Tibetan
་པ་དང༌། སྒོམ་སྤང་ལ་རྟོག་པ་ཕྱི་མ་ཡོད་པར་གསུངས་པ་སྤང་དགོས་ཏེ། རྟོག་པ་གཉིས་པ་ཉན་རང་ཉིད་དང་སྔ་མ་ཁོ་ན་སོ་སྐྱེ་ལ་ཡོད་པར་འདོད་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་འདིར་འཛིན་རྟོག་སེམས་ཅན་དུ་རྟོག་པར་བཤད་པ་འདི་གང་ཟག་དང་ཆོས་གཉིས་སུ་བྱས་པའི་གང་ཟག་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་གང་ཟག་ཏུ་གདགས་པའི་གཞི་སེམས་རྒྱུད་ཀྱིས་ཟིན་པའི་ ཆོས་ཙམ་ལ་འདོད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡུལ་ཅན་གྱི་རྟོག་པ་དེ་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་འདོད་ན་ཉན་རང་གིས་ཀྱང་འདི་དག་སྤོང་དགོས་ན་དེ་ཡང་མི་འཐད་དེ། འདི་དག་བྱང་སེམས་ལམ་གྱི་ཐུན་མོང་མིན་པའི་སྤང་བྱར་མི་འགྱུར་བ་དང༌། འདི་གཉིས་སྤོང་ན་གཟུང་རྟོག་གཉིས་ཀྱང་སྤོང་ནུས་པས། གཟུང་འཛིན་གྱི་རྟོག་པ་བཞི་ཀ་ཉན་རང་གིས་སྤོང་བར་ཧ་ཅང་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། གཞུང་ལས་སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་ཏུ་རྟོག་པར་བཤད་པ་དང༌། ཉི་སྣང་གི་རྩོད་ལན་ལ་ངར་འཛིན་ཡོད་མེད་ཀྱིས་རྫས་འཛིན་ཡོད་མེད་དུ་བཤད་པ་མི་འཐད་ཅེ་ན། སྤྱིར་འཛིན་རྟོག་ལ་གང་ཟག་དང་ཆོས་ཙམ་ལ་འཛིན་པ་པོར་ཞེན་པ་གཉིས་ཡོད་ཅིང་གཉིས་ཀའང་བྱང་སེམས་ཀྱིས་སྤང་དགོས་པའི་ཕྱིར་གཉིས་ཀའི་རྣམ་གཞག་ཁས་བླང་སྟེ། མདོར་བསྟན་དུ་གང་ཟག་ཏུ་རྟོག་པ་རྩ་བར་བཤད་ཅིང་རྒྱས་བཤད་དུ་ཉི་སྣང་ལས་བཤད་པ་རྣམས་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་རྟོག་པར་སྣང་བས་སོ། །དེས་ན་སྐྱེ་འཕགས་གཉིས་ཀས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཀྱང་མངོན་དུ་གྱུར་མ་གྱུར་ཡོད་པས་དེ་གཉིས་ཀྱི་འཛིན་པ་ལ་རྫས་བཏགས་ཀྱི་འཛིན་པར་འཇོག་པ་ལྟར་ཆོས་བདག་མེད་པར་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་མ་རྟོགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས་ཀྱང་སྐྱེ་འཕགས་ཀྱི་འཛིན་པ་ལ་ཆོས་ཙམ་ལ་རྫས་དང་བཏགས་པའི་ལོངས་སྤྱོད་པ་པོར་འཛིན་པའི་ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་འཛིན་པ་ གཉིས་ཀྱང་ཤེས་པར་བྱའོ། །དེ་ལྟར་སྐྱེ་འཕགས་ཀྱི་འཛིན་པ་ལ་རྫས་བཏགས་ཀྱི་འཛིན་པ་གཉིས་སུ་བྱས་པ་ཡང་གཙོ་ཆེ་བས་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ས་བདུན་པའི་བར་དུ་ཉོན་ཡིད་མཚན་ཉིད་པ་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ། ངར་འཛིན་མཚན་ཉིད་པ་ལ་རྫས་འཛིན་གྱིས་ཁྱབ་པས་སོ། །རིགས་པ་འདིས་ཆོས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པའི་འཛིན་པ་གཉིས་ཀྱི་ཡོད་ས་ཡང་ཤེས་པར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི། རྟོག་པའི་ངོ་བོ། སྤང་བྱར་བསྟན་པ། དབྱེ་བ། འཁྲུལ་པར་སྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ལ་ནི་སྐྱེས་བུ་དང་དེར་གདགས་པའི་གཞི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་རྟེན་ཅན་ཏེ་ཡུལ་གྱི་འཛིན་པ་དང༌། འཕགས་པའི་གང་ཟག་ལ་ནི་སྐྱེས་བུ་དང་དེར་གདགས་པའི་གཞི་བཏགས་པར་ཡོད་
Chinese
，并且说修断的后念需要断除。因为第二念唯有声闻缘觉才有，而初念只有凡夫才有。第三，如果这里所说的执著分别，是执著有情，那么这是将人与法二者分开的人吗？还是仅仅执著于作为安立为人的基础，且被心续所摄持的法？如果是前者，那么有境的分别会变成烦恼障，如果承认这一点，那么声闻缘觉也需要断除这些，这也不合理。因为这些不会变成菩萨道的不共断除之物，并且如果断除这二者，也能断除所取分别二者。那么声闻缘觉断除能取所取的四种分别就太过分了。如果是后者，那么经论中所说的执著有情和人，以及在日称的辩论中，以我执的有无来解释实执的有无，这不合理。总的来说，执著分别有执著人与仅仅执著法为执著者的两种情况，并且二者都是菩萨需要断除的，因此承认二者的分类。简略地说，执著人是根本，详细地说，日称中所说的那些显现为所知障的分别。因此，虽然凡夫和圣者都证悟了人无我，但有显现和不显现的差别，因此如同将二者的执著安立为实执和假立执一样，对于法无我，也以是否现量证悟的差别，凡夫和圣者的执著，也需要了解对于仅仅是法的实有和假立的受用者进行执著的所知障的执著这二者。这样，将凡夫和圣者的执著分为实执和假立执，也是因为主要的原因。否则，第七地之前就不会有烦恼意，因为具有自性我的执著遍及实执。通过这个道理，也需要了解以法为依据的两种执著的所在之处。第三部分有四点：分别的体性、显示为所断、分类、成立为错乱。第一点是：对于凡夫来说，存在着作为士夫以及安立于彼之基础的实有的所依，即境的执著；对于圣者来说，存在着作为士夫以及安立于彼之基础的假立
English
