Tibetan
་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་བཏགས་པ་ནི། དོན་དམ་པར་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཆོས་མེད་པས་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཐ་སྙད་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་རྟོགས་པ་པོ་དང༌། ཆགས་པ་ནི། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཤེས་པའི་འཁོར་གསུམ་དུ་མ་ཆགས་པས་མངོན་པར་མ་ཞེན་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བའི་སྒོ་ནས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་ཆགས་ཤིང་ནན་ཏན་དུ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། གཉེན་པོ་ནི། སྲིད་ཞི་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྒོམ་པའི་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ལ་བླང་དོར་འཛིན་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པ་པོ་དང༌། ཇི་ལྟར་འདོད་བཞིན་འགྲོ་ཉམས་ནི། ཤེར་ཕྱིན་ཡང་དག་པ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་མ་ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྦྱིན་སོགས་ལྔས་ཇི་ལྟར་འདོད་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་བ་ཐོགས་པ་པོའོ། །རེ་རེའི་མཐར་ལ་སྦྱར་བའི་ཡུལ་དེ་དག་ལ་རྟོགས་ཚུལ་ནི། ཡུལ་དགུ་པོ་དེ་དག་དང་ལྡན་པའི་གང་ཟག་གམ་ཤེས་རྒྱུད་ལ་འདི་ནི་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་བདག་གོ་སྙམ་དུ་དོན་དམ་པའི་དངོས་པོར་མངོན་པར་ཞེན་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན་རྫས་འཛིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ལྟར་ན་ཡུལ་དེ་དག་སྤྱོད་པ་ལ་ལྟོས་པ་དང༌། རྟོགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་སྤང་གཉེན་གཉིས་སུ་འདུ་ལ། དང་པོ་ལ་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོ་སྤང་བྱའི་རང་བཞིན་ནི་དེའི་རྣམ་པ་དེའི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། གཉེན་པོ་དང༌། སྤང་བྱའོ། །གཉེན་པོ་ལ་བཞི། རྟོག་པའི་ངོ་བོ། ཡུལ་རྟོགས་ཚུལ། ལམ་ལ་སློབ་ཚུལ། དེ་དག་གི་ནུས་པ་སྟེ་དགུའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟོག་པ་དེ་དག་མཐོང་ལམ་རྩེ་མོའི་སྦྱོར་བ་ཉེར་བསྡོགས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ཀྱི་སྤང་བར་བྱ་བ་ཡིན་པར་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། འཛིན་པའི་སོགས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་རྫས་འཛིན་ལས་གཞན་བཏགས་འཛིན་ལ་ནི་རྣམ་པ་དགུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དགུ་ཡོད་པས་སོ། །དེ་ཡང་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། དོན་དུ་གཉེན་བྱ་མི་འཐོབ་པ་ དང་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་པས་ཟིན་པ་དང་ཡང་དག་པའི་ལམ་དང་འགལ་བའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། ལམ་དང་ཤེས་བྱ་ལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའོ། །དེ་ལ་གསུམ་དགག་སྒྲུབ་དང་ལྡན་མི་ལྡན་དང་ངོ་བོ་ལ་དོན་དམ་དུ་ཞེན་པའོ། །ལམ་དང་འགལ་བ་ལ་བཞི་ཐེག་ཆེན་གྱི་རིགས་དང་རྫོགས་བྱང་དོན་གཉེར་དང་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་རྒྱུ་ཡུམ་དོར་བ་དང་དོར་བ་དེ་དག་གི་ཉེས་དམིགས་ཏེ། ཆེད་བཞིན་སོགས་དང་གྲངས་བཞིན་ནོ། །སློབ་དཔོན་ལྟར་ན་ཉན་རང་གི་ལམ་དང་བྱང་སེམས་ཀྱི་ལམ་དང་དེ་གཉིས་ཀའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ་གཉིས་དང་དྲུག་དང་གཅིག་རྣམས་རིམ་བཞིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་མདོ་ནས་གཉེན་
Chinese
