Tibetan
དག་ལའོ། །གང་ན་གཞུང་ཤེར་ཕྱིན་ནོ། །གང་གི་སྒོ་ནས་ན། ཡང་དག་པ་ཡུམ་གྱི་ཚིག་དང་དོན་ཉན་ཞིང་འཛིན་པ་དང་སོགས་པས་ཚུལ་བཞིན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་དུ་བཅུག་པའི་སྒོ་ནས་སོ། །ཇི་ལྟར་ན། ཡང་དག་པར་ཚིག་དོན་སོགས་སོ་སོར་རོ། །གང་གི་ཆེད་དུ་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ་རྒྱུ་ཁོ་ནའི་ཆེད་དུའོ། །རང་གི་རྒྱུད་སྦྱོང་བ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱེད་པའི་བར་ཆད་མེད་པ་སྟེ་ངེས་པའི་རྒྱུ་མཐོང་ལམ་གྱི་ཤེར་ཕྱིན་རང་གིས་སྒོམ་པ་དང་སོགས་པས་གཞན་ལ་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པའི་བསོད་ནམས་ཐེག་དམན་དགྲ་བཅོམ་པའི་བསོད་ནམས་ལས་ཆེས་མང་བའི་མཚན་ ཉིད་ནི་སྔར་གྱི་རྒྱུ་གསུམ་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། དོན་ལ་གནས་པའི་བྱང་ཆེན་བསྟན། །རྟོག་པས་བཏགས་པའི་བྱང་ཆེན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འབྲས་བུ་གང་གི་དོན་དུ་མཐོང་ལམ་སྔར་བཤད་པའི་རྒྱུ་དེ་ལྟ་བུ་གསུམ་དང་བཅས་པར་བཞེད་པའི་འབྲས་བུ་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་དེ་གང་ཡིན་ཞེ་ན། དེའི་ལན་དུ་བར་ཚིགས་ཀྱིས་བྱང་ཆེན་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲིབ་གཉིས་ཀྱི་དྲི་མ་རྣམས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བར་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ཀྱང་གང་ཞེ་ན། དྲི་མ་སྔར་ཡོད་ཟད་པ་མེད་པ་དང་སྔར་མེད་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་དེ་དག་ཤེས་པར་བྱའོ། །གོ་རིམ་བཞིན་ནི་ཟད་སྐྱེ་མེད་པ་གཉིས་དང་ཤེས་པ་གཉིས་སྦྱོར་བའོ། །དེས་ན་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ནི། དངོས་པོར་སྨྲ་བ་ལྟར་དངོས་པོ་འཇིག་པའི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་གྱི་དྲི་མ་གདོད་མ་ནས་ཟད་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཅན་ནོ་ཞེས་ཡུལ་གྱིས་ཡུལ་ཅན་མཚོན་ནས་བསྟན་ཏེ། ཀུན་དགའ་བོ་ཡུམ་ཟད་པར་བྱ་བར་སེམས་པ་དེ་ནི་ནམ་མཁའ་ཟད་པར་བྱ་བར་སེམས་སུ་ཟད་དེ། །ཡུམ་ནི་མ་ཟད་མི་ཟད་ཟད་པར་མི་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་བར་ལ་གསུངས་པས་ནི་ཟད་པ་ཤེས་པ་དང༌། ཆོས་དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་བ་ཡང་མེད་ན་དེ་དག་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ལྟ་ག་ལ་ཡོད་ཅེས་པས་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་གསུངས་ཤིང༌། དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་པར་བྱེད་པ་ལ་ ཞལ་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྗགས་ཀྱི་དབང་པོས་བཀབ་ནས་ལྕེ་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པས་ལོག་པར་སྨྲའམ། ཞེས་སོགས་གསུངས་སོ། །གྲགས་ཆར་ཕྱེད་དང་པོས་ཉན་ཐོས་དང་ཕྱེད་ཕྱི་མས་ཐེག་ཆེན་གྱི་བྱང་ཆུབ་བསྟན་པར་བྱས་ནས་འགོག་པ་མེད་པ་སོགས་ཀྱིས་དང་པོ་འགོག་པར་འཆད་པ་ནི་དགོངས་པ་མིན་ཏེ། གོ་རིམ་བཞིན་དང་མི་འགྲིག་པའི་ཕྱི
Chinese
对了。在哪里是经部的般若波罗蜜多呢？从哪个门径呢？从听闻并受持真实之母的词句和意义等，以及如理作意入手。如何呢？如实地分别词句意义等。为了什么呢？为了菩提的因缘，仅仅是为了因。调伏自相续是，获得菩提没有障碍，即是决定之因，见道的般若波罗蜜多自己修习等，以及为他人宣说等福德，是胜过小乘阿罗汉福德的特征，是之前的第三个因。第二部分分二：宣说安住于意义上的大菩提。破斥由分别假立的大菩提。第一部分分三，第一是：为了什么果，而认为见道是具备之前所说的三种因的果，那么那个大菩提是什么呢？作为那个问题的回答，中间的偈颂说了大菩提。第二是：了知二障的垢染灭尽且不生起的两种智慧，称为大菩提。那两种智慧又是什么呢？因为垢染是先前存在而灭尽，以及先前没有而生起是不可能的，所以要知道那些了知灭尽和不生起。按照顺序是将灭尽和不生起两种与智慧两种结合。因此，了知灭尽和不生起，不像说有事物那样，不是事物坏灭的相状，而是垢染从原始以来就是灭尽和不生起的相状，这样以所知来表示能知而显示，如观世音菩萨说，善男子，认为母会灭尽，那就像认为虚空会灭尽一样。母不会灭尽，不会不灭尽，不会变成灭尽。同样，在宣说一切智智之间，说了知灭尽，并且那些法没有生起，那么怎么会有那些法灭尽呢？因此说了知不生起，并且为了对此产生信任，用舌头的力量遮盖脸的中央，具有这样的舌头会妄语吗？等等这样说了。名声遍扬的上半部分宣说了声闻，后半部分宣说了大乘的菩提，因此以无有障碍等首先解释为遮止不是密意，因为与顺序不符。
