Tibetan
ལ་མི་བྱེད་པས་དགེ་རྩ་འཕེལ་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང༌། དེའི་འཐད་པ་ཞུས་པའི་ལན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་མི་བྱེད་གཉིས་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་མིན་དུ་དང༌། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པ་དང༌། དེའི་འཐད་པར་ཆགས་པར་བྱ་བ་མེད་པས་མངོན་པར་ཆགས་པ་མེད་པ་དང༌། ཆགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱས་ནས་བཤད་དོ་སྙམ་ནའང་ཡུམ་ལས་རིང་ཞིང་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཆོས་གང་ཡང་སངས་རྒྱས་པའམ་བསྟན་ཅིང་བཏགས་པ་མེད་པ་དང༌། མ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་ཆགས་པ་ཡང་ཡུམ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་མངོན་པར་ཆགས་པས་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང༌། ཕར་ཕྱིན་སོགས་གཉེན་པོ་རྣམས་དེ་དག་དང་མ་བྲལ་བས་གཉེན་པོ་དང་དེའི་དམིགས་པ་མཉམ་པ་དང༌། འཁོར་བསྒྱུར་གྱི་དཔུང་ཚོགས་རྣམས་དེ་གར་འདོད་པར་འགྲོ་བའི་དཔེས་ལྔ་པོ་ཡུམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་བར་གསུངས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གསུམ་པ་ དང་དྲུག་བདུན་ལ་སྤང་གཉེན་གཉིས་ཀ་གསུངས་སོ། །དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དགུ་ལས་ཟློག་པའི་ཆོས་དགུ་རྫས་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་བཅོས་ལས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་རྟོག་པ། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་རྫས་འཛིན་ལ་ནི་རྣམ་པ་དགུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་གང་ན། འཛིན་འདོར་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་ཡུལ་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་དང་སྐྱོན་འདོར་བ་དང༌། ཡིད་བྱེད་ནི། ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་བདེན་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བ་ནི། མཚན་མར་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་ཆར་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་བ་སྟེ་དེ་དག་ཏུ་དམིགས་པ་པོ་དང༌། གནས་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཞེན་མེད་དུ་མི་གནས་པས་གཟུགས་སོགས་ལ་ཞེན་ནས་གནས་པ་པོ་དང༌། མངོན་ཞེན་ནི། དངོས་པོ་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཆོས་མེད་པས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་པོ་དང༌། ཆགས་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པའི་འཁོར་གསུམ་དུ་མ་ཆགས་པས་མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱི
Chinese
因为不作意，善根增长，圆满六度，获得遍知，是成佛之因。对此提出疑问，回答说，作意与不作意是否是与三界相关的因。像那样行持，不住于一切法。对此的理由是，没有可执著的事物，所以没有显现的执著。在没有执著的境地中作意，如来从证悟成佛后宣说一切法皆不可取。如果这样想，就远离了般若波罗蜜多，并且退失了。因为般若波罗蜜多没有证悟、指示或安立任何法，并且在不可取的状态中执著也与般若波罗蜜多相违背，因为那是没有被显现执著所言说的缘故。般若波罗蜜多等对治品不离这些，所以对治品和它的所缘是相同的。转轮王的军队以随意前往彼处的比喻，说明五者跟随般若波罗蜜多，前往遍知，这是对治品，而且第三、第六、第七品中都说了断除和对治两者。由此推知，九种对治品所遮止的九种法，在论典中被视为实执的对境。第三部分分为两部分：所断除的分别念，和断除的对治品。第一部分是：执著的分别念，第一种实执有九种相，因为有九种对境。那是什么呢？取舍是：在世俗中，就像幻术在对境上取舍一样，显现为执取功德和舍弃过失。作意是：对于诸法，不像幻术那样如实作意，而是以真实的观点作意。与三界相关是：以对相的作意，与三界都密切相关，即缘于这些。住处是：不住于空性无执著，而是执著于色等而安住。显现执著是：以不真实显现执著事物的方式，对一切法显现执著，即作为对境。安立法的实物是：因为在胜义中没有实有的法，所以将色等一切法仅仅理解为名言安立。执著是：因为不执著于了知真如的三个轮，所以通过先行显现的不执著
English
Because of non-attention, the roots of virtue increase, the six perfections are completed, omniscience is attained, and it is the cause of Buddhahood. In response to a question about this, it is answered whether attention and non-attention are causes related to the three realms. Acting in that way, one does not abide in all dharmas. The reason for this is that there is nothing to be attached to, so there is no manifest attachment. Attending in the state of non-attachment, the Tathagata, after attaining enlightenment, declared that all dharmas are not to be grasped. If one thinks like this, it is far from the Prajnaparamita and degenerates. Because the Prajnaparamita does not realize, indicate, or establish any dharma, and attachment in the state of non-grasping is also contrary to the Prajnaparamita, because it is not spoken of by manifest attachment. The antidotes such as Prajnaparamita are not separated from these, so the antidote and its object are the same. The army of the wheel-turning king, with the metaphor of going wherever they