Tibetan
ན་པ་དེའི་རྟོགས་པ་ཡིན་གྱི་དེ་བཞིར་དམིགས་པ་མིན་པའོ། །འདི་ཡང་རྩོད་ལན་གཉིས་ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་ནོ། །འདི་དང་གསུམ་པའི་ཁྱད་པར་ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒོ་ནས་སོ། །བཅུ་གཅིག་པ་ནི། གང་ལ་ན། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་པོ་སོགས་ལ་རྟག་པ་དང་སོགས་པས་གཙང་བདེ་ལ་སོགས་པར་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་པ་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ན་མི་རྟག་སོགས་དོན་ལ་གནས་དགོས་ན། གཟུགས་རྟག་ཅེས་བྱ་བའམ་མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་ནི་བྱང་ཆེན་གྱི་སྤྲོས་པའོ་ཞེས་མི་རྟག་པ་དང་སོགས་པས་རྟག་པ་བདེ་སྡུག་བདག་ཡོད་མེད་ཞི་མ་ཞི་རྣམས་སྤྲོས་པ་སྟེ་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྣམ་པར་བཞག་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སོགས་སོ། །འདི་མི་འགལ་བ་ནི་སྤྲོས་བྲལ་ལ་ལྟོས་ཏེ་རྟག་མི་རྟག་དོན་ལ་མི་གནས་པར་མཚུངས་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཕུང་སོགས་མི་རྟག་སོགས་སུ་གནས་པས་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་འཛིན་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་མིན་འཐད་དོ། །རྟོགས་དཀར་སྤྲོས་པ་རྣམ་པར་བཞག་པ་སྟེ་གདུལ་བྱའི་ངོར་སྣ་ཚོགས་སུ་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་མི་རྟག་སོགས་སུ་བཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རྟག་པ་ལ་སོགས་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་སྟེ་རྟག་སོགས་ལས་གོ་བཟློག་པ་མི་རྟག་སོགས་དང་རྟག་སོགས་རྣམས་ཡང་དག་མིན་པར་འདྲ་བའི་ཕྱིར་སྔ་མ་གནོད་བྱེད་དང་ཕྱི་མ་གནོད་བྱར་ཇི་ལྟར་རུང་སྙམ་པའོ་ཞེས་ བཤད་ནས། འདི་ལ་ལན་ཡང་རྟག་སོགས་ལོག་པ་དང་མི་རྟག་སོགས་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་པས་དེ་འཛིན་གྱི་བློ་གཉིས་ཀྱང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་མིན་དུ་འཐད་པར་འཆད་དོ། །ཡང་ན་མདོར་བཤད་པའི་སྤྲོས་པ་དང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གཉིས་དོན་གཅིག་ལ་མདོ་ལས་ཀྱང་རྟག་མི་རྟག་སོགས་བཟློག་ཟླ་དང་བཅས་པ་གཉིས་ཀ་སྤྲོས་པར་གསུངས་ལ། དེ་ལྟར་གསུངས་པ་ན་རྟག་མི་རྟག་སོགས་སུ་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་དོན་གྱིས་བཤད་པས་ཁྱད་པར་དེ་གཉིས་མི་འཐད་པར་ཐལ། རྟག་མི་རྟག་སོགས་བཟློག་ཟླ་དང་བཅས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ན་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་སྤྲོས་པར་འཛིན་པ་བཟློག་ཟླ་དང་བཅས་པ་ཡང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་དགོས་པས་སོ་ཞེས་བཤད་ན་མདོ་ལ་ཤིན་ཏུ་འགྲིག་ཅིང་འགྲེལ་པ་ལ་ཡང་དེ་ལྟར་བཤད་པས་ཆོག་གོ །བཅུ་གཉིས་པ་ནི། གང་ལ་ན། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་གསུམ་བསྒོམ་པར་བྱེད་པ་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ལམ་སྒོམ་པའི་དགོས་པ་ནི་དེ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ན། བྱང་ཆེན་བརྒྱད་པར་འགྱུར་ཏེ་རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའམ་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོ
Chinese
那不是对那四种的领悟，而是对那四种的执著。这两个辩论和回答都是世俗谛方面的。这一个和第三个的区别也是从境和有境的角度来说的。第十一个是：对于什么呢？对于取蕴等执著为常等，以及执著为净乐等颠倒之处。理由是：如果执著常等是颠倒，那么无常等就必须在意义上成立。说“色是常”或者“色是无常”是大乘的戏论，因为无常等和常、乐、苦、我、有、无、寂静、不寂静都是戏论，仅仅是分别假立的，所以等等。这并不矛盾，因为相对于离戏而言，常和无常在意义上并不成立是相同的，但在世俗谛中，蕴等存在于无常等之中，所以执著常和无常是否颠倒都是合理的。觉悟白色戏论是分别假立的，也就是说，为了调伏的对象，以各种方式显现，正因为如此才安立为无常等，所以对于常等是颠倒的，也就是说，从常等反过来的无常等和常等都不真实是相同的，所以无论前者是损害者还是后者是受害者，都是可以的。这样说了之后，对此的回答也是，常等是错误的，而无常等是正确的世俗谛，所以执著它们的两种心是否颠倒也是可以解释的。或者，经中所说的戏论和论典中的颠倒二者意义相同，经中也说常无常等和包含对立面的两者都是戏论。如果这样说，那么远离执著常无常等就不是颠倒，而是从意义上说明了，所以这两个区别是不合理的。如果常无常等和包含对立面的两者都是颠倒，那么因为理由相同，所以执著戏论和包含对立面的也必须变成颠倒。如果这样说，那么就非常符合经文，而且在解释中也是这样说的，就可以了。第十二个是：对于什么呢？对于修持菩萨的三种道。理由是：修道的必要是为了现证那个和那个的果，那么就会变成第八个大菩萨，或者获得入流果，或者一来果。
