Tibetan
།ཞེས་ཀུན་རྫོབ་ལ་ཡང་ལོག་གཉིས་སུ་བྱེད་དོ། །དོན་དམ་ལ་ཡང་སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པ་དང་སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་བཀག་པ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་བྱེད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། སྐྱེ་བ་ལ་སོགས་བཀག་པ་ཡང༌། །ཡང་དག་པ་དང་མཐུན་པའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་ཡིན་པར་ཁོ་བོ་འདོད། །ཅེས་སོ། །འདི་ནི་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་ཀྱི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གི་ཡུལ་རྣམས་ལ་བྱེད་པས་རྟོག་པའི་བཟོ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་བཏགས་པ་བའོ། །ཡང་ན་འཕགས་ཆེན་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་ སྣང་བ་ལ་ཡང་དག་དང༌། ཉན་རང་དང་ཚུར་མཐོང་རང་སྣང་ལ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཅེས་བྱ་སྟེ་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་ལ་སྣང་བ་ལྟར་དུ་ཞེན་པ་མེད་པ་དང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱས་ན་སློབ་དཔོན་འདིའི་བཞེད་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཆེ་ལོང་ཙམ་འདི་ནི་སློབ་དཔོན་འདི་ལ་སོགས་པའི་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལྟར་བཀོད་ཅིང་དེ་ཡང་རྒྱས་པར་དང་ཐལ་འགྱུར་བའི་རྣམ་གཞག་ནི་རེ་ཞིག་མ་བྲིས་ཏེ་ཚིགས་མངས་སུ་དོགས་པས་སོ། །ལྔ་པ་ནི། གང་ལ་ན། སྦྱོར་བ་སྟེ་སྦྱིན་སོགས་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ཡུལ་དེ་ཡོད་ན་དེ་གསུམ་ཡོད་དགོས་ན། གཟུགས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་སྤྱོད་དེ་ཅི་ནས་ཀྱང་བློ་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་མི་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་སྤྱོད་དོ་ཞེས་སྦྱིན་སོགས་ལ་ཡང་གསུངས་པས་སྦྱིན་པ་དང༌། སོགས་པས་སྦྱིན་པ་པོ་ལེན་པ་པོ་རྣམས་སོ་སོར་མི་དམིགས་པར་བཤད་པས་ན་སོགས་སོ། །དྲུག་པ་ནི། གང་ལ་ན། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་རྟོགས་པའི་བློའི་ཁྱད་པར་དང་ལྡན་པས་སངས་རྒྱས་གདུལ་བྱའི་རྒྱུད་ལ་དགའ་བ་སྐྱེད་པས་དཀོན་མཆོག་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ཡང་དག་པའི་དོན་དུ་རྟོགས་པས་དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱའོ་ཞེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྒྲ་དོན་དྲིས་པའི་ལན་དུ་གསུངས་པ་ལྟར་རྟོགས་པ་པོ་སངས་རྒྱས་ཡོད་ན་དེའི་རྟོགས་བྱ་ཡང་ཡོད་དགོས་ན་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་མེད་པར་བཤད་པས་ན་སོགས་སོ། །བདུན་པ་ནི། གང་ལ་ན། འགོག་ལམ་གྱི་ ཆོས་དཀོན་མཆོག་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ཡུལ་དེ་ཡོད་ན་འགོག་ལམ་གྱི་དོན་ཡོད་དགོས་ན་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི་མིང་དང་མཚན་མ་ཙམ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་བྱང་ཆུབ་ཅེས་བྱའོ་ཞེས་བྱང་ཆུབ་དྲི་བྲལ་གྱི་འགོག་པ་དང༌། དེས་མཚོན་པའི་ལམ་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་པར་བཤད་པས་ན་སོགས་སོ། །བརྒྱད་པ་ནི། གང་ལ་ན། ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་སེམས་ཀྱི་དགེ་འདུན་དཀོན་མཆོག་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ཡུལ་དེ་ཡོད་ན་གཟུགས་
Chinese