, and it is said that the subsequent thought of meditation abandonment needs to be abandoned. Because the second thought is only present in Hearers and Solitary Realizers, and the first thought is only present in ordinary beings. Third, if the grasping conceptualization mentioned here as conceptualizing sentient beings, is this a person who separates the person and the two dharmas? Or is it just the dharma that is the basis for the imputation of a person, and is encompassed by the mind stream? If it is the former, then the conceptualization of the object will become an obscuration of affliction, and if this is admitted, then Hearers and Solitary Realizers also need to abandon these, which is also unreasonable. Because these will not become uncommon abandonments of the Bodhisattva path, and if these two are abandoned, then the grasped conceptualization can also be abandoned. Then it would be too extreme for Hearers and Solitary Realizers to abandon all four conceptualizations of grasper and grasped. If it is the latter, then it is unreasonable to say that the scriptures speak of conceptualizing sentient beings and persons, and that the existence or non-existence of self-grasping is explained by the existence or non-existence of substance-grasping in the Sun Appearance debate. In general, grasping conceptualization has two kinds of clinging: clinging to a person and clinging to just dharma as the grasper, and both need to be abandoned by Bodhisattvas, so both classifications are admitted. Briefly, conceptualizing a person is said to be the root, and in detail, those mentioned in Sun Appearance appear to be conceptualizations of the obscuration of knowledge. Therefore, although both ordinary beings and noble ones realize the selflessness of persons, there is a difference between being manifest and not being manifest, so just as the clinging of the two is established as substance-clinging and imputed-clinging, for the selflessness of dharma, also with the difference of whether or not it is directly realized, the clinging of ordinary beings and noble ones also needs to understand the two kinds of clinging of the obscuration of knowledge, which cling to the enjoyer of just dharma as substance and imputation. Thus, the reason for dividing the clinging of ordinary beings and noble ones into substance-clinging and imputed-clinging is also because of the main reason. Otherwise, the afflicted mind would not enter until the seventh ground, because the clinging to the characteristic of self pervades substance-clinging. Through this reasoning, it is also necessary to know the location of the two clingings that are based on dharma. The third part has four points: the nature of conceptualization, showing it as abandonment, classification, and establishing it as delusion. The first point is: for ordinary beings, there is a basis for the imputation of a person and the substance of that basis, which is the object of clinging; for noble persons, there is a person and the basis for the imputation of that basis
Tibetan
པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་འཛིན་པ་དག་ཡོད་པས་འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྫས་འཛིན་དང་བཏགས་འཛིན་གཉིས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་དཔེ་མེད་ཀྱང་སྔར་གྱི་དཔེ་དེ་འདིར་བླངས་ནས་སྔར་ལྟར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ལ་ཡང་སྔར་ལྟར་རོ། །བཞི་པ་ནི། འཛིན་རྟོག་དགུ་ཚན་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ནི། རང་ཡུལ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མ་ཡིན་པར་སྣང་བའི་རང་གི་ངོ་བོ་དག་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རང་ཡུལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྟོག་པ་དེ་དག་ནི་ཡུལ་བདེན་པ་འཛིན་པའི་ངོ་བོས་དབེན་པ་རྫུན་པ་འཛིན་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་སོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་བདེན་པ་གང་གི་ཡང་འཛིན་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་མཚན་གང་གི་ ཚེ་སྟེ་གང་གི་ཕྱིར་ན། རྟོག་པ་དེ་དག་གི་ཡུལ་གྱི་དངོས་པོར་གྱུར་པ་གཟུང་བའི་དོན་དེ་དག་ཇི་ལྟར་གཟུང་བ་དེ་བཞིན་དུ་གཟུང་བའི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེའི་ཚེ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཟུང་རྟོག་འཛིན་རྟོག་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས། འཇུག་པ་དང༌། ལྡོག་པ་གཟུང་རྟོག་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། གཟུང་རྟོག་དང་པོ་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མཐའི་ལ་ཞེས་པ་སྔ་མ་རེ་རེའི་མཐར་སྦྱར་བ་ནི་ཡུལ་དགུ་དང༌། འཇུག་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་རྟེན་ཅན་གྱི་རྣམ་རྟོག་ཅེས་པ་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་དང༌། དེ་ནི་རྣམ་པ་དགུར་འདོད་ཅེས་པ་གྲངས་སོ། །ཡུལ་དགུ་ཡང་མདོར་བསྡུ་ན་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རོ། །ཁྱད་པར་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ། ལམ། འབྲས་བུའོ། །ལམ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལམ་གྱི་ངོ་བོ། ཡུལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་སེལ་བའི་ནུས་པའོ། །འབྲས་བུ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་དོན་དང༌། གཞན་དོན་ནོ། །གཞན་དོན་ལ་གསུམ་སྟེ། བྱེད་པ་པོའི་ནུས་པ་དང༌། བྱ་བའི་ལས་དང༌། བྱ་བའི་འབྲས་བུ་སྟེ་དགུ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་སོགས་པའོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོར་གཉེན་པོ་མི་རྟོག་པ་དངོས་སུ་གསུངས་པའི་ལྡོག་ཕྱོགས་རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་ཡུལ་རྣམས་བཀོད་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱིས་དབེན་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ་རྟོག་པ་ནི། ཡུམ་ནི་ཤིན་ཏུ་དབེན་པའོ་ནས་རྣམ་ མཁྱེན་གྱི་བར་ནི་ཤིན་ཏུ་དབེན་པའོ། །ཞེས་སོ། །ལ་རྟོག་པ་ཞེས་འོག་མ་རྣམས་སུ་ཡང་ངོ༌། །ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་ནི། ནམ་མཁའ་རང་ཉིད་འགའ་ཞིག་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་སེམས་པ་ལྟར་རྣམ་མཁྱེན་དང་ས་གཉིས་ལ་ཉེ་རིང་དུ་མི་སེམས་སོ་ཞེས་ཏེ། ནམ་མཁའ་ནི་མི་རྟོག་པ་གཉེན་པོ་དང་རྟོག་ཡུལ་རིགས་གཉིས་ཀའི་དཔེའོ། །འོག་ཏུ་ཡང་གཉིས་གཉིས་
Chinese