English
That's right. Where is the Sutra Prajnaparamita? From which gate? From listening to and upholding the words and meanings of the true mother, and from engaging in proper attention. How so? Truly distinguishing the words and meanings, etc. For what purpose? For the cause of Bodhi, solely for the cause. To tame one's own mindstream is to have no obstacles to attaining Bodhi, which is the definite cause. The Prajnaparamita of the path of seeing, practicing oneself, etc., and the merit of teaching others, etc., is a characteristic that far surpasses the merit of the Hinayana Arhats, and is the third cause mentioned earlier. The second part has two: Explaining the great Bodhi that abides in meaning. Refuting the great Bodhi that is fabricated by conceptualization. The first part has three, the first is: For the sake of what result is the path of seeing considered to be the result of possessing the three causes mentioned earlier, then what is that great Bodhi? As an answer to that question, the intermediate verses speak of the great Bodhi. The second is: The two wisdoms that know that the stains of the two obscurations are exhausted and do not arise are called great Bodhi. What are those two wisdoms? Because it is impossible for stains to be previously existent and exhausted, and for what was previously non-existent to arise, therefore one must know those knowledges of exhaustion and non-arising. In order, the two of exhaustion and non-arising are combined with the two of wisdom. Therefore, knowing exhaustion and non-arising is not like speaking of things, not the aspect of the destruction of things, but the aspect of stains being exhausted and not arising from the beginning, thus showing the knowable by representing the knower, as Avalokiteshvara said, "Good son, thinking that the mother will be exhausted is like thinking that the sky will be exhausted. The mother will not be exhausted, will not be unexhausted, will not become exhausted." Similarly, in the speech between the all-knowing wisdom, it is said to know exhaustion, and if those dharmas do not arise, then how can those dharmas be exhausted? Therefore, it is said to know non-arising, and in order to have faith in this, covering the center of the face with the power of the tongue, would one with such a tongue speak falsely? And so on. The first half of the widespread fame proclaimed the Shravakas, and the latter half proclaimed the Bodhi of the Mahayana, therefore, explaining it as first preventing with no obstacles, etc., is not the intention, because it is inconsistent with the order.