。如是，将世俗谛分为真实和虚妄两种。对于胜义谛，也分为远离一切戏论的非名相胜义谛，以及仅遮止部分戏论的名相胜义谛两种。如彼经云：“生等若遮止，以合于真实，故我许彼为，胜义谛。”这是对于依赖于一异相离等的理证所推测的对境而说的，因为没有超出分别的造作，所以是名言胜义谛。或者，对于圣者们的后得之显现是真实，对于声闻、缘觉和只见部分真相者的自显现是虚妄的世俗谛，因为显现为能取所取，而对于显现如是执著与不执著的缘故。如果这样说，就符合这位论师的观点了。如是，这个概略的略述是按照这位论师等自续派的观点而写的，并且也没有详细书写应成派的论述，因为害怕文字繁多。第五，于何而行？于布施等之行，即于修持布施等而行。原因：若彼境有，则彼三亦须有。如云：于色空性而行，无论如何，心不转为二，如是而行。如是，于布施等亦说，故布施等，以及布施者、受施者，皆说为不各别而观，故云等字。第六，于何而行？以具证悟真如之智的差别，于能令佛陀于所化众生相续中生起欢喜之僧宝而行。原因：如云：以证悟真实义故，是故名为佛。如是，于佛陀之语义问答中说，若有证悟者佛陀，则彼所证悟者亦须有，然说为无所证悟之境，故云等字。第七，于何而行？于灭道之法宝而行。原因：若彼境有，则灭道之义亦须有，然云：菩提者，此乃仅为名与相，是故名为菩提。如是，说菩提离垢之灭，以及彼所表诠之道，仅为假名安立，故云等字。第八，于何而行？于修行般若波罗蜜多的菩萨僧宝而行。原因：若彼境有，则色
English
Thus, conventional truth is divided into two types: true and false. Similarly, ultimate truth is divided into two types: non-conceptual ultimate truth, which is free from all elaborations, and conceptual ultimate truth, which only negates some elaborations. As it says in the same text: "The negation of birth and so on, because it accords with reality, I consider it to be ultimate truth." This refers to objects inferred through reasoning based on signs such as being free from one or many, and because it does not transcend the fabrication of concepts, it is a nominal ultimate truth. Alternatively, the appearances of great beings in their post-meditation are true, while the self-appearances of hearers, solitary realizers, and those who only see partial truths are false conventional truths. This is because they appear as grasper and grasped, and because of the presence or absence of clinging to those appearances. If it is said in this way, it would accord with the view of this teacher. Thus, this brief overview is written according to the views of teachers such as this one, who are proponents of the Svātantrika school, and the tenets of the Prāsaṅgika school have not been written in detail for now, as it is feared that the text would become too lengthy. Fifth, where does one practice? One practices in the practice of generosity and so on, that is, in cultivating generosity and so on. The reason is: if that object exists, then those three must also exist. As it says: one practices in the emptiness of form, and in whatever way, the mind does not turn into two, one practices in that way. Thus, it is also said in generosity and so on, so generosity and so on, as well as the giver and the receiver, are all said to be viewed as not separate, hence the word "and so on." Sixth, where does one practice? One practices in the Saṃgha Jewel, which possesses the distinction of the wisdom that realizes suchness, and which causes the Buddha to generate joy in the minds of those to be tamed. The reason is: as it says, because of realizing the true meaning, therefore it is called Buddha. Thus, in the question and answer about the meaning of the word Buddha, it is said that if there is a Buddha who realizes, then there must also be something that is realized, but it is said that there is no object to be realized, hence the word "and so on." Seventh, where does one practice? One practices in the Dharma Jewel of cessation and path. The reason is: if that object exists, then the meaning of cessation and path must also exist, but it is said: Bodhi is only a name and a sign, therefore it is called Bodhi. Thus, it is said that the cessation of Bodhi, which is free from defilements, and the path that it represents, are only nominally established, hence the word "and so on." Eighth, where does one practice? One practices in the Saṃgha Jewel of the Bodhisattva Saṃgha who practices the Prajñāpāramitā. The reason is: if that object exists, then form