因为有具有所依的执着，所以在执着上分别有实执和假立执两种。第二种是，这里没有例子，但把以前的例子取到这里，像以前一样做。第三种也像以前一样。第四种是，有执着分别九类两组，要知道是显现为不像自己的对境那样，而是显现为自己的体性，因为自己的对境颠倒显现的缘故。那些分别念是远离执着对境真实的体性，是执着虚假的体性。立宗成立，对境真实什么也不执着，因为那个缘故，什么理由的时候，因为什么缘故呢？那些分别念的对境的实物所变成的所取的意义，那些如何所取，像那样所取的体性不存在，说那个的时候，因为那个缘故。第二有二，广说所取分别和能取分别。第一有二，进入和返回，广说所取分别。第一有三，第一是，最初的所取分别等等。第二是，最后的“ལ་（la）”字，加在每个前面之后，是对境九种，和进入方面的具有所依的种种分别念，说的是分别的体性，以及那是想要九种相，说的是数量。对境九种如果简略归纳，有两种，总和别。别有三种，因，道，果。道有三种，道的体性，对境，遣除不顺品的能力。果有两种，自利和他利。他利有三种，作者的能力，所作的事业，所作的果，这九种是自性等等。那些也简略地安立了直接宣说的对治不分别的相反方面，分别的执着方式的对境等。对菩提因果空性的自性作分别念是，从“般若母是极为空性的”到“一切智智之间是极为空性的”。“ལ་（la）”作分别念，下面的那些也是。“大乘的种姓是，如同虚空本身对某些不作远近之想一样，对一切智智和地二不作远近之想”这样说，虚空是不分别的对治和分别的对境两种的例子。下面也是两个两个。
English
Because there are attachments with supports, there are two types of conceptualization in attachment: substantial attachment and imputed attachment. The second is that there are no examples here, but the previous examples are taken here and done as before. The third is also the same as before. The fourth is that there are two sets of nine types of attachment conceptualizations, which should be understood as appearing not as their own objects, but as their own nature, because their own objects appear inverted. Those conceptualizations are devoid of the nature of grasping true objects and are the nature of grasping falsehood. The thesis is established, and nothing grasps the truth of the object, because of that reason, at what time, for what reason? The meaning of what is grasped, which has become the object of those conceptualizations, is not in the nature of being grasped as it is grasped, at that time, for that reason. The second has two parts: a detailed explanation of what is grasped and what is grasped. The first has two parts: entering and returning, a detailed explanation of what is grasped. The first has three parts, the first is, the first of what is grasped, and so on. The second is that the final "ལ་ (la)" is added to the end of each of the previous ones, which are the nine objects, and the conceptualizations of the dependent on the side of entering, which refers to the nature of conceptualization, and that is said to be nine aspects, which refers to the number. The nine objects can also be summarized into two types: general and specific. There are three types of specific: cause, path, and result. There are three types of path: the nature of the path, the object, and the ability to eliminate unfavorable factors. There are two types of result: self-benefit and other-benefit. There are three types of other-benefit: the ability of the agent, the action to be done, and the result to be done, these nine are self-nature and so on. Those also briefly establish the opposite aspects of the antidote non-conceptualization that is directly proclaimed, such as the objects of the way of grasping of conceptualization. To conceptualize the self-nature that is devoid of the cause and effect of enlightenment is, from "The Mother is extremely empty" to "Everything between omniscience is extremely empty." "ལ་ (la)" is used as a conceptualization, and the following ones are also. "The lineage of the Great Vehicle is like the fact that space itself does not think of nearness or distance to some, so it does not think of nearness or distance to omniscience and the two grounds," space is an example of both the antidote of non-conceptualization and the object of conceptualization. Below are also two by two.