English
That is not the realization of those four, but the attachment to those four. These two debates and answers are both in terms of conventional truth. The difference between this one and the third is also from the perspective of object and subject. The eleventh is: Regarding what? Regarding the aggregates of appropriation, etc., holding them to be permanent, etc., and holding them to be pure, blissful, etc., is a reversed view. The reason is: If holding to permanence, etc., is reversed, then impermanence, etc., must be established in meaning. Saying "form is permanent" or "form is impermanent" is the elaboration of the Great Vehicle, because impermanence, etc., and permanence, happiness, suffering, self, existence, non-existence, peace, and non-peace are all elaborations, merely nominally established, and so on. This is not contradictory, because relative to non-elaboration, permanence and impermanence are the same in that they are not established in meaning, but in conventional truth, the aggregates, etc., exist in impermanence, etc., so it is reasonable whether holding to permanence or impermanence is reversed. Realizing that white elaboration is nominally established, that is, appearing in various ways for the sake of the object to be tamed, is why it is established as impermanence, etc., so it is reversed with respect to permanence, etc., that is, impermanence, etc., reversed from permanence, etc., and permanence, etc., are the same in that they are not true, so it is acceptable whether the former is the harmer or the latter is the harmed. After saying this, the answer to this is also that permanence, etc., are wrong, and impermanence, etc., are the correct conventional truth, so it is also reasonable whether the two minds that hold them are reversed. Or, the elaboration mentioned in the sutra and the reversed view in the treatise have the same meaning, and the sutra also says that permanence, impermanence, etc., and both including opposites are elaborations. If it is said in this way, then being free from holding to permanence, impermanence, etc., is not reversed, but is explained in meaning, so these two differences are unreasonable. If permanence, impermanence, etc., and both including opposites are reversed, then because the reason is the same, holding to elaboration and including opposites must also become reversed. If it is said in this way, then it is very consistent with the sutra, and it is also said in the explanation, so it is sufficient. The twelfth is: Regarding what? Regarding practicing the three paths of the Bodhisattva. The reason is: The necessity of practicing the path is to manifest the result of that and that, then it will become the eighth great Bodhisattva, or obtain the fruit of entering the stream, or returning once.
