous dharmas with outflows. It is also said: Also, there are the characteristics of the already used and the not yet used. The characteristic of the already used is that whatever is the fruition of the seeds of virtue and non-virtue has already ripened. The characteristic of the not yet used is whatever is the seed of the habitual tendencies of manifestation, because elaboration arises from beginningless time, therefore it is a seed. Thus it is said. Therefore, some say that in the Compendium of Mahayana only the two, already used and not yet used, are mentioned, because, just as when sprouts are born in succession, the essence of the seed disappears, the habitual tendencies of the fruition of good and bad destinies have become the nature of fruition.