Tibetan
ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ངོ་བོ་ལ་རང་རང་གི་མོས་པ་ཇི་ལྟ་བ་ཐ་དད་པ་གསུམ་དུ་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའོ། ཞེས་རྟགས་སྒྲུབ་ཏུ་སྦྱོར་བ་ཡང་རྒྱན་སྣང་གིའོ། །ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་ནི་རྟོགས་དཀར་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་ཡུལ་དང༌། ཚིགས་གསལ་ལས། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་གཙུག་ལག་ཁ་ཅིག་ལས་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཐུན་མོང་གི་ཐ་སྙད་ལ་དེར་བསྟན་པ་ནི་མ་ཡིན་ཞེས་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ནི་སྐུ་བཤད་པའི་གཉིས་པ་སྟེ། ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་བཤད་པའི་ས་བཅད་སྤྲོ་ཞིང་དང་པོར་ཡེ་ཤེས་ཐ་དད་པའི་སྐུ་བསྟན་པའི་སྐོར་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ། དངོས་ཀྱི་དོན། དེའི་ཁྱད་པར་བཤད། དེ་ལ་རྩོད་སྤང་ངོ༌། དང་པོ་ལ་གསུམ། ཡེ་ཤེས་ཐ་དད་པའི་སྐུར་བསྟན། ཐ་མི་དད་པར་འདོད་པ་དགག །ཐ་དད་པ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་བའོ། དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་སྐུ་དང་པོ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་བསྟན་ནས་གཉིས་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་གཟུངའཛིན་གྱི་སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཟག་པ་མེད་པའི་དྲན་པ་ཉེ་བར་བཞག་པ་ལ་སོགས་པའི་ངོ་བོ་གསུངས་སོ། །མདོའི་འབྲེལ་ནི། ཟག་མེད་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གང་ཞེས་དྲིས་པའི་ལན་དུ་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་མཐུན་ནས་རྣམ་པ་ཐབས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཀྱི་བར་བརྒྱ་ཞེ་བཞི་མཐའི་དང་གིས་བསྡུས་པའི་མཁྱེན་པ་གཉིས་དང་བཅས་པས་བརྒྱ་ཞེ་དྲུག་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་མདོ་ལས་དོན་གྱིས་བརྗོད་པ་སྟེ། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུམ་ཅུ་རྩ་བདུན་དང༌། ཚད་མེད་པ་བཞི་དང༌། རྣམ་པར་ཐར་པ་བརྒྱད་དང་མཐར་གྱིས་གནས་པའི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་དགུ་དང༌། ཟད་པར་གྱི་སྐྱེ་མཆེད་བཅུ་དང་ཟིལ་གྱིས་གནོན་པའི་སྐྱེ་མཆེད་བརྒྱད་དང་ཉོན་མོངས་པ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་སྨོན་གནས་མཁྱེན་པ་དང་མངོན་པར་ཤེས་པ་དྲུག་དང་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་བཞི་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ ཡོངས་སུ་དག་པ་བཞི་དང༌། དབང་བཅུ་དང༌། སྟོབས་བཅུ་དང༌། མི་འཇིགས་པ་བཞི་དང༌། བསྲུང་བ་མེད་པ་གསུམ་དང༌། དྲན་པ་ཉེར་བར་བཞག་པ་གསུམ་དང༌། བསྙེལ་བ་མི་མངའ་བའི་ཆོས་ཉིད་དང༌། བག་ཆགས་ཡང་དག་པར་བཅོམ་པ་དང༌། ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་དང༌། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང༌། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་དང༌། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་དེ་རབ་འབྱོར་འདི་དག་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱུད་དབང་བཙན་པར་བྱས་ན་ཐམས་ཅ
Chinese
