Tibetan
ཀྱི་དཔེར་བལྟའོ། །ཐེག་ཆེན་གྱི་འཕགས་ལམ་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་ནི་སྒྱུ་མའི་སྐྱེས་བུས་སྒྱུ་མ་མཁན་དང་ལྟད་མོ་བ་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་སེམས་པའི་དཔེ་སྔར་ལྟར་རོ། །ཡིན་ལུགས་ཤེས་པ་སོགས་ནི། གཟུགས་བརྙན་ནི་དམིགས་པ་གང་གིས་རང་འབྱུང་བ་དང་དེ་མིན་པ་གཉིས་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་སེམས་པའི་དཔེ་དང་དོན་སྔར་བཞིན་ནོ། །སྤང་གཉེན་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པའི་མི་མཐུན་སོགས་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལ་སྡུག་མི་སྡུག་གི་བློ་མེད་པ་ལྟར་ཡུམ་ལ་ཡང་དེ་མེད་པར་གསུངས་སོ། །ཡུལ་ལམ་ཐོབ་བྱ་མངོན་དུ་བྱས་པའི་རང་སོགས་ནི། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤང་པ་ལྟར་བྱང་སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་སྤངས་པར་གསུངས་སོ། །སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པ་པོ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པས་རྫོགས་བྱང་དང་རྣམ་མཁྱེན་གཉིས་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་འཛིན་པ་ལྟར་བྱང་ཆེན་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །དོན་བྱེད་པ་དེའི་བྱ་བའི་ལས་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྲུལ་པ་མི་རྟོག་བཞིན་དུ་དོན་སྒྲུབ་པ་ ལྟར་ཡུམ་ཡང་དེ་ལྟར་བྱེད་པར་གསུངས་སོ། །དཔེ་འདི་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་བྱེད་པ་པོ་དང་དེས་བྱ་བའི་ལས་གཉིས་ཀྱི་དོན་མཚོན་པས་ཡིན་ནོ། །དོན་སྒྲུབ་པའི་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་མྱང་འདས་ནི། འཁྲུལ་འཁོར་མཁན་གྱིས་བྱས་པའི་བུད་མེད་སོགས་ཀྱིས་གཟུགས་དེ་རང་གང་གི་སླད་དུ་བྱས་པ་ལ་མི་རྟོག་པ་ལྟར་ཡུམ་ཡང་དེ་ལྟར་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། རྟོག་པའི་ངོ་བོ་དང༌། གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། གཟུང་བར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་ནི་རྣམ་པ་དགུ་སྟེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །ཡུལ་དགུ་གང་ན། དོན་དམ་པར་རྒྱུ་ཕྱིན་དྲུག་གིས་དབེན་པས་འབྲས་བུ་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་དབེན་པ་མ་རྟོགས་པའི་དོན་རྒྱུ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་དེ་འཐོབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དང༌། ས་མི་གཡོ་བ་ལ་སོགས་པ་གསུམ་ལ་དངོས་སུ་འཇུག་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་སུ་ངེས་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་བདེན་པ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་རྟོགས་པས་མཐོང་ལམ་སོགས་ཡང་དག་པར་འགྲུབ་པ་དང༌། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྣང་བརྙན་ནས་གཟུགས་བརྙན་ཙམ་དུ་ཟད་པར་རྟོགས་པས་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཤེས་པའི་དམིགས་པ་མ་འཁྲུལ་བ་དང༌། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་དེ་བླང་བ་དང༌། སྐྱོན་མཐོང་བ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའམ་བཏང་བའི་སྒོ་ནས་དོར་བར་བྱ་བ་སྟེ་བྱེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དང་མི་མཐུན་ཕྱོགས་སྐྱེད་པ་དང་སེལ་བ་དང༌། མཁྱེན་ གསུམ་ཡུལ་བཅས་ཤེས་པ་ལ་སྒྲིབ་པའི་དྲི་མ་
Chinese
作为例子来看待。大乘的圣道得以正确成就，就像幻化的人对幻术师和观众没有亲疏之别一样，例子如前。了解实相等等，就像影像对于任何产生它的事物以及非产生它的事物都没有亲疏之别一样，例子和意义与之前相同。对于应舍弃和应亲近的事物进行取舍的矛盾等等，就像如来没有喜欢和不喜欢的想法一样，经中说般若波罗蜜多母也没有这些想法。对于显现的处所或应获得的自体等等，就像如来舍弃一切分别念一样，经中说菩萨也舍弃了这些。利益有情者，就像如来的化身对于圆满菩提和一切智智没有亲疏之别一样，经中说大菩萨也是如此。行利益者所作的事业，就像如来的化身在不分别的情况下成办利益一样，经中说般若波罗蜜多母也是如此行持。这两个例子的差别在于，它们分别象征着能作者和能作者所作的事业。成办利益的事业之果涅槃，就像幻术师所造的妇女等，不会分别那个形体是为了谁而造的一样，经中说般若波罗蜜多母也是如此。第三部分分为二：分别念的自性和对治。第一部分是：首先进入所取的分别念，其所依是九种，因为有九种境。九种境是什么呢？从胜义谛上来说，由于不了解远离六度波罗蜜多的因，以及远离无上菩提果，因此认为依靠那个因可以获得那个果的自性；以及由于直接进入不动地等三地，因此确定是佛的种姓；以及由于了知一切法皆非真实，如幻如化，因此正确地成就见道等；以及由于了知一切法都只是如水月镜像一般，因此大乘智慧的对境不会错乱；以及通过先看到功德而取受它；以及通过先看到过失而舍弃它，也就是说，通过能作者本身产生和消除对治和不相顺之品；以及三智连同对境的智慧上的遮蔽垢染
English
