Tibetan
མས་པའི་དཔེ་དང་དོན་སྔར་བཞིན་ནོ། །སྤང་གཉེན་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་མི་མཐུན་སོགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་བློ་མེད་པ་ལྟར་ཡུམ་ལ་ཡང་དེ་མེད་པར་གསུངས་སོ། །ཡུལ་ལམ་ཐོབ་བྱ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་རང་སོགས་ནི། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་པ་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་སྤངས་པར་གསུངས་སོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་པོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པས་རྫོགས་བྱང་དང་རྣམ་མཁྱེན་གཉིས་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་འཛིན་པ་ལྟར་བྱང་ཆེན་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །དོན་བྱེད་པ་དེའི་བྱ་བའི་ལས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པ་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་དོན་སྒྲུབ་པ་ ལྟར་ཡུམ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱེད་པར་གསུངས་སོ། །དཔེ་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་དེས་བྱ་བའི་ལས་གཉིས་ཀྱི་དོན་མཚོན་པས་ཡིན་ནོ། །དོན་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་མྱང་འདས་ནི། འཁྲུལ་འཁོར་མཁན་གྱིས་བྱས་པའི་བུད་མེད་སོགས་ཀྱིས་གཟུགས་དེ་རང་གང་གི་སླད་དུ་བྱས་པ་ལ་མི་རྟོག་པ་ལྟར་ཡུམ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རྟོག་པའི་ངོ་བོ་དང༌། གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ནི་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །ཡུལ་དགུ་གང་ན། དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ཕྱིན་དྲུག་གིས་དབེན་པས་འབྲས་བུ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་དབེན་པ་མ་རྟོགས་པའི་དོན་རྒྱུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་དེ་འཐོབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ས་མི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་ངེས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་བདེན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པས་མཐོང་ལམ་སོགས་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བརྙན་ནས་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་ཟད་པར་རྟོགས་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་དེ་བླང་བ་དང༌། སྐྱོན་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའམ་བཏང་བའི་སྒོ་ནས་དོར་བར་བྱ་བ་སྟེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྐྱེད་པ་དང་སེལ་བ་དང༌། མཁྱེན་ གསུམ་ཡུལ་བཅས་ཤེས་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གིས་ཡུལ་ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དང༌། རྒྱུ་དམན་ཞིང་འབྲས་བུ་གྱ་ནོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་སོགས་ཀྱི་ས་ཐག་སྲིང་བར་བྱེད་པ་དང༌། གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དང་མཐུན་པར་སྤྲུལ་ནས་དོན་བྱེད་པས་སེམས་ཅན་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་ལས་དང༌། ཡ
Chinese
如母般之譬喻与意义如前。如舍弃亲友而作取舍之不和合等，如来无有喜不喜欢之念，如是于母亦无有，如是说。以处所或所应得现前之自等，如来已舍弃一切分别，如是菩萨亦应舍弃，如是说。利益有情者，如来之化身于圆满菩提与一切智二者不作远近之执取，如是大菩萨亦如是说。彼利益者之事业，如来之化身虽不分别然能成办利益，如是母亦如是作，如是说。此二譬喻之差别，在于能表示作者与彼所作事业二者之意义。成办利益之事业之果，涅槃，如工匠所造之妇女等，彼形像为谁而作，不作分别，如是母亦如是说。第三，分二：分别之自性与对治。初者，取境之分别，最初趣入之方面之所依，有九种，以有九境故。九境为何？于胜义中，以六度波罗蜜多空性故，于果无上菩提空性未证悟之义，依于彼因能得彼果之自性；及于不动地等三者直接趣入故，决定为佛之种姓；及了知一切法不真实如幻化故，见道等如实成就；及了知一切法如影像乃至如幻影般止息故，大乘之识之所缘不迷乱；及以见功德为先导而取彼；及以见过患为先导或舍弃之门而应舍弃，即由作者自身生起与对治不和合之品及遣除；及三智连同境，以了知遮蔽识之一切垢染皆远离之自性，由自了知如所有性之境；及以因劣而果不丰饶之自性，使声闻等之地遥远；及随顺所化之意乐而化现并成办利益故，有情之利益事业；及
English
The example and meaning of the mother are as before. Like abandoning relatives and friends and making choices of discord, etc., the Tathagata has no thought of liking or disliking, and it is said that the mother also has none. With the place or what should be attained, the self, etc., the Tathagata has abandoned all discriminations, and it is said that the Bodhisattva should also abandon them. The one who benefits sentient beings, like the emanation of the Tathagata not grasping near or far to both complete enlightenment and omniscience, so it is said that the great Bodhisattva is also like that. The work of that benefactor, like the emanation of the Tathagata, although not discriminating, accomplishes benefit, so it is said that the mother also does