Tibetan
ཡིད་བྱེད་གཅིག་ཏུ་བྱས་པ་ནི། སྤྱིར་འཆད་ལུགས་མདོ་དང་མཐུན་ཀྱང་གྲངས་དེ་མི་ལེགས་པས་ཆེན་པོ་གཉིས་ཀྱི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ༌། །དོན་ཇི་བཞིན་མ་ཡིན་པ་ནི། ཕུང་པོ་ལ་མི་རྟག་སོགས་སུ་བདེན་པར་འཛིན་པའི་སྒོ་ནས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པས་ཏེ། འོ་ན་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཐོབ་པར་བགྱི། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་བཀའ་སྩལ་བ། དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ ནོ་ཞེས་སོ། །ཉི་སྣང་ལས་གང་གིས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བ་ལ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་ཐོབ་པར་སེམས་པ་སྟེ་ཞེས་དམན་པའི་མྱང་འདས་ཙམ་ཐོབ་པ་ལ་མྱང་འདས་མཆོག་ཏུ་བཟུང་བ་ལ་གསུངས་སོ། །ཡུལ་དགུ་པོ་དེ་ལ་རྟོག་ཚུལ་ནི་དངོས་པོར་ཞེན་པས་མ་རུངས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར་བདག་གི་ལྡོག་བྱའོ་སྙམ་དུ་འཁྲུལ་བའོ། ཉི་སྣང་དང་ལེ་བརྒྱད་མར་སེམས་མི་སྐྱེ་བའི་རྣམ་རྟོག་ནས། དོན་ཇི་བཞིན་མིན་པའི་རྣམ་རྟོག་ཅེས་བརྡ་བྱས་ལ་མདོ་ནས་དངོས་སུ་གསུངས་པ་དེ་དག་ནི་འདི་དག་གི་གཉེན་པོའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒོམ་རྩེ་ཐོབ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་གནས་སྐབས་དེ་ན་སྤང་བར་བྱ་བ་ཉིད་ཀྱིས་ན་སྒོམ་ལམ་གྱིས་ཟག་མེད་ཀྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འཇུག་པ་སྟེ་མཇུག་གི་གནས་སྐབས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྤང་བྱར་ཡོད་པ་ཅན་ནོ། །སྔ་མར་འདིར་ཞེས་དང་འདིར་དེ་ན་ཞེས་པ་ནི་སྔ་མའི་རྩ་ཚིག་ཏུ་གཉེན་པོ་མཇུག་ཏུ་དང༌། འདིའི་རྩ་ཚིག་ཏུ་གཉེན་པོ་སྔོན་ལ་བྱུང་བས་ཕྱི་འགྲེལ་གཉེན་པོ་ལ་བསྙེག་ས་ཉེ་རིང་གིས་ཡིན་ནམ་སྙམ་མོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྫས་འཛིན་དང༌། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་གཟུང་རྟོག་གཉིས་པ་བསྟན་ཟིན་ནས་འཛིན་རྟོག་དང་པོ་རྫས་འཛིན་རྟོག་པ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ལས། ཡུལ་ནི་སེམས་ཅན་བཏགས་ཞེས་སོགས་དགུའི་མཐར་ལ་སྦྱར་བའོ། །སྤྱོད་ཡུལ་ཞེས་པ་ནི་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་ སྟོན་པ་སྟེ་ཐམས་ཅད་ལའོ། །འདི་དག་ཀྱང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དང་ལམ་གསུམ་དུ་འདུ་སྟེ། དང་པོ་ལ་ཇི་ལྟ་བ་བདག་མེད་གཉིས་གཉིས་པ་ལ་གཅིག་གསུམ་པ་ལ་འཕགས་ལམ་དང་བྱིས་ལམ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས་ཐབས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྟ་བ་དང་སྤྱོད་པ་མ་དག་པ་གཉིས་སོ། །ངོ་བོ་ནི་དེ་དག་ལ་འདི་ནི་རྫས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཛིན་པར་བྱེད་པ་པོ་ཞེས་རྟོག་པ་འཛིན་རྟོག་དང་པོར་ཤེས་པར་བྱའོ། །ཞེས་མདོ་ནས་གཉེན་པོ་དངོས་སུ་བསྟན་པ་དེ་ལས་བཟློག་ནས་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ནོ།
Chinese
专注一境方面，总的来说讲法与经部相符，但数量不妥，故跟随两大论师。不如实方面，乃是对蕴等无常等执为真实的缘故，以颠倒的方式显现执着。那么，如何才能获得一切智智呢？世尊开示说：如实之性如是。从日光中，以何种方式从涅槃中以其他方式获得的想法，是指获得下劣的涅槃而执为殊胜涅槃而说的。对于那九种境，思虑的方式是对事物执着而视为不悦意，因此误以为是我的所断。从日光和八难处不生心的分别念，到不如实的分别念这样称呼，而经中直接宣说的那是这些的对治。第二，获得禅定顶峰圆满的阶段，正是因为是所断，所以以道谛进入无漏的心和心所，即是最后阶段的境中具有所断的。先前“在此”和“在此那时”是指先前的根本文中对治在后，而此处的根本文中对治先出现，因此外释是因对治的靠近远近而定吗？第二有二，实执和假立执着。第一有三，第一是，如是所取分别念第二已宣说完毕，现在宣说能取分别念第一实执分别念。第二有二，境是“有情假立”等九个的最后都加上“于”。“行境”是指显示为分别念的境，即是对一切。这些也归纳为境、有境和道三种。第一是如所有性无我和尽所有性无我两种，第二是一个，第三是圣道和凡夫道两种。第一是就大乘小乘的智慧而说的两种，就方便而说的两种。第二是不清净的见和行两种。体性是，对于这些，这是作为实性的执着者，即应知分别念为能取分别念的第一。经中直接显示的对治，是从那反过来用暗示的方式显示。