want, explains that the five follow the Prajnaparamita and go to omniscience, which is the antidote, and both abandonment and antidote are mentioned in the third, sixth, and seventh chapters. From this, it can be inferred that the nine dharmas that are blocked by the nine antidotes are regarded as the objects of substance clinging in the treatises. The third part is divided into two parts: the conceptual thought to be abandoned, and the antidote to be abandoned. The first part is: the conceptual thought of clinging, the first substance clinging has nine aspects, because there are nine objects. What are they? Taking and abandoning is: in the conventional, just as illusion takes and abandons on the object, it appears as clinging to merits and abandoning faults. Attention is: for all dharmas, not attending as they are like illusion, but attending with a true view. Being related to the three realms is: with the attention to characteristics, being closely related to all three realms, that is, focusing on these. Abode is: not abiding in emptiness without attachment, but clinging to form and so on and abiding. Manifest clinging is: in the way of not truly manifesting clinging to things, manifesting clinging to all dharmas, that is, making it an object. Establishing the reality of dharma is: because there is no real dharma in the ultimate, all dharmas such as form are understood only as nominal establishments. Attachment is: because one is not attached to the three wheels of knowing suchness, through the prior non-manifest attachment
Tibetan
ན་དྲུག་ལ་ཆགས་ཤིང་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། གཉེན་པོ་ནི། སྲིད་ཞི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་བླང་དོར་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཉམས་ནི། ཤེར་ཕྱིན་ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་སོགས་ལྔས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཐོགས་པ་པོའོ། །རེ་རེའི་མཐར་ལ་སྦྱར་བའི་ཡུལ་དེ་དག་ལ་རྟོགས་ཚུལ་ནི། ཡུལ་དགུ་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གམ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་འདི་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་བདག་གོ་སྙམ་དུ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྫས་འཛིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ལྟར་ན་ཡུལ་དེ་དག་སྤྱོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང༌། རྟོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གཉིས་སུ་འདུ་ལ། དང་པོ་ལ་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་སྤང་བྱའི་རང་བཞིན་ནི་དེའི་རྣམ་པ་དེའི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཉེན་པོ་དང༌། སྤང་བྱའོ། །གཉེན་པོ་ལ་བཞི། རྟོག་པའི་ངོ་བོ། ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ། ལམ་ལ་སློབ་ཚུལ། དེ་དག་གི་ནུས་པ་སྟེ་དགུའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་དེ་དག་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འཛིན་པའི་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་རྫས་འཛིན་ལས་གཞན་བཏགས་འཛིན་ལ་ནི་རྣམ་པ་དགུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། དོན་དུ་གཉེན་བྱ་མི་འཐོབ་པ་ དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པས་ཟིན་པ་དང་ཡང་དག་པའི་ལམ་དང་འགལ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལམ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའོ། །དེ་ལ་གསུམ་དགག་སྒྲུབ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་དང་ངོ་བོ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཞེན་པའོ། །ལམ་དང་འགལ་བ་ལ་བཞི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་དང་རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་དང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུ་ཡུམ་དོར་བ་དང་དོར་བ་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་ཏེ། ཆེད་བཞིན་སོགས་དང་གྲངས་བཞིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ལྟར་ན་ཉན་རང་གི་ལམ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་དང་དེ་གཉིས་ཀའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་གཉིས་དང་དྲུག་དང་གཅིག་རྣམས་རིམ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོ་ནས་གཉེན་པོ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལ་འཕངས་པ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་སུ་བཀོད་པ་སྟེ། ཁ་ལོ་བསྒྱུར་བ་རྟ་ཟུང་བཞི་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ཞིང་ལམ་མཉམ་པ་ནས་འགྲོ་བའི་དཔེས་ཡུམ་གྱིས་ལྔ་པོའི་ཁ་ལོ་བསྒྱུར་ཞིང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང་མཐུན་པའི་ལམ་མཉམ་པ་ནས་འགྲོ་བ་དང༌། བྱང་སེམས་དང་ཉན་རང་གི་
