Tibetan
པའོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་སྐྱེས་བུ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པའི་རྣམ་རྟོག ་བཀག་པ་དང༌། དེ་བཞིན་ཉིད་འདི་ལ་ནི་གང་ཡང་གནས་པར་འགྱུར་བ་མེད་དེ་དེ་ལ་གནས་ཤིང་བླ་མེད་རྫོགས་བྱང་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་བ་སུ་ཡང་མེད་ན། དེ་ལ་གནས་ཤིང་ཆོས་སྟོན་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ་དེ་ནི་གནས་མེད་དོ་ཞེས་འཕགས་པའི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་བཀག་པས་གསུངས་ཏེ་གཉེན་པོའི་སྒོ་ནས་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ། རྩོད་པ། ལན། ལན་ལ་རྩོད་སྤང་ངོ༌། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ལས། རྫས་རྟོག་གི་ཡོད་ས་ལ་རྩོད་པ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཆོས་དེ་ལྟ་བུ་རྣམས་སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཞག་པས་མ་ ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེན། ཞེས་པའོ། །བཏགས་རྟོག་གི་ཡོད་ས་ལ་རྩོད་པ་ནི། འཕགས་པ་ལ་ཡང་འདི་ལྟ་བུ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དགེ་སློང་དག་མཚན་མོ་འདས་ནས་ནངས་བར་གྱི་དུས་སུ་ངས་སྲོག་ཆགས་ཅེ་སྤྱང་སྐད་འབྱིན་པའི་སྒྲ་ཐོས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་དང༌། དེ་བཞིན་དུ་ང་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་རི་དྭགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་སེང་གེ་ཡན་ལག་མ་སྨད་པ་ཞེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ་ཞེས་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། དེས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཞེས་པའོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ནི་སོ་སྐྱེའི་འཛིན་པ་ལ་རྫས་རྟོག་གིས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡོད་པས་སེམས་ཅན་གྱི་རྫས་མེད་པར་རྟོགས་པ་ཡང་ཡོད་པས་སོ་ཞེས་པ་དང༌། འཕགས་པའི་འཛིན་པ་ལ་བཏགས་འཛིན་གྱིས་མ་ཁྱབ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་ང་ཞེས་འབྱུང་བས་ངར་འཛིན་ཡོད་པས་སོ་ཞེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་དག་གི་དེ་ནི་མོས་པ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་མེད་དོ་ཞེས་དང༌། དེའི་ཚིག་ནི་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དམ་པ་ནི་མ་ཡིན་པས་སྙིང་པོ་མེད་དོ། །ཞེས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སོ་སྐྱེས་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་དུ་ཤེས་པ་ནི་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་བདག་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་ཡིན་ལ། བཏགས་འཛིན་འཕགས་པ་ལ་བཤད་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ཀྱིས་བདག་ བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་ལ་འདོད་པས་རྩོད་པ་དེ་ནི་སྙིང་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པ་དང༌། འཕགས་པས་ང་དེའི་ཚེ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཚིག་ནི་གཞན་གྱིས་ཁོང་དུ་ཆུད་པའི་ཐབས་སུ་བསྟན་པ་ཐ་སྙད་པ་ཡིན་གྱི། ངར་འཛིན་པ་མཚན་ཉིད
Chinese
པའོ། །等等遮止了依赖于补特伽罗实有的分别念。同样，此真如中没有任何事物会存在，因为没有任何人能安住于此并现证无上圆满菩提，更不用说安住于此并宣说佛法了，因为它是无住的。这是通过遮止一切圣者的方式宣说的，是作为对治而说的。第二部分有三点：辩论、回答、回答中的辩论消除。第一部分有两点：对实执存在之处的辩论是：难道凡夫不能理解“诸法皆无我”这样的法吗？因此，这会使得执着的分别念的第一种安立方式不遍及。这就是所说的。对假立执着存在之处的辩论是：圣者也有这样的情况，比如“诸比丘，夜晚过去，黎明时分，我听到了豺狼发出的声音”，以及“同样，我在那时那刻变成了兽王狮子，肢体没有残缺”。难道不是这样说的吗？因此，这会使得执着的分别念的第二种安立方式不遍及。这就是所说的。这两者的意思是，实执不遍及凡夫的执着，因为他们也能理解诸法皆无我，也能理解没有众生的实有。假立执着不遍及圣者的执着，因为他们也会说“我”，所以有我执。第二点是：那些是信解作意，而这里想要说的是真如作意，所以没有意义。以及，那些话是世俗谛，不是胜义谛，所以没有意义。这两者的意思是，按照顺序，凡夫知道诸法皆无我，是信解作意，仅仅是认为我被假立。而假立执着在圣者那里宣说，是想要说真如作意，仅仅是认为我被假立，所以这个辩论是没有意义的。圣者说“我在那时”等等的话语，是为了让别人理解而说的世俗谛，而不是我执的自性。
English
Pa'o. Etc., which prevents the conceptual thought based on the existence of a person as a substance. Similarly, nothing will abide in this suchness, because no one can abide in it and manifestly and completely awaken to unsurpassed complete enlightenment, let alone abide in it and teach the Dharma, because it is without abiding. This is said by negating all noble beings, and it is in the manner of an antidote. The second part has three points: debate, answer, and refutation of debate in the answer. The first part has two points: The debate on the place where the substance-thought exists is: Don't ordinary beings also