将法性离戏的自性，按照各自的意乐，分为三种差别。如是结合于立宗和能立，也是庄严显现。真实世俗是证悟白法的等持之境。释文中说：是超世间的后得之显现，而不是某些论典中所说的，在孩童们的共同称谓中显示的。第二是宣说身之二，即宣说智慧法身的章节，广说且首先宣说智慧各异之身的方面。第二有三：正文之义，说其差别，对此进行辩驳。第一有三：显示智慧各异之身，遮破不异之观点，对各异进行辩驳。第一有三，其中第一是：如是显示第一身自性身之后，第二智慧法身，是无有能取所取戏论之智慧自性，宣说了无漏之念住等自性。经部的关联是：在提问何为无漏之法一切时，所作之回答。第二是：从菩提分法到一切种智之间，一百四十四，以最后的“和”字概括，加上二智，共一百四十六，经中以意义表达为智慧之法身，即三十七菩提分法，四无量，八解脱，九次第住之等至，十遍处，八胜处，无烦恼之等持，愿智，六神通，四无碍解，四一切圆满清净，十自在，十力，四无畏，三不护，三念住，无有忘失之法性，习气彻底断除，大悲，十八不共佛法，一切种智，道相智，一切智，世尊，这些被称为无漏一切法。如是。如果以相续力强盛，则一切
English
The nature of Dharmata, free from elaboration, is thoroughly divided into three differences according to each individual's inclinations. Combining it with the establishment of a thesis and its proof is also an adornment. True conventionality is the realm of Samadhi that realizes white Dharma. The commentary states: It is the appearance of post-attainment beyond the world, not what is shown in the common terms of children in some treatises. The second is the second of explaining the body, that is, the chapter of explaining the Wisdom Dharmakaya, explaining in detail and first explaining the aspect of showing the different Wisdom bodies. The second has three: the meaning of the main text, explaining its differences, and refuting it. The first has three: showing the different Wisdom bodies, refuting the view of non-difference, and refuting the differences. The first has three, the first of which is: Thus, after showing the first body, the Svabhavikakaya, the second Wisdom Dharmakaya is the nature of Wisdom without the elaboration of grasping and being grasped, and the nature of the uncontaminated mindfulness and so on is explained. The connection of the Sutra is: the answer given when asked what all the uncontaminated Dharmas are. The second is: From the thirty-seven limbs of enlightenment to the omniscient, one hundred and forty-four, summarized by the final "and", plus the two wisdoms, a total of one hundred and forty-six, which is expressed in the Sutra as the Wisdom Dharmakaya, that is, the thirty-seven limbs of enlightenment, the four immeasurables, the eight liberations, the nine successive abidings in meditative absorption, the ten pervasive spheres, the eight spheres of overcoming, the Samadhi without afflictions, the wisdom of aspiration, the six superknowledges, the four analytical knowledges, the four completely pure, the ten powers, the ten strengths, the four fearlessnesses, the three protections, the three mindfulnesses, the nature of not forgetting, the complete eradication of habitual tendencies, great compassion, the eighteen unshared Dharmas of the Buddha, the omniscient, the knowledge of the aspects of the path, the all-knowing, these, O Subhuti, are called all uncontaminated Dharmas. Thus. If the power of the continuum is strong, then all
Tibetan
