Tibetan
ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཤོག་ལྷེབ་ ༤༠༡ ནས་ ༥༠༠ བར། ཕར་ཕྱིན་རེ་རེ་ལ་གནས་པས་གཞན་ལྔ་ལྔ་འཛིན་པར་གསུངས་སོ། །སྐབས་གཞན་ཐམས་ཅད་དུ་མཐོང་ལམ་སྐད་ཅིག་བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་ནས་འདིར་སྐད་ཅིག་གཅིག་དང་དེ་ཡང་བཟོད་པར་བཤད་པ་ནི་མི་འགལ་ཏེ། བཅུ་དྲུག་ཏུ་བཤད་པ་རྗེས་ཀྱི་ངེས་པ་འདྲེན་ཚུལ་དང་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་མཉམ་གཞག་ན་བདེན་བཞིའི་རང་བཞིན་མཐོང་བ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་དགོངས་ཤིང༌། བཟོད་པ་སྤོང་གཉེན་དངོས་ཡིན་ཞིང་མཐོང་ལམ་འདི་ཡང་རྟོག་པའི་གཉེན་པོར་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། མཐོང་རྩེ་དངོས་དང༌། དེའི་བྱེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མཐོང་བའི་ལམ་གྱི་རྩེ་མོ་ཡིན་ནོ། །གང་དུ་ན། རྩེ་མོའི་མངོན་པར་རྟོགས་པའི་སྐབས་འདིར་རོ། །གང་ན་མཐོང་ལམ་གྱི་སྐད་ཅིག་མ་གཅིག་པ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་བསྡུས་པ་འཁོར་གསུམ་རྣམ་པར་དག་པས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་སྟེ་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་སུམ་ཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དུ་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནིའོ། །སོ་དྲུག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ན། བསྡུ་བྱ་སྦྱིན་སོགས་དྲུག་པོ་དེ་དག་སོ་སོར་སྡུད་བྱེད་སྤྱིན་སོགས་ཕྱིན་དྲུག་རེ་རེར་སྔ་མ་གོ་སྒྲུབ་ཏུ་བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཕན་ཚུན་དུ་དྲུག་དྲུག་བསྡུས་པས་ནའོ། །འདི་རྗེས་ཐོབ་ཡིན་པས་དེས་མཚོན་ནས་མཐོང་རྩེ་བསྟན་པར་བཞེད་ཀྱང་ཕྱིན་དྲུག་སྤྲོས་པ་མི་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པས་ངོ་བོར་བྱས་པས་ཆོག་གོ། འདིར་ཞེས་པ་ནི་སྐབས་དང་པོ་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་ ལམ་གྱིས་རྣམ་རྟོག་དུ་མ་བདེ་བླག་ཏུ་སྤོང་མི་ནུས་ལ། སྐབས་འོག་མ་རྣམས་སུ་དེ་དག་འབད་མི་དགོས་པར་སྤོང་བས་དེ་དགར་བའི་ཆེད་དུ་ཚིག་གསལ་ལས་འཆད་པ་ནི་འདི་དག་མཐོང་ལམ་བཏགས་པ་བར་འདོད་པའི་ལུགས་སོ། །བཟོད་པ་འདི་ལ་ཉི་སྣང་དུ་གསལ་ཁ་མེད་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་འགྲེལ་པ་གཉིས་སུ་སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ལ་མཛད་ཅིང་གྲགས་ཆར་ཡང་དེ་ལ་བྱས་སོ། །ཚིག་གསལ་ལས། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཤས་ཆེ་བ་ལ་དགོངས་པར་བཞེད་དོ། །ཤེར་སྒྲོན་དུ་བདེན་པ་བཞི་ཀའི་ཆོས་བཟོད་ལ་བྱེད་ཅིང་ཤཱནྟིས་ཀྱང་བཟོད་པར་བཞེད་ཀྱང་གསལ་ཁ་མེད་དོ། །ཨ་བྷྱས་འདིར་ཕྱིན་དྲུག་མཐོང་ལམ་དུ་བསྟན་ལ་དེ་དྲུག་ཀྱང་ལམ་བདེན་གྱིས་བསྡུས་ཀྱི་སྡུག་བདེན་གྱིས་མིན་པས་ལམ་ལ་རྗེས་བཟོད་ཡིན་ཞིང་ཆོས་བཟོད་ཀྱི་སྐབས་མིན་ཏེ། དེ་འདོད་ཁམས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་སྤོང་བྱེད་ཡིན་ལ། སྤང་བྱ་དེ་ཡང་སྔར་སྤངས་ཟིན་པས་སོ། །དེས་ན་སེང་གེ་བཟང་པོས་སྡུག་བསྔལ་ལ
Chinese
第401页至第500页。 第401页至第500页。 因此，据说安住于每一个度，就能执持其他五个度。在所有其他情况下，都说见道有十六个刹那，而这里说一个刹那，而且是忍，这并不矛盾。说十六个刹那是引导后续决定的方式，说一个刹那是指在等持中，见到四谛的自性没有差别。忍是断除的真实对治，而且这个见道也是显示对治分别念的场合。第三部分有二：见顶本身，以及它的作用。第一是：是见道的顶峰。在哪里呢？在这个顶峰现观的场合。哪里呢？见道的一个刹那，由苦法智忍所摄，三轮清净所区分，也就是特别地做了三十六种行相而生起的那一个。如何变成三十六个呢？因为能被摄的布施等六个，各自被能摄的布施等六度，如前所说，以前者作为能知的方式来显示，这样互相之间摄集六六之故。这之后是后得，因此认为以它来代表显示见顶，但由于六度是无所缘的行相，所以以本体来做就足够了。这里的意思是，最初的那些见道不能轻易地断除许多分别念，而在之后的那些场合中，不需要努力就能断除它们，为了区分这些，词句明晰中解释说，这些是认为见道是假立的宗派。这个忍在《日光》中没有明确的说明，而且导师在两个注释中都认为是苦法忍，而且名声也归于它。《词句明晰》中认为是指苦法忍占多数的情况。《般若灯》中认为是四谛的法忍，虽然寂天也认为是忍，但没有明确说明。阿毗达磨在此显示六度为见道，而这六度也由道谛所摄，而不是苦谛，因此对于道是后忍，不是法忍的场合，因为它是断除欲界的烦恼，而且所断除的也早已断除了。因此，狮子贤认为苦谛……