understand such a Dharma as "all dharmas are without self"? Therefore, it will not pervade the first way of establishing the conceptual thought of grasping. That's what it says. The debate on the place where the imputed-thought exists is: Noble ones also have this, such as: "Monks, after the night has passed, at dawn I heard the sound of a jackal making a sound," and "Similarly, at that time I became the king of beasts, a lion with limbs not mutilated." Isn't that what was said? Therefore, it will not pervade the second way of establishing the conceptual thought of grasping. That's what it says. The meaning of these two is that the substance-thought does not pervade the grasping of ordinary beings, because they also understand that all dharmas are without self, and they also understand that there is no substance of sentient beings. And the imputed-thought does not pervade the grasping of noble ones, because they also say "I," so there is self-grasping. The second point is: Those are faith-mindedness, and here it is intended to speak of suchness-mindedness, so it is meaningless. And, those words are conventional truths, not ultimate truths, so they are meaningless. The meaning of these two is, in order, that ordinary beings knowing that all dharmas are without self is faith-mindedness, and it is only understood that the self is imputed. And the imputed grasping is explained to noble ones as wanting to say suchness-mindedness, only thinking that the self is imputed, so that debate is meaningless. The words of the noble ones, "I at that time," etc., are conventional truths shown as a means for others to understand, not the nature of self-grasping.
Tibetan
་པ་ཡོད་ནས་ནི་མིན་པས་རྩོད་པ་དེ་ནི་སྙིང་པོ་མེད་དོ་ཞེས་པའོ། །ཉི་སྣང་གི་རྩོད་ལན་འདི་དག་རྒྱན་སྣང་དུ་ཡང་འབྱུང་ངོ༌། །འོ་ན་འཕགས་པས་སྦྱོར་ལམ་པའི་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་བུ་བཏགས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་འདིར་ཡང་མཐོང་སྤང་ལ་རྟོག་པ་དེ་བཤད་པ་མི་འཐད་ཅིང་སྒོམ་སྤང་ལ་རྫས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་མི་འདོད་པར་འགྱུར་ཏེ། འཛིན་རྟོག་དང་པོ་སོ་སྐྱེ་དང་གཉིས་པ་འཕགས་པ་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པས་ཤེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་ཁ་ཅིག་དེ་ལྟར་བཤད་པ་ནི་རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་ལ་ཡིན་གྱི་རྟོག་པ་གཉིས་ནི་འཛིན་པ་དེ་གཉིས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་རྟོག་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལན་འདེབས་སོ། །དེ་ནི་ཆེས་མི་འཐད་དེ། རྩོད་པའི་སྐབས་སུ་རྟོག་པ་དང་པོ་དང་གཉིས་པའི་རྣམ་གཞག་མ་ཁྱབ་བོ་ཞེས་རྟོག་པ་གཉིས་ལ་བརྩད་ཅིང༌། རྩ་བར་ཡང་རྣམ་རྟོག་གཉིས་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ལ་སྒྲས་ཟིན་པར་ཡོད་པར་བསྟན་པ་ལ་རྩོད་པ་འདི་བྱུང་བ་དང་རྟོག་པ་ལ་མི་བྱེད་ན་སྐབས་སུ་ཡང་བབ་པར་མི་འགྱུར་བས་སོ། །གཞན་ཡང་འཕགས་པས། སྒོམ་སྤང་ལ་རྫས་འཛིན་བཤད་པ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་བཏགས་འཛིན་ལ་ཡིད་ བྱེད་གཉིས་ཀྱི་སྒོ་ནས་གཉིས་སུ་མཛད་པས་སོ་སྐྱེ་དང༌། མཐོང་སྤང་ལ་རྟོག་པ་ཕྱི་མ་ཡོད་པར་བཤད་པ་ནི་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ། རྩ་བར་འཕགས་པ་ལ་གསུངས་པའི་དགོངས་པ་ནི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་བྱེད་ལ་དགོངས་སོ། །སྒོམ་སྤང་ལ་ནི་རྫས་འཛིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་མཛད་པས་སོ། །ཤཱནྟི་པས་ནི་འདི་གཉིས་ཡོད་ས་ངེས་པ་ཅན་དུ་བཤད་དེ། ཇི་སྐད་དུ་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སེམས་ཅན་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་གི་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དང༌། འཕགས་པ་དག་གི་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་གིས་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། མཐོང་བས་སྤང་བར་བྱ་བའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང༌། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་གཉིས་པ་སེམས་ཅན་བཏགས་པར་ཡོད་པ་ལ་བརྟེན་པ་ནི་འཕགས་པ་དག་གི་སྟེ་དེ་ཉན་ཐོས་དང་རང་སངས་རྒྱས་དག་གིས་མ་སྤངས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་དང༌། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་དག་ལ་དང་པོ་ཉིད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་སོ། །འདིས་ཀྱང་སྦྱོར་ལམ་པ་དང༌། སྒོམ་སྤང་ལ་རྟོག་པ་ཕྱི་མ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་སྤང་དགོས་ཏེ། རྟོག་པ་གཉིས་པ་ཉན་རང་ཉིད་དང་སྔ་མ་ཁོ་ན་སོ་སྐྱེ་ལ་ཡོད་པར་འདོད་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདིར་འཛིན་རྟོག་སེམས་ཅན་དུ་རྟོག་པར་བཤད་པ་འདི་གང་ཟག་དང་ཆོས་གཉིས་སུ་བྱས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་