作者和，所诠释的法之事物是：因为没有在胜义中实有的法，所以对于色等一切法，是通达为仅仅是名言安立者，以及贪执是：因为不贪执于了知彼性之三轮，所以以不现行执著为先导，而贪执于六度且精勤者，以及对治是：以修习轮回涅槃平等性之对治本身，而对于彼执取取舍的对治者，以及随欲而行之过患是：因为没有如实了知般若波罗蜜多，所以以布施等五者随欲而行而受阻者。对于一一的结尾所关联的那些境，其证悟之方式是：对于具有那九种境的补特伽罗或者心相续，生起此是实有的我之想，以于胜义的事物现行执著之故，是为实执。如论师所说，观待于受用那些境，以及就证悟而言，归摄为所断和对治二者。初者，受用之体性，所断之自性，是彼之行相，彼之因。二者有二，对治和所断。对治有四，分别是：分别之体性，境之证悟方式，于道之修学方式，以及彼等之能力，总共九者。后者是：认为那些分别是在见道顶位之加行道近分位的阶段所应断者。二者有三，初者是：执著等。二者是：执著之分别，除了实执之外，对于假立之执著则有九种行相，因为有九种境之故。彼又可归摄为三者：于义中不得对治，以及为颠倒之分别所摄持，以及与真实之道相违。二者有二：于道和所知颠倒。彼有三：遮破与成立，具有与不具有，以及于自性执著为实有。与道相违有四：舍弃大乘种姓，以及舍弃圆满菩提之义利，以及舍弃遍智之因母，以及舍弃彼等的过患，即特意等和如数。如论师所说，就声闻和独觉之道，以及菩萨之道，以及彼二者之不共品而言，分别是二、六和一。彼等也是经中所说的对治。
English
The agent and the object of the Dharma that is designated is: because there is no Dharma that is truly existent in the ultimate sense, therefore, for all Dharmas such as form, it is the one who understands that they are merely designated by name, and attachment is: because one is not attached to the three wheels of knowing that very nature, therefore, with non-manifest attachment as the precursor, one is attached to the six perfections and diligently acts, and the antidote is: by the antidote of meditating on the equality of samsara and nirvana itself, one is the one who applies the antidote of holding on to what to take and what to discard, and the fault of going as one pleases is: because one does not truly know the Prajnaparamita, therefore, one is obstructed by going as one pleases with the five, such as generosity. The way to realize those objects that are attached to the end of each one is: for a person or mind-stream that possesses those nine objects, the very fact that one manifestly clings to the object of ultimate truth, thinking that this is a truly existent self, is clinging to reality. According to the teacher, it depends on the use of those objects, and in terms of realization, it is included in the two, abandonment and antidote. For the first, the nature of use, the nature of what is to be abandoned, is the aspect of that, the cause of that. The second has two, antidote and what is to be abandoned. The antidote has four, the nature of thought, the way to realize the object, the way to learn on the path, and the power of those, which is nine. The second is: it is believed that those thoughts are to be abandoned in the state of the near-acquisition of the practice of the peak of the path of seeing. The second has three, the first is: clinging, etc. The second is: the conceptual thought of clinging, other than the clinging to reality, there are nine aspects of the clinging to imputation, because there are nine objects. It can also be summarized into three: in essence, the antidote cannot be obtained, and it is seized by inverted thoughts, and it is contrary to the true path. The second has two: inverted on the path and what is to be known. There are three: negation and affirmation, having and not having, and clinging to the essence as real. There are four contradictions to the path: abandoning the lineage of the Great Vehicle, and abandoning the benefit of complete enlightenment, and abandoning the mother of the cause of omniscience, and the faults of abandoning those, such as intentionally and numerically. According to the teacher, in terms of the path of the Hearers and Solitary Realizers, and the path of the Bodhisattvas, and the non-concordant aspects of both, they are two, six, and one respectively. Those are also the antidotes mentioned in the sutras.