Tibetan
སོགས་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་སོགས་སུ་མཐོང་དགོས་ན། རབ་འབྱོར་བྱང་ཆེན་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་ཆོས་གང་ཡང་ཚོགས་སུ་འགྱུར་བའམ་འགྲིབ་པར་བྱ་བའམ་འགོང་པར་བྱ་བའམ་འཕེལ་བར་བྱ་བའམ་སྐྱེ་བར་བྱ་བའམ་འགག་པར་བྱ་བའམ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པར་བྱ་བའམ་རྣམ་པར་བྱང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཉེ་བར་གནས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གཟུགས་ཕུང་ལ་སོགས་པར་དམིགས་པ་བཀག་པ་སྟེ་མཐོང་བ་མིན་པར་བཤད་པས་ན་སོགས་སོ། །དགུ་པ་ནི། གང་ལ་ན། སེམས་མི་འགོང་པ་སོགས་ཀྱི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་ལའོ། །རྩ་བར་ཐབས་བཅས་ཞེས་པས་ཡུལ་གྱི་ཡུལ་ཅན་བསྟན་ཏོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ཐབས་མཁས་ཡོད་ན་སྦྱིན་བྱ་སོགས་སུ་དམིགས་དགོས་ན། དེ་རྣམ་མཁྱེན་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་དེ་དང་ལྡན་པས་སྦྱིན་པ་ལ་ཡང་སྦྱིན་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་ལེན་པ་ལ་ཡང་ལེན་པའི་འདུ་ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་གཏོང་བ་ལའང་གཏོང་བའི་འདུ་ ཤེས་སུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྦྱིན་པ་ལ་སོགས་པར་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་དམིགས་པར་གསུངས་པས་ན་སོགས་སོ། །འདི་དང་ལྔ་པའི་ཁྱད་པར་ནི་ཡུལ་མེད་པ་དང་ཡུལ་ཅན་གྱིས་དེར་མི་དམིགས་པའོ། །འདི་མི་འགལ་བ་ནི་སྦྱིན་སོགས་སུ་མི་དམིགས་པ་ཉིད་འཁོར་གསུམ་གྱི་ཞེན་མེད་ཡིན་པས་དེའི་སྒོ་ནས་སྦྱིན་སོགས་སྒྲུབ་པ་ཐབས་མཁས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འཁོར་གསུམ་དུ་ཞེན་པ་ལ་ཐབས་མཁས་དང་དེ་ལ་འཁོར་གསུམ་ཞེན་པ་ཁས་མ་བླངས་པས་སོ། །འདིའི་རྩོད་ལན་གཉིས་ཀ་ཀུན་རྫོབ་སྒོ་ཅན་ནོ། །བཅུ་པ་ནི། གང་ལ་ན། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་མངོན་རྟོགས་ལའོ། །རྒྱུ་མཚན་ནི། ཡུལ་དེ་ཡོད་ན་མུ་བཞིར་རྟོགས་པ་དེ་ཡོད་དགོས་ན་དངོས་པོའི་དང་དངོས་པོ་མེད་པའི་དང་གཉིས་ཀའི་དང་གཉིས་མིན་གྱི་ངོ་བོ་སྟེ་མཐའ་བཞིར་རྟོགས་པ་ཐུབ་བའི་རྟོགས་པ་ཡིན་པ་བཀག་པར་བཤད་པས་ན་སོགས་སོ། །དེ་ལྟར་དངོས་པོ་མ་མཆིས་པས་དེ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་དངོས་པོས་ཀྱང་དེ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་དངོས་པོས་ཀྱང་དེ་མ་མཆིས་པ་མངོན་པར་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་དངོས་པོ་མ་མཆིས་པས་ཀྱང་དངོས་པོ་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མི་འགྱུར་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཅིའི་སླད་དུ་ཐོབ་པ་མ་མཆིས་ཤིང་མངོན་པར་རྟོགས་པ་མ་མཆིས་པ་གཅིག་ཏུ་མི་འགྱུར་རམ་ཞེས་ཏེ་ན་ཡན་ཆད་དོགས་པའི་རྒྱུ་མཚན་དང་དེ་ཕྱིན་ཆད་དོགས་པའི་ངོ་བོའོ། །འདིའི་ལན་ནི་མངོན་པར་རྟོགས་པ་ ཡོད་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་བཞིར་མངོན་པར་སྒྲུབ་པ་དེ་ལྟ་བུས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་སྟེ་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བར་མཁྱེ
Chinese