Chinese
因此，争论是没有意义的。这些关于日光论的辩论也出现在装饰论中。那么，圣者在加行道者的相续中，有对补特伽罗假立的分别念，而这里也说见道所断有分别念，这不合理，并且会变成不承认修道所断有实物执的分别念。因为第一种执著分别念只存在于凡夫中，而第二种只存在于圣者中。对此，一些人回答说，这样说是针对实物执和假立执而言的，而两种分别念是以这两种执著为对境的分别念，所以不是针对它们说的。这是非常不合理的。在辩论的时候，争论的是第一种和第二种分别念的差别没有遍及，并且在根本颂中也显示了两种分别念明确地存在于凡夫和圣者中，所以才产生了这种争论，如果不针对分别念，那么也不会符合场合。此外，圣者没有说修道所断有实物执。因此，对假立执通过两种作意的方式分为两种，即凡夫和见道所断有后一种分别念的说法是随顺胜解作意而说的。根本颂中对圣者所说的意图是指如实作意。对于修道所断，没有使用实物执的术语。寂天菩萨说，这两种分别念存在的地方是确定的。如云：‘执著的分别念，依赖于众生作为实物存在，这是凡夫的，因为他们没有断除；而圣者则不是，因为他们已经断除了，并且这是见道所断的场合。’又说：‘第二种执著的分别念，依赖于众生作为假立存在，这是圣者的，即声闻和独觉没有断除的缘故；而凡夫则一开始就有。’因此，也必须舍弃加行道者和修道所断有后一种分别念的说法，因为他们认为第二种分别念只存在于声闻和独觉中，而第一种只存在于凡夫中。第三，如果这里所说的执著分别念是对众生进行分别，那么这是在人法二分中所说的人吗？或者
English
Therefore, the argument is meaningless. These debates about the Sunlight Treatise also appear in the Ornament Treatise. So, the noble ones in the continuum of practitioners on the path of application have the conceptualization of imputation regarding persons, and here it is also said that the path of seeing has conceptualization, which is unreasonable, and it would become not admitting that the path of cultivation has the conceptualization of substance-grasping. Because the first grasping conceptualization only exists in ordinary beings, and the second only exists in noble ones. To this, some answer that saying it that way is in terms of substance-grasping and imputation-grasping, but the two conceptualizations are conceptualizations that take those two graspings as objects, so it is not about them. This is very unreasonable. In the debate, it is argued that the distinction between the first and second conceptualizations is not pervasive, and in the root verses it is also shown that the two conceptualizations explicitly exist in ordinary beings and noble ones, so this debate arose, and if it is not about conceptualizations, then it will not fit the occasion. Furthermore, the noble ones did not say that the path of cultivation has substance-grasping. Therefore, the statement that imputation-grasping is divided into two through the two ways of attention, namely ordinary beings, and that the path of seeing has the latter conceptualization, is made according to the power of aspiration attention. The intention of the root verses spoken to the noble ones refers to suchness attention. For the path of cultivation, the term substance-grasping is not used. Shantipa said that the place where these two conceptualizations exist is definite. As it is said: 'The conceptualization of grasping, relying on sentient beings as substances, is that of ordinary beings, because they have not abandoned it; while it is not that of noble ones, because they have abandoned it, and it is the occasion for what is to be abandoned by seeing.' And: 'The second conceptualization of grasping, relying on sentient beings as imputations, is that of noble ones, namely shravakas and pratyekabuddhas, because they have not abandoned it; while ordinary beings have the first from the beginning.' Therefore, it is also necessary to abandon the statement that the path of application and the path of cultivation have the latter conceptualization, because they believe that the second conceptualization only exists in shravakas and pratyekabuddhas, and the first only exists in ordinary beings. Third, if the grasping conceptualization spoken of here as conceptualizing sentient beings is the person spoken of in the division of person and dharma? Or