so. The difference between these two examples lies in their ability to express the meaning of the agent and the work done by them. The fruit of the work of accomplishing benefit, Nirvana, like the women, etc., made by the craftsman, for whom that image is made, without discriminating, so it is said that the mother is also like that. Third, divided into two: the nature of discrimination and the antidote. The former, the discrimination of grasping objects, the support of the first aspect of entering, has nine kinds, because there are nine objects. What are the nine objects? In the ultimate sense, because of the emptiness of the six perfections, the meaning of not realizing the emptiness of the supreme enlightenment of the fruit, relying on that cause, the nature of being able to obtain that fruit; and because of directly entering the immovable ground and the other three, being determined as the lineage of the Buddha; and because of knowing that all phenomena are unreal like illusions, the path of seeing, etc., is truly accomplished; and because of knowing that all phenomena cease like images and even like phantoms, the object of the knowledge of the Great Vehicle is not confused; and taking it by taking seeing merit as a guide; and seeing faults as a guide or abandoning it through the door of abandonment, that is, by the agent himself, generating and eliminating qualities that are incompatible with the antidote; and the three wisdoms together with the object, knowing that all defilements that obscure knowledge are separated, by oneself knowing the object as it is; and with the nature of the cause being inferior and the fruit not being abundant, making the ground of the Hearers, etc., distant; and because of emanating and accomplishing benefit in accordance with the inclinations of those to be tamed, the work of benefiting sentient beings; and
Tibetan
ང་དག་པའི་ཐབས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་ལ་མཁས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་མྱང་འདས་ལ་འགོད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་སྦྱར་བས་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་དག་ལ་རྟོག་པའི་ཚུལ་ནི་དངོས་པོར་དམིགས་པ་དང་གཞན་དོན་མི་སྒྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་དེར་མཐོང་ནས་འདི་ནི་བདག་གི་བླང་བྱའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བདེན་པར་ཞེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་དེ་དག་མཐོང་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཐོབ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྤང་བྱར་སངས་རྒྱས་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་དཀར་མཐོང་ལམ་གྱི་བསམ་གཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་སྦྱོར་བར་བཤད་ལ། ཚིག་གསལ་དུ་གཟུང་རྟོག་གཉིས་རགས་པས་ཤེས་སླ་ལ། འཛིན་རྟོག་གཉིས་དེ་ལས་བཟློག་པས་རིམ་པ་ལྟར་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཇུག་གི་སེམས་སེམས་བྱུང་གིས་གཅིག་ནས་ཕྱེ་སྟེ་དང་བསྡོམས་ཏེ་སྤོང་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱང་མོས་པ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལྟ་ བུའོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་བ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་མཇུག་གི་སྤང་བྱར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟར་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡང་སྒོམ་སྤང་ལ་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། ཞེས་དང༌། འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལ་དཔགས་ནས་སྦྱར་བའོ། །སྦྱོར་བ་དང་མཇུག་ནི་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་ཐོབ་ལ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་སྐབས་ལ་བཤད་པ་ལྟར་འཐད་དེ། །རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་གཉིས་རགས་ཤིང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཕྲ་བས་རགས་པ་སྔོན་ལ་དང༌། ཕྲ་བ་མཇུག་ཏུ་སྤོང་བས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུང་བའི་སོགས་ཏེ་སྔར་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཉན་ཐོས་དང་སོགས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་ཡི་དམ་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་དགུའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་རྟོགས་པ༌། ཡོངས་འཛིན། ལམ། དབང་པོ། ཐབས་མཁས་དམན་པ་སྟེ་ལམ་དམན་པ་ལྔ་དང༌། སྤངས་པ། རྟོགས་པ། གཞན་དོན་གྱི་བྱ་བ། མྱང་འདས་དམན་པ་ནི་འབྲས་བུ་དམན་པ་བཞི་སྟེ་དགུའི་མཐར་ལ་སྦྱར་བ་ནི་ཡུལ་ལོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་རྟོག་པ། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཉན་ཐོས་དང་ རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བླང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འབྱུང