Tibetan
ར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རྟགས་དགོད་པ་དང༌། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་ཟད་པ་དང་མི་སྐྱེ་བར་རྟོགས་པའི་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཤེས་པ་གཉིས་ནི། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་ཡིན་པར་བརྗོད། ཁྱད་པར་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པའི་མཚན་ཉིད་དམ་ངོ་བོའོ། །ངོ་བོའི་ཁྱད་པར་ནི། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་སོགས་པ་འཁྲུལ་པའི་དྲི་མ་མ་ལུས་པ་དང་བྲལ་བས་མ་འཁྲུལ་བ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་དོ། །ཁ་ཅིག་འབུམ་པའི་རྒྱ་དཔེ་ལ་སོགས་སྒྲ་མེད་པས་དེ་མ་དག་པར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་དེ། ཚིག་གསལ་ལས་སྐུ་ལྷག་མ་སོགས་ཁོང་ནས་བཏོན་ཞིང་རྟོགས་དཀར་ཡང་སོགས་སྒྲ་ཡོད་པས་སོ། །དེས་ན་རྒྱན་སྣང་ལས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གྱི་བདག་ཉིད་ཅེས་སོགས་སྒྲ་མེད་ཀྱང་འགྲེལ་བ་འདི་ལ་ཡོད་དོ། །ནི་ཞེས་པ་གང་གི་ཕྱིར་རམ་ངེས་པར་གཟུང་བའི་དོན་དུ་ཚིག་གསལ་ལས་སོ། །རྒྱུ་མཚན་ ནི་དྲི་མ་རྣམས་གདོད་མ་ནས་འགག་པ་དང་སྐྱེ་བ་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐར་ཕྱིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གོ་རིམས་བཞིན་ནི། །ཆོས་ཅན་གྱི་དོན་གཉིས་དང་རྟགས་སུ་བཟུང་བ་གཉིས་རིམ་པ་བཞིན་སྦྱོར་བའོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲི་མ་རྣམས་སྐྱེ་འགག་མེད་པར་ཅིས་གྲུབ་ཅེ་ན། འདི་ལ་གཉིས། ལུང་དང༌། རིགས་པས་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆགས་སོགས་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱ་གཟུང་འཛིན་དུ་རྟོག་པ་ཡང་དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གེགས་བྱེད་པས་སྒྲིབ་པ་སྔར་སྐྱེས་ཟིན་པར་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པ་རྣམས་ནི། དེ་ཁོ་ནར་འགག་པ་མེད་ཅིང་སྔར་མ་སྐྱེས་པ་ཉིད་དུ་བཏགས་པ་རྣམས་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་དམ་པར་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་རྣམས་ཡིན་པས་སོ། །ནམ་མཁའ་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པ་བཞིན་ནི་ཁྱབ་པའི་དཔེའོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ། དབུས་མཐའ་ལས། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ནི་མ་གཏོགས་པར། །འདི་ལྟར་ཆོས་ཡོད་མ་ཡིན་ཏེ།། ཞེས་ཆོས་དབྱིངས་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པའི་ཆོས་མེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བས་སོ། །རམ་ཞེས་པ་སྒྲུབ་བྱེད་འོག་མ་འདྲེན་པའི་རྣམ་པར་བརྟག་པའི་ཚིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། ཆོས་ཅན་དང་དམ་བཅའི་དོན་སྔར་ལྟར་སྦྱར་ནས་འཐད་པ་སྟེ་བདེན་པའི་དངོས་པོ་མེད་པས་ཞེས་རྒྱུ་མཚན་དུ་བྱའོ། །ནམ་མཁའི་པདྨ་བཞིན་ནི། དངོས་པོར་མེད་པ་ལ་སྐྱེ་འགག་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་དཔེའོ། །རྒྱུ་མཚན་སྒྲུབ་པ་ནི། ངོ་བོ་ལ་དཔྱད་ནས་འགོག་པ་ཚད
Chinese
如是。第三有二：立宗和成立同品法。第一是：通达诸垢已尽且不生的，这二者的大乘智慧，被称为大菩提。有何差别呢？通达的差别是：如实通达一切法的实相之体性或自性。自性的差别是：法身等远离一切错乱之垢，是如实不颠倒之自性。有些认为《十万颂》的印度梵文版本等没有声母，所以是不正确的，这不合理，因为《释论》中从内部取出“身余”等，并且有“通达白”等声母。因此，在《现观庄严论光明疏》中，虽然没有“法身是般若波罗蜜多如实之自性”等的声母，但在此注释中有。说是“是”字，是为了什么呢？为了确定的缘故，如《释论》中所说。原因是：因为是通达诸垢从本以来息灭且无生的圆满智慧之故。次第如是：将二者法相之义和作为理由的二者依次结合。第二是：如何成立诸垢无生灭呢？对此有二：以圣教量和理证成立。第一是：贪等烦恼和以能取所取而分别的，阻碍真实智慧的障碍，实事师们所计度的这些先前已生的，实际上是没有灭的，并且被认为是先前未生的，实际上是没有生的，因为在胜义中，是诸法界离戏论之自性之故。如同虚空无生灭一样，是周遍之例。理由成立，如《中边分别论》中说：“非离于法界，如是法非有。”意思是说没有在法界之外的法。“然”字是引导下文成立的分别之词。第二是：法相和所立之义如前结合后是合理的，即以无真实事物作为理由。如同虚空中的莲花一样，以无事物则无生灭周遍之例。成立理由是：从体性上观察而遮破量。