如果必须将这些视为增减等，那么，善财，对于大乘佛母所行持的菩提，不是为了使任何法成为积聚，或者减少，或者衰退，或者增长，或者生起，或者灭尽，或者完全烦恼，或者完全清净而以缘念的方式安住的，因此遮止了缘念色蕴等，因为说不是所见，所以等等。第九，对于谁呢？对于善于不衰退心等的方法的人。根本中说“具方法”，显示了境的具境。理由是，如果具有善巧方便，则必须缘念布施等，那么，由于他具有与遍知性相应的作意，因此对于布施也不会成为布施的认识，对于接受也不会成为接受的认识，对于给予也不会成为给予的认识，因此说对于布施等不缘念三轮，所以等等。这与第五个的区别是，无境和有境不缘念于此。这并不矛盾，因为不缘念布施等本身就是无三轮执着，因此通过这种方式成办布施等是善巧方便，因为没有承认执着三轮是善巧方便，也没有承认对于此执着三轮。这两个辩论的回答都是世俗门。第十，对于谁呢？对于如来的现观。理由是，如果存在那个境，则必须存在四句的证悟，那么，因为断除了以实有和非实有以及二者和非二者的自性来证悟四边是能胜的证悟，所以等等。这样，因为不存在实有，所以不会现证它，因为实有也不会现证它，因为实有也不会现证不存在它，因为不存在实有也不会现证实有。世尊，为什么获得不存在且不现证不存在不会成为一体呢？这是直到那里的怀疑的理由，从那以后是怀疑的自性。对此的回答是，不是以现证有无的四种方式来现证的。也就是说，了知远离四边。
English
If these must be seen as increase and decrease, etc., then, Subhuti, the Bodhi practiced in the Great Mother of the Buddhas is not abiding closely in the manner of focusing on making any Dharma become an accumulation, or decreasing, or declining, or increasing, or arising, or ceasing, or completely afflicted, or completely purified, therefore, it is prohibited to focus on the aggregates of form, etc., because it is said not to be seen, so on and so forth. Ninth, for whom? For those who are skilled in the methods of not declining mind, etc. The root says "with method," which shows the object of the object. The reason is, if there is skillful means, then one must focus on giving, etc., then, because he has the attention corresponding to omniscience, therefore, even for giving, it will not become the perception of giving, even for receiving, it will not become the perception of receiving, even for giving, it will not become the perception of giving, therefore, it is said that one does not focus on the three wheels for giving, etc., so on and so forth. The difference between this and the fifth is that the absence of an object and the presence of an object do not focus on it. This is not contradictory, because not focusing on giving, etc., itself is the absence of attachment to the three wheels, therefore, accomplishing giving, etc., through this way is skillful means, because it has not been admitted that attachment to the three wheels is skillful means, nor has it been admitted that attachment to the three wheels is skillful means. Both of these debates are answered through the conventional door. Tenth, for whom? For the realization of the Tathagata. The reason is, if that object exists, then the realization of the four possibilities must exist, then, because it is said that the realization of the four extremes, which is the nature of real and unreal, both and neither, is the realization that can overcome, so on and so forth. Thus, because there is no real, it will not realize it, because real will not realize it, because real will not realize that it does not exist, because non-real will not realize real. World Honored One, why does obtaining non-existence and not realizing non-existence not become one? This is the reason for the doubt up to there, and from then on it is the nature of the doubt. The answer to this is that it is not in such a way that the four aspects of realization of existence and non-existence are realized. That is to say, knowing to be free from the four extremes.