Tibetan
བ་པོ་འམ་ལས་པ་རྣམ་མཁྱེན་ལ་བྱེད་པ་མི་འཐད་དེ། མཇུག་ཏུ་འགྲོ་བ་ནི་རྟོག་པའི་ཡུལ་དུ་བྱེད་དགོས་ལ་དེ་ཡང་ཉན་རང་གི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པར་རྩ་འགྲེལ་ལས་གསུངས་པས་སོ། །མདོ་ལས་ནི་འཁོར་བསྒྱུར་གྱི་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་བདུན་དེའི་དཔུང་གི་མདུན་དུ་འགྲོ་བ་ལྟར་དྲུག་པ་ལྔ་པོའི་མདུན་དུ་འགྲོ་ཞིང་ལྔ་ནི་དྲུག་པའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་གསུངས་ཏེ་རང་ལམ་གྱི་འབྲས་བུ་ཐོབ་རྗེས་སུ་གཞན་དུ་འགྲོ་མི་དགོས་པ་ལས་བཟློག་པའོ། །ཉི་སྣང་དང་དག་ལྡན་རྣམས་སུ་དྲུག་པའི་རྗེས་ལ་ལྔ་པོ་འགྲོ་བ་ལ་བཤད་པ་ནི་མདོའི་ཚིག་ཟིན་དང་མཐུན་ལ། སློབ་དཔོན་གྱིས་དེ་དང་མི་མཐུན་པར་བཤད་པ་ནི་མདོ་ཡི་དེ་ནི་དྲུག་པ་དང་མ་བྲལ་བ་ཡིན་ལ་དེ་ཡུལ་དུ་བཤད་ན་ཉན་རང་ལ་དེ་ཡོད་པར་འགྲོ་བས་མི་འཐད་དོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །རྟོགས་དཀར་རྣམ་མཁྱེན་དེ་མཁྱེན་གསུམ་གྱིས་ཐེག་ཆེན་ཐམས་ཅད་བསྡུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་སངས་རྒྱས་ལ་སོགས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཇུག་ཏུ་སྟེ་དོན་དུ་འགྲོ་ཞིང་རྗེས་སུ་འབྲང་ངོ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་མ་ འབྲེལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ན་མདོར་གཉིས་པ་དང་དྲུག་པའི་སྐབས་མ་གཏོགས་པར་གཉེན་པོ་འབའ་ཞིག་སྒྲས་ཟིན་པར་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལ་འཕངས་པའི་རྟོག་པའི་ཡུལ་དགུ་བསྟན་བཅོས་སུ་གསུངས་སོ། །ཡུལ་དེ་དག་ལ་རྟོག་པའི་ཚུལ་ནི། དྲང་པོའི་ལམ་མེད་པར་ཡོན་པོས་འགྲོ་བའམ་གཞན་དོན་མི་སྒྲུབ་ཅིང་མཚན་མར་དམིགས་པའི་ཉེས་པ་དང་བཅས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཏེ་དེར་མཐོང་ནས་འདི་ནི་བདག་གིས་གཟུང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་ལྡོག་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འཇུག་པར་བྱའོ་ཞེས་ལ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཐར་སྦྱར་བ་ལ་རྟོག་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་དེ་དག་བྱང་སེམས་རྣམས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་འཇུག་པ་སྟེ་རྟོགས་པ་རྒྱས་པའི་དངོས་གཞིའི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྤང་བྱར་སངས་རྒྱས་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། རྫས་འཛིན་དང༌། བཏགས་འཛིན་རྟོག་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རྒྱུད་དང་འབྲེལ་བའི་འཛིན་པ་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་ནི་དགུར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་གཉིས་ཏེ་རྒྱུ་ཞེན་མེད་ཀྱི་ལམ་ལས་ཉམས་པ་དང༌། འབྲས་བུ་རྣམ་མཁྱེན་མི་འཐོབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྤྱོད་པ་དང༌། ཤེས་བྱ་དང༌། སྤང་གཉེན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཀུན་སློང་དང༌། ངོ་བོ་དང༌། ཉེས་དམིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ་དང་པོར་དང༌།
Chinese
因此，将“行者”或“业者”视为遍知是不恰当的，因为最终要将行进作为分别念的对象，并且根本释中说这存在于声闻和独觉的相续中。经部中说，如同转轮王的七宝军队在前行进一样，第六者在第五者之前行进，而第五者跟随第六者，这与获得自身道路的果实后无需前往他处的情况相反。在《日藏》和《具净》等论典中，将第五者跟随第六者进行解释，这与经部的字面意思相符。而论师的解释与之不符，是因为经部中的“那”与第六者不可分离，如果将其解释为对象，那么声闻和独觉也会有“那”，因此认为不恰当。认为通达白法的遍知，以三智涵盖一切大乘的理由，而行进和跟随于包括佛陀在内的一切寂灭者的最后，实际上是不相关的。如此一来，总而言之，除了第二和第六种情况外，经文中明确指出对治法，暗示了九种分别念的对象在论典中有所阐述。对这些对象进行分别念的方式是：不走正直的道路而走弯曲的道路，或者不成办他利而执着于相状的过患，通过这些过患，看到“这应该是我所执取的，应该进入到必须遮止的状态”，将“拉”字加在所有词的末尾，这就是分别念。第二种是，这些分别念是菩萨们在见道位的意和意生中产生的，是通达增上的实际情况的阶段中，佛陀所认为的应断除的。第二种分为两种：对实物执着的分别念和对假立执着的分别念的增上阐述。第一种分为三种，第一种是：与异生相续相关的执着等等。第二种是：执着的行相，第一种分别念应该了解为九种，因为有九种对象。这也有两种，即从无有贪执的道路中退失，以及无法获得果实遍知。第一种有三种，即行持、所知和断除对治。第一种有三种，即动机、本体和过患。第二种有三种，首先是。