Tibetan
པོ་དངོས་སུ་བསྟན་པའི་ཤུགས་ལ་འཕངས་པ་རྣམས་བསྟན་བཅོས་སུ་བཀོད་པ་སྟེ། ཁ་ལོ་བསྒྱུར་བ་རྟ་ཟུང་བཞི་པའི་ཤིང་རྟ་ལ་ཞོན་ཞིང་ལམ་མཉམ་པ་ནས་འགྲོ་བའི་དཔེས་ཡུམ་གྱིས་ལྔ་པོའི་ཁ་ལོ་བསྒྱུར་ཞིང་ཆེད་དུ་བྱ་བ་དང་མཐུན་པའི་ལམ་མཉམ་པ་ནས་འགྲོ་བ་དང༌། བྱང་སེམས་དང་ཉན་རང་གི་ལམ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ལམ་ཡིན་མིན་དུ་དང༌། ཡུམ་གྱིས་ཆོས་གང་ཡང་མི་སྐྱེ་མི་འགོག་པ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ལྡན་མི་ལྡན་དུ་མི་རྟོག་པར་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བརྩོན་པར་བྱ་བ་དང༌། གཟུགས་སོགས་ལ་གནས་པར་བྱའོ་ཞེས་བརྩོན་པར་མི་བྱ་བ་དང༌། ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་ཟ་འདོད་པས་དེའི་ས་བོན་ཆུད་མི་ཟ་བར་བྱ་བའི་དཔེས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རིགས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བསླབ་ ཅིང་དེས་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་བཟུང་བ་དང༌། གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་པ་ཞིང་སྦྱང་བ་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ་འདུག་པ་ཆོས་འཁོར་བསྐོར་འདོད་པས་ཕྱིན་དྲུག་ལ་བསླབ་པ་དང༌། དེའི་འཐད་པར་རྒྱ་མཚོ་རིན་པོ་ཆེ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་དཔེས་ཡུམ་འཕགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྟོགས་པའི་རྒྱུ་དང༌། འཕོང་གི་སློབ་དཔོན་ལག་ཚོད་དང་འཚམ་པའི་གཞུ་ཐོགས་པ་དགྲས་མི་ཐུབ་པའི་དཔེས་ཡུམ་ལ་སྤྱོད་པ་བདུད་སོགས་ཀྱིས་མི་ཐུབ་པར་གསུངས་པ་ལས་བཟློག་པའོ། །འདིར་ཡང་གསུམ་པ་ནས་བརྒྱད་པའི་བར་གཉེན་པོ་ལ་བཤད་པ་ནི། རྩ་བས་གཉེན་པོ་ལས་བཟློག་སྟེ་གསུངས་པའི་སྒྲ་ཇི་བཞིན་ལ་མི་འགྲིག་ཀྱང་མི་འགལ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ནི། མདོར་གསུངས་པའི་གཉེན་པོའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་བཟློག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཡུལ་ལམ་གཉེན་པོ་ཉིད་ཀྱང་རུང་སྟེ་གང་ལ་རྟོག་ཀྱང་སྤང་བྱར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་པ་བཞི་པོ་འདི་མདོ་བསྟན་བཅོས་ནས་བཀྲལ་ཚུལ་འགྲེལ་པས་བཤད་པ་དང་མཐུན་པར་ཞིབ་པར་དཔྱད་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྗེ་རྔོག་ཆེན་པོའི་ཊཱི་ཀ་ནས་བྱུང་བ་ལ་གཞི་བླངས་ནས་བྲིས་པ་སྟེ། དེ་ཡང་བཤད་སྲོལ་བཟང་པོ་འདི་ནུབ་པར་མ་གྱུར་ཅིག་སྙམ་དུ་བསམས་ནས་ཡིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས། སྤང་བྱ་རྣམ་རྟོག །སྤོང་བྱེད་གཉེན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་གཉིས་པ་བཏགས་འཛིན་ལ་ནི་རྣམ་པར་དགུ་ཡོད་དེ། ཡུལ་དགུ་ ཡོད་པས་སོ། །དེ་དག་གང་ན། ཉན་ཐོས་དང་སོགས་པས་རང་རྒྱལ་གྱི་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཉིད་ཀྱིས་ཆེད་དུ་བྱ་བ་ཆེན་པོ་གསུམ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་ངེས་པར་མི་འབྱུང་བའི་སྐྱེས་བུ་དང༌། ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་ལ་ཉན་རང་རང་གི་མངོན་པར་འདོད་པའི་ཉེར་ཞིའི་ཐབས་ཙམ་གྱི་ལམ་མེད་པར་མཐོང
Chinese