Tibetan
ང་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའམ་ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་ཐོབ་པའམ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཐོབ་པའམ་རང་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་གྱུར་ནས་བྱང་སེམས་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་པར་འཇུག་པའི་གནས་དང་སྐབས་མེད་དེ་དེ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ལམ་གསུམ་ རྣམ་པར་བསྒོམས་པའི་འབྲས་བུ་ཉན་རང་གི་མྱང་འདས་མངོན་དུ་མི་བྱེད་པས་ན་སོགས་སོ། །འདི་མི་འགལ་བ་ནི་ལམ་གསུམ་བསྒོམ་པ་ནི་དེའི་རིགས་ཅན་གཞན་གདུལ་བའི་དོན་དུ་མཁས་པར་བྱེད་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་པས་སོ། །འདི་ཡང་རྩོད་ལན་གཉིས་ཀ་ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་ནོ། །བཅུ་གསུམ་པ་ནི། གང་ལ་ན། གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། །ཡུལ་དེ་ཡོད་ན་བླང་བྱ་ཡོད་དགོས་ན། ཇི་ཙམ་གྱིས་ན་འཕགས་པའི་ཆོས་དང་འདུལ་བ་ཞེས་བགྱི། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རབ་འབྱོར་འདི་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམས་དང་རང་སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་བྱང་ཆེན་རྣམས་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ནི་འདོད་ཆགས་དང་ལྡན་པ་ཡང་མ་ཡིན་བྲལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ཞེས་བླང་བྱ་མེད་པར་བཤད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སོགས་སོ། །བཅུ་བཞི་པ་ནི། གང་ལ་ན། མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། །ཡུལ་དེ་ཡོད་ན་དོར་བྱ་ཡོད་དགོས་ན་དོར་བར་བྱ་བ་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སོགས་ཏེ་མདོ་སྔར་དྲངས་པ་དེའོ། །བཅོ་ལྔ་པ་ནི། གང་ལ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་དང་དེ་མིན་པའི་མཚན་ཉིད་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། མཚན་ཉིད་ཡོད་ན་དེ་འཇུག་པའི་རྟེན་མཚན་གཞི་ཡོད་དགོས་ན། ཆོས་འདི་དག་ནི་སྔོན་ཆད་ཀྱང་མཚན་ཉིད་མེད་ལ་ད་ལྟར་ཡང་མཚན་ཉིད་མེད་པས་ན་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆེན་གྱིས་མཚན་ཉིད་ལ་ཡང་བསླབ་པར་མི་བྱ་མཚན་ཉིད་མེད་པ་ལ་ཡང་བསླབ་པར་མི་བྱའོ་ཞེས་མཚན་ ཉིད་མེད་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་དེ་འཇུག་པའི་ཆོས་མཚན་གཞི་ཡང་མེད་པས་ན་སོགས་སོ། །བཅུ་དྲུག་པ་ནི། གང་ལ་ན། རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་ཆེད་དུ་ལམ་སྒོམ་པ་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། སྒོམ་པ་ཡོད་ན་བསྒོམ་བྱ་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཡོད་དགོས་ན་དེ་ལྟར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མཚན་ཉིད་མ་མཆིས་ཤིང་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པ་ཡང་མ་ལགས་མཚན་ཉིད་གཅིག་པའང་མ་ལགས་ན་དེ་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆེན་གྱིས་ཡུམ་སྒོམ་པ་མཆིས་པར་འགྱུར་ཞེས་དོན་བྱེད་ནུས་མི་ནུས་ཀྱི་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མི་འཐད་པས་ན་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་འགྲེལ་བས་བཤད་པའི་གཉིས་པ་སྟེ། སེལ་བྱེད་ཀྱི་ལན་བཤད་པ། གཉིས་པ་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་སྒོ་ནས་ཏེ་དེ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱ
Chinese