English
Pages 401 to 500. Pages 401 to 500. Therefore, it is said that by abiding in each perfection, one holds the other five. In all other instances, it is said that the path of seeing has sixteen moments, but here it is said to have one moment, and that is forbearance, which is not contradictory. Saying sixteen moments is the way to lead to subsequent ascertainment, and saying one moment refers to the fact that in equipoise, there is no difference in seeing the nature of the four truths. Forbearance is the actual antidote to abandonment, and this path of seeing is also the occasion for showing the antidote to conceptual thought. The third part has two: the peak of seeing itself, and its function. The first is: it is the peak of the path of seeing. Where is it? In this occasion of the peak's realization. Where? The single moment of the path of seeing, which is included by the forbearance of knowing the Dharma of suffering, distinguished by the purity of the three spheres, that is, the one that arises with thirty-six aspects. How does it become thirty-six? Because the six to be collected, such as generosity, are each collected by the six perfections, such as generosity, as previously stated, showing the former as a way of knowing, thus collecting six sixes mutually. This is subsequent attainment, so it is thought that it represents and shows the peak of seeing, but since the six perfections are aspects of non-objectification, it is sufficient to take the essence. The meaning of "here" is that the initial paths of seeing cannot easily abandon many conceptual thoughts, but in the subsequent occasions, they are abandoned without effort, so to distinguish these, the clear words explain that these are the schools that consider the path of seeing to be imputed. This forbearance is not clearly explained in the "Sunlight," and the teacher in the two commentaries considers it to be the forbearance of the Dharma of suffering, and the fame also belongs to it. In the "Clear Words," it is thought to refer to the case where the forbearance of the Dharma of suffering is predominant. In the "Lamp of Wisdom," it is considered to be the Dharma forbearance of all four truths, although Shantideva also considers it to be forbearance, but there is no clear explanation. Abhidharma here shows the six perfections as the path of seeing, and these six are also included by the truth of the path, not by the truth of suffering, so it is subsequent forbearance for the path, not the occasion of Dharma forbearance, because it is the means of abandoning the afflictions of the desire realm, and what is to be abandoned has already been abandoned. Therefore, Senge Sangpo considers the truth of suffering...