将真实显现的威力所及之处编纂成论著，如驾驭者乘坐有四匹骏马的车辆，在平坦的道路上前行一样，佛母驾驭五者，在与目的相符的平坦道路上前行；菩萨和声缘道的道路是否为遍知道；佛母不生不灭任何法；不思量色等是否与一切法相应，应精进于六度；不应执着于安住于色等；如想吃芒果，不应浪费其种子一样，佛的种姓应修学六度，并以此摄受众生；不依赖他人，清净田地，安住于菩提心，想转法轮者应修学六度；如同大海是所有珍宝的来源一样，佛母是所有圣者证悟的来源；如箭术老师手持与技巧相符的弓箭，敌人无法战胜一样，行持佛母法门，邪魔等无法战胜，这是相反的观点。此处，从第三到第八是针对对治品而说的。根本以与对治品相反的方式宣说，虽然字面意思不符，但并不矛盾，原因是，简要宣说的对治品的执着方式的反面，无论是所缘境还是对治品本身，无论执着于什么，都显示为应断除的。如此，这四种分别念，与经论中解释的方式相符，详细研究，这是以法王俄钦波的注释为基础撰写的，也是为了不让这种优良的讲解传统消失。第三部分分为二：应断除的分别念，断除的对治品。第一部分是：执着的分别念，第二种是假立执着，有九种，因为有九种所缘境。这些在哪里呢？声闻等以自生的菩提而决定生起，但如实不生起三大目的的补特伽罗，以及大乘道中，声缘认为仅仅是自己现前想要的寂灭方便之道的，没有见到
English
Those that are directly shown by the power of manifestation are compiled into treatises. Just as a driver rides a chariot with four fine horses and travels on a level road, the Mother drives the five and travels on a level road that is in accordance with the purpose. Whether the path of Bodhisattvas and Hearers and Solitary Realizers is the path of omniscience or not. The Mother neither creates nor destroys any dharma. Without thinking whether form and so on are in accordance with all dharmas, one should strive in the six perfections. One should not strive to abide in form and so on. Just as one who wants to eat a mango should not waste its seed, the lineage of the Buddha should study the six perfections and thereby take hold of sentient beings. Not relying on others, purifying the field, abiding in the heart of Bodhi, one who wants to turn the wheel of Dharma should study the six perfections. Just as the ocean is the source of all jewels, the Mother is the source of realization for all noble ones. Just as an archery teacher holds a bow that matches his skill, enemies cannot overcome him, practicing the Mother's teachings, demons and so on cannot overcome, this is the opposite view. Here, from the third to the eighth, it is said in relation to the antidote. The root is spoken in a way that is the opposite of the antidote, although the literal meaning does not match, it is not contradictory, because the opposite of the way of grasping the antidote that is briefly spoken, whether it is the object or the antidote itself, whatever is clung to, is shown as something to be abandoned. Thus, these four kinds of conceptualization, in accordance with the way they are explained in the sutras and treatises, are studied in detail. This is written based on the commentary of the Dharma Lord Ngok Chenpo, and it is also in the hope that this excellent tradition of explanation will not disappear. The third part is divided into two: conceptualizations to be abandoned, and antidotes to be abandoned. The first part is: conceptualizations of clinging, the second is imputed clinging, there are nine kinds, because there are nine kinds of objects. Where are these? Hearers and so on are determined to arise from their own Bodhi, but the individuals who do not truly arise from the three great purposes, and in the Mahayana path, Hearers and Solitary Realizers think that it is only a means of pacification that they want to manifest, they have not seen