Chinese
对于六种贪著而执着的人， 对治法是：以修习轮回涅槃平等性的对治法本身，来对治对它取舍的执着。如何随心所欲地行走的过失是：由于没有如实地了解正确的般若波罗蜜多，以布施等五度随心所欲地行走会受到阻碍。在每一个的末尾附加的那些对境的证悟方式是：对于具有这九种对境的人或心相续，认为“这是实有的我”，以显现执着于胜义谛的实有，就是实执。按照论师的观点，依赖于运用这些对境，并且从证悟的角度来说，可以归纳为所断和对治两种。第一种是，运用的体性，所断的自性，是它的相的因。第二种分为两种：对治和所断。对治又分为四种：分别的体性、对境的证悟方式、在道上修学的方式、以及这些的能力，共九种。第二种是：这些分别被认为是见道顶加行近摄位的所断。第二种分为三种，第一种是：执着的等等。第二种是：执着的分别，除了实执之外，名言执着有九种相，因为有九种对境。这些又可以归纳为三种：实际上得不到对治，被颠倒的分别所控制，以及与正确的道相违。第二种分为两种：对道和所知颠倒。其中有三种：遮破和建立、具有和不具有、以及执着于体性为胜义谛。与道相违的有四种：舍弃大乘种性、追求圆满菩提、舍弃遍知的因——佛母、以及舍弃这些的过患，即特意等等和数量等等。按照论师的观点，声闻独觉的道和菩萨的道，以及从这二者的不共品的角度来说，分别是二、六、一。这些也是从经中直接开示对治的威力所及，在论典中安立的，比如以调御者乘坐四匹马的双辕马车，从平坦的道路上行走的比喻，说明佛母调御五度，并且与特意要做的事情相符，从平坦的道路上行走，以及菩萨和声闻独觉的
English
For those who are attached to and fixated on the six attachments, the antidote is: by meditating on the equality of samsara and nirvana, the antidote itself acts as an antidote to the attachment of acceptance and rejection towards it. The fault of going as one pleases is: because one does not truly understand the correct Prajñāpāramitā, going as one pleases with the five perfections such as generosity will be obstructed. The way to realize those objects that are attached to the end of each one is: for a person or mindstream that possesses these nine objects, thinking "this is a substantially existent self," by manifestly clinging to the reality of ultimate truth, it is clinging to reality. According to the teacher, relying on the use of these objects, and from the perspective of realization, they can be summarized into two: what is to be abandoned and the antidote. The first is that the nature of use, the nature of what is to be abandoned, is the cause of its aspect. The second is divided into two: antidote and what is to be abandoned. The antidote is further divided into four: the nature of conceptualization, the way of realizing the object, the way of learning on the path, and the power of these, totaling nine. The second is: these conceptualizations are considered to be abandoned in the state of the near-attainment of the peak of the path of seeing. The second is divided into three, the first is: the clinging, etc. The second is: the conceptualizations of clinging, other than clinging to reality, the nominal clinging has nine aspects, because there are nine objects. These can also be summarized into three: in reality, the antidote cannot be obtained, being controlled by inverted conceptualizations, and being contrary to the correct path. The second is divided into two: inversion towards the path and what is to be known. Among these, there are three: negation and affirmation, having and not having, and clinging to the essence as ultimate truth. What is contrary to the path has four: abandoning the Mahāyāna lineage, seeking complete enlightenment, abandoning the cause of omniscience—the Mother Buddha, and the faults of abandoning these, such as intentionally, etc., and the number, etc. According to the teacher, the path of the Śrāvakas and Pratyekabuddhas and the path of the Bodhisattvas, and from the perspective of the discordant aspects of these two, are respectively two, six, and one. These are also established in the treatises from the force of the direct teaching of the antidote in the sutras, such as the analogy of the charioteer riding a four-horse chariot with a double yoke, walking from a level road, illustrating that the Mother Buddha tames the five perfections, and in accordance with what is to be done intentionally, walking from a level road, as well as the Bodhisattvas and the Śrāvakas and Pratyekabuddhas.