English
Therefore, it is inappropriate to regard the "practitioner" or "worker" as omniscient, because ultimately, the act of going must be taken as the object of conceptualization, and the root commentary states that this exists in the continuum of hearers and solitary realizers. The sutras say that just as the seven precious jewels of the wheel-turning king's army go forward, the sixth goes before the five, and the five follow the sixth, which is the opposite of not needing to go elsewhere after obtaining the fruit of one's own path. In the 'Sun Essence' and 'Pure Possession' and others, the explanation of the five following the sixth is consistent with the literal meaning of the sutras. The master's explanation is inconsistent with this because the 'that' in the sutra is inseparable from the sixth, and if it is explained as an object, then hearers and solitary realizers will also have 'that', so it is thought to be inappropriate. The understanding of the white Dharma omniscient, for the reason that the three knowledges encompass all the Mahayana, and going and following at the end of all those who have passed into nirvana, including the Buddha, is actually irrelevant. Thus, in short, except for the second and sixth cases, the sutras explicitly state the antidote, implying that the nine objects of conceptualization are explained in the treatises. The way to conceptualize these objects is: not to go on the straight path but to go on the crooked path, or not to accomplish the benefit of others but to have the fault of clinging to characteristics, through these faults, seeing 'this should be what I grasp, should enter into the state that must be prevented', adding the word 'la' at the end of all words, this is conceptualization. The second is that these conceptualizations are produced in the mind and mental events of the bodhisattvas on the path of seeing, and are what the Buddha considers should be abandoned in the stage of the actual situation of increasing understanding. The second is divided into two: the increasing explanation of conceptualization that clings to substance and conceptualization that clings to imputation. The first is divided into three, the first is: the clinging etc. that is related to the continuum of ordinary beings. The second is: the aspect of clinging, the first conceptualization should be understood as nine, because there are nine objects. This also has two, namely, falling away from the path of non-attachment, and not being able to obtain the fruit of omniscience. The first has three, namely, conduct, knowable, and abandoning the antidote. The first has three, namely, motivation, essence, and fault. The second has three, first of all.