Tibetan
་ཆོས་བཟོད་ལ་བཞག་པ་འཁྲུལ་པ་ཆེའོ་ཞེས་སྨྲ་སྟེ། འདིས་རྩེ་མོའི་སྐབས་ཀྱི་ལམ་རྣམས་ཁམས་གོང་གི་གཉེན་པོ་ཁོ་ནར་འདོད་པས་དེ་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱས་པའོ། །འདི་ནི་ཆེས་མི་རིགས་ཏེ། རྩ་བར་ཕྱིན་དྲུག་མཐོང་ལམ་གྱིས་རྟོགས་བྱའི་ལམ་བདེན་དུ་བཤད་ནས་བཟོད་པ་དེའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྐད་ཅིག་ཏུ་བཤད་ན་ལམ་བདེན་གྱི་བཟོད་པ་གཉིས་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་རིགས་སུ་ཆུག་ཀྱང་དེ་མེད་དེ། ཕྱིན་ དྲུག་མཐོང་རྩེའི་ངོ་བོར་སོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིན་དྲུག་ལམ་བདེན་ཡིན་པས་དེའི་ངོ་བོར་བསྟན་པའི་མཐོང་ལམ་གྱི་བཟོད་པ་ཡང་ལམ་ལ་རྗེས་བཟོད་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཆོས་བཟོད་ཀྱང་དེར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་མཐོང་ལམ་འདིས་འདོད་པའི་སྤང་བྱ་མི་སྤོང་ན་འཕགས་པས་སྐབས་འདིར་འདིས་ཁམས་གསུམ་གའི་རྟོག་པ་སྤོང་བར་བཤད་པ་དང་འགལ་ཞིང༌། མཐོང་ལམ་འདི་གཟུགས་ཁམས་ཁོ་ནའི་རྟོག་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་ལ་ཡང་རང་ཉིད་ཀྱི་འདོད་པ་ཁོ་ན་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པས་གཞན་མེད་དེ། རྒྱས་པར་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐོང་ལམ་རྩེ་མོ་དེ་རྫོགས་པར་སྐྱེས་པ་ན་མཐོང་སྤང་གི་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པས་དེ་དང་དུས་མཉམ་དུ་དེ་དག་གིས་བསྡུས་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཉོན་མོངས་པ་བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་སྤངས་པ་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་ཆོས་ཉིད་གྱིས་འཐོབ་བོ། །བརྒྱ་རྩ་བརྒྱད་དུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར་བ་ནི། རྟོག་པ་བཞི་པོ་རེ་རེ་ལ་དགུ་བཞི་སོ་དྲུག་ཡོད་པ་དེ་འདོད་པ་སོགས་ཀྱི་ཁམས་གསུམ་ལ་སྦྱར་བས་དེར་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་མངོན་གྱུར་སྤངས་པས་བག་ལ་ཉལ་སྤངས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་ཞེ་ན། སྤྱི་ཙམ་ནས་དེ་བདེན་ཀྱང་འདིར་ནི་འདས་ལམ་གྱིས་སྤངས་པའི་སྐབས་ཡིན་ལ་དེས་ཀྱང་ས་བོན་དང་བཅས་པ་འཇོམས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ། །འོ་ན་རྟོག་ པ་འདི་དག་གཉེན་པོ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཡིད་ལ་བྱས་པས་སྤོང་ཞེ་ན། འདི་དག་ནི་དངོས་པོ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བློས་ཀུན་ནས་བསླང་བ་ཡིན་པས་དེའི་གཉེན་པོར་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་ཏེ། གོམས་པར་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྒྱུ་དེ་བཟློག་པ་ན་འབྲས་བུ་རྟོག་པ་དེ་དག་རང་གི་ངང་གིས་ལྡོག་པར་འགྱུར་རོ། །སྒོམ་སྤང་གི་རྟོག་པ་ལ་ཡང་སྤོང་ཚུལ་འདི་བཞིན་དུ་བལྟའོ། །དེས་ན་རྟོག་པ་རྣམས་ཀྱི་དམིགས་རྣམས་གསལ་བའི་དབྱེ་བ་མཐའ་ཡས་ཀྱང་འདི་དག་གི་རྩ་བ་བདེན་འཛིན་ཡིན་པས། དེའི་གཉེན་པོར་བདེན་མེད་རྟོགས་པ་ཉིད་སྒོམ་པ་ནི་གནད་ཀྱི་དོན་
Chinese
说把法忍安立于此是极大的错误，因为他认为顶位时的道仅仅是上界的对治，并以此为理由。这非常不合理，因为根本上六度见道所证知的道谛，如果说忍是其所缘的刹那，那么道谛的两个忍可以容许是其中之一，但事实并非如此，因为这是六度成就见道顶位的阶段。如果六度是道谛，因此显现其体性的见道之忍也是道上的后忍，那么苦法忍也会变成那样。此外，如果这个见道不舍弃欲界的所断，就与圣者此时舍弃三界的一切分别的说法相违背。而且，这个见道仅仅是色界的分别的对治，也仅仅是他自己的观点作为理由，没有其他原因，详细内容前面已经说过了。第二，当见道顶位圆满生起时，舍弃了见道所断的所取和能取的分别一百零八种，与此同时，通过缘起的法性，获得了舍弃由这些所摄的能生起分别的习气烦恼一百零八种。如何变成一百零八种呢？四种分别各自有九四三十六种，将其与欲界等三界相联系，就变成一百零八种了。如果说舍弃了现行就舍弃了随眠，那就太过分了。虽然从总体上来说这是真实的，但这里是过去道所舍弃的阶段，而且它也摧毁了种子，所以没有过失。那么，舍弃这些分别时，以什么样的对治来作意才能舍弃呢？这些是由对事物显现执著的念头所引发的，因此，作为其对治，就是证悟一切事物无自性，通过串习，当遣除了那个因时，果，即那些分别，自然而然地就会止息。对于修道所断的分别，也应以同样的方式来看待舍弃的方法。因此，虽然分别的所缘的显现差别无边无际，但这些的根本是实执，因此，作为其对治，修习证悟无实性才是关键所在。