English
Thus it is. The third has two parts: establishing the sign and establishing the property of the subject. The first is: the two Mahayana wisdoms that realize that all defilements are exhausted and do not arise are called great Bodhi. What is the difference? The difference in realization is: the characteristic or nature of realizing the reality of all dharmas as they are, without distortion. The difference in nature is: the Dharmakaya, etc., is the nature of being undeluded as it is, free from all delusive defilements. Some people think that the Indian Sanskrit versions of the Hundred Thousand Verses, etc., do not have vowels, so they are incorrect, which is unreasonable, because the Clear Words extracts "body remainder" etc. from within, and also has vowels such as "understanding white". Therefore, in the Light Commentary on the Ornament of Realization, although there are no vowels such as "the Dharmakaya is the nature of the Perfection of Wisdom as it is", this commentary has it. What is the reason for saying "is"? For the sake of certainty, as stated in the Clear Words. The reason is: because it is the perfect wisdom that realizes that all defilements are extinguished and unborn from the beginning. The order is as follows: combine the meaning of the two subjects and the two reasons taken as signs in order. The second is: how is it established that all defilements have no arising or ceasing? There are two ways to establish this: through scripture and through reasoning. The first is: attachment and other afflictions, and the conceptualization of grasping and being grasped, which obstruct true wisdom, are considered by the realists to have already arisen, but in reality they have no cessation, and those that are considered to have not arisen before are actually unborn, because in the ultimate sense, they are the nature of the Dharmadhatu, free from elaboration. Just as space has no arising or ceasing, it is an example of pervasiveness. The reason is established, as it says in the Discrimination of the Middle and the Extremes: "There is no dharma apart from the Dharmadhatu, in this way there is no dharma." This means that there is no dharma outside the Dharmadhatu. The word "ram" is a word of distinction that introduces the following establishment. The second is: the meaning of the subject and the proposition are combined as before and are reasonable, that is, the reason is that there is no true entity. Just like a lotus in the sky, the example of pervasiveness is that there is no arising or ceasing in the absence of things. The reason for establishing the reason is: examining the nature and refuting the measure.