Tibetan
རྒྱུན་དུ་དང༌། ཐ་སྙད་དུ་ ཞེན་པའོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤང་བྱ་དང༌། གཉེན་པོ་ལ་ཞེན་པ་སྟེ་འཛིན་འདོར་སོགས་དང་རིམ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་མདོ་ནས་བསྟན་ཚུལ་ནི། ཡུམ་གྱིས་གཟུགས་སོགས་མི་འཛིན་མི་འདོར་བར་གསུངས་པ་དང༌། དེ་ཇི་ལྟར་ཞེས་ཞུས་པའི་ལན་དུ་གཟུགས་སོགས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་དགེ་རྩ་འཕེལ་ཕྱིན་དྲུག་རྫོགས་རྣམ་མཁྱེན་ཐོབ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང༌། དེའི་འཐད་པ་ཞུས་པའི་ལན་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་མི་བྱེད་གཉིས་ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་མིན་དུ་དང༌། དེ་ལྟར་སྤྱོད་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མི་གནས་པ་དང༌། དེའི་འཐད་པར་ཆགས་པར་བྱ་བ་མེད་པས་མངོན་པར་ཆགས་པ་མེད་པ་དང༌། ཆགས་པ་མེད་པ་ཉིད་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་སངས་རྒྱས་ནས་བཤད་དོ་སྙམ་ནའང་ཡུམ་ལས་རིང་ཞིང་ཉམས་པ་ཡིན་ཏེ། དེས་ཆོས་གང་ཡང་སངས་རྒྱས་པའམ་བསྟན་ཅིང་བཏགས་པ་མེད་པ་དང༌། མ་གཟུང་བ་ཉིད་དུ་ཆགས་པ་ཡང་ཡུམ་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་མངོན་པར་ཆགས་པས་མ་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་དང༌། ཕར་ཕྱིན་སོགས་གཉེན་པོ་རྣམས་དེ་དག་དང་མ་བྲལ་བས་གཉེན་པོ་དང་དེའི་དམིགས་པ་མཉམ་པ་དང༌། འཁོར་བསྒྱུར་གྱི་དཔུང་ཚོགས་རྣམས་དེ་གར་འདོད་པར་འགྲོ་བའི་དཔེས་ལྔ་པོ་ཡུམ་གྱི་རྗེས་སུ་འབྲངས་ནས་རྣམ་མཁྱེན་དུ་འགྲོ་བར་གསུངས་པ་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན་ལ་དེ་ཡང་གསུམ་པ་ དང་དྲུག་བདུན་ལ་སྤང་གཉེན་གཉིས་ཀ་གསུངས་སོ། །དེའི་ཤུགས་ཀྱིས་གཉེན་པོ་དགུ་ལས་ཟློག་པའི་ཆོས་དགུ་རྫས་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དུ་བསྟན་བཅོས་ལས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་རྟོག་པ། སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། འཛིན་པར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་པོ་རྫས་འཛིན་ལ་ནི་རྣམ་པ་དགུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་གང་ན། འཛིན་འདོར་ནི། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྒྱུ་མ་ཡུལ་ལ་འདོར་ལེན་བྱེད་པ་ལྟར་སྣང་བ་བཞིན་དུ་ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་དང་སྐྱོན་འདོར་བ་དང༌། ཡིད་བྱེད་ནི། ཆོས་རྣམས་ལ་ཡང་དག་པ་སྒྱུ་མ་ལྟར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པར་བདེན་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཁམས་གསུམ་དང་འབྲེལ་བ་ནི། མཚན་མར་ཡིད་ལ་བྱས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་ཆར་དང་ཉེ་བར་འབྲེལ་བ་སྟེ་དེ་དག་ཏུ་དམིགས་པ་པོ་དང༌། གནས་ནི། སྟོང་པ་ཉིད་ཞེན་མེད་དུ་མི་གནས་པས་གཟུགས་སོགས་ལ་ཞེན་ནས་གནས་པ་པོ་དང༌། མངོན་ཞེན་ནི། དངོས་པོ་ལ་བདེན་པར་མངོན་པར་མ་ཞེན་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་སྟེ་ཡུལ་དུ
Chinese
恒常和名言中执着。第三有二：断除和对治的执着，即执取和舍弃等次第。这些从经中开示的方式是：佛母说不执取不舍弃色等，问如何做到的回答是不作意色等，因此善根增长，六度圆满，获得遍知，是成佛之因。问其理由，回答是作意与不作意是与三界相关的原因。如此行持不住于一切法，其理由是没有可执着之处，因此没有显现的执着，在没有执着的状态中作意，如来从不执取一切法中成佛并宣说，但这样想就远离了佛母并且有所退失。因为这样没有任何法成佛或被开示和安立，在不执取的状态中执着也远离了佛母，因为那是没有用显现的执着来表达的缘故。般若波罗蜜多等对治与这些不分离，因此对治和它的所缘是相同的。转轮王的军队以能随意前往任何地方为例，说明这五者跟随佛母而走向遍知，这是对治，并且第三、第六、第七也宣说了断除和对治二者。由此推知，九种对治所遮止的九种法在论典中被视为实执的对境。第三有二：断除的分别念，断除的对治。第一是：执着的分别念，第一种实执有九种相，因为有九种对境。那是什么呢？执取和舍弃是：在世俗中，就像变魔术的人对境进行取舍一样，显现为执取功德和舍弃过失。作意是：对诸法不以如实（像幻术一样）作意，而是以真实的方式作意。与三界相关是：以对相的作意，与三界都密切相关，即在那些地方缘取。住处是：不住于空性无贪的状态，因此贪恋色等而住。显现的执着是：以不执着于实物的方式，对一切法显现执着，即在对境