ད་ཀྱང་ཐུབ་པའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ཡིན་མོད། མཚན་ཉིད་དབང་བཙན་པར་བྱས་ན་ཕྱོགས་མཐུན་ནས་སོ་སོ་རིག་བཞི་ཐེག་དམན་དང༌། ཡོངས་དག་དང་དབང་བཅུ་སེམས་དཔའ་དང་ཐུན་མོང་བ་དང༌། ལྷག་མ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་ནོ། །མདོ་འདི་ལེ་བརྒྱད་མར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུའི་མདོ་ལ་དྲངས་པ་ནི་འཕགས་པ་དང་མཐུན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཐ་དད་པའི་སྐུར་བསྟན་པའི་གསུམ་པ་འགྲེལ་བ་སྟེ། འདིའི་ས་བཅད་སྤྲོ་ཞིང་སྡེ་ཚན་ལྔ་པ་ཟད་པར་གྱི་སྐོར་ཞིབ་ཏུ་འཆད་པ། གསུམ་པ་ལ་གཉིས། ཡོན་ཏན་སོ་སོར་བཤད་པ་དང༌། བསྡོམས་ཏེ་སྐུར་བཞག་པའོ། །དང་པོ་ལ། སྡེ་ཚན་ཉེར་གཅིག་ལས། བྱང་ཕྱོགས་ལ་སོགས་བཞི་ནི་སྔར་རྣམ་ཀུན་དང་རྣམ་མཁྱེན་དུ་བཤད་པ་ལྟར་གཟུང་ཞིང༌། སྔ་མ་བཞིན་ནི་བཞི་ཀ་ལ་སྦྱར་རོ། །མཐར་གྱིས་གནས་པ་ནི་སྔར་རྒྱུད་ལ་སྐྱེད་མ་མྱོང་བའི་ཚེ་འདི་དགུ་ལ་མཐར་ཆགས་སུ་འཇུག་དགོས་པའོ། །སྡེ་ཚན་ལྔ་པ་ཟད་པར་ལ་དགུ། ངོ་བོ། དབྱེ་བ། རྟེན། སྦྱོང་ཚུལ། མཚན་མ། དེ་ཡིད་ལ་བྱེད་ཚུལ། བྱེད་ལས། སྐྱེ་མཆེད་གཞན་ལ་ཟད་པར་མི་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན། ངེས་ཚིག་གོ། དང་པོ་ནི། ཀུན་བཏུས་སུ་ཤེས་རབ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གཉིས་ལ་བཤད་ལ། མཛོད་ལས། དང་པོ་བརྒྱད། མ་ཆགས་པའི་དགེ་བ་དང་ཐ་མ་གཉིས་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གཉིས་ཀྱི་དངོས་གཞི་དག་པ་བ་ལ་བཤད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ཟད་པར་ས་དང་ཆུ་དང་མེ་དང་རླུང་དང་སྔོན་པོ་དང་སེར་པོ་དང་དམར་པོ་དང་དཀར་པོ་དང༌། ནམ་མཁའ་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་སྟེ་ཞེས་བྱ་བ་རེ་རེའི་མཐར་སྦྱར་བས་ཟད་པར་རྣམ་པ་བཅུའོ། །དེ་ལ་ཟད་པར་རླུང་གི་དམིགས་པ་ནི་གཟུགས་དང་རེག་བྱའི་སྐྱེ་མཆེད་གཉིས་ཀར་འགྱུར་ལ། གཞན་ཟད་པར་གཟུགས་ཅན་བདུན་གྱི་དམིགས་པ་ནི་གཟུགས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དུ་མཛོད་འགྲེལ་དང༌། ཐ་མ་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་པ་ནི་རང་སའི་མིང་བཞི་ཡིན་པར་དེ་རྩ་འགྲེལ་གཉིས་ལས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། མཛོད་ལས། ཟད་པར་བཅུའོ་བརྒྱད་མ་ཆགས། །བསམ་གཏན་མཐའ་ན་སྤྱོད་ཡུལ་ནི། །འདོད་པའོ་གཉིས་ནི་གཟུགས་མེད་དག །ཅེས་པ་ལྟར་དང་པོ་བརྒྱད་བསམ་གཏན་བཞི་པ་དང་ཐ་མ་གཉིས་གཟུགས་མེད་དང་པོ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ཞེས་པ་ལྟར་མངོན་པ་གོང་མ་པའང་འདོད་དགོས་སོ། །ཉི་སྣང་ལྟར་ན་བསམ་གཏན་བཞི་ཀ་ལ་བརྟེན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་སྔར་སྦྱང་བ་བྱས་པས་འགྲུབ་ཚུལ་དང༌། མ་བྱས་པས་སྦྱོང་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྔར་གོམས་པ་བྱས་པས་ནི་སོ་སོའི་ དམིགས་པ་ཅུང་ཟད་མཐོང་བ་ཙམ་ལས་དེ་དང་དེའི་ཏིང་ངེ་འཛི
Chinese
现在也是不可能的共同之处。如果强调特征的权威性，那么从相似之处来看，四种不同的知识是小乘，完全纯净和具有十力的菩萨是共同的，其余的是佛陀不可能的功德。这部经被引用为八千颂般若经的自性身经，这与圣者相符。第三是解释以不同智慧显现的色身的第三部分。此处的章节很广，第五部分关于灭尽的章节详细解释。第三部分分为两部分：分别解释功德和总结并安立为色身。第一部分有二十一个部分。东方等四个方向应如先前在一切相和一切智中所解释的那样理解，如前一样适用于所有四个方向。逐渐安住是指如果以前没有在相续中生起，那么必须逐渐进入这九个阶段。第五部分灭尽有九个方面：体性、分类、所依、修习方式、相状、忆念方式、作用、不将灭尽安立于其他生处的原因、定义。第一，在《摄类学》中，解释为智慧和禅定二者。在《俱舍论》中，解释为最初八个是不染污的善，最后两个是无色界最初二者的本体清净者。第二，灭尽是地、水、火、风、蓝色、黄色、红色、白色、虚空和识，在每一个之后加上“灭尽”二字，因此有十种灭尽。其中，灭尽风的所缘是色和触二处，其他七种有色的灭尽的所缘是色处，如《俱舍论》的注释所说。最后两种的所缘是自地的四种名称，如该论的根本和注释所说。第三，如《俱舍论》所说：“十灭尽，八不染，禅定边际是行境，欲界二者是无色界。”，因此最初八个所依是第四禅，最后两个所依是无色界最初二者，因此也必须承认是上部阿毗达磨。如日藏所说，所依是四禅。第四部分分为两部分：先前修习而成就的方式，以及未修习而修习的方式。第一，先前串习，只能稍微见到各自的所缘，而不能生起与之相应的禅