English
It is a great mistake to say that Dharma-kṣānti is established here, because he thinks that the paths at the peak stage are only the antidotes of the upper realms, and this is the reason. This is very unreasonable, because in the root, the six perfections are said to be the path truth realized by the seeing path, and if it is said that forbearance is the moment of its object, then the two forbearances of the path truth can be allowed to be one of them, but it is not so, because this is the stage where the six perfections have reached the essence of the seeing peak. If the six perfections are the path truth, and therefore the forbearance of the seeing path, which shows its essence, is also the subsequent forbearance on the path, then the Dharma-kṣānti for suffering will also become like that. Furthermore, if this seeing path does not abandon the objects to be abandoned of the desire realm, it contradicts the statement that the noble ones abandon all the discriminations of the three realms at this time. Moreover, the reason why this seeing path is only the antidote to the discriminations of the form realm is only one's own view, and there is no other reason, which has been explained in detail before. Secondly, when the peak of the seeing path is fully generated, one hundred and eight discriminations in the form of grasping and apprehending, which are to be abandoned by the seeing path, are abandoned, and at the same time, through the Dharma nature of dependent origination, one obtains one hundred and eight afflictions of habitual tendencies that generate discriminations collected by them. How does it become one hundred and eight? Each of the four discriminations has nine times four, thirty-six, which are combined with the three realms of desire, etc., and it becomes one hundred and eight. If it is said that abandoning the manifest also abandons the latent, then it is too extreme. Although this is true in general, here is the stage of abandonment by the past path, and it also destroys the seeds, so there is no fault. Then, when abandoning these discriminations, what kind of antidote should be kept in mind to abandon them? These are all aroused by the mind that is attached to things, therefore, as their antidote, one realizes that all things are without self-nature. By familiarizing oneself with this, when that cause is reversed, the result, that is, those discriminations, will naturally cease. For the discriminations to be abandoned by meditation, the method of abandonment should also be viewed in the same way. Therefore, although the differences in the appearances of the objects of discriminations are infinite, the root of these is the clinging to reality. Therefore, as their antidote, cultivating the realization of non-reality is the key point.