English
There is attachment in constancy and in terminology. The third has two aspects: what is to be abandoned and attachment to the antidote, i.e., grasping and discarding, etc., in sequence. The way these are taught in the sutras is: The Mother said not to grasp or discard forms, etc. When asked how that is done, the answer is not to focus on forms, etc., because that increases virtue, perfects the six perfections, attains omniscience, and is the cause of Buddhahood. When asked for the reason, the answer is that focusing and not focusing are the cause of being related to the three realms. Thus, practicing without abiding in all dharmas, and the reason for that is that there is nothing to be attached to, so there is no manifest attachment, and focusing in the state of non-attachment, and the Tathagata attained Buddhahood from not grasping all dharmas and taught it. But thinking like that is far from the Mother and is a deterioration. Because in that way, no dharma is awakened or taught and established, and attachment in the state of non-grasping is also separate from the Mother, because it is not expressed with manifest attachment. The antidotes such as Prajnaparamita are not separate from these, so the antidote and its object are the same. The army of the Wheel-Turning King, with the example of being able to go anywhere at will, explains that these five follow the Mother and go to omniscience, which is the antidote, and the third, sixth, and seventh also explain both abandonment and antidote. From this, it is inferred that the nine dharmas that are prevented by the nine antidotes are regarded as the object of real grasping in the treatises. The third has two aspects: the concept to be abandoned, and the antidote to be abandoned. The first is: the concept of grasping, the first real grasping has nine aspects, because there are nine objects. What are they? Grasping and discarding is: in the conventional, just as a magician takes and discards objects, it appears as grasping virtues and discarding faults. Focusing is: not focusing on phenomena as they really are (like illusions), but focusing on them as real. Being related to the three realms is: with the focusing on characteristics, it is closely related to all three realms, i.e., focusing on those places. Abiding is: not abiding in the state of emptiness and non-attachment, so being attached to forms, etc., and abiding. Manifest attachment is: with the way of not being manifestly attached to objects, being manifestly attached to all dharmas, i.e., in the object.