English
Regarding focusing on a single object, generally the explanation aligns with the Sutra school, but the number is inappropriate, so it follows the two great teachers. As for not being as it is, it is because of grasping at the impermanence of the aggregates, etc., as real, thus appearing and clinging to them in a reversed manner. So, how does one attain omniscience? The Blessed One taught: 'Suchness is as it is.' From the light of the sun, the thought of attaining Nirvana in a different way than how it is, refers to grasping at an inferior Nirvana as the supreme Nirvana. The way of thinking about those nine objects is to regard them as unpleasant due to attachment to things, and thus mistakenly thinking they are what I should abandon. From the conceptual thought of not generating mind in the sunlight and the eight adversities, to calling it the conceptual thought of not being as it is, and what is directly stated in the Sutra are the antidotes to these. Secondly, the stage of fully attaining the peak of meditation, precisely because it is what is to be abandoned, the path of meditation enters the uncontaminated mind and mental factors, that is, in the object of the final stage, there is what is to be abandoned. Previously, 'here' and 'here at that time' refer to the antidote being later in the previous root text, while in the root text here, the antidote appears earlier, so is the external commentary determined by the proximity of the antidote? Secondly, there are two: grasping at substance and grasping at imputation. The first has three, the first is, having explained the second, the apprehended conceptual thought, now the first, the grasping conceptual thought, the substantial grasping conceptual thought is explained. The second has two, the object is 'sentient beings imputed' etc., with 'to' added to the end of the nine. 'Object of activity' means showing it as the object of conceptual thought, that is, to everything. These are also summarized into three: object, subject, and path. The first is two: suchness of no-self and all-encompassing no-self, the second is one, the third is two: the noble path and the path of ordinary beings. The first is two based on the wisdom of the Great and Small Vehicles, and two based on the means. The second is two: impure view and conduct. The nature is, for these, this is the grasper of the nature of substance, that is, one should know conceptual thought as the first of the grasping conceptual thoughts. The antidote directly shown in the Sutra is shown in an implied way by reversing from that.