获得一来果，或获得不来果，或获得阿罗汉果，或获得独觉菩提后，菩萨不会进入无过失的状态和时机，因为那不是（菩萨的）状态。因此，菩萨修习三种道，不会现证声缘的涅槃等等。这并不矛盾，修习三种道仅仅是为了善巧地调伏其他同类众生，而不是为了现证果位。这两种辩论和回答都属于世俗谛的范畴。第十三：针对什么？针对对治品的一方。理由是：如果存在对境，就必须存在应取之物。如果这样，又如何称之为圣法和律藏呢？世尊开示说：善现，对于此，无论是声闻、独觉、大菩萨，还是如来应供正等觉，都不具足贪欲，也不离贪欲，因为已经宣说了没有应取之物等等。第十四：针对什么？针对不相符的一方。理由是：如果存在对境，就必须存在应舍之物，但实际上没有应舍之物等等，即是之前引用的经文。第十五：针对什么？针对诸法的共同和非共同的体性。理由是：如果存在体性，就必须存在作为其所依的基。然而，这些法过去没有体性，现在也没有体性，因此，大菩萨不应修习体性，也不应修习无体性，因为已经宣说了无体性，因此，也不存在作为其所依的法基等等。第十六：针对什么？针对为了获得一切相智而修习道。理由是：如果存在修习，就必须存在所修习的自相和共相。然而，一切法都没有体性，也没有不同的体性，也没有相同的体性，那么大菩萨如何修习般若波罗蜜多呢？因为能起作用和不能起作用的自相和共相都不合理等等。第二，是解释中解释的第二，即解释遣除的回答。第二：从世俗谛的角度，即以此为理由。
English
Having attained the fruit of once-returner, or having attained the fruit of non-returner, or having attained the state of an Arhat, or having attained individual enlightenment, Bodhisattvas do not enter a state or occasion free from faults, because that is not the (Bodhisattva's) state. Therefore, Bodhisattvas cultivate the three paths and do not manifest the Nirvana of Hearers and Solitary Realizers, etc. This is not contradictory, cultivating the three paths is merely to become skilled in taming other beings of the same kind, not for the sake of manifesting the fruit. Both of these debates and answers belong to the category of conventional truth. Thirteenth: To what is it directed? To the side of the antidote. The reason is: If there is an object, there must be something to be taken. If so, how can it be called the Holy Dharma and Vinaya? The Blessed One taught: Subhuti, for this, whether it is Hearers, Solitary Buddhas, Great Bodhisattvas, or Tathagatas, Arhats, Perfectly Awakened Buddhas, they are neither endowed with desire nor free from desire, because it has been said that there is nothing to be taken, etc. Fourteenth: To what is it directed? To the side of the incompatible. The reason is: If there is an object, there must be something to be abandoned, but in reality there is nothing to be abandoned, etc., which is the sutra quoted earlier. Fifteenth: To what is it directed? To the common and non-common characteristics of phenomena. The reason is: If there is a characteristic, there must be a basis as its support. However, these phenomena had no characteristics in the past, and they have no characteristics now, therefore, Great Bodhisattvas should not cultivate characteristics, nor should they cultivate non-characteristics, because non-characteristics have been declared, therefore, there is no basis of phenomena as its support, etc. Sixteenth: To what is it directed? To cultivating the path in order to attain omniscience. The reason is: If there is cultivation, there must be self-characteristics and common characteristics of what is cultivated. However, all phenomena have no characteristics, nor do they have different characteristics, nor do they have the same characteristics, so how can Great Bodhisattvas cultivate Prajnaparamita? Because the self-characteristics and common characteristics of being able to function and not being able to function are unreasonable, etc. Second, is the second explained in the commentary, that is, explaining the refutation. Second: From the perspective of conventional truth, that is, taking this as the reason.