Chinese
我以清净之方便，智慧与慈悲之生起，以善巧之力，将一切所化有情安置于涅槃之果位。一切“拉”字置于末尾，则变为处所。对这些的分别之理，以不缘于事物且无不成办他利的过失，即在那里见到后，认为这是我所应取的、所应执持的，而执着为真实。第二，这些分别乃见道之加行，佛陀认为是在未完全获得之阶段所应断除的。证悟之白法被说成是见道之禅定的差别之加行。在《词句明晰》中，能取分别二者粗大易知，所取分别二者则与之相反，因此按照次第，以二道之加行，即近取和那二者的结尾之心心所，从一中分开并总合而断除。那二者也如希求与唯彼性作意一般地阐述。导师说能取与所取之分别，最初二者为加行，后二者为结尾之所断，这是相违的。如是，所示之对治之差别，也是修所断之加行之行境。如“是趣入之境”所说，依此而结合。加行与结尾，如先前之智者所说，在未完全获得与完全获得之时机所说一般，是合理的。二分别之最初二者粗大，后二者微细，因此粗大者先，微细者后断除。第二有三，第一是能取等，如前。第二是菩萨之相违品，声闻等，以及缘觉之本尊续部所出之有依之分别，那是九之自性，因为有九境。即证悟、永持、道、自在、善巧之劣，即五劣道，以及断除、证悟、他利之事业、涅槃之劣，即四劣果，九者之末尾加“拉”字，即是境。第三有二，所断分别，能断对治。第一是，于所取而分别，第二是相违品声闻与 独觉之续部中，成为应取之性
English
I, with the means of purity, the arising of wisdom and compassion, with the power of skillful means, will establish all sentient beings to be tamed in the fruit of Nirvana. By placing the letter "la" at the end of all, it becomes a place. The way of distinguishing these is that by not focusing on objects and by being without the fault of not accomplishing the benefit of others, that is, seeing it there, one thinks that this is what I should take, what should be held, and clings to it as true. Second, these distinctions are the application of the path of seeing. The Buddha considers them to be abandoned in the stage of not being fully attained. The white Dharma of realization is said to be the application of the distinction of the meditation of the path of seeing. In the "Clear Words," the apprehended and the apprehender are easy to know because they are coarse, while the apprehended and the apprehender are the opposite of that. Therefore, according to the order, the application of the two paths, that is, the near attainment and the mind and mental factors at the end of those two, are separated from one and combined and abandoned. Those two are also explained as being like aspiration and attention to the suchness itself. The teacher says that the distinctions of the apprehended and the apprehender, the first two are the application, and the latter two are what should be abandoned at the end, which is contradictory. Thus, the difference of the antidote shown is also the object of the behavior of the application of what is to be abandoned in meditation. As it is said, "It is the object of entering," it is combined based on that. The application and the end, as the previous scholars said, are reasonable as they are said at the time of not being fully attained and fully attained. The first two of the two distinctions are coarse, and the latter two are subtle. Therefore, the coarse is abandoned first, and the subtle is abandoned later. Second, there are three. First, the apprehended, etc., is as before. Second, the opposite of the Bodhisattva, the Hearers, etc., and the dependent distinctions arising from the tantra of the tutelary deity of the Solitary Realizer, that is the nature of nine, because there are nine objects. That is, realization, complete holding, path, power, skillful means of inferiority, that is, five inferior paths, and abandonment, realization, the work of benefiting others, Nirvana of inferiority, that is, four inferior fruits. Adding the letter "la" to the end of the nine is the object. Third, there are two: the distinction to be abandoned and the antidote to be abandoned. The first is, distinguishing in the apprehended, the second is the Hearers, the opposite of the Bodhisattva, and in the tantra of the Solitary Buddha, it becomes the nature of what should be taken.