Tibetan
།བསྟན་ཚུལ་འདི་བཞི་ག་ལ་འདྲའོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ། རྟོག་པའི་ངོ་བོ། འཛིན་སྟངས། གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། འཛིན་རྟོག་དང་པོ་དབྱེ་གཞི། དབྱེ་ངོ་ནི་རྣམ་པ་དགུའོ། །འབྱེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་དག་གང་ན་ལྷ་དང་མི་ཞེས་སོགས་སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་ཏུ་ཐ་སྙད་བྱས་པ་རྣམས་ཕུང་པོ་ལ་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་རྫས་སུ་ཡོད་པ་འཁོར་བར་མི་སྐྱེ་བས་ཏེ། བདག་གམ་སེམས་ཅན་ནམ་སྲོག་གམ་གང་ཟག་མི་དམིགས་ན་ཇི་ལྟར་བདག་གི་ཁམས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་ཁམས་དང་གང་ཟག་གི་ཁམས་གདགས་པར་བྱ། ཞེས་སོ། མིག་གཟུགས་ཞེས་སོགས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཆོས་སུ་ཐ་སྙད་བྱས་པ་ནི་བཏགས་པ་ཙམ་སྟེ་སེམས་ ལས་གཞན་པའི་དོན་མེད་པས་དེའི་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བྱང་ཆེན་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པས་གཟུགས་ལ་བསླབ་པར་མི་བགྱིའམ་ཞེས་ཆོས་སུ་ཉེ་བར་དམིགས་ཏེ་སློབ་པ་ཐམས་ཅད་བཀག་པས་གསུངས་སོ། །རྣམ་མཁྱེན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ཐ་སྙད་དུ་ངོ་བོས་སྟོང་པ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་སྟེ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་སྟོང་པར་མཐོང་བས་མངོན་པར་འདུ་བྱ་བ་མེད་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །ཉི་སྣང་དང་ལེ་བརྒྱད་མས་ཆོས་རྣམས་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་མི་སྟོང་པར་རྟོགས་པའི་རྣམ་རྟོག་ཅེས་འཛིན་སྟངས་ལ་སྟོང་མིན་དུ་འཆད་དོ། །རྣམ་མཁྱེན་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་ནི་རྟོགས་དཀར་མཁྱེན་གསུམ་གྱི་ཆོས་སེམས་བསྐྱེད་སོགས་ལ་བཤད་ཀྱང་མདོར་གཟུགས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་རྣམས་སྟོང་པར་གསུངས་པས་འགྲེས་ཀྱི་མཇུག་བཟུང་བའོ། །གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ལ་ཆགས་པ་སྟེ་ཞེན་པ་ནི་ལམ་གྱི་གནས་སྐབས་ཏེ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་གཟུང་བ་སོགས་སུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མ་སྤངས་པས་ཏེ། བྱང་ཚེ་དམིགས་པ་ལ་མི་ཆགས་མི་དམིགས་པ་ལ་ཡང་མི་ཆགས་པ་ལགས་ན། འོ་ན་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆེན་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པས་ས་ནས་ས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བགྱི། ཞེས་སོ། ཆོས་རྣམས་མི་དམིགས་པར་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་རྟོགས་པས་ཏེ། བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་ གི་བར་དུ་དམིགས་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་རབ་ཏུ་རྣམ་པར་དབྱེ་བར་མི་བྱའོ་ཞེས་སོ། །འདི་མངོན་ཞེན་གྱི་ཚུལ་གྱིས་འབྱེད་པ་དང་དང་པོ་གཉིས་ཀྱང་རྫས་ཡོད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་མདོ་ལས་བཟློག་པའི་དོན་དུ་འགྲོ་བས་འགྲིག་ཀྱང་སློབ་དཔོན་གྱིས་གཞན་དུ་བཤད་པ་ནི་སྤང་གཉེན་གང་ལ་ཞེན་ཀྱང་རྟོག་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་འ
Chinese
这四种教法有什么相似之处呢？第三部分有三点：念头的本质、执持方式和对治法。第一点是：执持念头的第一种分类依据，分类的特征是九种。分类的原因是有九种对境。在这些对境中，凡是被称为天神和人类等的有情和补特伽罗，都只是在蕴上安立的假名而已，因为有情和补特伽罗如果实有存在，就不会轮回了。如果不可见我、有情、生命或补特伽罗，又怎么能安立我的界、有情的界和补特伽罗的界呢？眼睛和色等被称为对境和有对境的法，也只是假名而已，因为没有心以外的意义，只是它的显现而已。如经中所说：“大菩萨行于般若波罗蜜多时，难道不应学习色吗？”这里遮止了一切执著于法而学习的行为。一切种智等法，在名言中并非本体空性，因为它们遍及一切对境和有对境，是周遍的。如经中所说：“见诸法自性空，应学于无所取。”日藏和莲花戒认为，以念头了知诸法非自性空，这是在执持方式上解释为非空。一切种智等法，虽然在解释证悟、白法、智三者的法、发心等方面，但总的来说，从色到一切种智都是空性的，这是采用了注释的结尾。对色等法的贪执，是道的状态，因为没有舍弃在一切形式上执著于所取等。如经中所说：“菩萨不执著于所缘，也不执著于非所缘。那么，大菩萨行于般若波罗蜜多时，如何从地到地圆满呢？”彻底分别诸法为不可得，是因为了知色等无自性。如经中所说：“乃至无上圆满菩提之间，如果成为所缘，就不应如此彻底分别诸法。”这以显现执著的方式来分别，如果前两种也以实有的角度来看待，就会与经相违背。但论师另有解释，是因为无论执著于所断还是对治，都是在显示念头的作用。
English
How are these four teachings similar? The third part has three points: the nature of thought, the manner of grasping, and the antidote. The first point is: the first basis for classifying grasping thoughts, and the characteristic of the classification is nine types. The reason for the classification is that there are nine objects. Among these, those that are referred to as sentient beings and individuals, such as gods and humans, are merely labels applied to the aggregates, because if sentient beings and individuals truly existed, they would not be reborn in samsara. If I, sentient beings, life, or individuals are not perceived, how can the realm of I, the realm of sentient beings, and the realm of individuals be established? Eyes and forms, etc., which are referred to as objects and objects with objects, are also merely labels, because there is no meaning other than the mind, and it is merely its appearance. As it is said in the sutra, "When a great Bodhisattva practices Prajnaparamita, should he not study forms?" Here, all learning that clings to the Dharma is prohibited. All-knowingness and other dharmas are not empty in nature in terms of conventional truth, because they pervade all objects and objects with objects, and are pervasive. As it is said in the sutra, "Seeing that all dharmas are empty of their own characteristics, one should learn to be free from attachment." Nyisung and Leygyema explain that the thought that realizes that dharmas are not empty of their own characteristics is explained as non-emptiness in the manner of grasping. Although all-knowingness and other dharmas are explained in terms of the three dharmas of realization, white dharma, and wisdom, such as the generation of bodhicitta, in general, from form to all-knowingness are said to be empty, which is the conclusion of the commentary. Attachment to form and other dharmas is the state of the path, because attachment to what is grasped in all forms has not been abandoned. As it is said in the sutra, "Bodhisattvas are not attached to what is focused on, nor are they attached to what is not focused on. Then, how can a great Bodhisattva perfect the stages from stage to stage while practicing Prajnaparamita?" Thoroughly distinguishing all dharmas as unattainable is because of realizing that form and other things are without self-nature. As it is said in the sutra, "Until unsurpassed perfect enlightenment, if it becomes an object of focus, one should not thoroughly distinguish all dharmas in this way." This distinguishes by way of manifest attachment, and if the first two are also viewed from the perspective of substantial existence, it would contradict the sutra. However, the teacher explains it differently, because it is to show that whether one clings to what is to be abandoned or the antidote, it is the function of thought.