English
Now, it is also an uncommon achievement. If the authority of characteristics is emphasized, then from the perspective of similarity, the four distinct knowledges are the Lesser Vehicle, the completely pure and the ten-powered Bodhisattvas are common, and the remainder are the uncommon qualities of the Buddha. This sutra is cited as the Essence Body Sutra in the Eight Thousand Verse Prajñāpāramitā, which is in accordance with the noble ones. The third is the explanation of the third part of the manifestation of the Dharmakāya with different wisdoms. The sections here are extensive, and the fifth section on exhaustion is explained in detail. The third part has two sections: explaining the qualities separately and summarizing and establishing them as the Dharmakāya. The first part has twenty-one sections. The four directions, such as the eastern direction, should be understood as explained earlier in the all-aspects and all-knowingness, and as before, it applies to all four directions. Gradually abiding means that if it has not arisen in the continuum before, then one must gradually enter these nine stages. The fifth section, exhaustion, has nine aspects: essence, classification, basis, method of practice, characteristics, method of mindfulness, function, reason for not establishing exhaustion in other birth places, and definition. First, in the Compendium, it is explained as both wisdom and samādhi. In the Treasury, it is explained that the first eight are undefiled virtues, and the last two are the essence of the pure ones of the first two formless realms. Second, exhaustion is earth, water, fire, wind, blue, yellow, red, white, space, and consciousness. By adding the word "exhaustion" after each one, there are ten types of exhaustion. Among them, the object of exhaustion of wind is both form and touch, and the object of the other seven colored exhaustions is the form object, as stated in the commentary of the Treasury. The objects of the last two are the four names of their own realm, as stated in the root and commentary of that treatise. Third, as stated in the Treasury: "Ten exhaustions, eight undefiled, the limit of meditation is the realm of activity, the two of desire are the formless realm.", therefore, the basis of the first eight is the fourth dhyāna, and the basis of the last two is the first two formless realms, so it must also be acknowledged as the upper Abhidharma. As stated by Nyisang, the basis is the four dhyānas. The fourth part has two sections: the way of accomplishment by practicing previously, and the way of practicing without practicing. First, by practicing previously, one can only slightly see the respective objects, but cannot generate the corresponding samādhi.