Let's look at it as an example. The correct accomplishment of the Mahayana's Noble Path is like the illusory person not thinking of the illusionist and the audience as close or distant, as before. Knowing the way things are, etc., is like an image not thinking of whatever arises from it and what does not arise from it as close or distant, the example and meaning are the same as before. The contradictions of taking and abandoning what should be abandoned and what should be embraced, etc., are like the Tathagata not having thoughts of like and dislike, and it is said in the sutra that the Mother also does not have them. Regarding the place or the self to be attained that has been manifested, etc., it is said that just as the Tathagata abandoned all conceptualizations, the Bodhisattva also abandoned them. The one who benefits sentient beings is like the emanation of the Tathagata not holding complete enlightenment and omniscient wisdom as close or distant, and it is said that the Great Bodhisattva is also like that. The action of that one who benefits is like the emanation of the Tathagata accomplishing benefit without conceptualizing, and it is said that the Mother also acts in that way. The difference between these two examples is that they symbolize the agent and the action done by the agent, respectively. The result of the action of accomplishing benefit, Nirvana, is like the woman, etc., created by the illusionist not conceptualizing for whom that form was made, and it is said that the Mother is also like that. The third part has two divisions: the nature of conceptualization and the antidote. The first is: the first conceptualization of what is to be grasped, its support is nine kinds, because there are nine objects. What are the nine objects? From the ultimate point of view, because of not understanding the cause of being separated from the six perfections, and the result of being separated from unsurpassed enlightenment, therefore, the nature of obtaining that result by relying on that cause; and because of directly entering the three grounds such as the Immovable Ground, therefore, being certain of the Buddha's lineage; and because of realizing that all dharmas are untrue, like illusions, therefore, correctly accomplishing the Path of Seeing, etc.; and because of realizing that all dharmas are exhausted as mere reflections, therefore, the object of the Mahayana's wisdom is not mistaken; and taking it through the door of seeing the qualities first; and abandoning it through the door of seeing the faults first, that is, through the agent itself, generating and eliminating the antidote and the non-concordant side; and the obscuring stains on the wisdom of the three knowledges together with their objects.
Tibetan
ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གིས་ཡུལ་ཇི་བཞིན་དུ་རྟོགས་པ་དང༌། རྒྱུ་དམན་ཞིང་འབྲས་བུ་གྱ་ནོམ་པ་མ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཉན་ཐོས་སོགས་ཀྱི་ས་ཐག་སྲིང་བར་བྱེད་པ་དང༌། གདུལ་བྱའི་བསམ་པ་ཇི་ལྟ་བ་དང་མཐུན་པར་སྤྲུལ་ནས་དོན་བྱེད་པས་སེམས་ཅན་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་ལས་དང༌། ཡང་དག་པའི་ཐབས་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་བསྐྱེད་པ་ལ་མཁས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་གདུལ་བྱའི་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་མྱང་འདས་ལ་འགོད་པར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ། ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་སྦྱར་བས་ཡུལ་དུ་འགྱུར་ལ། དེ་དག་ལ་རྟོག་པའི་ཚུལ་ནི་དངོས་པོར་དམིགས་པ་དང་གཞན་དོན་མི་སྒྲུབ་པའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་དེར་མཐོང་ནས་འདི་ནི་བདག་གི་བླང་བྱའི་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་བདེན་པར་ཞེན་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་དེ་དག་མཐོང་ལམ་གྱི་སྦྱོར་བ་སྟེ། ཐོབ་ལ་ཡོངས་སུ་མ་རྫོགས་པའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྤང་བྱར་སངས་རྒྱས་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །རྟོགས་དཀར་མཐོང་ལམ་གྱི་བསམ་གཏན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་སྦྱོར་བར་བཤད་ལ། ཚིག་གསལ་དུ་གཟུང་རྟོག་གཉིས་རགས་པས་ཤེས་སླ་ལ། འཛིན་རྟོག་གཉིས་དེ་ལས་བཟློག་པས་རིམ་པ་ལྟར་ལམ་གཉིས་ཀྱིས་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་དང་དེ་གཉིས་ཀྱི་མཇུག་གི་སེམས་སེམས་བྱུང་གིས་གཅིག་ནས་ཕྱེ་སྟེ་དང་བསྡོམས་ཏེ་སྤོང་ལ། དེ་གཉིས་ཀྱང་མོས་པ་དང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལྟ་ བུའོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་དང་པོ་གཉིས་སྦྱོར་བ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་མཇུག་གི་སྤང་བྱར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེ་ལྟར་གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡང་སྒོམ་སྤང་ལ་སྦྱོར་བའི་རྣམ་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། ཞེས་དང༌། འཇུག་པའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་བཞེད་དེ། །ཞེས་གསུངས་པས་དེ་ལ་དཔགས་ནས་སྦྱར་བའོ། །སྦྱོར་བ་དང་མཇུག་ནི་སྔོན་གྱི་མཁས་པ་དག་ཐོབ་ལ་མ་རྫོགས་པ་དང་རྫོགས་པའི་སྐབས་ལ་བཤད་པ་ལྟར་འཐད་དེ། །རྟོག་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་གཉིས་རགས་ཤིང་ཕྱི་མ་གཉིས་ཕྲ་བས་རགས་པ་སྔོན་ལ་དང༌། ཕྲ་བ་མཇུག་ཏུ་སྤོང་བས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུང་བའི་སོགས་ཏེ་སྔར་ལྟར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་སེམས་ཀྱི་ལྡོག་པའི་ཕྱོགས་ཉན་ཐོས་དང་སོགས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་ཡི་དམ་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་བའི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་དེ་ནི་དགུའི་བདག་ཉིད་དུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་རྟོགས་པ༌། ཡོངས་འཛིན། ལམ། དབང་པོ། ཐབས་མཁས་དམན་པ་སྟེ་ལམ་དམན་པ་ལྔ་དང༌། སྤངས་པ། རྟོགས་པ། གཞན་དོན་གྱི་བྱ་
Chinese
一切皆空，故能如实证知境；因缘微劣，果报不丰，故能延长声闻等之地位；随顺所化众生之意乐而化现，故能成办有情之义利；以善巧方便智慧及慈悲之力量，能使一切所化众生安立于涅槃之果位。于一切之后加“ལ་”，则转为境。于彼等之分别之理，以不缘实物及不成办他利之过失，于彼处见已，此乃我所应取之所取，如是执着真实。第二者，彼等分别乃见道之加行，佛陀认为于未圆满获得之时，乃应断除者。证悟光明见道之三摩地之差别，说为加行。于《释论》中，谓所取之分别二者粗显易知，能取之分别二者则与之相反，故次第以二道之加行，谓加行道与彼二者之末尾之心心所，从一而分，并总合而断除。彼二者亦如信解及唯彼性作意等。如是解说，与论师所说之所取能取之最初二者为加行，后二者为末尾之断除相违。如是显示对治之差别，亦是修所断之行相之行境。如云：“是趣入之境。”故依彼而结合之。加行与末尾，如昔日之智者所说，于未圆满获得与圆满获得之时而说，是为合理。二种分别之最初二者粗显，后二者微细，故粗显者先断，微细者后断。二者有三，初者，所取等如前。二者，菩萨之相违品，声闻等，以及缘觉之本尊，从续部所出之有依之分别，彼乃九之自性，以有九境故。彼即证悟、总持、道、根、方便善巧微劣，即道微劣之五者，以及断除、证悟、他利之事业。
English
Being devoid of all, one realizes the nature of reality as it is; due to inferior causes and non-abundant results, it prolongs the state of Hearers and others; by manifesting in accordance with the minds of those to be tamed, it accomplishes the benefit of sentient beings; with the power of skillful means, wisdom, and compassion, it establishes all those to be tamed in the fruit of Nirvana. By adding "ལ་" to the end of everything, it becomes an object. The way of thinking about these is that, without the fault of focusing on objects and not accomplishing the benefit of others, one sees there and clings to the truth, saying, "This is what I should take, what should be grasped." The second is that these thoughts are the application of the path of seeing, which the Buddha considers to be abandoned in the state of incomplete attainment. The difference between the samadhi of the path of seeing, which realizes clarity, is explained as application. In the Clear Words, it is said that the two thoughts of the grasped are easy to understand because they are coarse, while the two thoughts of the grasper are the opposite, so the two paths are applied in order, and the mind and mental factors at the end of these two, separated from one and combined, are abandoned. These two are like faith and attention to that very nature. This explanation contradicts the teacher's statement that the first two thoughts of the grasped and grasper are application, and the last two are abandoned at the end. Thus, showing the difference of the antidote is also the object of practice of the aspect of application to be abandoned in meditation. As it is said, "It is the object of entry." Therefore, it is combined based on that. Application and end are reasonable as explained by the wise men of the past, at the time of incomplete and complete attainment. The first two of the two thoughts are coarse, and the last two are subtle, so the coarse is abandoned first, and the subtle is abandoned last. There are three in the second, the first is the grasped, etc., as before. The second is that the opposite of the Bodhisattva, the Hearers, etc., and the deity of the Solitary Realizer, the conceptual thought with a basis arising from the Tantra, is of the nature of nine, because there are nine objects. That is, realization, retention, path, faculty, skillful means are inferior, that is, the five inferior paths, and abandonment, realization, and the activity of benefiting others.